Not long ago and not far away there

Not long ago and not far away there was a beautiful, big teddy bear who sat on a shelf in a drug store waiting for someone to buy him and give him a home.

His name was Wolstencroft. And he was no ordinary bear.



His fur was a lovely shade of light grey, and he had honey colored ears, nose and feet. His eyes were warm and kind and he had a wonderfully wise look on his face.

Wolstencroft looked very smart in a brown plaid waistcoat with a gold satin bow tie at his neck.

Attached to the tie was a tag with his name written in bold, black letters: Wolstencroft.

He had arrived in the store just before Christmas when there had been a lovely big tree in the window, all decorated with fairy lights. Yards and yards of sparkling tinsel had been draped over everything, and holiday music had been playing all the time. Wolstencroft was especially fond of Jingle Bells. He liked its light, tinkling sounds. It always made him feel merry.



At that time there had been lots of other bears to keep him company. In fact, there had been so many teddy bears crowded onto that one narrow shelf that he had scarcely had room to move.

But, one by one they had all gone. Gleefully waving goodbye as they were carried off to their new homes. Until finally, he was the only teddy bear left in the entire store.

He had hoped that Santa Claus would drop by on Christmas Eve and deliver him to a good home. But he hadn't. Santa had been too busy that year, delivering even more presents than usual.

Wolstencroft felt sad and lonely sitting there all by himself on the shelf that was high above the Christmas cards. He longed to have a child take him home and love him and play with him. But, most of all, to hug him. For no hug is ever too big for a teddy bear.

He was trying hard not to cry because he knew that tears would make his eyes all puffy and red and then he would have even less chance of finding a home.

But why oh why didn't someone choose him?

Why, he wondered, was he passed over so many times for other less beautiful bears?
Then one day, shortly before Easter, three bunny rabbits were placed on the shelf beside him.
They all had very big ears and feet and long legs. All three were wearing woolen sweaters.

Rita Rabbit wore a pink sweater. Roger Rabbit a green one. And Ronnie wore blue.

Roger and Ronnie were twins, and Rita was their sister.

"My you are a handsome bear," Rita told Wolstencroft after the store had closed for the night. "I'm surprised that no one has bought you and taken you home."

"So am I," replied Wolstencroft and, although he tried very hard to stop it, a tear rolled down his furry cheek.

Ronnie and Roger had jumped down off the shelf and were playing tag up and down the aisles.



"Be careful and don't knock anything over," Rita called to them.

Rita looked closely at Wolstencroft from every angle. She peered into his face and circled around him, her nose twitching. He had noticed that bunnies' noses twitch a lot. Then she sat down and remained deep in thought for a very long time.

"Well," he asked her, unable to stand the suspense any longer. "What do you think is wrong with me? Why doesn't anyone want to buy me?"

"It must be your name," Rita answered.

"My name!" exclaimed Wolstencroft. "Why, what's wrong with my name?"

"Oh, there's nothing wrong with your name," Rita replied. "Wolstencroft is a wonderful name, but it's too long for some people to say. Not everyone can pronounce it properly."

Now Wolstencroft had always been able to say his name correctly. But then, it was his very own name and everyone can say his or her own name. At least he thought that they could. Not when they are very little, of course. He couldn't say his name when he was a tiny baby bear. But after he had started going to school he knew it very well.

"Wolstencroft," the teacher would call out. "Will you recite the alphabet for us today?"

And he would name all the letters from A to Z. All 26 of them. He was a very smart bear.

On Easter Sunday, very early just after the store had opened, a Mommy and Daddy bought Roger and Ronnie for their twin boys.



"They look nice," Rita said. She was happy that her brothers had found a good home but felt sad, too, because she was beginning to miss them already.

At the front of the store a table had been set up with chocolate Easter eggs. And as it was now Easter Sunday, they had been marked down to half price.

After everyone had gone home for the day, Wolstencroft picked the nicest egg he could find and gave it to Rita, to cheer her up.

They shared the egg, sucking on the sweet creamy chocolate and making sure it didn't get onto their clothes.

Then they started to talk about the name Wolstencroft again.

"I wouldn't want to change it," Wolstencroft declared. " I mean it's me. I've had it all my life.

"But if it's stopping you from getting a home," Rita insisted. "You may have to."

She hopped over to the book department and returned with a book called What to Name Baby.

Then she began reading out the names she thought might suit Wolstencroft.

"What about Adrian?" she suggested. "It's a lovely name, very dignified."

But Wolstencroft shook his head.

"Well, what do you think of Bernard? It actually means brave as a bear."

But Wolstencroft was not impressed.

So Rita left the B's and began flipping through the pages of the book, reading out a name for each letter of the alphabet starting with C.



"Clive, David, Edwin, Francis, Graham, Howard, Ivan, Jeremy, Keith, Leonard, Miles, Nathan, Oliver, Percy, Quentin, Rodney, Selwyn, Timothy, Ulysses, Vincent, Winston."

And here she stopped because the names beginning with X, Y and Z: Xavier, Yves and Zachary, were too difficult to pronounce. There was no sense in taking a name that was even harder to say than the one he already had.

But Wolstencroft didn't like any of the names she suggested. At least not for himself.

"They're all fine names," he said, popping a piece of chocolate into his mouth then dabbing his mouth with a napkin. "But, they're just not me."

Rita stayed lost in thought for a very long time, tapping her cheek with her finger. And it wasn't until the big clock behind the pharmacy counter struck ten that she finally spoke.

"I think I have the answer," she said. "You could have a name that's easy to say and keep your name at the same time."

Wolstencroft looked puzzled. "That doesn't make sense," he replied.

"Oh, but it does," Rita insisted. "You only have to shorten the name you have."

Wolstencroft began to look interested. "You mean I would still be Wolstencroft, but I'd have a shorter, easier to pronounce name for those who preferred it."

"That's right," she cried excitedly. "And you have such a long name that there are several choices." And she began ticking them off on her fingers.

"Woolly, Wolsten, Sten or Croft. Which one do you like best?"

Wolstencroft thought very carefully, mulling over each name in his mind.

"I like Croft," he decided at last. It's very dignified.

Rita looked disappointed. "I like Woolly best," she said. "It's so cuddly and friendly. And you are woolly, you have a lovely thick coat."

Wolstencroft looked uncertain.

"You would still be Wolstencroft," Rita reminded him. "And that's a very dignified name indeed. Woolly would be a nice contrast."

