The Age of SpecializationThe first

The Age of Specialization
The first half of the twentieth century saw the emergence of the major specialties
of medicine, each with its defined training program and its qualifying examination.
Technological progress was rapid and investment in research produced good
dividends. Medical education became increasingly oriented toward laboratory
science and the technology of medicine. The increasing prestige accorded to specialists
and the valuation of technical and research skills over personal care made
general practice unpopular as a career.
The number of general practitioners declined steadily from the 1930s, both in
absolute terms and as a proportion of the profession as a whole. The process was
accelerated by the virtual disappearance of general practitioners from medical
faculties after World War II and by the fragmentation of the major specialties that
began to occur in the 1950s.
Since the 1960s, it has become customary to distinguish between three kinds
of service provided by physicians, corresponding to three levels of health care. At
the primary level, generalist physicians provide continuing personal and comprehensive
care. The physicians may be general practitioners or physicians limiting
their practice to adults or children. At the secondary level, specialists provide
care only to patients with disorders in their field of expertise, usually by referral
from primary physicians. The tertiary level comprises highly specialized services
often available only in regional centers.
The fragmentation of the profession and the emphasis on technology have had
one other serious effect: a deterioration of the doctor–patient relationship. More
than 60 years ago, Flexner (1930) realized that something had been lost as well as
gained by the reform of medical education. In his book Universities, American,
English and German, he wrote: “the very intensity with which scientific medicine
is cultivated threatens to cost us at times the mellow judgement and broad culture
of the older generation at its best. Osler, Janeway, and Halsted have not been
replaced.” This neglect of the caring and personal aspects of medicine is now
beginning to have consequences such as the increase in malpractice suits and a
growing disenchantment with technology.
As the age of specialization reaches its culmination, therefore, we can see the
need for a new kind of generalist. The new generalists, however, must be different
from the old general practitioners. Instead of being the undifferentiated bulk
of the profession, defined chiefly by lack of special training and qualifications,
they now have a well-differentiated role and a defined set of skills. In the United
States, the requirements for the new generalist were set out in two key reports:
The Graduate Education of Physicians (Millis, 1966) and Meeting the Challenge
of Family Practice (Willard, 1966). It is no coincidence that parallel changes have
taken place in Canada, the United Kingdom, Holland, Australia, and other industrialized
countries.
One response to the decline in general practice was the formation in the
