Liberation from Lawo[edit]Wat Si Sa

Liberation from Lawo[edit]

Wat Si Sawai, Sukhothai Historical Park
Prior to the 13th century, Tai kingdoms had existed on the northern highlands including the Ngoenyang (centered on Chiang Saen; predecessor of Lanna) kingdom and the Heokam (centered on Chiang Hung, modern Jinghong in China) kingdom of Tai Lue people. Sukhothai had been a trade center and part of Lawo, which was under the domination of the Khmer Empire. The migration of Tai people into the upper Chao Phraya valley was somewhat gradual.

Modern historians stated that the secession of Sukhothai (once known as Sukhodaya) from the Khmer empire began as early as 1180 during the reign of Pho Khun Sri Naw Namthom who was the ruler of Sukhothai and the peripheral city of Sri Satchanalai (now a part of Sukhothai Province as Amphoe). Sukhothai had enjoyed a substantial autonomy until it was re-conquered around 1180 by the Mons of Lawo under Khomsabad Khlonlampong.

Two brothers, Pho Khun Bangklanghao and Pho Khun Phameung took Sukhothai from Mon hands in 1239. Khun (ขุน) before becoming a Thai feudal, was a Tai title for a ruler of a fortified town and its surrounding villages, together called a muang; in older usage prefixed pho (พ่อ) father,[2] Comparable in sound and meaning to rural English Paw. Bangklanghao ruled Sukhothai as Sri Indraditya – and began the Phra Ruang Dynasty - he expanded his primordial kingdom to the bordering cities. At the end of his reign in 1257, the Sukhothai kingdom covered the entire upper valley of the Chao Phraya River (then known simply as Menam, "Mother of Waters," the generic Thai name for rivers.)