They talked it over for well into the night as this was a very important decision. There are very few things as important as one's name.

But finally, just before the dawn rose in the eastern sky, Rita had convinced him that Woolly was the best choice.

"You're right," Wolstencroft said as he closed his eyes and prepared to sleep. "It's nice to be dignified, but not to be stuffy."

And so it was that Wolstencroft became known as Woolly for short.

"I bet someone will come along and buy you tomorrow," Rita predicted as she fetched a black felt pen from the stationery department and underneath Wolstencroft, wrote Woolly for short.

But Rita was wrong. It was she, and not Wolstencroft, who went to a new home the next day.

Nobody bought Wolstencroft that day. Or the next day. Or the day after that.

In fact, all through that entire year, which felt very long indeed to Wolstencroft, nobody took him home to love and to hug him. And by this time he longed to be hugged so badly that sometimes he thought he just couldn't stand it any longer. Because, of course, no hug is too big for a teddy bear.

Soon it was almost Christmas time again. And the tinsel and the holly were decorating the drug store. And the shoppers were all very merry and wearing gaily colored scarves and mittens. But still no one bought Wolstencroft, who was feeling extra sad and lonely sitting there all by himself high above the Christmas cards and wrapping paper.



It's my name he decided sadly, as a tear rolled down his furry cheek. I hate it. And so does everyone else. I wish I were called anything but Wolstencroft. Even though it's now Woolly for short.

Then one frosty evening when the stars were sparkling in the night sky and snowflakes were dancing past the windows, a little boy and his daddy came into the store.

"Hey look at this," said the daddy when he noticed Wolstencroft's name tag. "This teddy bear has the same name as you! Only you're called Sten for short and he's called Woolly."

"What?" The boy called out in surprise. "I didn't think anyone else in the whole great big world was called Wolstencroft."

And just like Wolstencroft the bear, he was beginning to hate his name.

"Why don't you two get to know each other?" the daddy suggested as he lifted Wolstencroft down from the shelf.

