Realism is a tradition of internati

Realism is a tradition of international theory centered upon four propositions.[3]

The international system is anarchic.
No actor exists above states, capable of regulating their interactions; states must arrive at relations with other states on their own, rather than it being dictated to them by some higher controlling entity.
The international system exists in a state of constant antagonism (see international anarchy).
States are the most important actors.
All states within the system are unitary, rational actors
States tend to pursue self-interest.
Groups strive to attain as many resources as possible (see relative gain).
The primary concern of all states is survival.
States build up military to survive, which may lead to a security dilemma.
In summary, realists think that Mankind is not inherently benevolent but rather self-centered and competitive. This perspective, which is shared by theorists such as Thomas Hobbes, views human nature as egocentric (not necessarily selfish) and conflictual unless there exist conditions under which humans may coexist. It is also disposed of the notion that an individual's intuitive nature is made up of anarchy. In regards to self-interest, these individuals are self-reliant and are motivated in seeking more power. They are also believed to be fearful. This view contrasts with the approach of liberalism to international relations.

The state emphasizes an interest in accumulating power to ensure security in an anarchic world. Power is a concept primarily thought of in terms of material resources necessary to induce harm or coerce other states (to fight and win wars). The use of power places an emphasis on coercive tactics being acceptable to either accomplish something in the national interest or avoid something inimical to the national interest.

The state is the most important actor under realism. It is unitary and autonomous because it speaks and acts with one voice. The power of the state is understood in terms of its military capabilities.

A key concept under realism is the international distribution of power referred to as system polarity. Polarity refers to the number of blocs of states that exert power in an international system. A multipolar system is composed of three or more blocs, a bipolar system is composed of two blocs, and a unipolar system is dominated by a single power or hegemon.

Under unipolarity realism predicts that states will band together to oppose the hegemon and restore a balance of power. Although all states seek hegemony under realism as the only way to ensure their own security, other states in the system are incentivised to prevent the emergence of a hegemon through balancing.

States employ the rational model of decision making by obtaining and acting upon complete and accurate information. The state is sovereign and guided by a national interest defined in terms of power. Since the only constraint of the international system is anarchy, there is no international authority and states are left to their own devices to ensure their own security.

Realists believe that Sovereign states are the principal actors in the international system, and special attention is afforded to large powers as they have the most influence on the international stage. International institutions, non-governmental organizations, multinational corporations, individuals and other sub-state or trans-state actors are viewed as having little independent influence. States are inherently aggressive (offensive realism) and/or obsessed with security (defensive realism), and that territorial expansion is only constrained by opposing power(s). This aggressive build-up, however, leads to a security dilemma whereby increasing one's security may bring along even greater instability as an opposing power builds up its own arms in response (an arms race). Thus, security becomes a zero-sum game where only relative gains can be made.

