​The sound of rain drumming on the

​The sound of rain drumming on the roof of our house gently pulls me toward consciousness. I fight to return to sleep though, wrapped in a warm cocoon of blankets, safe at home. I’m vaguely aware that my head aches. Possibly I have the flu and this is why I’m allowed to stay in bed, even though I can tell I’ve been asleep a long time. My mother’s hand strokes my cheek and I don’t push it away as I would in wakefulness, never wanting her to know how much I crave that gentle touch. How much I miss her even though I still don’t trust her. Then there’s a voice, the wrong voice, not my mother’s, and I’m scared.

​“Katniss,” it says. “Katniss, can you hear me?”

​My eyes open and the sense of security vanishes. I’m not home, not with my mother. I’m in a dim, chilly cave, my bare feet freezing despite the cover, the air tainted with the unmistakable smell of blood. The haggard, pale face of a boy slides into view, and after an initial jolt of alarm, I feel better. “Peeta.”

“The Hunger Games” by Suzanne Collins

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เสียงฝนตั้งแต่บนดาดฟ้าของบ้านเราค่อย ๆ ดึงฉันไปสติ ผมต่อสู้เพื่อกลับไปนอนแต่ ห่อในรังที่อบอุ่นของผ้าห่ม เซฟที่บ้าน ผมคลับทราบว่า ศีรษะปวดเมื่อย อาจมีไข้หวัด และนี่คือเหตุผลที่ฉันกำลังอนุญาตให้พักในเตียง แม้ว่าจะทราบผมเคยหลับนาน มือของแม่ strokes แก้มของฉัน และฉันไม่ผลักไสเป็นฉันใน wakefulness ไม่อยากเธอรู้ว่าฉันอยากที่อ่อนโยนสัมผัส ว่าคิดถึงเธอแม้ว่าผมยังไม่ไว้ใจเธอ แล้วมีเสียง เสียงผิด ไม่แม่ และผมกลัว"Katniss มันกล่าวว่า "Katniss สามารถคุณได้ยินฉันไหม"เปิดตา และหายไปในความรู้สึกของความปลอดภัย ไม่บ้าน กับแม่ไม่ ฉันอยู่ในถ้ำมืด หนาว เท้าเปล่าของแช่แข็งแม้ มีใบปะหน้า อากาศไม่บริสุทธิ์ มีกลิ่นเลือดแน่แท้ หน้าซีด haggard จากเด็กภาพนิ่งเป็นมุมมอง และหลังจากการกระตุกครั้งแรกปลุก รู้สึกดี "Peeta""หิวเกม" โดยซูซานคอลลินส์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เสียงของกลองฝนบนหลังคาของบ้านของเราค่อย ๆ ดึงฉันไปสู่จิตสำนึก ผมต่อสู้เพื่อกลับไปนอนหลับ แต่ห่อในรังอุ่นของผ้าห่มความปลอดภัยที่บ้าน ฉันรู้รางที่หัวของฉันปวดเมื่อย อาจจะมีการระบาดของไข้หวัดและนี่คือเหตุผลที่ผมได้รับอนุญาตให้อยู่ในเตียงแม้ว่าฉันสามารถบอกฉันได้รับการนอนหลับเป็นเวลานาน มือแม่ของฉันจังหวะแก้มของฉันและฉันไม่ได้ผลักดันมันออกไปในขณะที่ฉันจะอยู่ในความตื่นตัวไม่อยากให้เธอรู้ว่าฉันกระหายสัมผัสที่อ่อนโยน ว่าฉันคิดถึงเธอแม้ว่าฉันยังไม่ไว้ใจเธอ แล้วมีเสียงเสียงผิดไม่ได้แม่ของฉันและฉันกลัว"Katniss" มันบอกว่า "Katniss คุณสามารถได้ยินฉัน?" ตาของฉันเปิดและความรู้สึกของการรักษาความปลอดภัยหายไป ฉันไม่กลับบ้านไม่ได้กับแม่ของฉัน ผมอยู่ในความสลัวถ้ำเย็นเท้าเปล่าของฉันแม้จะมีการแช่แข็งปกอากาศบริสุทธิ์ที่มีกลิ่นแน่แท้ของเลือด ซูบผอมใบหน้าอ่อนของเด็กผู้ชายคนหนึ่งสไลด์ในมุมมองและหลังจากเขย่าเริ่มต้นของการปลุกฉันรู้สึกดีขึ้น "พีต้า". "The Hunger Games" โดยซูซานคอลลิน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

​เสียงฝนเคาะหลังคาของบ้านค่อยๆดึงฉันไปทางสติ ฉันต่อสู้เพื่อกลับไปนอน แต่ห่อในรังที่อบอุ่นของผ้าห่มที่ปลอดภัยที่บ้าน ผมไม่ค่อยทราบว่า หัวของฉันปวด อาจจะ ฉันเป็นหวัด และนี่คือเหตุผลที่ฉันได้รับอนุญาตให้อยู่บนเตียง ทั้งๆที่ฉันบอก ฉันนอนหลับไปนานมากมือของแม่ลูบแก้มของฉันและฉันไม่ได้ผลักมันออกไปเป็นฉันในความตื่นตัว ไม่เคยอยากให้เธอได้รู้ว่าฉันหื่นที่สัมผัสอ่อนโยน . ว่าฉันคิดถึงเธอ ทั้งๆที่ฉันก็ยังไม่เชื่อเธอ แล้วก็จะมีเสียง เสียงผิดปกติ ไม่ใช่แม่ของฉัน และฉันก็กลัว . . .

​ " Katniss , " มันกล่าวว่า " แคตนิส คุณได้ยินฉันไหม ? "

​เปิดตาของฉันและความรู้สึกของการรักษาความปลอดภัยจะหายไปผมไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้อยู่กับแม่ ผมอยู่ในถ้ำมืด เย็น ผมเท้าแข็งแม้จะปกคลุม อากาศบริสุทธิ์ด้วยกลิ่นแน่แท้ของเลือด โดยซีดเซียว ใบหน้าซีดของเด็กสไลด์ในมุมมอง และหลังจากเขย่าเริ่มต้นปลุก ฉันรู้สึกดีขึ้น " peeta "

" เกม Hunger " โดย ซูซาน คอลลินส์