is an exclamatory figure of speech.

is an exclamatory figure of speech. It occurs when a speaker breaks off from addressing the audience (e.g. in a play) and directs speech to a third party such as an opposing litigant or some other individual, sometimes absent from the scene. Often the addressee is a personified abstract quality or inanimate object.[2][3] In dramatic works and poetry written in or translated into English, such a figure of speech is often introduced by the vocative exclamation "O". Poets may apostrophize a beloved, the Muse, God, love, time, or any other entity that can’t respond in reality.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป็นการอุทานโวหาร เกิดขึ้นเมื่อลำโพงแยกออกจากการกำหนดผู้ชม (เช่นในการเล่น) และนำคำพูดกับบุคคลที่สามเช่น litigant เป็นฝ่ายตรงข้ามหรือบางอื่น ๆ บุคคล บางครั้งขาดจากฉาก มักจะปลายเป็นสมมุติตัวตนคุณภาพนามธรรมหรือวัตถุ inanimate[2][3] มักจะแนะนำดังกล่าวเป็นโวหารในงานละครและบทกวีที่เขียน หรือแปลเป็นภาษาอังกฤษ โดยอัศเจรีย์ vocative "O" กวีอาจ apostrophize รัก มิวส์ พระเจ้า ความรัก เวลา หรือตีอื่น ๆ ที่ไม่สามารถตอบสนองในความเป็นจริง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เป็นรูปอุทานในการพูด มันเกิดขึ้นเมื่อลำโพงแบ่งออกจากผู้ชม (เช่นในการเล่น) และชี้นำคำพูดของบุคคลที่สามเช่นคู่ความฝ่ายตรงข้ามหรือบุคคลอื่น ๆ บางครั้งหายไปจากที่เกิดเหตุ บ่อยครั้งที่ผู้รับเป็นที่มีคุณภาพนามธรรมเป็นตัวเป็นตนหรือวัตถุที่ไม่มีชีวิต. [2] [3] ในผลงานละครและบทกวีที่เขียนหรือแปลเป็​​นภาษาอังกฤษตัวเลขดังกล่าวในการพูดมักจะแนะนำแหลมอัศเจรีย์ "O" กวีอาจลงจุดลูกน้ำรัก, Muse, พระเจ้า, ความรัก, เวลาหรือนิติบุคคลอื่นใดที่ไม่สามารถตอบสนองในความเป็นจริง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ซึ่งอุทานออกมาเป็นรูปของการพูด มันเกิดขึ้นเมื่อผู้พูดแบ่งออกจากที่อยู่ผู้ชม ( เช่นในการเล่น ) และนำกล่าวต่อบุคคลที่สาม เช่น ฝ่ายคู่ความหรือบุคคลอื่น ๆ บางครั้งก็หายไปจากฉาก มักจะใช้เป็นนามธรรม หรือสร้างคุณภาพชีวิตวัตถุ [ 2 ] [ 3 ] ในผลงานละครและบทกวีที่เขียนหรือแปลเป็นภาษาอังกฤษเป็นสำนวนคือมักจะแนะนำโดยอัศเจรีย์ " อาลปนะ O กวีอาจ apostrophize อันเป็นที่รัก , Muse , พระเจ้า , ความรัก , เวลา , หรือนิติบุคคลอื่นที่ไม่ตอบสนอง ในความเป็นจริง