There’s just no accounting for happ

There’s just no accounting for happiness,
or the way it turns up like a prodigal
who comes back to the dust at your feet
having squandered a fortune far away.

And how can you not forgive?
You make a feast in honor of what
was lost, and take from its place the finest
garment, which you saved for an occasion
you could not imagine, and you weep night and day
to know that you were not abandoned,
that happiness saved its most extreme form
for you alone.

No, happiness is the uncle you never
knew about, who flies a single-engine plane
onto the grassy landing strip, hitchhikes
into town, and inquires at every door
until he finds you asleep midafternoon
as you so often are during the unmerciful
hours of your despair.

It comes to the monk in his cell.
It comes to the woman sweeping the street
with a birch broom, to the child
whose mother has passed out from drink.
It comes to the lover, to the dog chewing
a sock, to the pusher, to the basketmaker,
and to the clerk stacking cans of carrots
in the night.
It even comes to the boulder
in the perpetual shade of pine barrens,
to rain falling on the open sea,
to the wineglass, weary of holding wine.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีเพียงไม่บัญชีสำหรับความสุขหรือวิธีมันเป็นเช่นใหนที่กลับมากับฝุ่นที่เท้าของคุณหรือไม่มี squandered โชคห่างและวิธีสามารถคุณไม่ยกโทษให้หรือไม่คุณทำงานฉลองเกียรติยศของอะไรหายไป และจากสถานที่ดีที่สุดเสื้อผ้า ที่คุณบันทึกไว้สำหรับโอกาสคุณไม่สามารถจินตนาการ และคุณร้องกลางวันและกลางคืนรู้ว่า คุณก็ไม่ถูกทอดทิ้งความสุขที่บันทึกรูปแบบมากที่สุดสำหรับคุณคนเดียวไม่ สุขคือ ลุงคุณไม่เคยรู้เกี่ยวกับ ที่บินเครื่องบินเครื่องยนต์เดียวไปหญ้าลาน hitchhikesเข้าเมือง และสอบถามในทุกประตูจนกระทั่งเขาพบคุณ asleep midafternoonขณะที่คุณอยู่ในระหว่างที่ unmerciful บ่อยชั่วโมงของความสิ้นหวังของคุณกล่าวถึงพระในเซลล์ของเขากล่าวถึงผู้หญิงกวาดถนนด้วยไม้กวาดเบิร์ช ไปกับเด็กแม่เจ้าแล้วออกจากเครื่องดื่มมาถึงคนรัก ให้สุนัขเคี้ยวมีถุงเท้า การ pusher การ basketmakerและการเจ้าหน้าที่ ซ้อนกระป๋องของแครอทในคืนนั้น แม้มาถึงหินในร่มตลอดของ pine barrensฝนตกในทะเลเปิด จะแก้วไวน์ การอ่อนล้าของเก็บไวน์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มีเพียงบัญชีเกี่ยวกับการไม่มีความสุขหรือวิธีการก็จะเปิดขึ้นเช่นฟุ่มเฟือยที่กลับมากับฝุ่นที่เท้าของคุณมีsquandered โชคลาภที่อยู่ห่างไกล. และวิธีการที่คุณไม่สามารถให้อภัย? คุณทำให้งานฉลองในเกียรติของสิ่งที่หายไปและใช้เวลาจากสถานที่ที่ดีที่สุดในการตัดเย็บเสื้อผ้าที่คุณบันทึกไว้สำหรับโอกาสที่คุณไม่อาจจินตนาการและคุณร้องไห้คืนและวันที่จะรู้ว่าคุณไม่ได้ละทิ้งความสุขที่บันทึกรูปแบบที่รุนแรงมากที่สุดสำหรับคุณเพียงอย่างเดียว. ไม่มีความสุขคือ ลุงที่คุณไม่เคยรู้เกี่ยวกับที่บินระนาบเดียวเครื่องยนต์บนลานบินหญ้าhitchhikes เข้าไปในเมืองและสอบถามที่ประตูทุกจนกว่าเขาจะพบคุณหลับ midafternoon ที่คุณจึงมักจะเป็นในช่วงเมตตาชั่วโมงแห่งความสิ้นหวังของคุณ. มันมาถึง พระภิกษุสงฆ์ในเซลล์ของเขา. มันมาพร้อมกับผู้หญิงคนกวาดถนนที่มีไม้กวาดเบิร์ชเพื่อเด็กที่มีแม่ได้ผ่านออกมาจากเครื่องดื่ม. มันมาถึงคนรักเพื่อสุนัขเคี้ยวถุงเท้าเพื่อดันเพื่อ basketmaker , และเสมียนซ้อนกระป๋องของแครอทในเวลากลางคืน. มันยังมาถึงก้อนหินในที่ร่มตลอดกาลของทุรกันดารสนฝนตกลงมาบนทะเลเปิดให้กับแก้วที่เหนื่อยล้าจากการถือครองไวน์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไม่มีบัญชีความสุข ,
หรือวิธีที่มันจะเปิดขึ้นอย่างฟุ่มเฟือย
ที่กลับมาฝุ่นที่เท้า
มีใช้อย่างฟุ่มเฟือย ฟอร์จูน ไกล

และวิธีสามารถคุณไม่ยกโทษให้ ?
คุณจัดงานเลี้ยงเพื่อเป็นเกียรติแก่สิ่งที่
หาย และไปจากสถานที่เสื้อผ้าที่ดีที่สุด
, ซึ่งช่วยให้โอกาส
คุณสามารถจินตนาการและคุณร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน
จะรู้ว่าคุณไม่ทอดทิ้ง
,ความสุขที่ช่วยชีวิต
รูปแบบมากที่สุดสำหรับนายคนเดียว

ไม่มี ความสุข คือ คุณไม่เคย

รู้ ใครบินเครื่องบินเครื่องยนต์เดี่ยวบนลานบินหญ้า hitchhikes
ในเมือง และสอบถามที่ประตูทุกบาน
จนกว่าเขาจะหลับ midafternoon
คุณจึงมักจะมีระหว่าง ชั่วโมงของความเมตตา
.

มาถึงพระ
ในเซลล์ของเขามันมาพร้อมกับผู้หญิงกวาดถนน
ด้วยไม้เรียวไม้กวาด กับเด็กที่แม่เสียชีวิตแล้ว

ที่มาจากการดื่ม ให้คนรัก , สุนัขเคี้ยว
ถุงเท้า เพื่อดันให้ basketmaker
, และเสมียนเรียงกระป๋องรูปแครอท

ในตอนกลางคืน มันมาถึงหิน
ในที่ร่มตลอด ต้นสนทุรกันดาร
ฝน , ตกทะเลเปิด
ไปกลาส ความเหนื่อยล้าถือไวน์