Suddenly a dark shape ran in front

Suddenly a dark shape ran in front of us. It was like a child
with very long arms. But it was not a child. I felt very afraid.
'What was that, Holmes?' I asked.
Holmes laughed quietly.
'It was one of Dr Roylott's animals,' he said. 'That was the
baboon.'
We reached the house and climbed through the window, into
Julia's bedroom. Holmes closed the window. Then he whispered
in my ear.
'We must put out the light, Watson. Dr Roylott might see the
light through the ventilator.'
I took my gun out of my pocket and put it on the table. Holmes
had brought a long, thin stick with him. He put this stick on the
bed. He put a box of matches beside the stick. I put out the lamp
and we waited.
I shall never forget that terrible night. We were in complete
darkness and we knew we mustn't make a sound. We heard the
bell in the village clock. It struck midnight, then one o'clock, two
o'clock, three o'clock . . . Still we waited.
Suddenly I saw a light shining through the ventilator. Somebody
in Dr Roylott's room had lit a lamp. I heard someone moving
about quietly. Then everything was silent again. Another half
hour passed.
Then I heard a strange noise - a very soft, hissing noise. The
noise was near us in the room. Holmes jumped up and lit a match.
Immediately, I heard a low, clear whistle.
Suddenly Holmes began hitting the bell-rope with his stick.
By the light of the match, I saw his face. It was full of horror.
'Do you see it, Watson?' he shouted.
But I saw nothing. Holmes stopped hitting the bell-rope and
gazed up at the ventilator.
Suddenly we heard a dreadful cry — a cry of pain and terror. I
felt cold and sick with fear.
'What was that cry?' I whispered.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ก็รูปร่างมืดวิ่งหน้าของเรา มันเป็นเหมือนเด็กมีแขนยาวมาก แต่ก็ไม่เด็ก ผมรู้สึกกลัวมาก' อะไรนะ โฮล์มส์?' ถามโฮล์มส์หัวเราะเงียบ ๆเขากล่าวว่า 'มันเป็นหนึ่งในสัตว์ Dr Roylott,' ' ที่เป็นการลิงบาบูน.'เรามาถึงบ้าน และปีนขึ้นทางหน้าต่าง ในห้องนอนของ Julia โฮล์มส์ปิดหน้าต่าง จากนั้น เขากระซิบในหูของฉัน' เราต้องดับไฟ Watson ดร. Roylott อาจเห็นการแสงผ่านระบาย.'ผมเอาปืนของฉันออกจากกระเป๋าของฉัน และวางไว้บนโต๊ะ โฮล์มส์ได้นำไม้ยาว บางกับเขา เขาใส่ติดตัวเตียง เขาใส่กล่องไม้ขีดข้างไม้ ฉันดับไฟและเรารอฉันไม่เคยจะลืมคืนนั้นน่ากลัว ในสมบูรณ์ความมืดและเรารู้ว่า เราต้องไม่ทำให้เสียง เราได้ยินการเบลล์ในนาฬิกาวิลเลจ หลงเที่ยง คืน แล้ว นาฬิกาหนึ่ง สองนาฬิกา เวลา 3 นาฬิกา... ยัง เรารอทันใดนั้นผมเห็นแสงที่ส่องผ่านระบาย ใครสักคนดร. Roylott ห้องมีไฟโคมไฟ ผมได้ยินคนย้ายเกี่ยวกับเงียบ ๆ แล้ว ทุกอย่างก็เงียบอีกครั้ง อีกครึ่งชั่วโมงผ่านไปจากนั้น ผมได้ยินเสียงแปลก - เสียงนุ่มมาก ดัง การสัญญาณรบกวนคือเราในห้อง โฮล์มส์กระโดดขึ้น และสว่างตรงกันทันที ดิฉันได้ยินเสียงนกหวีดต่ำ ชัดเจนจู่ ๆ โฮล์มส์เริ่มตีระฆังเชือกกับไม้ของเขาโดยแสงจากการแข่งขัน ผมเห็นใบหน้าของเขา ก็เต็มไปด้วยความสยองขวัญ'คุณเห็นมัน Watson ' เขาตะโกนแต่ผมเห็นไม่มีอะไร โฮล์มส์หยุดตีระฆังเชือก และจ้องขึ้นที่ระบายจู่ ๆ เราได้ยินเสียงอุทาน dreadful — ร้องของความเจ็บปวดและความหวาดกลัว ผมรู้สึกเย็น และป่วย ด้วยความกลัว'Cry นั้นคืออะไร' กระซิบ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทันใดนั้นมีรูปร่างที่มืดวิ่งในหน้าของเรา มันเป็นเหมือนเด็ก
ที่มีแขนยาวมาก แต่มันก็ไม่เด็ก ผมรู้สึกกลัวมาก.
'อะไรคือสิ่งที่โฮล์มส์' ฉันถาม.
โฮล์มส์หัวเราะเงียบ ๆ .
'มันเป็นหนึ่งในสัตว์ดร Roylott ของเขากล่าวว่า 'นั่นคือ
ลิงบาบูน.'
เรามาถึงบ้านและปีนขึ้นทางหน้าต่างเข้าไปใน
ห้องนอนของจูเลีย โฮล์มส์ปิดหน้าต่าง จากนั้นเขาก็กระซิบ
ในหูของฉัน.
