We are so accustomed to thinking of

We are so accustomed to thinking of English as an inseparable adjunct to the English people that we are likely to forget that it has been the language of England for a comparatively short period in the world’s history. Since its introduction into the island about the middle of the fifth century it has had a career extending through only 1,500 years. Yet this part of the world had been inhabited by humans for thousands of years: 50,000 according to more moderate estimates, 250,000 in the opinion of some.
During this long stretch of time, most of it dimly visible through prehistoric mists, the presence of a number of cultures can be detected; and each of these cultures had a language.
Nowhere does our knowledge of the history of humankind carry us back to a time when humans did Paleolithic humans, the earliest inhabitants of England, entered at a time when this part of the world formed a part of the continent of Europe, when there was no English Channel and when the North Sea was not much more than an enlarged river basin. The people of this period were short of stature, averaging about five feet, long-armed and short-legged, with low foreheads and poorly developed chins. They lived in the open, under rock shelters or, later, in caves. They were ependent for food upon the vegetation that grew wild and such animals as they could capture and kill. Fortunately, an abundance of fish and game materially lessened the problem of existence. Their weapons scarcely extended beyond a primitive sledge or ax, to which they eventually learned to affix a handle. More than one distinct group is likely to be represented in this early stage of culture. The humans whose remains are found in the latest Paleolithic strata are distinguished by a high degree of artistic skill. But representations of boar and mastodon on pieces of bone or the walls of caves tell us nothing about the language of their designers. Their language disappeared with the disappearance of the race, or their absorption into the later population. We know nothing about the language, or languages, of Paleolithic culture.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เราจะคุ้นเคยกับการคิดดังนั้นภาษาอังกฤษเป็นส่วนแยกออกไปคนอังกฤษ ที่เรามักจะลืมว่ามันมีภาษาอังกฤษในระยะสั้น ๆ เมื่อเทียบกับในประวัติศาสตร์ของโลก ตั้งแต่เปิดตัวเข้าสู่เกาะประมาณกลางของศตวรรษห้า มันได้มีอาชีพขยายผ่านเพียง 1,500 ปี แต่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโลกได้อาศัย โดยมนุษย์อยู่เป็นพัน ๆ ปี: 50,000 ตามประมาณการมากพอสมควร 250,000 ในความเห็นของบางคน ในระหว่างนี้ยืดยาวเวลา ส่วนใหญ่จะมองเห็นได้แสงน้อยผ่านหมอกก่อนประวัติศาสตร์ มีจำนวนของวัฒนธรรมที่สามารถตรวจพบ และแต่ละวัฒนธรรมเหล่านี้มีภาษาไม่มีที่ไหนความรู้ประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติที่เราพาเรากลับไปยังเวลา