“How many more of them there will b

“How many more of them there will be!” repeated Burkin.

The schoolmaster came out of the barn. He was a short, stout man, completely bald, with a black beard down to his waist. The two dogs came out with him.

“What a moon!” he said, looking upwards.

It was midnight. On the right could be seen the whole village, a long street stretching far away for four miles. All was buried in deep silent slumber; not a movement, not a sound; one could hardly believe that nature could be so still. When on a moonlight night you see a broad village street, with its cottages, haystacks, and slumbering willows, a feeling of calm comes over the soul; in this peace, wrapped away from care, toil, and sorrow in the darkness of night, it is mild, melancholy, beautiful, and it seems as though the stars look down upon it kindly and with tenderness, and as though there were no evil on earth and all were well. On the left the open country began from the end of the village; it could be seen stretching far away to the horizon, and there was no movement, no sound in that whole expanse bathed in moonlight.

“Yes, that is just how it is,” repeated Ivan Ivanovitch; “and isn’t our living in town, airless and crowded, our writing useless papers, our playing vint isn’t that all a sort of case for us? And our spending our whole lives among trivial, fussy men and silly, idle women, our talking and our listening to all sorts of nonsense isn’t that a case for us, too? If you like, I will tell you a very edifying story.”

“No; it’s time we were asleep,” said Burkin. “Tell it tomorrow.”

They went into the barn and lay down on the hay. And they were both covered up and beginning to doze when they suddenly heard light footsteps patter, patter . Some one was walking not far from the barn, walking a little and stopping, and a minute later, patter, patter again . The dogs began growling.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ไรมากของพวกเขาจะมี" ซ้ำ BurkinSchoolmaster มาจากยุ้งข้าว เขาสั้น stout คน สมบูรณ์หัวล้าน มีเคราดำลงไปที่เอวของเขา สุนัขสองออกมาพร้อมกับเขา"อะไรดวง" เขากล่าวว่า มองขึ้นเที่ยงคืนได้ ทางด้านขวาจะเห็นหมู่บ้านทั้งหมด เป็นถนนยาวยืดไกลเป็นไมล์ ๆ สี่ ทั้งหมดถูกฝังในลึกเงียบสมที่สุด ไม่เคลื่อนไหว ไม่เสียง หนึ่งแทบไม่เชื่อว่า ธรรมชาติอาจจะยังคงให้ เมื่อในคืนแสงจันทร์ เห็นความกว้างถนน คอทเทจ เกรดอาวุธ และ ระลึก slumbering ความรู้สึกที่สงบมาวิญญาณ ในความสงบสุขนี้ ห่อดูแล อยู้ และความเสียใจ ความมืดจึงไม่รุนแรง ความเศร้าโศก สวยงาม และดูเหมือน ว่าดาวดูถูกมันละเมียดละไม และกดเจ็บ และ ว่าร้ายไม่มีในโลก และทั้งหมดก็ดี ทางด้านซ้าย เปิดประเทศเริ่มจากท้ายหมู่บ้าน ไม่เห็นยาวไกลไปสุดขอบฟ้า และมีการเคลื่อนไหวไม่ ไม่มีเสียงในบริการทั้งที่อาบน้ำในแสงจันทร์"ใช่ ที่เป็นเพียงไร ซ้ำ Ivan Ivanovitch " และไม่ใช่ของเราอาศัยอยู่ในเมือง สุญญากาศ และ แออัด เอกสารของเราไม่เขียน vint ของเราเล่นไม่ได้ที่การเรียงลำดับทั้งหมดของเรา และเราใช้ชีวิตของเราทั้งในหมู่ผู้ชายเล็กน้อย จู้จี้ และผู้หญิงโง่ ใช้งาน เราพูด และเราฟังทุกประเภทของเหลวไหลไม่ได้ที่กรณีเรา เกินไป ถ้าคุณต้องการ ฉันจะบอกคุณเรื่องมาก edifying ""No ถึงเวลาที่เราได้หลับ กล่าวว่า Burkin "บอกว่า พรุ่งนี้"พวกเขาเดินเข้าไปในยุ้งข้าว และวางลงบนเฮย์ และพวกเขาทั้งสองครอบคลุมขึ้น และเริ่มสัปหงกเมื่อพวกเขาก็ได้ยินเบาเท้าลาย ลาย คนเดินไม่ไกลจากยุ้งข้าว เดินเพียงเล็กน้อย และ หยุด และนาทีต่อมา ลาย ลายอีก สุนัขเริ่ม growling

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" วิธีการหลายของพวกเขาจะมี ! " ซ้ำ burkin .

ครูออกมาจากโรงนา เขาเป็นคนสั้น อ้วน หัวล้านอย่างสมบูรณ์กับหนวดดำลงไปที่เอวของเขา สุนัขสองตัวที่มากับเขา

" พระจันทร์ ! " เขากล่าวว่า มองขึ้นไป

มันคือเที่ยงคืน ด้านขวาจะเห็นทั้งหมู่บ้านเป็นถนนยาวยืดห่างสี่ไมล์ทั้งหมดถูกฝังอยู่ในนิทราลึกเงียบ ไม่มีการเคลื่อนไหว ไม่มีเสียง หนึ่งแทบจะไม่สามารถเชื่อว่าธรรมชาติจะนิ่งมาก เมื่อในคืนแสงจันทร์ คุณเห็น ถนนหมู่บ้านกว้าง กับกระท่อมฟางและวิลโลว์หลับใหล ความรู้สึกของความสงบมาจิตวิญญาณ ในความสงบนี้ห่อไปจากการทำงานหนักและความเศร้าโศกในที่มืดมืด มันเป็นอ่อน , เศร้าโศก , สวยงาม ,และก็ดูเหมือนดาวดูถูกมันอย่างนุ่มนวล อ่อนโยน และเหมือนไม่มีความชั่วร้ายบนโลกและทั้งหมดเป็นอย่างดี ด้านซ้ายเริ่มจากประเทศที่เปิดท้ายหมู่บ้าน มันอาจจะเห็นการไกลสุดขอบฟ้า และ ไม่มีการเคลื่อนไหว ไม่มีเสียงที่ขยายทั้งหมดใต้แสงจันทร์

" ใช่ มันเป็นเพียงว่ามันคือ " ซ้ำวาน ivanovitch ;" และไม่ใช่ชีวิตของเราในเมืองสุญญากาศและแออัดของเราเขียนบทความไร้สาระของเรา เล่นวินนั่นไม่ใช่สิ่งที่จัดเรียงของคดีให้พวกเรา และการใช้จ่ายของเราทั้งหมดของเราอยู่ในไร้สาระ , ผู้ชายและผู้หญิงจุกจิก งี่เง่า ไร้สาระ พูดและฟังทุกประเภทของเรื่องไร้สาระนั่นไม่ใช่กรณีของเราด้วยของเรา ถ้าคุณต้องการผมจะบอกคุณมากได้จำเริญเติบโตขึ้น เรื่องราว "

" ไม่ มันคือเวลาที่เราหลับ" บอกว่า burkin . " บอกมันพรุ่งนี้ "

เขาก็เข้าไปในโรงนา และนอนลงบนหญ้าแห้ง และพวกเขาทั้งคู่ไว้และเริ่มเคลิ้มเมื่อพวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ลายลาย . บางคนก็เดินไม่ไกลจากบ้าน เดินเพียงเล็กน้อยและหยุด และนาทีต่อมา ลายลายอีกแล้ว สุนัขเริ่ม
. . .