periods taken into study, starting

periods taken into study, starting from the first Forest Law from 1923 to the latest one from 2005 as
amended in 2007 has been achieved. The review helped in identifying the general content of forest
laws which were approved in the respective years and provided useful information on the content and
issues the forest laws have regulated. It’s evident that not all the forest laws have had the same
content. Considerable differences have occurred which were conditioned by a lot of factors, socioeconomic
and political ones. Table 1 provides an overview on the main objectives the forest laws have
had, the trend the forestry sector had in the King Zogu I, the communism period and the pluralism
period until 2007. Not all the Albanian forest laws had in their framework well set objectives, a
characteristic that becomes a trend in the laws after 1990.
It must be underlined that the in different times forests policy and forest management had different
goals to be reached. The forest has been treated mostly as a source of income for the population and
the different instances managing them, in the former times including the King Zogu I period until
1990. After this period forest functions and the sustainable management of the forest fund have been
the leading concept in drafting the two forest laws being issued in the period after 199. Considerations
on the role of all relevant stakeholders in decision making processes are another significant aspect
which the last two laws have regulated and defined as among the main objectives of forest legislation.
A comparative analysis (Table 2) allowed identifying and commenting the major issues the forest laws
regulated and treated in the three mentioned periods. Variety in the criteria regulated is noticeable due
to the different policies, economic and social factor with impacting decisions related to this sector.
When analyzing the table and noting the factors which the laws have mostly treated, it is obvious that
the main difference can be noticed between the two periods; before 1990 and after the collapse of the
communist regime.
Multifunctional sustainable management of forest and cross-sectoral policy issues have not been
regulated and in some cases not even been mentioned in the laws from 1923 to 1990. This fact can be
justified from policy followed regarding the forest sector and from the dictatorship system set in the
country in the time. These issues have become very important and are mostly regulated by the two
forest laws issued in the pluralism period, during which the country experienced important
developments, and international and national policies regarding the sector were cooperating.
An important missing criterion in most of the forest laws is training and research. These issues have
not been regulated until the very latest forestry law defining clearly and emphasizing their importance
in the development of the forestry sector. In adapting to the increased requirements of society towards
forestry and environment and vice versa, in the necessity to protect them and to adopt new
management methods, these two subjects became very important. Identifying deficits and helping to
built an increasing professionalism among forestry professionals are some of the tasks these issues aim
at improving.
An interesting fact to be mentioned after this research is that in the content of all forest laws the issues
regarding the forest products trade and transport are not regulated. This is sustained by the fact that
always the wood industry has not been treated as component piece of the forestry sector. Rather is has
been looked at as dependent from it, at least regarding the forest laws, which didn’t regulate neither
mention at all subjects such as regulation of certification of forest products or the forest produce
processing industry.
Cross sectoral policy objectives, a decisive factor on sustaining commitment of forest policy actors in
involving the public and all stakeholders in decision making processes, are not mentioned until the
laws issued during the pluralism period. A top down decision making system, an element identifying
the whole governance system of former times, was a characteristic of the forestry sector, too. Recent
time’s development, characterized by decisive improvements in all our society and policies are
reflected also in the forestry sector. As a fact these criteria are regulated by the two forest laws issued
respectively at 1992 and 2005 amended in 2007, showing the commitment and ensuring the
innovation, and its cooperation with other sectors. More or less the same situation appears in the
regulation regarding planning of the development in this sector, which is regulated only in the very
last law.
Property rights and management system criteria have shown evident difference within periods. The
main element making the difference is the recognizing of the different forms of ownership. With the
law from 1923, all forms of ownership to the forest land are recognized and have been regulated by
law, while the communism period regulates issues regarding the only form of ownership existing, state
one. With the adoption of the 1992 forest law, the three forms of ownership to forest land are regulated
and recognized by law. Improvement regarding this issue, especially the community forestry related
policies, is noticeable in the law from 2005 amended in 2007. 60% of forest area gets transferred
under commune’s ownership, a process approving the legibility of the communal property and its role
in improving rural peoples’ live.
The institutional framework is an issue regulated completely only by the last forest law from 2005.