เมื่อมนุษย์ไม่สัมมามนุษย์ ชาวอังกฤษ ป้อนในขณะที่เมื่อส่วนหนึ่งของโลกเกิดเป็นส่วนหนึ่งของทวีปยุโรป เมื่อไม่มีช่องภาษาอังกฤษเร็วที่สุด และ เมื่อทะเลเหนือได้มากขึ้นกว่าลุ่มแม่น้ำขนาดใหญ่ ผู้คนในช่วงเวลานี้ถูกเส้นรูปร่าง เฉลี่ยประมาณห้าฟุต แขนยาว และ ขาสั้น หน้าผากต่ำและ chins พัฒนาได้ไม่ดี พวกเขาอาศัยอยู่ ในที่ โล่ง ภายใต้หินเพิง หรือ ภายหลัง ในถ้ำ Ependent สำหรับอาหารเมื่อพืชที่เติบโตสัตว์ป่า และดังกล่าวพวกเขาสามารถจับ และฆ่า พวกเขาได้ โชคดี ความอุดมสมบูรณ์ของปลาและเกมลยุติธรรมแยกปัญหาของการดำรงอยู่ อาวุธของพวกเขาแทบขยายเกินสเลดจ์ดั้งเดิมหรือ ax ที่ซึ่งพวกเขาก็เรียนรู้ติดมือจับ มากกว่าหนึ่งกลุ่มมีแนวโน้มที่จะแสดงในขั้นต้นนี้ของวัฒนธรรม มนุษย์ที่ซึ่งยังคงพบอยู่ในชั้นสัมมาล่าสุดโดดเด่น ด้วยทักษะศิลปะระดับสูง แต่ของหมูและ mastodon บนชิ้นส่วนของกระดูกหรือผนังของถ้ำบอกอะไรเกี่ยวกับภาษาของนักออกแบบของพวกเขา ภาษาของพวกเขาหายไปพร้อมกับการหายตัวไปของการแข่งขัน หรือการดูดซึมของพวกเขาเป็นประชากรในภายหลัง เรารู้อะไรเกี่ยวกับภาษา ภาษา วัฒนธรรมสัมมา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เราจึงคุ้นเคยกับการคิดของภาษาอังกฤษเป็นส่วนเสริมแยกออกไม่ได้ไปคนอังกฤษที่เรามีแนวโน้มที่จะลืมว่าจะได้รับภาษาอังกฤษเป็นระยะเวลาสั้นเมื่อเทียบกับในประวัติศาสตร์ของโลก นับตั้งแต่เปิดตัวเข้าสู่เกาะประมาณกลางศตวรรษที่สิบห้าจะได้มีอาชีพที่ผ่านการขยายเพียง 1,500 ปี แต่เป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้ได้รับการอาศัยอยู่โดยมนุษย์เป็นพัน ๆ ปี: 50,000 ตามประมาณการปานกลางมากขึ้น 250,000 ในความคิดของบางคน.
ในช่วงนี้ยืดยาวของเวลาส่วนใหญ่ของมันสลัวมองผ่านหมอกก่อนประวัติศาสตร์ปรากฏตัวของการให้ จำนวนของวัฒนธรรมที่สามารถตรวจพบได้; และแต่ละวัฒนธรรมเหล่านี้มีภาษา.
ไม่มีที่ไหนความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติของเราพาเรากลับไปที่เวลาเมื่อมนุษย์ไม่มนุษย์ยุคที่คนที่อาศัยอยู่ที่เก่าแก่ที่สุดของอังกฤษเข้ามาในช่วงเวลาที่เป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ ทวีปยุโรปเมื่อไม่มีช่องแคบอังกฤษและเมื่อทะเลทางทิศเหนือไม่ได้มากขึ้นกว่าลุ่มน้ำขยาย ผู้คนในช่วงเวลานี้สั้นของความสูงเฉลี่ยประมาณห้าฟุตยาวติดอาวุธและขาสั้นกับหน้าผากต่ำและคางพัฒนาได้ไม่ดี พวกเขาอาศัยอยู่ในที่เปิดภายใต้พักพิงร็อคหรือต่อมาในถ้ำ พวกเขาถูก ependent สำหรับอาหารเมื่อพืชที่ขยายตัวและสัตว์ป่าเช่นที่พวกเขาสามารถจับและฆ่า โชคดีที่มีความอุดมสมบูรณ์ของปลาและเกมลดปัญหาของการดำรงอยู่อย่างเป็นสาระสำคัญ อาวุธของพวกเขาแทบจะไม่ขยายเกินเลื่อนดั้งเดิมหรือขวานซึ่งในที่สุดพวกเขาเรียนรู้ที่จะติดจับ มากกว่าหนึ่งกลุ่มที่แตกต่างกันมีแนวโน้มที่จะเป็นตัวแทนในขั้นต้นนี้ของวัฒนธรรม มนุษย์ซึ่งยังคงพบในชั้นล่าสุดยุคมีความโดดเด่นมีระดับสูงของทักษะศิลปะ แต่ตัวแทนของหมูป่าและสูญพันธุ์ในชิ้นส่วนของกระดูกหรือผนังของถ้ำบอกเราไม่มีอะไรเกี่ยวกับภาษาของนักออกแบบของพวกเขา ภาษาของพวกเขาหายไปพร้อมกับการหายตัวไปของการแข่งขันหรือการดูดซึมของพวกเขาเป็นประชากรในภายหลัง เรารู้อะไรเกี่ยวกับภาษาหรือภาษาของวัฒนธรรมยุค