This play, Barrie's most successful

This play, Barrie's most successful, is the story of the boy who wouldn't grow up. It will never grow old.

Peter Pan drops in on the Darling children. In spite of the efforts of their nurse, the dog Nana, he teaches Wendy and her brothers to fly. They soar with him to Never-Never Land, where Wendy becomes the mother of the lost children who live underground and in the hollow trunks of trees. Adventures with Indians and pirates follow. The pirate chief, Captain Hook, is followed by a crocodile that, having devoured the Captain's hand, seeks the remainder of his meal; but the ticking of a clock the crocodile has swallowed always warns the Captain. There is desperate war between the children and the pirates. Peter's friend, the fairy Tinker Bell -- visible only as a dancing light -- swallows the poison Hook has prepared for Peter. To save her life, Peter appeals to the audience: Do you believe in fairies?, and as the audience applauds Tinker Bell's light grows bright again. Peter leads his forces onto the pirate ship, and the desperados walk the plank. Wendy goes home, promising always to return, for the spring cleaning, to Peter's house in the tree-top in Never-Never Land.

When Barrie wrote Peter Pan in 1904, he took it to Beerbohm Tree, whom he visualized as Captain Hook. Tree at once warned Frohman: "Barrie has gone out of his mind. I am sorry to say it; but you ought to know it. He's just read me a play. He's going to read it to you, so I am warning you. I know I have not gone woozy in my mind, because I have tested myself since hearing the play. But Barrie must be mad. He has written four acts all about fairies, children, and Indians running through the most incoherent story you ever listened to; and what do you suppose? The last act is to be set on top of trees!" Later, Tree said he'd probably be known to posterity as the man that had refused Peter Pan.

Young and old alike respond to the appeal of Peter Pan. Those who maintain -- as many do -- that it is a children's play, the Boston Transcript chided ( May 8, 1929): "Fools and slow of heart! It is middle age's own tragicomedy -- the faint, far memories of boyhood and girlhood blown back in the bright breeze of Barrie's imagination." Percy Hammond made the same point on November 7, 1927: "Peter Pan is as young as it was eighteen years ago -- but I am not." The New York Times ( January 2, 1916) made the point more precisely: "Peter Pan is not children at play, but an old man smiling -- and smiling a little sadly -- as he watches children at play."