Among all the criteria this section develops, forest administration is the one being regulated only by
the last forest laws; the one from 1992 and 2005 amended in 2007. The actual stage of this structure is
the product of many changes this administration has gone through in order to adapt to policy
requirements. More changes are needed in order to be in line with the decentralization process which
implies further adaptation of this structure to the new actuality, where their tasks and duties should be
reset. Involvement of the public and of forest owners in decision making is a totally innovative criteria
and a special characteristic of the forest law from 2005. In none of the other laws issued before in the
history of forest legislation this topic has even been mentioned. This shows the commitment of the
forest policy actors and institution for achieving a high democratic level in decision making processes
ensuring the participation of all relevant stakeholders.
Concluding this last section it should be underlined that forest legislation has gone along a very long
development path. This research provides a review of the main forest laws analyzing some of their
major elements and showing what was possible at a given time. It highlights the main important
changes that happened and the main influencing factors inciting these changes.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

รอบระยะเวลาที่ใช้ในการศึกษา การเริ่มต้นจากกฎหมายป่าไม้ครั้งแรกจาก 1923 หนึ่งล่าสุดตั้งแต่ปี 2548 เป็นแก้ไขใน 2007 ได้รับความไว้ ตรวจทานที่ช่วยในการระบุเนื้อหาทั่วไปของป่ากฎหมายที่ได้รับอนุมัติในปีนั้น ๆ และให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับเนื้อหา และปัญหากฎหมายป่าไม้ได้กำหนด ปรากฏชัดเจนว่า กฎหมายป่าไม่มีเหมือนกันเนื้อหา เกิดความแตกต่างจำนวนมากซึ่งถูกปรับมากปัจจัย ประชากรและคนเมือง ตารางที่ 1 แสดงภาพรวมในวัตถุประสงค์หลักกฎหมายป่าได้มี แนวโน้มภาคป่าไม้มี Zogu กษัตริย์ฉัน ระยะคอมมิวนิสต์ และ pluralism ที่รอบระยะเวลาจนถึงปี 2007 กฎหมายป่าแอลเบเนียไม่มีในกรอบความดีตั้งวัตถุประสงค์ การลักษณะที่เป็นแนวโน้มในกฎหมายหลังปี 1990มันต้องถูกขีดเส้นใต้ที่เวลาแตกต่างกันในนโยบายป่าไม้และการจัดการป่าไม้มี แตกต่างกันเป้าหมายที่จะเข้าถึงได้ ป่าได้รับการรักษาส่วนใหญ่เป็นแหล่งรายได้ประชากร และอินสแตนซ์อื่นการจัดการพวกเขา ในอดีตเวลารวม Zogu