Traditional Thai historians considered the foundation of the Sukhothai kingdom as the beginning of their nation because little was known about the kingdoms prior to Sukhothai. Modern historical studies demonstrate that Thai history began before Sukhothai. Yet the foundation of Sukhothai is still a celebrated event.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จาก Lawo [แก้ไข] การปลดปล่อยวัดศรีสวาย อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัยก่อนศตวรรษที่ 13 อาณาจักรไทมีอยู่ในไฮแลนด์เหนือที่รวมทั้งราชอาณาจักร Ngoenyang (ตรงกลางบนเชียงแสน รุ่นก่อนของล้านนา) และ Heokam (อยู่กึ่งกลางในอาณาจักรหอคำเชียงรุ่ง เชียงรุ้งที่ทันสมัยในประเทศจีน) ราชอาณาจักรไทลื้อคน สุโขทัยได้ศูนย์การค้าและส่วนของ Lawo ซึ่งภายใต้การปกครองของอาณาจักรเขมร การโยกย้ายของคนไทในหุบเขาบนเจ้าพระยาค่อนข้างสมดุลนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ระบุว่า ซีเซสชันของสุโขทัย (ครั้งเดียวเรียกว่า Sukhodaya) จากอาณาจักรเขมรเริ่มต้นที่ 1180 ในรัชสมัยของพ่อขุนศรี Naw Namthom เจ้าเจ้าสุโขทัยและการต่อพ่วงเมืองของศรีสัชนาลัย (ตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดสุโขทัยเป็นอำเภอ) สุโขทัยมีความสุขอิสระพบจนกระทั่งมันถูกเอาชนะประมาณ 1180 ใหม่ โดยมอนส์ Lawo ภายใต้ Khomsabad Khlonlampongสองพี่น้อง พ่อขุน Bangklanghao และ Phameung คุณพ่อเอาสุโขทัยจากมือจันทร์ใน 1239 คุณ (ขุน) ก่อนที่จะเป็น ไทยศักดินา มีเรื่องเจ้าเมืองธาตุและบริเวณหมู่บ้าน ร่วมกันเรียกว่าเมือง ไท ในการใช้งานเก่าสิ่งพ่อโพธิ์ (พ่อ), [2] Comparable ในเสียงและความหมายเพื่อชนบทอังกฤษ Paw Bangklanghao ปกครองสุโขทัยเป็นศรี Indraditya – และเริ่มราชวงศ์เรืองพระ - เขาขยายอาณาจักร primordial เมืองข้างเคียง เมื่อสิ้นสุดรัชกาลใน 1257 อาณาจักรสุโขทัยครอบคลุมหุบเขาด้านบนทั้งหมดของแม่น้ำเจ้าพระยา (แล้วเรียกเป็นแม่น้ำ "แม่ของน้ำ ชื่อไทยทั่วไปในแม่น้ำก็)นักประวัติศาสตร์ไทยโบราณถือว่าเป็นรากฐานของอาณาจักรสุโขทัยเป็นจุดเริ่มต้นของชาติเนื่องจากน้อยได้ทราบเกี่ยวกับอาณาจักรก่อนสุโขทัย การศึกษาประวัติศาสตร์สมัยใหม่แสดงให้เห็นว่า ประวัติศาสตร์ไทยเริ่มก่อนสุโขทัย ยัง เป็นพื้นฐานของสุโขทัยได้ยังคงเป็นกิจกรรมเฉลิมฉลอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ปลดปล่อยจากละโว้ [แก้ไข] วัดศรีสวาย, อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัยก่อนที่จะศตวรรษที่ 13 อาณาจักรไทได้อยู่บนที่ราบสูงทางภาคเหนือรวมทั้งหิรัญนครเงินยางเชียงราว (ศูนย์รวมอยู่ที่เชียงแสน; บรรพบุรุษของล้านนา) สหราชอาณาจักรและ Heokam (มีศูนย์กลางอยู่ที่จังหวัดแขวน สิบสองปันนาที่ทันสมัยในจีน) อาณาจักรของชาวไทลื้อ สุโขทัยเคยเป็นศูนย์กลางการค้าและการเป็นส่วนหนึ่งของละโว้ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรเขมร การอพยพของชาวไทเป็นเจ้าพระยาตอนบนหุบเขาเป็นค่อยๆค่อนข้าง. โมเดิร์นนักประวัติศาสตร์ระบุว่าการแยกตัวออกสุโขทัย (ที่รู้จักกันครั้งหนึ่งเคยเป็น Sukhodaya) จากอาณาจักรขอมเริ่มเร็วเท่าที่ 1180 ในรัชสมัยของพ่อขุนศรี Naw Namthom ผู้ที่เป็น ผู้ปกครองของสุโขทัยและเมืองที่ต่อพ่วงของศรีสัชนาลัย (ตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดสุโขทัยเป็นอำเภอ) มีความสุขสุโขทัยอิสระมากจนกว่าจะเป็นอีกครั้งที่เอาชนะรอบ 1180 โดยมอนส์ของละโว้ภายใต้ Khomsabad Khlonlampong. สองพี่น้องพ่อขุน Bangklanghao และพ่อขุน Phameung เอาสุโขทัยจากมือมอญใน 1239. คุณ (ขุน) ก่อนที่จะกลายศักดินาไทย เป็นชื่อไทสำหรับผู้ปกครองของป้อมเมืองและหมู่บ้านโดยรอบพร้อมเรียกว่าเมือง; ในการใช้งานที่มีอายุมากกว่านำโพธิ์ (พ่อ) พ่อ [2] เปรียบเทียบเสียงและความหมายเป็นภาษาอังกฤษตีนชนบท Bangklanghao ปกครองสุโขทัยเป็นพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ - และเริ่มราชวงศ์พระร่วง - เขาขยายอาณาจักรแรกของเขาไปยังเมืองที่มีพรมแดนติด ในตอนท้ายของการครองราชย์ของเขาใน 1257, อาณาจักรสุโขทัยปกคลุมบนหุบเขาทั้งหมดของแม่น้ำเจ้าพระยา (ที่รู้จักกันแล้วก็เป็น Menam "แม่ของน้ำ" ชื่อไทยทั่วไปสำหรับแม่น้ำ.) ประวัติศาสตร์แผนไทยถือว่าเป็นรากฐานของ อาณาจักรสุโขทัยเป็นจุดเริ่มต้นของประเทศของพวกเขาเพราะเป็นที่รู้จักกันเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับราชอาณาจักรก่อนที่จะสุโขทัย การศึกษาประวัติศาสตร์สมัยใหม่แสดงให้เห็นว่าประวัติศาสตร์ไทยก่อนที่จะเริ่มสุโขทัย แต่รากฐานของสุโขทัยก็ยังคงเป็นเหตุการณ์ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การปลดปล่อยจากเลอโว [ แก้ไข ]