And the little boy wrapped his arms around his namesake,

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไม่นาน และไม่ไกลมีสวยงาม ขนาดใหญ่ตุ๊กตาหมีที่นั่งบนชั้นในร้านขายยาที่รอซื้อเขา และให้เขาบ้าน ชื่อของเขาถูก Wolstencroft และเขาถูกหมีไม่ธรรมดา ขนของเขาคือ การแรเงาสีเทาอ่อนน่ารัก และเขาน้ำผึ้งสีหู จมูก และเท้า ตาของเขาได้อบอุ่น และชนิดและเขาก็ดูฉลาดเยี่ยมยอดบนใบหน้าของเขา Wolstencroft ดูสมาร์ทมากใน waistcoat เป็นลายสก๊อตสีน้ำตาลกับทองแพรโบว์ผูกที่คอของเขา กับการผูกป้ายชื่อของเขาเขียนด้วยตัวอักษรตัวหนา สีดำ: Wolstencroft เขามาถึงในร้านก่อนคริสต์มาสเมื่อมีมีต้นไม้ใหญ่ดีในหน้าต่าง ตกแต่งทั้งหมดไฟนางฟ้า หลาและหลาของประกายโลหะได้ถูกมากมากกว่าทุกสิ่ง และเพลงฮอลิเดย์มีการเล่นตลอดเวลา Wolstencroft โดยเฉพาะชอบ Jingle Bells ได้ เขาชอบของแสง tinkling เสียง เสมอทำให้รู้สึกร่าเริง เวลาที่ มีได้มากมายหมีอื่น ๆ การให้บริษัทเขา ในความเป็นจริง มีได้ตุ๊กตาหมีมากที่แออัดบนแคบชั้นที่หนึ่งที่เขาเคยมีห้องย้ายแทบ แต่ โดยหนึ่งพวกเขาทั้งหมดแล้ว ความยินดีโบกลา ตามที่พวกเขาได้ดำเนินการปิดบ้านใหม่ จนสุดท้าย ตุ๊กตาหมีเท่านั้นที่เหลือในร้านค้าทั้งหมด เขาก็หวังว่า ซานตาคลอสจะส่งในวันคริสมาสต์ และส่งเขาไปยังบ้านดี แต่เขาไม่ได้ ซานต้าได้ไม่ปี ส่งขวัญยิ่งกว่าปกติ Wolstencroft รู้สึกเศร้า และเหงานั่งมีทั้งหมด ด้วยตัวเองบนชั้นที่สูงกว่าการ์ดคริสต์มาส เขาปรารถนาที่จะมีบุตรเอาบ้านเขารักเขา และเล่นกับเขา แต่ มากที่สุดทั้งหมด การกอดเขา สำหรับฮักไม่ได้ใหญ่เกินกว่าเคยสำหรับตุ๊กตาหมี เขาได้พยายามอย่างหนักไม่ให้ร้องไห้ เพราะเขารู้ว่า น้ำตาจะทำให้ตาแดง และตุ่ยทั้งหมด และจากนั้น เขาจะมีโอกาสแม้แต่น้อยหาบ้าน แต่ทำไมโอ้ ทำไมไม่มีคนเลือกเขา ทำไม สงสัยว่า เขาถูกเขาส่งผ่านมากหมีอื่นสวยน้อยแล้ว วันหนึ่ง ช้าก่อนอีสเตอร์ กระต่ายกระต่ายสามถูกวางไว้บนชั้นข้างเขา พวกเขามีหูที่ใหญ่มาก และเท้า และขายาว ทั้งสามได้สวมใส่เสื้อกันหนาว woolen ริต้ากระต่ายสวมเสื้อสีชมพู Roger กระต่ายหนึ่งสีเขียว และ Ronnie สวมสีฟ้า Roger และ Ronnie ได้แฝด และริต้าเป็นน้องสาวของพวกเขา "ฉัน คุณจะหมีหล่อ ริต้าบอก Wolstencroft หลังจากที่มีปิดร้านค้าสำหรับกลางคืน "ฉันประหลาดใจที่ไม่มีใครซื้อคุณ และนำคุณบ้าน" "ดังนั้นฉัน ตอบกลับ Wolstencroft และ แม้ว่าเขาพยายามอย่างหนักเพื่อหยุดมัน น้ำตาย้อนลงแก้มขนยาวของเขา Ronnie และ Roger ได้ไปลงจากชั้นวาง และได้เล่นแท็กขึ้นเก็บ "ความระมัดระวัง และไม่เคาะอะไรผ่าน ริต้าว่าไป ริต้ามองอย่างใกล้ชิดที่ Wolstencroft จากทุกมุม เธอ peered เป็นใบหน้าของเขา และจัดรอบ จมูกของเธอ twitching เขาได้สังเกตเห็นว่า กระต่าย noses twitch มาก แล้วเธอนั่งลง และอยู่ลึกลงไปในความคิดเป็นเวลานาน "ดี เขาถามเธอ ไม่สามารถยืนใจจดใจจ่ออีกต่อไป "คุณคิดกับฉัน ทำไมไม่ใครต้องการซื้อหรือไม่" "มันต้องเป็นชื่อของคุณ ริต้าตอบ "ชื่อของฉัน" ทางหลุดรอด Wolstencroft ทำไม อะไรคือผิดกับชื่อของฉัน" "โอ้ ไม่มีอะไรผิดปกติกับชื่อ ริต้าตอบกลับ "Wolstencroft เป็นชื่อยอดเยี่ยม แต่มันยาวเกินไปสำหรับบางคนพูด ทุกคนไม่สามารถออกเสียงได้อย่างถูกต้อง" ตอนนี้ Wolstencroft จะได้สามารถพูดชื่อของเขาถูกต้อง แต่แล้ว มันเป็นชื่อของตัวเองมาก และทุกคนสามารถพูดชื่อของ ตนเอง ที่ เขาคิดว่า พวกเขาได้ ไม่เมื่อพวกเขามีน้อยมาก แน่นอน เขาไม่พูดชื่อของเขาเมื่อเขาถูกหมีเด็กเล็ก แต่หลังจากที่เขาได้เริ่มไปโรงเรียน เขารู้เรื่องดี "Wolstencroft ครูจะโทรออก "จะคุณขับตัวอักษรเราวันนี้" และเขาจะชื่อทุกตัวอักษรจาก A ถึง Z 26 ทั้งหมดของพวกเขา เขาถูกหมีสมาร์ทมาก ในวันอาทิตย์อีสเตอร์ เนิ่น ๆ หลังจากมีเปิดร้านค้า พ่อแม่และซื้อ Roger และ Ronnie สำหรับชายคู่ของพวกเขา ริต้ากล่าวว่า "พวกเขาดูดี เธอมีความสุขที่พี่ชายของเธอได้พบกับพักดี แต่รู้สึกเศร้า เกินไป เนื่องจากเธอถูกเริ่มพลาดแล้ว หน้าร้าน ตารางมีการตั้งค่า ด้วยไข่อีสเตอร์ช็อกโกแลต และก็ตอนนี้วันอาทิตย์อีสเตอร์ พวกเขาได้ถูกทำเครื่องหมายลงครึ่งราคา หลังจากที่ทุกคนได้กลับบ้านไปวัน Wolstencroft รับไข่ดีที่สุดเขาสามารถค้นหา และจะให้ริต้า ให้กำลังใจเธอ พวกเขาร่วมกันไข่ ดูดบนช็อกโกแลตครีมหวาน และทำให้แน่ใจว่า จะไม่ได้รับลงบนเสื้อผ้าของพวกเขา แล้ว ก็เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับชื่อ Wolstencroft อีกครั้ง "ฉันไม่ต้องการเปลี่ยนแปลง Wolstencroft ประกาศ "ผมหมายถึง มันเป็นฉัน ผมเคยมีมันทุกชีวิต "แต่ ถ้ามันมาหยุดคุณจากการบ้าน ริต้ายืนยัน "คุณอาจต้องการ" เขา hopped ผ่านแผนกหนังสือ และกลับมาพร้อมกับหนังสือเรียกว่าเด็กชื่อจากนั้น เธอเริ่มอ่านออกชื่อเธอคิดว่า อาจเหมาะกับ Wolstencroft "อะไรเอเดรียนที่บ้าง" เธอแนะนำ "มันเป็นชื่อดี เกียรติมาก" แต่ Wolstencroft จับหัวของเขา "ดี คุณคิดของ Bernard จริงหมายถึงกล้าหาญเป็นหมี" แต่ไม่ค่อย Wolstencroft ดังนั้นริต้าซ้ายของ B และเริ่มพลิกผ่านหน้าหนังสือ อ่านออกชื่อสำหรับแต่ละตัวอักษรของตัวอักษรเริ่มต้น ด้วยซี "ไคลฟ์ David เอ Francis เกรแฮม Howard, Ivan เจเรมี Keith เลียวนาร์ด ไมล์ นาธาน Oliver, Percy เควนติน รับ Selwyn ทิโมธี ยูไลซ์เซ ส Vincent วินสตัน" และที่นี่เธอหยุดเนื่องจากชื่อขึ้นต้น ด้วย X, Y และ Z: Xavier, Yves และ Zachary ได้ยากการออกเสียง มีไม่มีความรู้สึกในการชื่อที่แม้จะหนักว่ากว่าแล้วมา แต่ Wolstencroft ไม่มีชื่อเธอแนะนำ สำหรับตัวเองไม่น้อย "พวกเขากำลังทั้งหมดดีชื่อ เขากล่าว popping ของช็อกโกแลตลงในปากของเขา แล้ว dabbing ปาก ด้วยผ้าเช็ดปาก "แต่ พวกเขาไม่เพียงแค่ฉัน" ริต้าอยู่คิดว่าหายไปในเวลานาน เคาะแก้มกับนิ้วของเธอ และมันไม่ได้จนกว่านาฬิกาใหญ่อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ร้านขายยาหลงสิบที่เธอพูดในที่สุด "ฉันคิดว่า ฉันมีคำตอบ เธอกล่าว "คุณสามารถมีชื่อที่ง่ายต่อการพูด และเก็บชื่อของคุณในเวลาเดียวกัน" Wolstencroft ดูพิศวง "ที่ไม่เหมาะสม เขาตอบว่า "โอ้ แต่ไม่, " ริต้ายืนยัน "คุณเท่านั้นมีชื่อคุณจู๋" Wolstencroft เริ่มมองสนใจ "คุณหมายถึง ฉันยังจะ Wolstencroft แต่ฉันจะต้องสั้น ง่ายออกเสียงชื่อสำหรับผู้ที่ต้องการก็" "ถูกต้อง เธอร้องเรียกขึ้ง "และคุณมีเช่นยาวชื่อว่า มีหลาย" และเธอเริ่ม ticking ปิดบนนิ้วมือของเธอ "กล้วยป่า Wolsten, Sten หรือ Croft หนึ่งที่คุณชอบที่สุด" Wolstencroft คิดมากรอบคอบ mulling ผ่านแต่ละชื่อในจิตใจของเขา "ชอบ Croft เขาตัดสินใจที่ในที่สุด เป็นเกียรติมาก ริต้าดูผิดหวัง "ชอบส่วนกล้วยป่า เธอกล่าว "ได้น่ารัก และเป็นมิตรดังนั้น และคุณกล้วยป่า คุณมีเสื้อหนาดี" Wolstencroft มองไม่แน่นอน "คุณยังจะ Wolstencroft ริต้าเตือนเขา "และที่เป็นเกียรติมากชื่อจริง กล้วยป่าจะได้คมชัดที่ดี" พวกเขาคุยกันมันกว่าเป็นคืนนี้เป็นการตัดสินใจที่สำคัญมาก มีน้อยมากสิ่งสำคัญเท่ากับชื่อของคน ๆ หนึ่งแต่สุดท้าย ก่อนรุ่งโรสฟ้าตะวันออก ริต้าก็เชื่อเขาว่า กล้วยป่าดีที่สุด "คุณขวา Wolstencroft ว่า เขาปิดตาของเขา และเตรียมที่จะนอน "ได้ดีมีเกียรติ แต่ไม่ได้คัด" และเพื่อ ให้มันว่า Wolstencroft กลายเป็นเรียกว่ากล้วยป่าสั้น ๆ "ฉันเดิมพันคนที่จะมาตาม และซื้อพรุ่งนี้ ริต้าคาดว่า เธอนำปากกาสักหลาดสีดำ จากแผนกเครื่องเขียน และภาย ใต้ Wolstencroft เขียนกล้วยป่าสั้น ๆ แต่ริต้าก็ไม่ถูกต้อง เธอ และไม่ Wolstencroft ที่ไปบ้านใหม่ในวันถัดไปได้ ไม่มีใครซื้อ Wolstencroft ซึ่งวันนั้น หรือวันถัดไป หรือวันหลังจากนั้น ในความเป็นจริง หัวใจปีทั้งหมด ซึ่งรู้สึกว่านานจริง ๆ ไป Wolstencroft ไม่มีใครเขาใช้บ้านรัก และกอดเขา และเวลานี้ เขาปรารถนาที่จะ hugged ไม่ดีที่บางครั้งเขาคิดว่า เขาเพียงแค่ไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป เนื่องจาก แน่นอน ฮักไม่ได้ใหญ่เกินไปสำหรับตุ๊กตาหมี เร็ว ๆ นี้ ก็เกือบเวลาคริสต์มาสอีก และการดิ้นและฮอลลีถูกตกแต่งร้านขายยา และนักช็อปที่มีมากร่าเริง และสวม gaily สีผ้าพันคอและ mittens แต่ยัง ไม่มีใครซื้อ Wolstencroft ที่รู้สึกโดดเดี่ยว และเศร้าพิเศษนั่งมีทั้งหมด ด้วยตนเองสูงกว่าการ์ดคริสต์มาส และตัดกระดาษ ชื่อของฉันเขาตัดสินใจเศร้า เป็นน้ำตาที่สะสมลงแก้มขนยาวของเขาได้ ฉันเกลียดมัน และไม่ให้ คนอื่น ต้องมีเรียกอะไรแต่ Wolstencroft แม้ว่าเป็นกล้วยป่าสั้น ๆ แล้ว หนึ่งหนาวเย็นเมื่อดาวมีประกายในท้องฟ้ายามค่ำคืน และเกล็ดหิมะเต้นผ่าน windows ชายและพ่อของเขาเข้ามาร้าน "เฮ้ มองนี้ กล่าวว่า มีพ่อเมื่อเขาสังเกตเห็นป้ายชื่อของ Wolstencroft "หมีนี้มีชื่อเดียวกับคุณ เฉพาะเรียกว่า Sten สั้น ๆ และเขาเรียกว่ากล้วยป่า" "อะไร" เด็กที่เรียกมาในความประหลาดใจ "ผมไม่คิดว่า ใครในโลกที่ใหญ่มากทั้งหมดถูกเรียกว่า Wolstencroft" และเหมือนหมี Wolstencroft เขาถูกเริ่มเกลียดเขาชื่อ "ทำไมไม่คุณสองได้รับรู้กัน" พ่อแนะนำ ตามที่เขายก Wolstencroft ลงจากหิ้ง และเด็กชายรอบ ๆ แขนของเขาขนส่งสาธารณะของเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไม่นานมานี้และไม่ห่างไกลมีความสวยงามใหญ่ตุ๊กตาหมีที่นั่งอยู่บนชั้นวางของในร้านขายยาที่รอให้คนที่จะซื้อเขาและให้เขากลับบ้าน. ชื่อของเขาคือ Wolstencroft และเขาก็ไม่มีหมีสามัญ. ขนของเขาเป็นสีที่น่ารักของสีเทาอ่อนและเขาได้น้ำผึ้งหูสีจมูกและเท้า ดวงตาของเขาอบอุ่นและใจดีและเขามีลักษณะที่ชาญฉลาดอย่างน่าพิศวงบนใบหน้าของเขา. Wolstencroft มองสมาร์ทมากในเสื้อกั๊กลายสก๊อตสีน้ำตาลผูกโบว์ผ้าซาตินสีทองที่คอของเขา. แนบผูกเป็นแท็กที่มีชื่อของเขาเขียนในตัวหนา ตัวอักษรสีดำ. Wolstencroft เขาได้เข้ามาในร้านก่อนวันคริสต์มาสเมื่อมีการได้รับต้นไม้ใหญ่ที่น่ารักในหน้าต่างทั้งหมดตกแต่งด้วยแสงไฟนางฟ้า