คิงผมระยะเวลาจนถึง1990 หลังป่ารอบระยะเวลานี้ หน้าที่และการบริหารกองทุนป่าอย่างยั่งยืนได้แนวคิดผู้นำในการร่างกฎหมายป่าสองการออกใช้ในระยะหลัง 199 ข้อควรพิจารณาบทบาทของทุกกลุ่มที่เกี่ยวข้องในการตัดสินใจ กระบวนการทำเป็นด้านสำคัญซึ่งกฎหมายล่าสุดสองได้ควบคุม และกำหนดเป็นวัตถุประสงค์หลักของกฎหมายป่าไม้ระหว่างวิเคราะห์เปรียบเทียบ (ตาราง 2) ได้ระบุ และแสดงความคิดเห็นหลักของการออกกฎหมายป่าควบคุม และรับการรักษาในระยะเวลาดังกล่าว 3 หลากหลายในเกณฑ์ที่ควบคุมได้ชัดครบกำหนดนโยบายแตกต่างกัน ปัจจัยทางเศรษฐกิจ และสังคม มีผลกระทบต่อการตัดสินใจที่เกี่ยวข้องกับภาคนี้เมื่อวิเคราะห์ตารางและสังเกตปัจจัยที่ส่วนใหญ่ได้รับกฎหมาย เป็นที่ชัดเจนที่สามารถสังเกตความแตกต่างหลักระหว่างรอบสอง ก่อนปี 1990 และหลัง จากการล่มสลายของการระบอบคอมมิวนิสต์ไม่มีการจัดการอย่างยั่งยืนแห่งป่าและนโยบายรายสาขาข้ามปัญหาควบคุม และในบางกรณีแม้ไม่ได้กล่าวถึงในกฎหมายจาก 1923 เพื่อ 1990 ความจริงได้ชิด จากนโยบายตามเกี่ยวกับภาคป่า และ จากระบบเผด็จในการประเทศในเวลา ปัญหาเหล่านี้ได้กลายเป็นสิ่งสำคัญมาก และส่วนใหญ่ได้ถูกควบคุม โดยทั้งสองกฎหมายป่าไม้ที่ออกในช่วงเวลา pluralism ที่ประเทศประสบการณ์สำคัญพัฒนา และต่างชาติ และนโยบายเกี่ยวกับภาคมีความร่วมมือเกณฑ์ขาดสำคัญเป็นกฎหมายป่าไม้เป็นการฝึกอบรมและวิจัย ปัญหาเหล่านี้ได้ไม่ถูกควบคุมจนถึงกฎหมายป่าไม้ทันกำหนดอย่างชัดเจน และเน้นความสำคัญในการพัฒนาภาคป่าไม้ ในการดัดแปลงเพื่อเพิ่มความต้องการของสังคมต่อป่าไม้ และสิ่งแวดล้อมทางระหว่าง ในความจำเป็น เพื่อปกป้องพวกเขา และนำมาใช้ใหม่วิธีการจัดการ วิชาสองเหล่านี้เป็นสิ่งสำคัญมาก ระบุขาดดุล และช่วยสร้างความเป็นมืออาชีพเพิ่มขึ้นในหมู่ผู้เชี่ยวชาญด้านป่าไม้เป็นส่วนหนึ่งของงานมุ่งประเด็นปรับปรุงความจริงที่น่าสนใจเพื่อจะกล่าวถึงหลังจากงานวิจัยนี้คือในเนื้อหาของป่าทั้งหมดกฎหมายปัญหาเกี่ยวกับป่า ผลิตภัณฑ์ทางการค้าและการขนส่งจะไม่ควบคุม นี้จะยั่งยืน โดยความเป็นจริงที่เสมอไม้ได้ไม่ถูกถือว่าเป็นชิ้นส่วนประกอบของภาคป่าไม้ แทนที่จะ เป็นได้การมองที่เป็นอิสระจากมัน เกี่ยวกับกฎหมายป่า ซึ่งไม่ได้ควบคุมไม่น้อยพูดในเรื่องทั้งหมดเช่นการจัดทำระเบียบของการรับรองผลิตภัณฑ์ป่าไม้หรือป่าอุตสาหกรรมแปรรูปข้ามวัตถุประสงค์นโยบายรายสาขา ตัวเด็ดขาดในการประคับประคองความมุ่งมั่นของนักแสดงนโยบายป่าในไม่กล่าวถึงเกี่ยวข้องกับประชาชนและมีส่วนได้เสียทั้งหมดในกระบวนการตัดสินใจ จนถึงการกฎหมายที่ออกช่วง pluralism ด้านบนลงระบบตัดสินใจ การระบุองค์ประกอบระบบกำกับดูแลกิจการทั้งหมดของโบราณ มีลักษณะของภาคป่าไม้ เกินไป ล่าสุดมีการพัฒนาของเวลา