พาย สาวน้อยน่ารักอายุ 20 ปี เธอกำลั

พาย สาวน้อยน่ารักอายุ 20 ปี เธอกำลังเรียนอยู่มหาลัยแห่งหนึ่ง ขึ้นปี 3 พายเป็นคนสวย ชอบทำกิจกรรมในมหาลัย เธอเป็นคนรักสัตว์ ชอบช่วยเหลือสัตว์ที่กำลงจะตายหรืออ่อนแอ เช้าวันอาทิตย์เป็นวันพักผ่อนที่เธอชอบที่สุด ทุกๆเช้าเธอจะชอบมานั่งอยู่ข้างลำธาร สูดอากาศอันบริสุทธิ์ และนอนเล่น จนกว่าจะเวลาเที่ยงหรือแดดร้อน เธอก็จะกลับเข้าบ้านไป

ดูผิวเผิน พายเป็นวัยรุ่นที่ปกติทั่วไป แต่เธอมีอะไรที่พิเศษกว่านั้น เพราะเธออาจจะกำลังได้รับพรจากพระเจ้าก็เป็นได้ แต่ทำไมต้องเป็นเธองั้นละ? ไม่มีใครรู้หรอก คำตอบก็มักจะซ่อนตัวอยู่ในคำถามนั่นแหละ แต่คำถามก็เป็นคำถามอยู่ดี จะมีคำตอบได้ยังไงกัน!

ทุกๆเช้าของวันอาทิตย์ พายมักจะชอบมานอนเล่นอยู่ริมลำธาร และเฝ้าเอาแต่คิดว่า ถ้าลงไปในน้ำได้สักวัน ก็คงจะดีจริงๆ เพราะแม่เคยเล่าว่า ในน้ำมีนางเงือก มีปลา เป็นดินแดนที่แสนอัศจรรย์ ยากที่อธิบายเป็นคำพูดหรือภาพวาดได้ พายก็ได้แต่ครุ่นคิดและนอนหลับไป ไม่นานนัก ความฝันของเธอก็ปรากฎขึ้นในจินตนาการที่แสนอัศจรรย์ เธอจำได้เลือนลางว่า เธอได้ทำรองเท้าของเธอตกลงไปในลำธารนั้น และพยายามจะยื่นมือลงไปหยิบให้ทัน แต่ มือของเธอกลับไปจับบางอย่างได้แทนรองเท้า นั่นคือ เส้นผมของใครสักคนนึง เธอรู้สึกว่ามันเหมือนสาหร่ายแต่พอพิจารณาใกล้ๆแล้วนั้นมันคือผม จับได้เปนกำเลยทีเดียว พายจึงพยายามจับผมกำนัน้นอย่างช้าๆ และกลัวมาก แต่ก็อยากรู้ว่ามันคืออะไรเพราะในตอนนั้นก็ไม่ได้ปักใจเชื่อซะทีเดียวว่ามันคือ ผมของคน พอเธอค่อยๆดึงขึ้นมาจึงเห็นว่า

“นี่ มาดึงผมฉันทำไม?” ผู้หญิงหน้าสวยพูดอย่างฉุนเฉียว แต่สายตาก็เต็มไปด้วยความกลัว 
และน้ำในลำธารก็มีความใสพอที่พอจะมองเห็นอีกครึ่งหน้าที่ยังไม่โผล่พ้นน้ำ
"ฉะฉะฉัน ขอโทษ ฉันไม่รู้และและไม่ได้ตั้งใจนะ” พายพูดด้วยความตกใจ และปล่อยมือจากผมนั้นทันที เพราะสิ่งที่เห็น พายก็ไม่สามารถสรุปได้ว่าคืออะไรกันแน่ แต่พายคิดว่าเป็นนางเงือก เพราะหน้าเธอก็ดูสวยมาก แต่หน้าคุ้นมากเช่นกัน
_เก็บนี่ไว้แล้วเดี๋ยวเราได้เจอกัน_ ผู้หญิงหน้าสวยยื่นของบางอย่างให้เธอ รู้สึกเหมือนจะเป็น อัญมณีชิ้นเล็กสีม่วง มองไปสะท้อนกลับเป็นกระจก เล่นแสงวูบวาบ สวยจนพายไม่สามารถละสายตาได้เลย
_ขะขอบคุณนะ_ พอพายพูดจบ ไม่ทันไรผู้หญิงหน้าคุ้นผู้นั้นก็หายลึกลับไป และรองเท้าก็ลอยผุดพ้นจากน้ำนั้นขึ้นมาถึงมือพายโดยเร็ว