Realists believe that there are no universal principles with which all states may guide their actions. Instead, a state must always be aware of the actions of the states around it and must use a pragmatic approach to resolve problems as they arise.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สมจริงเป็นประเพณีของกลางตามข้อเสนอ 4 ทฤษฎีนานาชาติ [3]ระบบระหว่างประเทศเกี่ยวกับอนาธิปไตยไม่มีนักแสดงอยู่เหนืออเมริกา ความสามารถในการควบคุมการโต้ตอบ อเมริกาต้องมาถึงที่ความสัมพันธ์กับรัฐอื่น ๆ ด้วยตนเอง มากกว่านั้นตามคำบอกได้ โดยหน่วยควบคุมบางสูงระบบระหว่างประเทศอยู่ในสถานะของคง antagonism (ดูอนาธิปไตยระหว่างประเทศ)อเมริกาเป็นนักแสดงที่สำคัญที่สุดอเมริกาทั้งหมดภายในระบบจะแสดง unitary เหตุผลอเมริกามักไล่ self-interestกลุ่มที่มุ่งมั่นจะได้ทรัพยากรมากที่สุด (ดูกำไรสัมพัทธ์)ความกังวลหลักของอเมริกาทั้งหมดคือการ อยู่รอดอเมริกาสร้างขึ้นทหารเอาตัวรอด ซึ่งอาจทำให้คายความปลอดภัยในสรุป สัจนิยมคิดว่า มนุษย์ไม่เสมออัน แต่แทนตนเอง และแข่งขันได้ มุมมองนี้ ซึ่งร่วมกับทฤษฎีเช่น Thomas Hobbes มุมมองธรรมชาติของมนุษย์เป็นเห็นแก่ตัว (ไม่จำเป็นต้องเห็นแก่ตัว) และ conflictual เว้นแต่มีเงื่อนไขภายใต้ซึ่งมนุษย์อาจอยู่ร่วมกัน นอกจากนี้มันยังเป็นกำจัดความรู้สึกว่าธรรมชาติง่ายของแต่ละบุคคลขึ้นเป็นอนาธิปไตย ใน self-interest บุคคลเหล่านี้จะพึ่งตนเอง และมีแรงจูงใจในการแสวงหาพลังงานเพิ่มเติม พวกเขายังเชื่อว่าจะน่ากลัว มุมมองนี้ความแตกต่าง ด้วยวิธีของเสรีนิยมกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศสถานะเน้นความสนใจในการสะสมพลังงานเพื่อความปลอดภัยในโลกเกี่ยวกับอนาธิปไตย พลังงานเป็นแนวคิดเป็นหลักคิดในแง่ของทรัพยากรวัสดุจำเป็นที่จะก่อให้เกิดอันตราย หรือบังคับรัฐ (การต่อสู้ และชนะสงคราม) การใช้อำนาจของสถานเน้นกลยุทธ์ coercive ถูกยอมรับการดำเนินการในผลประโยชน์แห่งชาติ หรือหลีกเลี่ยงสิ่งที่ inimical เพื่อความสนใจแห่งชาติสถานะการเป็นนักแสดงที่สำคัญที่สุดภายใต้ความสมจริง มันเป็น unitary และอิสระ เพราะมันพูด และด้วยเสียงหนึ่ง อำนาจของรัฐคือเข้าใจในแง่ของความสามารถของทหารแนวคิดสำคัญภายใต้ความสมจริงคือ จำหน่ายพลังงานที่เรียกว่าระบบขั้ว ขั้วหมายถึงจำนวนของบอกของสหรัฐที่ออกเพื่ออำนาจในระบบระหว่างประเทศ บอกสาม หรือมากกว่าประกอบด้วยระบบหลาย ประกอบด้วยระบบสองขั้วสองบอก และระบบวงจรถูกครอบงำ โดยอำนาจเดียวหรือ hegemonภายใต้ unipolarity