โดยปรับปรุงเด็ดขาดในสังคมและนโยบายนอกจากนี้ยังปรากฏในภาคป่าไม้ เป็นความจริง เงื่อนไขเหล่านี้ถูกควบคุม โดยกฎหมายป่าสองออกลำดับที่ 1992 และ 2005 แก้ไขใน 2007 แสดงความมุ่งมั่น และมั่นใจในนวัตกรรม และความร่วมมือกับภาคส่วนอื่น ๆ น้อยสถานการณ์เดียวกันปรากฏในระเบียบเกี่ยวกับการวางแผนการพัฒนาในภาคนี้ ซึ่งกำหนดเฉพาะในการมากกฎหมายล่าสุดสิทธิและเงื่อนไขของระบบการจัดการได้แสดงความแตกต่างที่เห็นได้ชัดภายในรอบระยะเวลา ที่องค์ประกอบหลักที่ทำให้ความแตกต่างเป็นยอมรับกันของความเป็นเจ้าของ ด้วยการกฎหมายจาก 1923 ทุกรูปแบบของความเป็นเจ้าของเพื่อแผ่นดินป่ามีการรับรู้ และมีการควบคุมโดยกฎหมาย ในขณะที่ระยะเวลาคอมมิวนิสต์กำหนดประเด็นเกี่ยวกับแบบฟอร์มเฉพาะของเจ้าของที่มีอยู่ รัฐหนึ่ง มีการยอมรับของกฎหมายป่า 1992 ตรีมูรติของเจ้ากับที่ดินป่าถูกควบคุมและยอมรับตามกฎหมาย ปรับปรุงเกี่ยวกับปัญหานี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งป่าไม้ชุมชนที่เกี่ยวข้องนโยบาย เห็นได้ชัดในกฎหมายตั้งแต่ปี 2548 ที่แก้ไขในปี 2550 60% ของพื้นที่ป่าได้รับการโอนย้ายภายใต้ความเป็นเจ้าของโรงแรมคอมมูน กระบวนการอนุมัติคุณสมบัติชุมชนและบทบาทของมันให้ดียิ่งขึ้นในการปรับปรุงของคนชนบทอาศัยอยู่กรอบสถาบันเป็นประเด็นที่กำหนดอย่างสมบูรณ์ โดยกฎหมายป่าล่าสุดตั้งแต่ปี 2548 เท่านั้นจากเกณฑ์ทั้งหมดส่วนนี้พัฒนา ดูแลป่าเป็นการควบคุมโดยเฉพาะกฎหมายป่าสุดท้าย หนึ่งจาก 1992 และ 2005 แก้ไข 2550 จริงของโครงสร้างนี้เป็นผลิตภัณฑ์ของเปลี่ยนแปลงบริหารนี้ได้ผ่านไปผ่านเพื่อปรับเปลี่ยนนโยบายความต้องการ เปลี่ยนแปลงที่จำเป็นเพื่อเป็นการส่งเสริมการกระจายอำนาจการแพร่กระจายกระบวนการซึ่งหมายถึงการปรับตัวของโครงสร้างนี้ actuality ใหม่ ตำแหน่งงานและหน้าที่ของพวกเขาควรจะเพิ่มเติมตั้งค่าใหม่ มีส่วนร่วม ของประชาชน และเจ้าของป่าในการตัดสินใจเป็นเกณฑ์เป็นนวัตกรรมใหม่โดยสิ้นเชิงและลักษณะพิเศษของกฎหมายป่าตั้งแต่ปี 2548 ของกฎหมายอื่น ๆ ที่ออกก่อนในการประวัติศาสตร์กฎหมายป่ากล่าวถึงหัวข้อนี้ได้ ฟิลด์นี้แสดงความมุ่งมั่นของการนักแสดงป่านโยบายและสถาบันบรรลุประชาธิปไตยระดับสูงในกระบวนการตัดสินใจมั่นใจมีส่วนร่วมของทุกกลุ่มที่เกี่ยวข้องสรุปส่วนนี้สุดท้ายมันควรจะขีดเส้นใต้ว่า กฎหมายป่าหายไปนานมากเส้นทางพัฒนา งานวิจัยนี้ให้ความเห็นกฎหมายป่าหลักวิเคราะห์ของพวกเขาองค์ประกอบหลักและการแสดงสิ่งที่เป็นไปได้ในเวลาที่กำหนด มันเน้นหลักสำคัญการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อหลัก inciting เปลี่ยนแปลงเหล่านี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ระยะเวลาการดำเนินการในการศึกษาเริ่มจากกฎหมายป่าไม้ครั้งแรกจากปี 1923 ไปอีกทางหนึ่งล่าสุดจากปี 2005 เป็น