"And if there be anybody," said the reviewer of London's King ( January 14, 1905) "who can sit through the performance without an occasional tear, I can only wish for him that he may some day have children of his own, and will then understand why in the first and last scenes so many eyes around him were moist and so many throats felt in them the lump that a tender emotion brings.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เล่นนี้ ของแบร์รี่ประสบ เป็นเรื่องราวของเด็กที่ไม่โตขึ้น มันจะไม่เจริญเติบโตอายุปีเตอร์แพนหยดบนเด็ก ๆ ดาร์ลิ่ง แม้ความพยายามของการพยาบาล สุนัขนานา เขาสอนเวนดี้และพี่ชายของเธอจะบิน พวกเขาทะยานกับเขาจะไม่เคยห้ามที่ดิน ที่เวนดี้กลายเป็น แม่ของเด็กหายไปที่อาศัยอยู่ใต้ดิน และลำกลวงของต้นไม้ ผจญภัยกับอินเดียและโจรสลัดตาม หัวหน้าโจรสลัด กัปตัน Hook ตาม ด้วยจระเข้ที่ มีกลืนเป็นกัปตันมือ ส่วนเหลือของอาหารของเขา แต่กัปตันเตือน ticking นาฬิกาจระเข้กลืนกินเสมอ มีสงครามหมดหวังระหว่างเด็ก ๆ และโจรสลัด เพื่อนของปีเตอร์ นางฟ้าคนจรจัดกระดิ่ง -เห็นเท่าไฟเต้น - swallows พิษเตรียมเบ็ดได้ปีเตอร์ บันทึกชีวิตของเธอ ปีเตอร์ดึงดูดผู้ชม: คุณเชื่อในนางฟ้าหรือไม่ และเป็นผู้ชม applauds คนจรจัดกระดิ่งไฟ เติบโตสดใสอีกครั้ง ปีเตอร์นำกองกำลังของเขาบนเรือโจรสลัด และเดสพาราดอสเดินแผ่น เวนดี้ไปบ้าน สัญญาให้ส่งคืน การสปริงทำความสะอาด บ้านของปีเตอร์ในบนต้นไม้ในที่ดินไม่เคยไม่เคยเมื่อแบร์รี่เขียนปีเตอร์แพนในปี 2447 เขาเอาแผนภูมิ Beerbohm ซึ่งเขา visualized เป็นกัปตันเบ็ด ต้นไม้ครั้งเตือน Frohman: "แบร์รี่ได้หายไปจากจิตใจของเขา ผมขอพูดว่า แต่คุณควรจะรู้ว่า เพิ่งอ่านผมยังเล่น เขาจะไปอ่านให้คุณ ดังนั้นฉันเตือนคุณ ฉันรู้ว่า ฉันยังไม่ได้ไป woozy ในจิตใจของฉัน เนื่องจากผมได้ทดสอบตัวเองตั้งแต่ได้ยินเล่น แต่แบร์รี่ต้องบ้า เขียนสี่ทำหน้าที่เกี่ยวกับนางฟ้า เด็ก และอินเดียรันผ่านเรื่องไม่ติดต่อกันมากที่สุดคุณเคยฟัง และอะไรทำคุณคิดว่า การกระทำล่าสุดจะถูกตั้งค่าบนต้นไม้" ภายหลัง ต้นไม้กล่าวว่า เขาจะอาจจะรู้จักไว้เป็นคนที่มีปฏิเสธปีเตอร์ปานตอบการอุทธรณ์ของปีเตอร์ปานมาเหมือนกัน ผู้ที่รักษา - ทำมาก - ที่ เป็นเด็กเล่น เสียงบรรยายบอสตันได้ติเตียน (8 พฤษภาคม 1929): "คนโง่ ความเร็วของหัวใจ มันเป็น tragicomedy วัยกลางคนของตัวเอง - ความทรงจำจาง ๆ ไกลของ boyhood และ girlhood ที่พัดไปในสายลมสว่างของจินตนาการของแบร์รี่" แฮมมอนด์เพอร์ทำจุดเดียวบน 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470: "ปีเตอร์แพนเป็นเด็กก็สิบแปดปีที่ผ่านมา - แต่ฉันไม่" เดอะนิวยอร์กไทมส์ (2 มกราคม 1916) ทำให้จุดได้แม่นยำมาก: "ปีเตอร์แพนไม่ได้เด็กเล่น แต่ชายชรา ยิ้ม - และยิ้มน้อยเศร้า - เขานาฬิกาเด็กเล่น""And if there be anybody," said the reviewer of London's King ( January 14, 1905) "who can sit through the performance without an occasional tear, I can only wish for him that he may some day have children of his own, and will then understand why in the first and last scenes so many eyes around him were moist and so many throats felt in them the lump that a tender emotion brings.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ละครเรื่องนี้ประสบความสำเร็จมากที่สุดของแบร์รีเป็นเรื่องราวของเด็กชายคนหนึ่งที่จะไม่เติบโตขึ้น มันจะไม่เติบโตเก่า. ปีเตอร์แพนลดลงในเด็กที่รัก ทั้งๆที่มีความพยายามของพวกเขาพยาบาลสุนัขนานาเขาสอนเวนดี้และพี่ชายของเธอที่จะบิน พวกเขาทะยานกับเขาที่ไม่เคยดินแดนที่เวนดี้กลายเป็นแม่ของเด็กที่หายไปที่อาศัยอยู่ใต้ดินและในลำต้นกลวงของต้นไม้ การผจญภัยกับพวกอินเดียนแดงโจรสลัดและปฏิบัติตาม หัวหน้าโจรสลัดกัปตันฮุค, ตามด้วยจระเข้ที่มีการเผาผลาญในมือของกัปตันพยายามที่เหลือของอาหารของเขา; แต่ฟ้องของนาฬิกาจระเข้ได้กลืนกินเสมอเตือนกัปตัน มีสงครามหมดหวังอยู่ระหว่างเด็กและโจรสลัด เพื่อนปีเตอร์นางฟ้าทิงเกอร์เบลล์ - มองเห็นเป็นเพียงแสงเต้นรำ - ฮุกลืนยาพิษได้เตรียมไว้สำหรับปีเตอร์ เพื่อช่วยชีวิตของเธอปีเตอร์ดึงดูดความสนใจให้กับผู้ชม: คุณเชื่อในนางฟ้า ?, และในขณะที่ผู้ชมปรบมือแสง Tinker Bell เติบโตที่สดใสอีกครั้ง ปีเตอร์นำไปสู่กองกำลังของเขาลงบนเรือโจรสลัดและโจรเดินไม้กระดาน เวนดี้กลับบ้านมีแนวโน้มที่จะกลับมาสำหรับการทำความสะอาดฤดูใบไม้ผลิไปที่บ้านของปีเตอร์ในต้นไม้บนในไม่เคยดินแดน. เมื่อแบร์เขียนปีเตอร์แพนในปี 1904 เขาเอามันไป Beerbohm ต้นไม้ซึ่งเขามองเห็นเป็นกัปตันฮุก ต้นไม้เตือนในครั้งเดียว Frohman: "แบร์รีได้หายไปจากใจของเขาผมเสียใจที่จะพูด แต่คุณควรจะรู้ว่ามันเขาเพียงแค่อ่านผมเล่นเขาจะอ่านมันอยู่กับคุณดังนั้นฉันเตือนคุณ... ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ไป woozy ในใจของฉันเพราะฉันมีการทดสอบตัวเองตั้งแต่ได้ยินเล่น. แต่แบร์รีจะต้องบ้า. เขาได้เขียนสี่การกระทำทั้งหมดที่เกี่ยวกับนางฟ้าเด็กและอินเดียวิ่งผ่านเรื่องราวที่ไม่ต่อเนื่องกันที่สุดที่คุณเคยฟัง ? และสิ่งที่คุณคิดว่าการกระทำที่ผ่านมาจะได้รับการตั้งอยู่บนด้านบนของต้นไม้ "! ต่อมาทรีกล่าวว่าเขาอาจจะเป็นที่รู้จักกันให้ลูกหลานเป็นคนที่ได้ปฏิเสธที่ปีเตอร์แพน. เด็กและผู้ใหญ่เหมือนกันตอบสนองต่อการอุทธรณ์ของปีเตอร์แพน บรรดาผู้ที่รักษา - ทำมากที่สุดเท่าที่ - ที่ว่ามันเป็นของเด็กเล่น, บอสตัน Transcript ดุ (8 พฤษภาคม 1929): "คนโง่และช้าของหัวใจมันเป็นโศกของตัวเองของวัยกลางคน - ลมความทรงจำในวัยเด็กของไกล! และ girlhood พัดย้อนกลับไปในสายลมที่สดใสของจินตนาการของแบร์รี. " เพอร์ซี่แฮมมอนด์ทำจุดเดียวกันบน 7 พฤศจิกายน 1927: "ปีเตอร์แพนจะเป็นหนุ่มสาวที่มันเป็นสิบแปดปีที่ผ่านมา - แต่ผมไม่ได้." นิวยอร์กไทม์ส (2 มกราคม 1916) ทำจุดอย่างแม่นยำมากขึ้น ". ปีเตอร์แพนไม่ได้เป็นเด็กที่เล่น แต่ชายชรายิ้ม - และยิ้มเล็ก ๆ น้อย ๆ เศร้า - ในขณะที่เขาเฝ้ามองเด็กที่เล่น" "และถ้า จะมีใคร "วิจารณ์ลอนดอนคิงส์กล่าวว่า (14 มกราคม 1905)" ที่สามารถนั่งผ่านการปฏิบัติงานโดยไม่ต้องมีการฉีกขาดในบางครั้งฉันสามารถเพียงต้องการให้เขาว่าเขาบางวันอาจจะมีลูกเป็นของตัวเองแล้วจะเข้าใจ ทำไมในฉากแรกและครั้งสุดท้ายตาจำนวนมากรอบ ๆ ตัวเขาเป็นคอชื้นและจำนวนมากดังนั้นพวกเขารู้สึกว่าในก้อนที่อารมณ์ความรู้สึกอ่อนโยนนำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เล่นนี้ ชื่อส่วนใหญ่ที่ประสบความสำเร็จ เป็น เรื่องราวของเด็กชายที่ไม่ยอมโต มันไม่มีวันแก่