สมจริงทำนายว่า อเมริกาจะวงเข้าด้วยกันเพื่อต่อต้านการ hegemon และคืนความสมดุลของพลังงาน แม้ว่าสถานะทั้งหมดหาชิงภายใต้ธรรมชาติเป็นวิธีเดียวที่จะรักษาความปลอดภัยของตนเอง สถานะอื่น ๆ ในระบบ incentivised เพื่อป้องกันการเกิดขึ้นของ hegemon ผ่านสมดุลได้อเมริกาใช้แบบเหตุผลของการตัดสินใจ โดยการได้รับ และแสดงข้อมูลที่ถูกต้อง และครบถ้วน รัฐมีอธิปไตย และแนะนำตามความสนใจแห่งชาติที่กำหนดในแง่ของพลังงาน ตั้งแต่ข้อจำกัดเฉพาะของระบบระหว่างประเทศเป็นอนาธิปไตย มีไม่มีหน่วยงานนานาชาติ และอเมริกาเหลืออุปกรณ์เพื่อความปลอดภัยของตนเองสัจนิยมเชื่อว่า ประเทศมีนักแสดงหลักในระบบระหว่างประเทศ และความสนใจเป็นพิเศษคือ afforded เพื่ออำนาจขนาดใหญ่จะมีอิทธิพลมากที่สุดในเวทีนานาชาติ สถาบันระหว่างประเทศ องค์กรเอกชน วิศวกร บุคคล และนักแสดงอื่น ๆ รัฐย่อย หรือทรานส์รัฐดูมีอิทธิพลอิสระน้อย อเมริกาไม่ก้าวร้าวเสมอ (จริงไม่เหมาะสม) หรือหมกมุ่นอยู่กับการรักษาความปลอดภัย (รับจริง), และการขยายดินแดนเป็นเพียงจำกัด โดยฝ่ายตรงข้าม power(s) สะสมตัวนี้ก้าวร้าว อย่างไรก็ตาม นำไปสู่การคายความปลอดภัยโดยเพิ่มความปลอดภัยของอาจนำมาพร้อมความไม่แน่นอนยิ่งเป็นพลังตรงข้ามสร้างขึ้นแขนของตัวเองในการตอบสนอง (การแข่งขันแขน) ดังนั้น ความปลอดภัยกลายเป็น ศูนย์–รวมเกมที่สามารถทำกำไรสัมพัทธ์เท่านั้นสัจนิยมเชื่อว่า มีไม่มีหลักการสากลที่อเมริกาทั้งหมดคู่มือการดำเนินการของ แทน รัฐต้องระวังการกระทำของอเมริการอบ และต้องใช้วิธีการในการแก้ปัญหาที่จะเกิดขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ธรรมชาติเป็นประเพณีของทฤษฎีต่างประเทศเป็นศูนย์กลางเมื่อสี่ข้อเสนอ a [3]. ระบบระหว่างประเทศที่เป็นอนาธิปไตย. นักแสดงที่ไม่มีอยู่ในรัฐดังกล่าวข้างต้นมีความสามารถในการควบคุมการปฏิสัมพันธ์ของพวกเขา รัฐจะต้องมาถึงความสัมพันธ์กับรัฐอื่น ๆ ของตัวเองมากกว่าที่มันถูกกำหนดให้พวกเขาโดยบางหน่วยงานที่ควบคุมที่สูงขึ้น. ระบบระหว่างประเทศที่มีอยู่ในสถานะของการเป็นปรปักษ์กันอย่างต่อเนื่อง (ดูความโกลาหลต่างประเทศ). สหรัฐอเมริกาเป็นนักแสดงที่สำคัญที่สุด. ทุกรัฐ ในระบบที่มีการรวมนักแสดงเหตุผลสหรัฐอเมริกามีแนวโน้มที่จะไล่ตามความสนใจของตนเอง. กลุ่มมุ่งมั่นที่จะบรรลุทรัพยากรจำนวนมากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ (ดูกำไรญาติ). ความกังวลหลักของทุกรัฐคือการอยู่รอด. สหรัฐอเมริกาสร้างทหารที่จะอยู่รอดซึ่งอาจนำไปสู่ ไปขึ้นเขียงรักษาความปลอดภัย. ในการสรุปแง่คิดว่ามนุษย์ไม่ได้เป็นเมตตาโดยเนื้อแท้ แต่ตนเองเป็นศูนย์กลางและการแข่งขัน มุมมองนี้ซึ่งใช้ร่วมกันโดยทฤษฎีเช่นโทมัสฮอบส์มุมมองธรรมชาติของมนุษย์เป็นเห็นแก่ตัว (ไม่จำเป็นต้องเห็นแก่ตัว) และ conflictual เว้นแต่จะมีอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่มนุษย์อาจอยู่ร่วมกัน มันถูกทิ้งยังความคิดที่ว่าธรรมชาติที่ใช้งานง่ายของแต่ละคนถูกสร้างขึ้นจากความโกลาหล ในเรื่องที่เกี่ยวกับประโยชน์ของตนเองบุคคลเหล่านี้มีความสามารถพึ่งตนเองได้และมีแรงบันดาลใจในการแสวงหาอำนาจมากขึ้น พวกเขาเชื่อว่ายังเป็นที่น่ากลัว มุมมองนี้จะแตกต่างกับวิธีการของลัทธิเสรีนิยมกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ. รัฐเน้นความสนใจในการสะสมพลังงานเพื่อให้แน่ใจว่าการรักษาความปลอดภัยในโลกอนาธิปไตย พาวเวอร์เป็นแนวคิดพื้นฐานของความคิดในแง่ของแหล่งวัตถุดิบที่จำเป็นในการก่อให้เกิดอันตรายหรือบีบบังคับรัฐอื่น ๆ (ที่จะต่อสู้และชนะสงคราม) การใช้อำนาจของสถานที่ให้ความสำคัญกับกลยุทธ์การบีบบังคับเป็นที่ยอมรับของทั้งสองบรรลุสิ่งที่อยู่ในความสนใจของชาติหรือหลีกเลี่ยงสิ่งที่เป็นศัตรูกับผลประโยชน์ของชาติ. รัฐเป็นนักแสดงที่มีความสำคัญมากที่สุดภายใต้ความสมจริง มันเป็นรวมกันและเป็นอิสระเพราะมันพูดและการกระทำที่มีหนึ่งเสียง อำนาจของรัฐเป็นที่เข้าใจกันในแง่ของความสามารถในการทหาร. แนวคิดที่สำคัญภายใต้ความสมจริงเป็นการกระจายระหว่างประเทศของการใช้พลังงานจะเรียกว่าขั้วระบบ ขั้วหมายถึงจำนวนของกีดกันของรัฐที่ใช้อำนาจในระบบระหว่างประเทศ ระบบหลายขั้วประกอบด้วยสามหรือมากกว่ากีดกันระบบสองขั้วประกอบด้วยสองกีดกันและระบบ unipolar ถูกครอบงำโดยอำนาจหรืออิทธิพล. ภายใต้ความสมจริงโลกมหาอำนาจขั้วเดียวคาดการณ์ว่ารัฐจะร่วมกันเพื่อต่อต้านอิทธิพลและเรียกคืนความสมดุล ของการใช้พลังงาน แม้ว่าทุกรัฐแสวงหาอำนาจภายใต้ความสมจริงเป็นวิธีเดียวที่จะมั่นใจในความปลอดภัยของตัวเองรัฐอื่น ๆ ในระบบจะ incentivized เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดขึ้นของอิทธิพลผ่านสมดุล. สหรัฐอเมริกาจ้างรูปแบบที่มีเหตุผลของการตัดสินใจโดยได้รับและปฏิบัติตามครบถ้วนและถูกต้อง ข้อมูล. รัฐเป็นกษัตริย์และนำโดยผลประโยชน์ของชาติที่กำหนดไว้ในแง่ของอำนาจ เนื่องจากข้อ จำกัด เดียวของระบบระหว่างประเทศที่มีรัฐบาลไม่มีอำนาจระหว่างประเทศและรัฐที่เหลือไปยังอุปกรณ์ของตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าการรักษาความปลอดภัยของตัวเอง. แง่เชื่อว่าจักรพรรดิอเมริกาเป็นนักแสดงหลักในระบบระหว่างประเทศและความสนใจเป็นพิเศษคือเจ้าตัวไป อำนาจที่มีขนาดใหญ่ที่พวกเขามีอิทธิพลมากที่สุดในเวทีระหว่างประเทศ สถาบันระหว่างประเทศองค์กรที่ไม่ใช่ภาครัฐ บริษัท ข้ามชาติบุคคลและอื่น ๆ ย่อยของรัฐหรือนักแสดงทรานส์รัฐจะถูกมองว่ามีอิทธิพลอิสระเล็ก ๆ น้อย ๆ สหรัฐอเมริกามีความก้าวร้าวโดยเนื้อแท้ (สมจริงที่น่ารังเกียจ) และ / หรือหมกมุ่นอยู่กับการรักษาความปลอดภัย (สมจริงป้องกัน) และการขยายดินแดนเป็นข้อ จำกัด ของฝ่ายตรงข้ามโดยเฉพาะพลังงาน (s) ก้าวร้าวนี้สร้างขึ้น แต่จะนำไปสู่ภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกการรักษาความปลอดภัยโดยการรักษาความปลอดภัยที่เพิ่มขึ้นของคนที่อาจนำมาซึ่งความไม่แน่นอนพร้อมมากยิ่งขึ้นในฐานะที่เป็นอำนาจของฝ่ายตรงข้ามสร้างขึ้นแขนของตัวเองในการตอบสนอง (การแข่งขันที่แขน) ดังนั้นการรักษาความปลอดภัยกลายเป็นเกมศูนย์รวมที่มีเพียงญาติกำไรสามารถทำ. แง่เชื่อว่าไม่มีหลักการสากลที่ทุกรัฐอาจจะเป็นแนวทางในการกระทำของพวกเขา แต่รัฐจะต้องตระหนักถึงการกระทำของรัฐที่อยู่รอบตัวมันและต้องใช้แนวทางปฏิบัติในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สัจนิยมเป็นประเพณีของทฤษฎีระหว่างกึ่งกลางบนสี่ข้อเสนอ [ 2 ]ระบบระหว่างประเทศเป็นอนาธิปไตย .ไม่มีนักแสดงที่มีอยู่ข้างต้น รัฐสามารถควบคุมการโต้ตอบของพวกเขา รัฐจะต้องมาถึงในความสัมพันธ์กับรัฐอื่น ๆ ด้วยตนเอง มากกว่าการบอกให้พวกเขา โดยสูงกว่าการควบคุมกิจการระบบระหว่างประเทศอยู่ในสถานะคงที่กัน ( เห็นอนาธิปไตยนานาชาติ )สหรัฐอเมริกาเป็นนักแสดงที่สำคัญที่สุดรัฐทั้งหมดภายในระบบจะคงที่ นักแสดง เหตุผลรัฐมักจะแสวงผลประโยชน์ส่วนตัวกลุ่มที่มุ่งมั่นเพื่อให้บรรลุทรัพยากรมากที่สุด ( ดูได้รับญาติ )ความกังวลหลักของรัฐคือการอยู่รอดสหรัฐสร้างทหารเพื่อความอยู่รอด ซึ่งอาจนำไปสู่ปัญหาด้านความปลอดภัยในการสรุป , realists ว่ามนุษย์ไม่ได้เป็นอย่างโดยเนื้อแท้มีเมตตาแต่ค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเอง และแข่งขัน มุมมองนี้ , ซึ่งเป็นที่ใช้ร่วมกันโดยนักทฤษฎี เช่น โทมัส ฮอบส์ , วิวธรรมชาติของมนุษย์ที่เห็นแก่ตัว ( ไม่จําเป็นต้องเห็นแก่ตัว ) และแบบ เว้นแต่มีเงื่อนไขซึ่งมนุษย์จะอยู่ร่วมกัน . มันยังทิ้งความคิดธรรมชาติที่ใช้งานง่ายของแต่ละคนถูกสร้างขึ้นของอนาธิปไตย ในการไปถึงการ บุคคลเหล่านี้จะพึ่งตนเองและมีแรงจูงใจในการแสวงหาพลังงานมากขึ้น พวกเขาจะเชื่อว่ายังต้องกลัว มุมมองนี้แตกต่างกับแนวทางของเสรีนิยมในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศรัฐเน้นความสนใจในการสะสมพลังงานเพื่อให้มั่นใจการรักษาความปลอดภัยในโลกอนาธิปไตย . พลังงานเป็นแนวคิดหลักคิดในแง่ของวัสดุทรัพยากรที่จำเป็นเพื่อก่อให้เกิดอันตรายหรือบีบบังคับให้รัฐอื่น ( ที่จะต่อสู้และเอาชนะสงคราม ) การใช้พลังงานที่เน้นกลยุทธ์การบังคับยอมรับให้บรรลุสิ่งที่ในผลประโยชน์ของชาติ หรือหลีกเลี่ยงสิ่งซึ่งไม่เป็นมิตรเพื่อผลประโยชน์ของชาติรัฐสำคัญที่สุดนักแสดงภายใต้สัจนิยม มันคือการรวมของเพราะมันพูด และการกระทำด้วยหนึ่งเสียง อำนาจของรัฐ คือ เข้าใจในแง่ของความสามารถทางทหารของคีย์แนวคิดสัจนิยมมีการกระจายภายใต้อำนาจระหว่างประเทศเรียกว่าขั้วระบบ ขั้วอ้างอิงไปยังหมายเลขของ blocs ของสหรัฐอเมริกาที่ใช้พลังงานในระบบระหว่างประเทศ ระบบซึ่งมีมากกว่าสองขั้วประกอบด้วยสามหรือมากกว่ากีดกัน , สองระบบที่ประกอบด้วยสอง blocs และระบบ unipolar ถูกครอบงำด้วยอำนาจเดียวหรือเฮเกมอน .ภายใต้ unipolarity สัจนิยมคาดการณ์ว่ารัฐจะร่วมมือกันเพื่อต่อต้านเฮเกมอนและเรียกคืนความสมดุลของพลังงาน แม้ว่ารัฐทั้งหมดแสวงหาอำนาจภายใต้ธรรมชาติเป็นวิธีเดียวที่จะรับประกันความปลอดภัยของตนเอง รัฐอื่น ๆในระบบ incentivised เพื่อป้องกันการเกิดขึ้นของเฮเกมอนผ่านสมดุลรัฐจ้างแบบจำลองการตัดสินใจโดยได้รับและการแสดงบนข้อมูลที่สมบูรณ์และถูกต้อง รัฐเป็นอธิปไตยและชี้นำโดยผลประโยชน์แห่งชาติกำหนดไว้ในแง่ของอำนาจ เนื่องจากข้อจำกัดของระบบระหว่างประเทศเป็นอนาธิปไตย ไม่มีหน่วยงานนานาชาติและสหรัฐอเมริกาเป็นซ้ายไปยังอุปกรณ์ของตัวเองเพื่อให้มั่นใจความปลอดภัยของตนเองrealists เชื่อว่าจักรพรรดิอเมริกาเป็นนักแสดงหลักในระบบนานาชาติ และสนใจเป็นพิเศษที่ช่วยให้พลังขนาดใหญ่ที่พวกเขามีอิทธิพลมากที่สุดในเวทีนานาชาติ นานาชาติ สถาบัน องค์กร บริษัท ข้ามชาติและองค์กรพัฒนาเอกชน บุคคลอื่นหรือรัฐย่อยทรานส์นักแสดงรัฐมองว่ามีอำนาจอิสระเล็ก ๆน้อย ๆ รัฐมีการก้าวร้าวโดยเนื้อแท้ ( แนวรุก ) และ / หรือ หมกมุ่นกับการรักษาความปลอดภัย ( แนวรับ ) และการขยายดินแดนเป็นเพียงอำนาจบังคับโดยฝ่ายตรงข้าม ( s ) นี่ก้าวร้าวขึ้น อย่างไรก็ตาม นำไปสู่ความมั่นคงทางด้านการรักษาความปลอดภัย หนึ่งอาจไปด้วยยิ่งความไม่แน่นอนเป็นฝ่ายตรงข้ามพลังสร้างขึ้นแขนของตนเองในการตอบสนอง ( Race อาวุธ ) ดังนั้น การรักษาความปลอดภัยจะเป็นเกมผลรวมศูนย์ที่ผลประโยชน์สัมพัทธ์สามารถทําrealists เชื่อว่าไม่มีหลักการสากลที่ทุกประเทศจะนำการกระทำของพวกเขา แทน รัฐก็ต้องทราบว่า การกระทำของรัฐอยู่ และต้องใช้วิธีการปฏิบัติเพื่อแก้ปัญหาที่พวกเขาเกิดขึ้น