แก้ไขเพิ่มเติมในปี 2007 ได้รับความสำเร็จ ทบทวนช่วยในการระบุเนื้อหาทั่วไปของป่า
ตามกฎหมายซึ่งได้รับการอนุมัติในปีที่เกี่ยวข้องและให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เกี่ยวกับเนื้อหาและ
ประเด็นกฎหมายป่าไม้ได้รับการควบคุม มันเห็นได้ชัดว่าไม่ทั้งหมดกฎหมายป่ามีเดียวกัน
เนื้อหา ความแตกต่างที่เกิดขึ้นที่มีการปรับอากาศโดยจำนวนมากของปัจจัยทางเศรษฐกิจและสังคม
คนและการเมือง ตารางที่ 1 ให้ภาพรวมเกี่ยวกับวัตถุประสงค์หลักกฎหมายป่าไม้ได้
มีแนวโน้มภาคป่าไม้มีอยู่ในพระมหากษัตริย์ Zogu ฉันระยะเวลาคอมมิวนิสต์และฝ่าย
รอบระยะเวลาจนถึงปี 2007 ไม่ทั้งหมดกฎหมายป่าแอลเบเนียมีอยู่ในกรอบการทำงานของพวกเขาดีวัตถุประสงค์ที่ตั้ง เป็น
ลักษณะที่กลายเป็นแนวโน้มในกฎหมายหลังจากที่ 1,990.
จะต้องมีการขีดเส้นใต้ว่านโยบายการป่าไม้ครั้งที่แตกต่างกันและการจัดการป่าไม้ที่แตกต่างกันมี
เป้าหมายที่จะไปถึง ป่าไม้ได้รับการรักษาส่วนใหญ่เป็นแหล่งที่มาของรายได้สำหรับประชากรและ
อินสแตนซ์ที่แตกต่างกันจัดการพวกเขาในครั้งอดีตรวมทั้งพระมหากษัตริย์ Zogu ฉันระยะเวลาจนถึง
1990 หลังจากที่ฟังก์ชั่นป่าช่วงเวลานี้และการจัดการที่ยั่งยืนของกองทุนป่าได้รับ
แนวคิดผู้นำในการจัดทำร่างกฎหมายสองป่าถูกออกในช่วงหลัง 199. พิจารณา
ในบทบาทของผู้มีส่วนได้เสียที่เกี่ยวข้องทั้งหมดในการตัดสินใจในกระบวนการที่เป็นอีกด้านที่สำคัญ
ที่ ช่วงสองมีกฎหมายควบคุมและกำหนดไว้ว่าเป็นหนึ่งในวัตถุประสงค์หลักของการออกกฎหมายป่า.
การวิเคราะห์เปรียบเทียบ (ตารางที่ 2) ได้รับอนุญาตให้ระบุและแสดงความคิดเห็นประเด็นสำคัญกฎหมายป่า
และควบคุมการปฏิบัติในสามช่วงเวลาที่กล่าวถึง วาไรตี้ในเกณฑ์ที่ควบคุมจะเห็นได้ชัดเนื่องจาก
นโยบายที่แตกต่างกันปัจจัยทางเศรษฐกิจและสังคมที่มีผลกระทบต่อการตัดสินใจที่เกี่ยวข้องกับภาคนี้.
เมื่อวิเคราะห์ตารางและสังเกตปัจจัยที่กฎหมายได้รับการรักษาส่วนใหญ่จะเห็นได้ชัดว่า
แตกต่างที่สำคัญสามารถสังเกตเห็น ระหว่างสองช่วง; ก่อนปี 1990 และหลังจากการล่มสลายของ
ระบอบคอมมิวนิสต์.
มัลติฟังก์ชั่การจัดการที่ยั่งยืนของประเด็นนโยบายป่าไม้และข้ามภาคไม่ได้รับการ
ควบคุมและในบางกรณีแม้จะไม่ได้รับการกล่าวถึงในกฎหมายจาก 1923 เพื่อ 1990 ความจริงเรื่องนี้สามารถ
เป็นธรรมจากนโยบายตาม เกี่ยวกับภาคป่าและออกจากระบบการปกครองแบบเผด็จการที่ตั้งอยู่ใน
ประเทศในเวลาที่ ปัญหาเหล่านี้ได้กลายเป็นสิ่งที่สำคัญมากและถูกควบคุมโดยส่วนใหญ่ทั้งสอง
กฎหมายป่าไม้ที่ออกในช่วงเวลาที่หลายฝ่ายในระหว่างที่ประเทศที่มีประสบการณ์ที่สำคัญ
การพัฒนาและนโยบายต่างประเทศและระดับชาติเกี่ยวกับภาคการถูกความร่วมมือ.