'เราจะต้องนำออกไฟวัตสัน ดร Roylott อาจเห็น
แสงผ่านช่องระบายอากาศ. '
ผมเอาปืนออกมาจากกระเป๋าของฉันและวางไว้บนโต๊ะ โฮล์มส์
ได้นำยาวติดบาง ๆ กับเขา เขาวางติดนี้บน
เตียง เขาใส่กล่องไม้ขีดไฟข้างติด ฉันใส่หลอดออกมา
และเรารอคอย.
ฉันจะไม่มีวันลืมว่าคืนที่น่ากลัว เราอยู่ในที่สมบูรณ์
มืดและเรารู้ว่าเราจะต้องไม่ทำให้เสียง เราได้ยินเสียง
ระฆังนาฬิกาในหมู่บ้าน มันหลงเที่ยงคืนแล้ว 01:00 สอง
โมง 03:00 . . เรายังคงรอ.
ทันใดนั้นฉันก็เห็นแสงส่องผ่านช่องระบายอากาศที่ ใครบางคน
ในห้องพักดร Roylott ได้ไฟโคมไฟ ผมได้ยินใครบางคนย้าย
เกี่ยวกับอย่างเงียบ ๆ แล้วทุกอย่างก็เงียบอีกครั้ง อีกครึ่ง
ชม. ผ่านไป
แล้วผมก็ได้ยินเสียงแปลก ๆ - นุ่มมากเปล่งเสียงดังกล่าวเสียง
เสียงอยู่ใกล้เราในห้องพัก โฮล์มส์กระโดดขึ้นและสว่างการแข่งขัน.
ทันทีที่ผมได้ยินต่ำนกหวีดชัดเจน.
ทันใดนั้นโฮล์มส์เริ่มตีระฆังเชือกด้วยไม้ของเขา.
ด้วยแสงของการแข่งขันผมเห็นใบหน้าของเขา มันเต็มไปด้วยความสยองขวัญ.
'คุณเห็นมันวัตสัน? เขาตะโกน.
แต่ผมไม่เห็นอะไร โฮล์มส์หยุดตีระฆังและเชือก
. จ้องขึ้นที่ช่องระบายอากาศ
ทันใดนั้นเราได้ยินเสียงร้องที่น่ากลัว - เสียงร้องของความเจ็บปวดและความหวาดกลัว ฉัน
รู้สึกเย็นและป่วยด้วยความกลัว.
'อะไรคือหนทางที่?' ผมกระซิบ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จู่ๆ ร่างสีดำวิ่งตัดหน้ารถเรา มันเป็นเหมือนเป็นเด็กมีแขนที่ยาวมาก แต่มันก็ไม่เด็กแล้วนะ ฉันรู้สึกกลัวมาก" ว่า โฮล์มส์ " ? ฉันถามโฮล์มส์หัวเราะอย่างเงียบๆ" มันเป็นหนึ่งของดร roylott สัตว์ " " เขากล่าวว่า นั่นคือลิงบาบูน’เราถึงบ้านแล้วปีนขึ้นทางหน้าต่าง ,ห้องนอน จูเลีย โฮล์มส์ปิดหน้าต่าง แล้วเขาก็กระซิบในหูของฉัน" เราต้องดับไฟ วัตสัน ดร roylott อาจเห็นแสงผ่านเครื่องช่วยหายใจ .ผมเอาปืนออกมาจากกระเป๋า วางไว้บนโต๊ะ โฮล์มได้นำยาว บางติดกับเขา เขาวางแปะบนเตียง เขาเอากล่องตรงกันข้างไม้ ผมวางโคมไฟและเรารอข้าจะไม่ลืมเลยว่าน่ากลัวกลางคืน เราอยู่ในที่สมบูรณ์ความมืดและเรารู้ว่าเราต้องไม่ทำเสียง เราได้ยินระฆังในหมู่บ้านนาฬิกา มันหลงเที่ยงคืนแล้วหนึ่งทุ่ม สองโมง สามโมง . . . . . . . เรายังคงรอทันใดนั้นฉันก็เห็นแสงส่องผ่านเครื่องช่วยหายใจ ใครก็ได้ในห้องของดร roylott มีจุดโคมไฟ ฉันได้ยินว่ามีคนย้ายเรื่องเงียบๆ แล้วทุกอย่างก็เงียบสนิทอีกครั้ง อีกครึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้วฉันก็ได้ยินเสียงแปลกๆ นุ่มมาก หอนเสียงดัง ที่เสียงอยู่ใกล้ๆ เรา ใน ห้อง โฮล์มส์กระโดดขึ้นและจุดที่ตรงกันทันที ฉันได้ยินเสียงผิวปากใสต่ำทันใดนั้น โฮล์มส์เริ่มตีระฆังเชือกกับไม้ของเขาโดยแสงของนัด ผมเห็นหน้าเขา มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวคุณเห็นมัน , วัตสัน ? เขาตะโกนแต่ฉันไม่เห็นอะไรเลย โฮมส์หยุดตีระฆังและเชือกจ้องมองที่ระบายก็เราได้ยินมันร้อง - เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดและหวาดกลัว ฉันรู้สึกหนาวและไม่สบาย ด้วยความกลัว" อะไรที่ร้องไห้ ? ผมกระซิบ .