หลาหลาดิ้นประกายได้รับการพาดทุกอย่างและเพลงวันหยุดได้รับการเล่นตลอดเวลา Wolstencroft โดยเฉพาะอย่างยิ่งรักเสียงระฆัง เขาชอบแสงของมันทำให้เกิดเสียงติ้งเสียง มันก็จะทำให้เขารู้สึกร่าเริง. ในเวลานั้นมีการจำนวนมากของหมีอื่น ๆ ที่จะทำให้เขาอยู่ บริษัท ในความเป็นจริงมีการได้รับตุ๊กตาหมีจำนวนมากแออัดบนที่หนึ่งหิ้งแคบ ๆ ที่เขาแทบจะไม่ได้มีห้องที่จะย้าย. แต่หนึ่งโดยหนึ่งพวกเขาได้หายไปทั้งหมด สำราญโบกมือลาตามที่พวกเขาได้ดำเนินการออกไปยังบ้านใหม่ของพวกเขา จนในที่สุดเขาเป็นเพียงตุ๊กตาหมีที่เหลืออยู่ในร้านค้าทั้งหมด. เขาหวังว่าซานตาคลอสจะลดลงโดยในวันคริสต์มาสอีฟและส่งเขาไปบ้านที่ดี แต่เขาไม่ได้ ซานตาได้รับยุ่งมากในปีนั้นการส่งมอบของขวัญมากยิ่งขึ้นกว่าปกติ. Wolstencroft รู้สึกเศร้าและเหงานั่งมีทั้งหมดด้วยตัวเองบนหิ้งที่อยู่ในระดับสูงด้านบนบัตรอวยพรวันคริสต์มาส เขาอยากจะมีลูกคนที่พาเขากลับบ้านและความรักเขาและเล่นกับเขา แต่ส่วนมากของทั้งหมดที่จะกอดเขา สำหรับกอดไม่เคยมีขนาดใหญ่เกินไปสำหรับตุ๊กตาหมี. เขาได้พยายามอย่างหนักที่จะไม่ร้องไห้เพราะเขารู้ว่าน้ำตาจะทำให้ดวงตาของเขาพองตัวและสีแดงและแล้วเขาก็จะมีโอกาสแม้แต่น้อยในการหาบ้าน. แต่ทำไมนะทำไม didn 'T คนที่เลือกเขา? ทำไมเขาสงสัยเขาผ่านไปหลายต่อหลายครั้งเพื่อให้หมีน้อยที่สวยงามอื่น ๆแล้ววันหนึ่งไม่นานก่อนวันอีสเตอร์สามกระต่ายกระต่ายถูกวางไว้บนชั้นวางของข้างเขา. พวกเขาทั้งหมดมีหูใหญ่มากและ เท้าและขายาว ทั้งสามคนถูกสวมใส่เสื้อกันหนาวขนสัตว์. กระต่ายริต้าสวมเสื้อยืดสีชมพู โรเจอร์กระต่ายสีเขียวหนึ่ง และรอนนี่สวมสีฟ้า. โรเจอร์และรอนนี่เป็นฝาแฝด, และริต้าเป็นน้องสาวของพวกเขา. "ของคุณเป็นหมีหล่อ" ริต้าบอก Wolstencroft หลังร้านได้ปิดคืน "ฉันประหลาดใจที่ไม่มีใครได้ซื้อคุณและนำคุณกลับบ้าน." "ดังนั้นฉัน" ตอบ Wolstencroft และแม้ว่าเขาจะพยายามอย่างหนักมากที่จะหยุดมันน้ำตากลิ้งลงแก้มขนของเขา. รอนนี่และโรเจอร์ได้กระโดดลง ปิดการเก็บรักษาและได้รับการเล่นแท็กขึ้นและลงทางเดิน. "โปรดใช้ความระมัดระวังและไม่เคาะอะไรมากกว่า" ริต้าเรียกให้พวกเขา. ริต้ามองอย่างใกล้ชิดที่ Wolstencroft จากทุกมุม เธอ peered เป็นใบหน้าของเขาและวงกลมรอบเขากระตุกจมูกของเธอ เขาได้สังเกตเห็นว่าจมูกกระต่าย 'ชักมาก จากนั้นเธอก็นั่งลงและยังคงอยู่ลึกลงไปในความคิดเป็นเวลานานมาก. "ดี" เขาถามเธอไม่สามารถที่จะยืนใจจดใจจ่อได้อีกต่อไป "คุณคิดว่าอะไรเป็นสิ่งที่ผิดกับฉันทำไมไม่ได้ที่ทุกคนต้องการที่จะซื้อฉัน?" "มันต้องเป็นชื่อของคุณ" ริต้าตอบ. "ชื่อของฉัน!" อุทาน Wolstencroft "ทำไมมีอะไรผิดปกติที่มีชื่อของฉัน" "โอ้มีอะไรผิดปกติที่มีชื่อของคุณ" ริต้าตอบ "Wolstencroft เป็นชื่อที่ยอดเยี่ยม แต่มันยาวเกินไปสำหรับบางคนจะบอกว่า. ทุกคนไม่สามารถออกเสียงได้อย่างถูกต้อง." ตอนนี้ Wolstencroft เคยสามารถที่จะพูดชื่อของเขาได้อย่างถูกต้อง แต่แล้วมันก็เป็นชื่อของตัวเองมากของเขาและทุกคนสามารถพูดชื่อของเขาหรือเธอเอง อย่างน้อยเขาคิดว่าพวกเขาสามารถทำได้ ไม่ได้เมื่อพวกเขาอยู่น้อยมากแน่นอน เขาไม่สามารถพูดชื่อของเขาเมื่อเขาเป็นหมีเด็กเล็ก ๆ แต่หลังจากที่เขาได้เริ่มต้นที่จะไปโรงเรียนเขารู้ว่ามันเป็นอย่างดี. "Wolstencroft" ครูจะเรียกออกมา "คุณจะท่องตัวอักษรสำหรับเราในวันนี้" และเขาจะตั้งชื่อตัวอักษรทั้งหมดจาก A ถึง Z ทั้งหมด 26 ของพวกเขา เขาเป็น. หมีสมาร์ทมากในวันอาทิตย์อีสเตอร์มากในช่วงต้นหลังจากเก็บได้เปิด, แม่และพ่อซื้อโรเจอร์และรอนนี่สำหรับเด็กคู่ของพวกเขา. "พวกเขาดูดี" ริต้ากล่าวว่า เธอเป็นคนที่มีความสุขที่พี่ชายของเธอได้พบบ้านที่ดี แต่รู้สึกเศร้าเกินไปเพราะเธอเริ่มที่จะคิดถึงพวกเขาแล้ว. ที่ด้านหน้าของร้านโต๊ะได้รับการตั้งค่ากับช็อคโกแลตไข่อีสเตอร์ และในขณะที่มันเป็นตอนนี้วันอาทิตย์อีสเตอร์ที่พวกเขาได้รับการทำเครื่องหมายลงไปครึ่งราคา. หลังจากที่ทุกคนได้กลับบ้านไปแล้วสำหรับวัน Wolstencroft หยิบไข่ที่อร่อยที่สุดที่เขาจะได้พบและมอบมันให้กับริต้าเพื่อเป็นกำลังใจให้เธอขึ้น. พวกเขาร่วมกันไข่ ดูดช็อคโกแลตหวานครีมและทำให้แน่ใจว่ามันไม่ได้รับลงบนเสื้อผ้าของพวกเขา. จากนั้นพวกเขาก็เริ่มที่จะพูดคุยเกี่ยวกับชื่อ Wolstencroft อีกครั้ง. "ฉันจะไม่ต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงมัน" Wolstencroft ประกาศ "ผมหมายความว่ามันฉัน. ฉันเคยได้ตลอดชีวิตของฉัน. "แต่ถ้ามันหยุดคุณจากการบ้าน" ริต้ายืนยัน. "คุณอาจจะต้อง." เธอกระโดดไปยังแผนกหนังสือและกลับมาพร้อมกับหนังสือที่เรียกว่า สิ่งที่ชื่อเด็ก. จากนั้นเธอก็เริ่มอ่านออกชื่อเธอคิดว่าอาจจะเหมาะกับ Wolstencroft. "สิ่งที่เกี่ยวกับเอเดรีย?" เธอชี้ให้เห็น. "มันเป็นชื่อที่น่ารักสง่างามมาก." แต่ Wolstencroft ส่ายหัว. "ดีสิ่งที่คุณคิด