ปีเตอร์แพนหยดในที่รักเด็ก ทั้งๆที่มีความพยายามของพยาบาลของ นานา สุนัข เขาสอนให้เวนดี้และพี่ชายของเธอเพื่อบิน พวกเขาทะยานกับเขาไม่เคยไม่เคยที่ดินที่เวนดี้จะกลายเป็นแม่ของเด็กที่หายไปที่อาศัยอยู่ใต้ดินและในลำต้นกลวงของต้นไม้การผจญภัยในอินเดียและโจรสลัดตาม หัวหน้าโจรสลัด กัปตัน ฮุก , ตาม โดยจระเข้ที่มีกลืนมือของกัปตัน และส่วนที่เหลือของอาหารของเขา แต่เสียงเข็มนาฬิกาจระเข้กลืนกินเสมอเตือนกัปตัน มีสงครามระหว่างเด็กที่สิ้นหวังและโจรสลัด เพื่อนของปีเตอร์นางฟ้าทิงเกอร์เบลล์ . . มองเห็นแค่ไฟเต้น -- กลืนยาพิษตะขอได้เตรียมไว้สำหรับปีเตอร์ บันทึกชีวิตของเธอ ปีเตอร์ ดึงดูดใจผู้ชม : คุณเชื่อในนางฟ้าเหรอ และเป็นผู้ชมปรบมือ Tinker Bell แสงเติบโตสดใสอีกครั้ง ปีเตอร์ นำกองกำลังของเขาบนเรือโจรสลัด และโจรเดินไม้กระดาน เวนดี้ กลับบ้าน สัญญาเสมอกลับมาสำหรับฤดูใบไม้ผลิทำความสะอาดบ้านปีเตอร์ในต้นไม้ด้านบนไม่เคยไม่เคยที่ดิน