เกณฑ์ที่สำคัญขาดหายไปในส่วนของกฎหมายป่าไม้ คือการฝึกอบรมและการวิจัย ปัญหาเหล่านี้ได้
ไม่ได้รับการควบคุมจนกฎหมายมากล่าสุดป่าไม้กำหนดไว้อย่างชัดเจนและเน้นความสำคัญของพวกเขา
ในการพัฒนาของภาคป่าไม้ ในการปรับตัวกับความต้องการที่เพิ่มขึ้นของสังคมที่มีต่อ
ป่าไม้และสิ่งแวดล้อมและในทางกลับกันในความจำเป็นที่จะปกป้องพวกเขาและจะนำมาใช้ใหม่
วิธีการจัดการทั้งสองวิชากลายเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ระบุการขาดดุลและช่วย
สร้างความเป็นมืออาชีพที่เพิ่มขึ้นในหมู่ผู้เชี่ยวชาญด้านป่าไม้คือบางส่วนของงานปัญหาเหล่านี้มีจุดมุ่งหมาย
ที่การปรับปรุง.
ข้อเท็จจริงที่น่าสนใจที่จะกล่าวถึงนี้หลังจากการวิจัยที่อยู่ในเนื้อหาของกฎหมายป่าทุกประเด็นที่
เกี่ยวกับการค้าผลิตภัณฑ์จากป่าไม้และการขนส่ง จะไม่ควบคุม นี้จะยั่งยืนโดยความจริงที่ว่า
เสมออุตสาหกรรมไม้ยังไม่ได้รับการรักษาเป็นชิ้นส่วนประกอบของภาคป่าไม้ แต่มีที่ได้
รับการมองที่เป็นขึ้นจากมันอย่างน้อยเกี่ยวกับกฎหมายป่าซึ่งไม่ได้กำหนดไม่
กล่าวถึงที่ทุกวิชาเช่นกฎระเบียบของการรับรองของผลิตภัณฑ์ป่าหรือผลิตผลป่าไม้
อุตสาหกรรมแปรรูป.
ข้ามวัตถุประสงค์ของนโยบายภาคเด็ดขาด ปัจจัยที่เกี่ยวกับความยั่งยืนของความมุ่งมั่นของนักแสดงนโยบายป่าไม้
ที่เกี่ยวข้องกับประชาชนและผู้มีส่วนได้เสียในการตัดสินใจในกระบวนการไม่ได้กล่าวถึงจน
กฎหมายที่ออกในช่วงระยะเวลาหลายฝ่าย ด้านบนลงระบบการตัดสินใจองค์ประกอบระบุ
ระบบการกำกับดูแลทั้งสมัยก่อนเป็นลักษณะของภาคป่าไม้อีกด้วย ล่าสุด
เวลาในการพัฒนาของความโดดเด่นด้วยการปรับปรุงชี้ขาดในสังคมของเราทั้งหมดและนโยบายที่จะ
สะท้อนให้เห็นในภาคป่าไม้ ในฐานะที่เป็นความจริงเกณฑ์เหล่านี้ถูกควบคุมโดยกฎหมายสองป่าออก
ตามลำดับในปี 1992 และ 2005 มีการแก้ไขเพิ่มเติมในปี 2007 แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและมั่นใจ
นวัตกรรมและความร่วมมือกับภาคส่วนอื่น ๆ มากหรือน้อยกว่าสถานการณ์เดียวกันปรากฏใน
กฎระเบียบเกี่ยวกับการวางแผนการพัฒนาในภาคนี้ซึ่งถูกควบคุมเฉพาะในมาก
กฎหมายที่ผ่านมา.