เบอร์นาร์ด? มันจริงหมายถึงความกล้าหาญเป็นหมี. " แต่ Wolstencroft ไม่ประทับใจ. ดังนั้นริต้าที่เหลือ B และเริ่มพลิกผ่านหน้าของหนังสือเล่มนี้อ่านออกชื่อสำหรับแต่ละตัวอักษรของตัวอักษรเริ่มต้นด้วยซี"ไคลฟ์เดวิดเอ็ดวิน ฟรานซิส, เกรแฮมโฮเวิร์ดอีวานเจเรมีคี ธ , ลีโอนาร์, ไมล์, นาธานโอลิเวอร์เพอร์ซี่, เควนติน, ร็อดนีย์วายน์, ทิโมธียูลิสซิวินเซนต์วินสตัน. " และที่นี่เธอหยุดเพราะชื่อเริ่มต้นด้วย X, Y และ Z:.. ซาเวียร์อีฟและรีได้ยากเกินไปที่จะออกเสียงมีความรู้สึกไม่อยู่ในการชื่อที่เป็นได้ยากที่จะบอกว่ามากกว่าหนึ่งที่เขามีอยู่แล้ว. แต่ Wolstencroft ไม่ชอบใด ๆ ของชื่อเธอแนะให้ที่ อย่างน้อยไม่ได้สำหรับตัวเอง. "พวกเขากำลังปรับชื่อทั้งหมด" เขากล่าวว่า popping ชิ้นส่วนของช็อคโกแลตเข้าไปในปากของเขาแล้ว dabbing ปากของเขาด้วยผ้าเช็ดปาก. "แต่พวกเขากำลังเพียงไม่ฉัน." ริต้าก็ยังคงหายไปในความคิดสำหรับ เป็นเวลานานมากแตะที่แก้มของเธอกับนิ้วของเธอ. และมันก็ไม่ได้จนกว่านาฬิกาขนาดใหญ่อยู่หลังเคาน์เตอร์ร้านขายยาตีสิบว่าเธอก็พูด. "ผมคิดว่าผมมีคำตอบ" เธอกล่าว "คุณสามารถมีชื่อที่ง่ายต่อการพูดและให้ชื่อของคุณในเวลาเดียวกัน." Wolstencroft มองงง "นั่นไม่ได้ทำให้รู้สึก" เขาตอบ. "โอ้ แต่จะ" ริต้ายืนยัน "คุณจะต้องร่นชื่อที่คุณมี." Wolstencroft เริ่มมองสนใจ "คุณหมายความว่าฉันจะยังคงเป็น Wolstencroft แต่ฉันต้องสั้นง่ายต่อการออกเสียงชื่อสำหรับผู้ที่ต้องการมัน." "ที่เหมาะสม" เธอร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น "และคุณได้เช่นชื่อยาวว่ามีหลายทางเลือก." และเธอก็เริ่มฟ้องพวกเขาออกในมือของเธอ. "ขน, Wolsten, สเตนหรือครอฟท์. ใดที่คุณชอบมากที่สุด?" Wolstencroft คิดอย่างระมัดระวัง mulling กว่าชื่อในใจของเขาแต่ละ. "ผมชอบนา" เขาตัดสินใจที่ล่าสุด . มันสง่างามมาก. ริต้ามองผิดหวัง "ฉันชอบขนที่ดีที่สุด" เธอกล่าว "มันจึงน่ากอดและเป็นมิตร. และคุณจะขนคุณจะมีเสื้อคลุมหนาน่ารัก." Wolstencroft มองความไม่แน่นอน. "คุณจะยังคงเป็น Wolstencroft" ริต้าเตือนเขา "และนั่นคือชื่อสง่างามมากอย่างแน่นอน. ขนจะมีความคมชัดมีความสุข." พวกเขาพูดคุยกันมันไปให้ดีในเวลากลางคืนเช่นนี้คือการตัดสินใจที่สำคัญมาก มีบางสิ่งที่มีความสำคัญมากเป็นชื่อหนึ่งคือ. แต่ในที่สุดก่อนรุ่งอรุณเพิ่มขึ้นในท้องฟ้าทางทิศตะวันออก, ริต้าได้ทำให้เขาเชื่อว่าขนเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด. "คุณขวา" Wolstencroft กล่าวว่าในขณะที่เขาปิดตาของเขาและ เตรียมที่จะนอนหลับ "มันเป็นเรื่องดีที่จะสง่างาม แต่จะไม่อุดอู้." และมันก็เป็นที่ Wolstencroft กลายเป็นที่รู้จักขนสั้น. "ฉันเดิมพันคนที่จะมาพร้อมและซื้อในวันพรุ่งนี้" ริต้าที่คาดการณ์ไว้ขณะที่เธอเรียกสีดำรู้สึกปากกาจาก แผนกเครื่องเขียนและใต้ Wolstencroft เขียนขนสั้น. แต่ริต้าเป็นเรื่องที่ผิด เธอเป็นและไม่ Wolstencroft ใครจะไปบ้านใหม่ในวันถัดไป. ไม่มีใครซื้อ Wolstencroft วันนั้น หรือในวันถัดไป หรือวันหลังจากนั้น. ในความเป็นจริงทั้งหมดที่ผ่านการว่าตลอดทั้งปีซึ่งรู้สึกว่านานมากแน่นอน Wolstencroft ไม่มีใครเอาเขากลับบ้านที่จะรักและกอดเขา และตามเวลาที่เขาอยากจะได้รับการกอดจึงไม่ดีว่าบางครั้งเขาคิดว่าเขาก็ไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป เพราะแน่นอนกอดไม่ใหญ่เกินไปสำหรับตุ๊กตาหมี. ในไม่ช้ามันก็เกือบจะเวลาคริสมาสต์อีกครั้ง และดิ้นและฮอลลี่ได้รับการตกแต่งร้านขายยา และนักช้อปทุกคนที่ร่าเริงมากและสวมผ้าพันคอสีร่าเริงและถุงมือ แต่ก็ยังไม่มีใครซื้อ Wolstencroft ที่รู้สึกเศร้าและเหงานั่งพิเศษมีทั้งหมดด้วยตัวเองสูงเหนือการ์ดคริสต์มาสและกระดาษห่อ. มันเป็นชื่อของฉันเขาตัดสินใจที่เศร้าเป็นน้ำตากลิ้งลงแก้มขนของเขา ฉันเกลียดมัน และเพื่อไม่คนอื่น ฉันหวังว่าฉันถูกเรียกว่าอะไร แต่ Wolstencroft แม้ว่ามันจะเป็นตอนนี้ขนสั้น. จากนั้นในเย็นวันหนึ่งหนาวเมื่อดาวถูกประกายในท้องฟ้ากลางคืนและเกล็ดหิมะกำลังเต้นรำผ่านหน้าต่างที่เด็กชายตัวเล็ก ๆ และพ่อของเขาเข้ามาในร้านค้า. "เฮ้ดูที่นี้" พ่อกล่าวว่า เมื่อเขาสังเกตเห็นป้ายชื่อของ Wolstencroft "นี่หมีเท็ดดี้มีชื่อเดียวกับคุณเพียงคุณเรียกว่าสเตนสั้น ๆ และเขาก็เรียกว่าขน." "คืออะไร?" เด็กร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ "ผมไม่คิดว่าคนอื่นในโลกทั้งโลกที่ดีขนาดใหญ่ที่เรียกว่า Wolstencroft." และเช่นเดียวกับ Wolstencroft หมีเขาก็เริ่มที่จะเกลียดชื่อของเขา. "ทำไมคุณไม่สองได้รับรู้ซึ่งกันและกัน" พ่อชี้ให้เห็นในขณะที่เขายก Wolstencroft ลดลงจากหิ้ง. และเด็กชายตัวเล็ก ๆ ห่อแขนของเขารอบชื่อของเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไม่นานและไม่ไกลมีสวยงามใหญ่ตุ๊กตาหมีผู้นั่งอยู่บนชั้นวางของในร้านขายยารอใครบางคนที่จะซื้อเขา และให้เขากลับบ้าน