วัดศรีไสว อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ก่อนศตวรรษที่ 13 , ไทก๊กได้มีอยู่ในภาคเหนือ ( รวมถึงดวงจันทร์ของดาวเสาร์ ( ศูนย์กลางอยู่เชียงแสน ; บรรพบุรุษของล้านนา ) สหราชอาณาจักร และ heokam ( ศูนย์กลางในอาณาจักรพุกาม ทันสมัย จิ่งหง ในประเทศจีน ) อาณาจักรของชาวไทลื้อคน สุโขทัยมีศูนย์การค้า และส่วนหนึ่งของ เลอโว ,ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิขอม การย้ายถิ่นของคนใต้ไปบนเจ้าพระยาหุบเขาค่อนข้างค่อยเป็นค่อยไป .

นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่กล่าวว่า การแยกตัวออกจากสุโขทัย ( เมื่อทราบว่าเป็นทาง ) จากอาณาจักรเขมรเริ่มก่อน , ในระหว่างรัชสมัยของพ่อขุนศรี namthom นอซึ่งเป็นเจ้าของสุโขทัยและเมืองศรีสัชนาลัยต่อพ่วง ( ตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดสุโขทัย อำเภอ )สุโขทัยมีชอบอิสระมาก จนกระทั่งมันได้ทั้งโดยรอบอีกครั้ง ชาวมอญของเลอโวภายใต้ khomsabad khlonlampong

พี่ชายสองคนและพ่อขุน bangklanghao พ่อขุน phameung เอาสุโขทัยจากมือของมอญในงาน . คุณ ( ขุน ) ก่อนที่จะมาเป็นภาษาไทย ศักดินา เป็นไท ชื่อประมุขของป้อมเมืองและหมู่บ้านที่อยู่โดยรอบ ด้วยกันเรียกว่าเมือง ;ในการใช้เก่า - โพธิ์ ( พ่อ ) พ่อ [ 2 ] เทียบเคียงเสียง และความหมายของอุ้งเท้าอังกฤษชนบท bangklanghao ปกครองสุโขทัย พ่อขุนศรีอินทราทิตย์ ) และเริ่มพระร่วงราชวงศ์ - เขาขยายอาณาจักรกลุ่มของเขาไปประชิดเมือง ปลายรัชกาลของพระองค์ในเรื่อง อาณาจักร สุโขทัยครอบคลุมเหนือหุบเขาทั้งหมดของแม่น้ำเจ้าพระยา ( แม่น้ำจากนั้นก็เป็นที่รู้จักกัน ," แม่ " , " ชื่อไทยทั่วไปแม่น้ำ )

แบบดั้งเดิมของไทยนักประวัติศาสตร์ถือว่ารากฐานของราชอาณาจักรสุโขทัยเป็นจุดเริ่มต้นของประเทศเพราะ เล็กน้อยเป็นที่รู้จักเกี่ยวกับอาณาจักรก่อนสุโขทัย การศึกษาประวัติศาสตร์สมัยใหม่ เริ่มแสดงให้เห็นว่าประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย แต่รากฐานของสุโขทัย ยังคงเฉลิมฉลองเหตุการณ์