สิทธิในทรัพย์สินและเกณฑ์การระบบการจัดการได้แสดงให้เห็นความแตกต่างที่เห็นได้ชัดภายในระยะเวลาที่
องค์ประกอบหลักที่ทำให้ความแตกต่างคือการรับรู้ในรูปแบบที่แตกต่างกันของความเป็นเจ้าของ ด้วย
กฎหมายจาก 1923 ทุกรูปแบบของความเป็นเจ้าของไปยังดินแดนป่าได้รับการยอมรับและได้รับการควบคุมโดย
กฎหมายในขณะที่ระยะเวลาคอมมิวนิสต์ควบคุมปัญหาเกี่ยวกับรูปแบบเฉพาะของความเป็นเจ้าของที่มีอยู่รัฐ
หนึ่ง กับการยอมรับของกฎหมายป่า 1992, สามรูปแบบของความเป็นเจ้าของพื้นที่ป่าไม้มีการควบคุม
และเป็นที่ยอมรับตามกฎหมาย ปรับปรุงเกี่ยวกับปัญหานี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งป่าชุมชนที่เกี่ยวข้องกับ
นโยบายการเป็นที่เห็นได้ชัดเจนในกฎหมายจาก 2005 แก้ไขเพิ่มเติมในปี 2007 60% ของพื้นที่ป่าไม้ได้รับการโอน
ภายใต้ความเป็นเจ้าของชุมชนของกระบวนการอนุมัติความชัดเจนของทรัพย์สินส่วนกลางและบทบาทของ
ประชาชนในการพัฒนาชนบท . 'สด
กรอบสถาบันเป็นเรื่องที่ควบคุมได้อย่างสมบูรณ์โดยเฉพาะกฎหมายป่าที่ผ่านมาจาก 2,005.
ในบรรดาเกณฑ์ทั้งหมดส่วนนี้พัฒนาบริหารป่าเป็นหนึ่งที่ถูกควบคุมโดยเฉพาะ
กฎหมายป่าไม้สุดท้าย จากปี 1992 และ 2005 มีการแก้ไขเพิ่มเติมในปี 2007 ขั้นตอนที่เกิดขึ้นจริงของโครงสร้างนี้เป็น
ผลผลิตของการเปลี่ยนแปลงหลายบริหารนี้ได้ผ่านการเพื่อปรับให้เข้ากับนโยบาย
ความต้องการ การเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ ที่มีความจำเป็นเพื่อให้สอดคล้องกับขั้นตอนการกระจายอำนาจซึ่ง
หมายถึงการปรับตัวต่อไปของโครงสร้างนี้จะเป็นจริงใหม่ที่งานและหน้าที่ของตนควรจะมี
การตั้งค่า การมีส่วนร่วมของประชาชนและเจ้าของป่าในการตัดสินใจเป็นเกณฑ์ที่เป็นนวัตกรรมใหม่โดยสิ้นเชิง
และลักษณะพิเศษของกฎหมายป่าจากปี 2005 ในไม่มีกฎหมายอื่น ๆ ที่ออกมาก่อนใน
ประวัติศาสตร์ของการบังคับใช้กฎหมายป่าไม้หัวข้อนี้ได้รับการกล่าวถึง นี้แสดงให้เห็นความมุ่งมั่นของ
นักแสดงนโยบายป่าไม้และสถาบันการศึกษาเพื่อให้บรรลุประชาธิปไตยในระดับสูงการตัดสินใจในกระบวนการ
สร้างความมั่นใจมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้เสียที่เกี่ยวข้องทั้งหมด.