ชื่อ wolstencroft . และเขาก็ไม่ใช่หมีธรรมดา



เค้าเป็นน่ารัก ขนเงา สีเทาอ่อน และเขาก็มีหูสีน้ำผึ้ง จมูกและเท้า ดวงตาของเขาอบอุ่นและใจดี เขาดูฉลาด อย่างบนใบหน้าของเขา . . . . . .

wolstencroft ดูดีมากในเสื้อกั๊กลายสก๊อตสีน้ำตาลทอง ผ้าซาตินมีโบว์ผูกที่คอของเขา . . . . . .

ติดเนคไทเป็นแท็กที่มีชื่อของเขาเขียนในตัวอักษรตัวหนาสีดำ : wolstencroft

เขามาถึงร้านก่อนวันคริสต์มาสเมื่อมีน่ารักต้นไม้ใหญ่ในหน้าต่างทั้งหมด ตกแต่งด้วยไฟนางฟ้า หลาและหลาของแวววาวระยิบระยับถูก draped กว่าทุกอย่างและเพลงหยุดได้เล่นตลอดเวลา wolstencroft ยิ่งรักระฆังกริ๊ง . เขาชอบแสง , เสียงเสียง มันมักจะทำให้เขารู้สึกร่าเริง



ตอนนั้นมีหลายอื่น ๆ หมีไปเป็นเพื่อนเขา ในความเป็นจริงมีมากตุ๊กตาหมีแออัดบนหิ้งที่แคบที่เขาเกือบจะได้ย้ายห้องไป

แต่ หนึ่งโดยหนึ่งพวกเขาทั้งหมดหายไปยินดีโบกมือลาตามที่พวกเขานำออกไปบ้านใหม่ของพวกเขา จนในที่สุด เขาคือ เท็ดดี้ เพียงเลี้ยวซ้ายในร้านทั้งหมด

เขาหวังว่า ซานตาคลอสจะลดลงในวันคริสต์มาสอีฟและส่งเขาไปยังบ้านที่ดี แต่เขาไม่ ซานตาได้รับการยุ่งเกินไปที่ปี ส่งมอบของขวัญมากขึ้นกว่าปกติ

wolstencroft รู้สึกเศร้าและเหงานั่งอยู่คนเดียวบนชั้นที่สูงกว่าการ์ดคริสต์มาส เขาปรารถนาที่จะมีบุตร พาเขากลับบ้านและรักเขาและเล่นกับเขา แต่ที่สำคัญที่สุด กอดเขาไว้ ไม่กอดจะใหญ่เกินไปสำหรับตุ๊กตาหมี

เขาพยายามอย่างหนักที่จะไม่ร้องไห้เพราะเขารู้ว่าน้ำตาจะทำให้ตาของเขาบวมและแดง แล้วเขาจะมีโอกาสแม้แต่น้อยหาบ้าน