เมื่อแบร์รี่เขียนปีเตอร์แพนใน 1904 เขาเอาไปเบียร์โบห์มต้นไม้ที่เขามองเห็นเป็นกัปตันตะขอ ต้นไม้ที่เคยเตือนโฟรเมิ่น : " แบร์รี่ได้หายไปจากจิตใจของเขา ฉันขอโทษที่จะพูดมัน แต่คุณควรจะรู้ เขาแค่อ่านฉันเล่น เขาจะอ่านมันให้คุณ แต่ผมขอเตือนคุณฉันรู้ว่าฉันยังไม่หายสับสนในจิตใจของฉัน เพราะฉันได้ทดสอบตัวเองตั้งแต่ได้ยินเสียงเล่น แต่ชื่อคงจะบ้าไปแล้ว เขาได้เขียนสี่การกระทำทั้งหมดเกี่ยวกับ fairies , เด็ก , และอินเดียวิ่งผ่านแบบที่สุด เรื่องที่เธอเคยฟัง และสิ่งที่คุณคิดว่า ? พระราชบัญญัติสุดท้ายถูกตั้งค่าบนต้นไม้ ! ต่อมาต้นบอกว่าเขาอาจจะรู้จักกับลูกหลานที่เป็นผู้ชายที่ปฏิเสธ ปีเตอร์แพน

หนุ่มสาวและเก่าเหมือนกันตอบอุทธรณ์ของปีเตอร์แพน คนที่รักษา -- มาก -- ว่ามันเป็นการเล่นของเด็ก ผลการเรียน บอสตัน ดุ ( 8 พฤษภาคม 2472 ) : " โง่ และ ช้า ของหัวใจ มันเป็นวัยกลางคนเองละครเศร้าปนตลกขบขัน . . . จะเป็นลมความทรงจำในวัยเด็กและวัยสาวไกลสายลมพัดกลับมาสดใสของจินตนาการ Barrie . เพอร์ซี่ แฮมมอนด์ ทำให้จุดเดียวกันบน 7 พฤศจิกายน 2470 : " ปีเตอร์ แพน จะเป็นหนุ่มมันเมื่อ 18 ปีก่อน . . . แต่ผมไม่ " นิวยอร์กไทม์ส ( 2 มกราคม 1916 ) ทำให้จุดมากขึ้นอย่างแน่นอน " ปีเตอร์ แพน ไม่ได้เป็นเด็กเล่นแต่ชายชรายิ้ม . . . ยิ้มเล็กน้อย เศร้า -- เขานาฬิกาเด็กเล่น "

" และหากมีใครกล่าวว่า " ทานของพระราชา ลอนดอน ( 14 มกราคม 1905 ) " ที่สามารถนั่งดูการแสดงโดยไม่ต้องฉีกเป็นครั้งคราว ฉันได้แต่หวังให้เขา เขาอาจ วันหนึ่งมีเด็กของเขาเองและ แล้วจะเข้าใจว่าทำไมในตอนแรกและฉากสุดท้ายแล้วดวงตาหลายรอบเขาและคอชุ่มชื้นมาก รู้สึกว่าในนั้นก้อนที่ซื้ออารมณ์นำ