จากนั้นมาก็มีแต่เรื่องแปลกๆที่เกิดขึ้นกับพายมาตลอด เรื่องที่แปลกๆนั้นก็มีทั้งดีและไม่ดี เกิดขึ้นกับเธอมากมายทั้งๆที่เธอก็ไม่สามารถรู้ได้เลยว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นแต่เธอรู้เพียงว่า มันมีความน่ากลัว และทำให้เธอรู้สึกแย่ ถึงแย่มากจริงๆ

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พายสาวน้อยน่ารักอายุ 20 ปีเธอกำลังเรียนอยู่มหาลัยแห่งหนึ่งขึ้นปี 3 พายเป็นคนสวยชอบทำกิจกรรมในมหาลัยเธอเป็นคนรักสัตว์ชอบช่วยเหลือสัตว์ที่กำลงจะตายหรืออ่อนแอเช้าวันอาทิตย์เป็นวันพักผ่อนที่เธอชอบที่สุดทุกๆเช้าเธอจะชอบมานั่งอยู่ข้างลำธารสูดอากาศอันบริสุทธิ์และนอนเล่นจนกว่าจะเวลาเที่ยงหรือแดดร้อนเธอก็จะกลับเข้าบ้านไป ดูผิวเผินพายเป็นวัยรุ่นที่ปกติทั่วไปแต่เธอมีอะไรที่พิเศษกว่านั้นเพราะเธออาจจะกำลังได้รับพรจากพระเจ้าก็เป็นได้แต่ทำไมต้องเป็นเธองั้นละ ไม่มีใครรู้หรอกคำตอบก็มักจะซ่อนตัวอยู่ในคำถามนั่นแหละแต่คำถามก็เป็นคำถามอยู่ดีจะมีคำตอบได้ยังไงกัน ทุกๆเช้าของวันอาทิตย์พายมักจะชอบมานอนเล่นอยู่ริมลำธารและเฝ้าเอาแต่คิดว่าถ้าลงไปในน้ำได้สักวันก็คงจะดีจริง ๆ เพราะแม่เคยเล่าว่าในน้ำมีนางเงือกมีปลาเป็นดินแดนที่แสนอัศจรรย์ยากที่อธิบายเป็นคำพูดหรือภาพวาดได้พายก็ได้แต่ครุ่นคิดและนอนหลับไปไม่นานนักความฝันของเธอก็ปรากฎขึ้นในจินตนาการที่แสนอัศจรรย์เธอจำได้เลือนลางว่าเธอได้ทำรองเท้าของเธอตกลงไปในลำธารนั้นและพยายามจะยื่นมือลงไปหยิบให้ทันแต่มือของเธอกลับไปจับบางอย่างได้แทนรองเท้านั่นคือเส้นผมของใครสักคนนึงเธอรู้สึกว่ามันเหมือนสาหร่ายแต่พอพิจารณาใกล้ๆแล้วนั้นมันคือผมจับได้เปนกำเลยทีเดียวพายจึงพยายามจับผมกำนัน้นอย่างช้า ๆ และกลัวมากแต่ก็อยากรู้ว่ามันคืออะไรเพราะในตอนนั้นก็ไม่ได้ปักใจเชื่อซะทีเดียวว่ามันคือผมของคนพอเธอค่อยๆดึงขึ้นมาจึงเห็นว่า แต่สายตาก็เต็มไปด้วยความกลัวผู้หญิงหน้าสวยพูดอย่างฉุนเฉียว "นี่มาดึงผมฉันทำไม" และน้ำในลำธารก็มีความใสพอที่พอจะมองเห็นอีกครึ่งหน้าที่ยังไม่โผล่พ้นน้ำ "ฉะฉะฉันขอโทษฉันไม่รู้และและไม่ได้ตั้งใจนะ" พายพูดด้วยความตกใจและปล่อยมือจากผมนั้นทันทีเพราะสิ่งที่เห็นพายก็ไม่สามารถสรุปได้ว่าคืออะไรกันแน่แต่พายคิดว่าเป็นนางเงือกเพราะหน้าเธอก็ดูสวยมากแต่หน้าคุ้นมากเช่นกัน _เก็บนี่ไว้แล้วเดี๋ยวเราได้เจอกัน_ผู้หญิงหน้าสวยยื่นของบางอย่างให้เธอรู้สึกเหมือนจะเป็นอัญมณีชิ้นเล็กสีม่วงมองไปสะท้อนกลับเป็นกระจกเล่นแสงวูบวาบสวยจนพายไม่สามารถละสายตาได้เลย _ขะขอบคุณนะ_พอพายพูดจบไม่ทันไรผู้หญิงหน้าคุ้นผู้นั้นก็หายลึกลับไปและรองเท้าก็ลอยผุดพ้นจากน้ำนั้นขึ้นมาถึงมือพายโดยเร็วจากนั้นมาก็มีแต่เรื่องแปลกๆที่เกิดขึ้นกับพายมาตลอดเรื่องที่แปลกๆนั้นก็มีทั้งดีและไม่ดีเกิดขึ้นกับเธอมากมายทั้งๆที่เธอก็ไม่สามารถรู้ได้เลยว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นแต่เธอรู้เพียงว่ามันมีความน่ากลัวและทำให้เธอรู้สึกแย่ถึงแย่มากจริง ๆ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พายสาวน้อยน่ารักอายุ 20 ปีเธอกำลังเรียนอยู่มหาลัยแห่ง หนึ่งขึ้นปี 3 พายเป็นคนสวยชอบทำกิจกรรมใน มหาลัยเธอเป็นคนรักสัตว์ อากาศอันสูดบริสุทธิ์และนอนเล่นจนกว่าจะเวลาเที่ยงหรือแดดร้อนเพลงเธอก็จะกลับเข้าร้านบ้านไปดูผิวเผินพายเป็นวัยรุ่นที่ปกติทั่วไปการ แต่เพลงเธอมีอะไรที่พิเศษกว่านั้น แต่ทำไมต้องเป็นเธองั้นละ? ไม่มีใครรู้หรอก แต่คำถามก็เป็นคำถามอยู่ดี พายมักจะชอบมานอนเล่นอยู่ริม ลำธารและเฝ้าเอาแต่คิดว่าถ้าลงไปในน้ำได้สักวันก็คงจะดีจริงๆเพราะแม่เคยเล่าว่าในน้ำมีนางเงือกมีปลาเป็นดินแดนที่แสนอัศจรรย์ พายก็ได้ แต่ครุ่นคิดและนอนหลับไป ไม่นานนัก เธอจำได้เลือนลางว่า และพยายามจะยื่นมือลงไปหยิบให้ ทัน แต่ นั่นคือเส้นผมของใครสักคนนึง จับได้เปนกำเลยทีเดียวพาย จึงพยายามจับผมกำนัน้นอย่างช้าๆและกลัวมาก ผมของคนพอเธอค่อยๆดึงขึ้น มาจึงเห็นว่า "นี่มาดึงผมฉันทำไม?" ผู้หญิงหน้าสวยพูดอย่างฉุนเฉียว ขอโทษฉันไม่รู้และและไม่ได้ตั้งใจ นะ "พายพูดด้วยความตกใจและปล่อยมือจาก ผมนั้นทันทีเพราะสิ่งที่เห็น แต่พายคิดว่าเป็นนางเงือกเพราะ หน้าเธอก็ดูสวยมาก รู้สึกเหมือนจะเป็นอัญมณีชิ้นเล็กสี ม่วงมองไปสะท้อนกลับเป็นกระจกเล่นแสงวูบวาบ พอพายพูดจบ มันมีความน่ากลัวและทำให้เธอ รู้สึกแย่ถึงแย่มากจริงๆ