แต่ทำไมไม่มีคนเลือกเขา

ทำไม เขาสงสัยว่า เขาเคยผ่านหลายครั้งหมีสวยน้อยกว่าคนอื่น
แล้ววันหนึ่งไม่นานก่อนเทศกาลอีสเตอร์ สามกระต่ายที่ถูกวางไว้บนชั้นข้างๆ
พวกมันมีหูที่ใหญ่มาก และ เท้า ขา ยาว ทั้งสามสวมเสื้อกันหนาวผ้าขนสัตว์

ริต้ากระต่ายสวมสเว็ตเตอร์สีชมพู โรเจอร์กระต่ายสีเขียว และรอนนี่ใส่สีฟ้า

รับทราบและรอนนี่ เป็นฝาแฝด และริต้า ก็พี่สาว

" คุณหมีหล่อ " ริต้าบอก wolstencroft หลังร้านจะปิดแล้ว " ฉันประหลาดใจที่ไม่มีใครซื้อคุณและพาคุณกลับบ้าน

"" งั้นฉัน " ตอบ wolstencroft และแม้ว่าเขาพยายามอย่างหนักที่จะหยุดมัน น้ำตากลิ้งลงแก้มปุกปุยของเขา

รอน กับ โรเจอร์ ได้กระโดดลงมาจากชั้นและมีแท็กเล่นขึ้นลงได้ไม่ยาก



" ต้องระวังอย่าเคาะอะไรมากกว่า " ริต้า โทร .

ริต้ามองอย่างใกล้ชิดที่ wolstencroft จากทุกมุม นางพินิจใบหน้าของเขาและวงกลมรอบ ๆเขาจมูกเธอกระตุก เขาสังเกตเห็นว่ากระต่าย ' จมูกกระตุกมาก แล้วเธอก็นั่งลงและยังคงคิดอยู่ตั้งนาน

" ดี " เขาถามเธอไม่สามารถยืนใจจดใจจ่ออีกต่อไป " เธอคิดอะไรกับฉัน ? ทำไมไม่ใครต้องการซื้อฉัน ? "

" มันต้องชื่อ " ริต้าตอบ

" ชื่อของฉัน ! wolstencroft อุทาน " ทำไม เกิดอะไรขึ้น กับชื่อของฉัน "

" โอ้ไม่มีอะไรผิดปกติกับชื่อ " ริต้าตอบ " . wolstencroft เป็นชื่อที่ยอดเยี่ยม แต่มันก็ยาวเกินไปสำหรับบางคนที่จะพูด ไม่ทุกคนสามารถออกเสียงได้อย่างถูกต้อง . "

ตอนนี้ wolstencroft มักจะสามารถพูดชื่อของเขาได้อย่างถูกต้อง แต่มันเป็นชื่อของตัวเองมากของเขาและทุกคนสามารถพูดชื่อของเขาหรือเธอเอง อย่างน้อยเขาก็คิดว่าพวกเขาสามารถ ไม่เมื่อพวกเขาจะน้อยมาก แน่นอนเขาไม่ได้พูดชื่อของเขาเมื่อเขาเป็นหมีเด็กเล็ก ๆ แต่หลังจากที่เขาเริ่มไปโรงเรียน เขารู้ว่ามันเป็นอย่างดี

" wolstencroft " ครูจะเรียกออกมา " คุณจะท่องตัวอักษรสำหรับเราวันนี้

เค้าชื่อทุกตัวอักษรจาก A ถึง Z ทั้งหมด 26 คน เขาเป็นหมีที่ฉลาดมาก

เมื่อวันอาทิตย์อีสเตอร์ , มากแรกหลังร้านได้เปิดแม่กับพ่อซื้อโรเจอร์และรอนนี่ของแฝดชาย



" มันดูดี " ริต้ากล่าว เธอมีความสุขที่พี่ชายของเธอได้พบบ้านดี แต่ก็รู้สึกเศร้าเหมือนกัน เพราะว่าเธอเริ่มจะคิดถึงมันแล้ว

ที่ด้านหน้าของร้าน เป็นโต๊ะที่ได้รับการตั้งค่ากับไข่อีสเตอร์ช็อคโกแลต และมันคือตอนนี้วันอาทิตย์อีสเตอร์ พวกเขาได้ถูกทำเครื่องหมายลง

ครึ่งราคาหลังจากที่ทุกคนกลับไปแล้ว wolstencroft เลือกที่ดีที่สุด , ไข่เขาพบและให้ริต้า เพื่อเป็นกำลังใจให้เธอ

ร่วมไข่ดูดบนช็อกโกแลตครีมหวานและให้แน่ใจว่ามันไม่ได้รับลงบนเสื้อผ้าของพวกเขา .

แล้วพวกเขาเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับชื่อ wolstencroft อีกครั้ง

" ผมไม่อยากเปลี่ยน " wolstencroft ประกาศ” ฉันหมายถึงฉันผมมีทุกชีวิตของฉัน

" แต่ถ้ามันหยุดคุณจากการได้รับที่บ้าน " , " ริต้ายืนยัน คุณอาจจะต้อง "

เธอกระโดดไปที่แผนกหนังสือ และกลับมาพร้อมกับหนังสือชื่ออะไรชื่อเด็ก

จากนั้นเธอเริ่มอ่านชื่อเธอ คิดว่าอาจจะเหมาะกับ wolstencroft

" แล้วเอเดรียน ? เธอแนะนำ " . มันเป็นชื่อที่น่ารักมากภูมิฐาน "

แต่ wolstencroft ส่ายหัว

" เอ่อคุณคิดอย่างไรของเบอร์นาร์ด จริงๆแล้วมันหมายถึงกล้าหาญเหมือนหมี "

แต่ wolstencroft ไม่ได้ประทับใจ

งั้นริต้าทิ้ง B และเริ่มพลิกผ่านหน้าหนังสือ อ่านชื่อแต่ละตัวอักษรของตัวอักษรเริ่มต้นด้วย C .



" ไคลฟ์เดวิด เอ็ดวิน ฟรานซิส เกรแฮม โฮเวิร์ด , อีวาน เจเรมี่ คีธ ลีโอนาร์ด ไมล์ เนธาน โอลิเวอร์ เพอร์ซี่ เควนติน รอดนี่ย์ เซลวิน ทิโมธี ยูลิซีส ,