สรุปส่วนสุดท้ายนี้ก็ควรจะขีดเส้นใต้ว่ากฎหมายป่าไม้ได้หายไปพร้อมนานมาก
เส้นทางการพัฒนา การวิจัยครั้งนี้มีการทบทวนกฎหมายป่าหลักวิเคราะห์บางส่วนของพวกเขา
องค์ประกอบที่สำคัญและแสดงสิ่งที่เป็นไปได้ในเวลาที่กำหนด มันไฮไลท์ที่สำคัญหลักของ
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นและปัจจัยที่มีอิทธิพลหลักเอาตัวรอดจากการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ช่วงเข้าเรียน เริ่มจากกฎหมายป่าแรกจาก 1923 ไปล่าสุดจาก 2005 เป็น
ฉบับแก้ไข 2550 ได้รับความ ความคิดเห็นที่ช่วยในการระบุเนื้อหาทั่วไปของป่า
กฎหมายที่ได้รับการอนุมัติในปีนั้นๆ และให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เกี่ยวกับเนื้อหาและประเด็นกฎหมายป่า
มีการควบคุมมันเห็นได้ชัดว่าไม่ทั้งหมดกฎหมายป่ามีเนื้อหาเดียวกัน

ความแตกต่างมากได้เกิดขึ้นซึ่งเป็นโดยมากของปัจจัยด้านสังคมเศรษฐกิจ
และภาพทางการเมือง ตารางที่ 1 แสดงภาพรวมต่อวัตถุประสงค์หลักกฎหมายป่าได้
มี แนวโน้มภาคป่าไม้มีกษัตริย์ zogu ผม ลัทธิคอมมิวนิสต์ ระยะเวลาและพหุ
งวดจนถึงปี 2007ไม่ทั้งหมดของแอลเบเนียในกรอบของกฎหมายป่ามีตั้งวัตถุประสงค์ ,
ลักษณะที่กลายเป็นแนวโน้มในกฎหมายหลังปี 1990 .
มันต้องขีดเส้นใต้ว่า นโยบายต่าง ๆในป่าและการจัดการป่าครั้งมีเป้าหมายแตกต่างกัน
ที่จะมาถึง ป่าได้รับการรักษาส่วนใหญ่เป็นแหล่งรายได้ของประชากร
อินสแตนซ์ที่แตกต่างกันและจัดการพวกเขาในกาลก่อน ได้แก่ กษัตริย์ zogu ช่วงจนกว่า
1990 หลังจากช่วงเวลานี้ป่าฟังก์ชันและการจัดการอย่างยั่งยืนของป่าไม้ที่กองทุนได้รับ
แนวคิดชั้นนําในร่างสองกฎหมายป่าจะออกในช่วงหลัง 199 . การพิจารณา
ในบทบาทของผู้มีส่วนได้เสียที่เกี่ยวข้องในกระบวนการตัดสินใจเป็นอย่างอื่น
ด้านซึ่งเมื่อสองกฎหมายระเบียบและกำหนดเป็นหนึ่งในวัตถุประสงค์หลักของกฎหมายป่าไม้
การวิเคราะห์เปรียบเทียบ ( ตารางที่ 2 ) ให้ระบุและแสดงความคิดเห็นประเด็นสําคัญกฎหมายป่า
การควบคุมและการรักษาใน 3 กล่าวถึงช่วงเวลา ความหลากหลายในเกณฑ์ที่ควบคุมได้ชัดเจนเนื่องจาก
กับนโยบายต่าง ๆเศรษฐกิจและสังคม ปัจจัยส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจเกี่ยวข้องกับภาคนี้
เมื่อวิเคราะห์ตารางและ noting ปัจจัยซึ่งกฎหมายส่วนใหญ่ถือว่า มันชัดเจนว่า
ความแตกต่างหลักสามารถสังเกตเห็นระหว่าง 2 ช่วงเวลา ก่อนปี 1990 และหลังจากการล่มสลายของระบอบคอมมิวนิสต์
.
การจัดการอย่างยั่งยืนโดยของป่าและข้าม ภาคนโยบาย ประเด็นไม่ได้
การควบคุมและในบางกรณีไม่ได้ถูกกล่าวถึงในกฎหมายจาก 2466 ถึง 1990 ข้อเท็จจริงนี้สามารถ
ธรรมจากนโยบายตามในภาคป่าไม้และจากระบบเผด็จการในชุด
ประเทศในเวลา ปัญหาเหล่านี้ได้กลายเป็นที่สำคัญมากและส่วนใหญ่จะถูกควบคุมโดยสอง
กฎหมายป่าออกในช่วงเวลาที่คณะกรรมการการเลือกตั้ง ในระหว่างที่ประเทศที่มีประสบการณ์สำคัญ