1950s and 1960s of colleges and academies of general practice in a number of
countries. The first postgraduate training programs were established and much
progress was made in defining the curriculum and designing examinations. At
this time, the first academic chairs were established in Britain, Canada, the
Netherlands, and the United States, and family medicine was introduced into
the undergraduate curriculum. In 1972 the World Organization of National
Colleges and Academies of General Practice/Family Medicine (WONCA) was
formed.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อายุความเชี่ยวชาญ
ช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ยี่สิบเห็นการเกิดขึ้นของอาหารสำคัญ
ยา แต่ละของโปรแกรมการฝึกอบรมที่กำหนดไว้และการคัดเลือกสอบ
ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีได้อย่างรวดเร็ว และลงทุนในการวิจัยผลิตดี
เงินปันผล ศึกษาเป็นแนวขึ้นไปยังห้องปฏิบัติการ
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการแพทย์ เพรสทีจเพิ่มทรัพย์ผู้เชี่ยวชาญ
และประเมินด้านเทคนิคและทักษะการวิจัยผ่านการดูแลส่วนบุคคลทำ
เติบเป็นอาชีพการงานทั่วไปปฏิบัติ
จำนวนผู้ทั่วไปลดลงอย่างต่อเนื่องจากช่วงทศวรรษ 1930 ทั้งใน
เงื่อนไขแน่นอนและ เป็นสัดส่วนของอาชีพทั้งหมด กระบวนการถูก
เร่ง โดยเสมือนการสูญหายของผู้ทั่วไปจากแพทย์
คณะหลัง จากสงครามโลก และกระจายตัวของอาหารหลักที่
เริ่มเกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1950
ตั้งแต่ 1960s มันได้กลายเป็นจารีตประเพณีเพื่อแยกระหว่างชนิดสาม
บริการโดยแพทย์ ที่สอดคล้องกับสามระดับของการดูแลสุขภาพ ใน
ระดับประถม คนแพทย์ให้บุคคลและครอบคลุมต่อ
ดูแล การแพทย์อาจผู้ทั่วไปหรือแพทย์จำกัด
ฝึกตนให้ผู้ใหญ่หรือเด็กได้ ในระดับรอง ผู้เชี่ยวชาญให้
ดูแลเฉพาะผู้ป่วยที่มีโรคในความเชี่ยวชาญ ปกติโดยอ้างอิง
จากแพทย์หลัก ระดับระดับมหาวิทยาลัยประกอบด้วยบริการพิเศษสูง
มักจะมีเฉพาะในภูมิภาคศูนย์
มีการกระจายตัวของวิชาชีพและเน้นเทคโนโลยี
หนึ่งผลร้ายอื่น ๆ: การเสื่อมสภาพของความสัมพันธ์แพทย์ผู้ป่วย เพิ่มเติม
กว่า 60 ปีที่ผ่านมา Flexner (1930) รู้ว่า บางสิ่งบางอย่างได้สูญหายเป็น
รับจากการปฏิรูปการศึกษา ในหนังสือของเขามหาวิทยาลัย อเมริกัน,
อังกฤษและเยอรมัน เขาเขียน: "ความเข้มมากกับยาใดวิทยาศาสตร์
จะปลูกคุกทุนเราบางครั้งตัดสินเมลโลว์และวัฒนธรรมกว้าง
รุ่นเก่าที่ดีสุด Osler, Janeway และ Halsted ไม่ได้
แทน " ขณะนี้ละเลยด้านเสน่ห์ และส่วนบุคคลของยานี้
เริ่มมีผลกระทบดังกล่าวเหมาะสมกับการเพิ่มขึ้นของ malpractice และการ
เติบโต ด้วยเทคโนโลยี disenchantment
เป็นยุคของความเชี่ยวชาญถึงที่สุด ดังนั้น เราสามารถดู
ต้องการแบบใหม่ของคนได้ Generalists ใหม่ แต่ ต้องแตกต่าง
จากผู้ทั่วไปเดิม แทนที่จะถูกจำนวนมาก undifferentiated
ของอาชีพ กำหนด โดยส่วนใหญ่ขาดการศึกษาและคุณสมบัติ,
ตอนนี้พวกเขามีบทบาทแห่งต่าง ๆ และกำหนดชุดของทักษะ ในสหรัฐ
ระบุข้อกำหนดสำหรับคนใหม่ที่ถูกกำหนดในรายงานสองคีย์:
ที่บัณฑิตศึกษาของแพทย์ (Millis, 1966) และพบความท้าทาย
ครอบครัวฝึก (Willard, 1966) จึงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่มีการเปลี่ยนแปลงขนาน
ถ่ายในแคนาดา สหราชอาณาจักร ฮอลแลนด์ ออสเตรเลีย และอื่น ๆ อุตสาหกรรม
ประเทศ.
ตอบสนองต่อการลดลงของโรคหนึ่งก่อตัวใน
มินิและ 1960s ของวิทยาลัยและทหารฝึกทั่วไปในจำนวน
ประเทศ ฝึกอบรมบัณฑิตแรกโปรแกรมก่อและมาก
ทำความคืบหน้าในการกำหนดหลักสูตรการสอบออกแบบ ใน
ครั้งนี้ เก้าอี้ศึกษาแรกก่อตั้งขึ้นในสหราชอาณาจักร แคนาดา การ
เนเธอร์แลนด์ และสหรัฐอเมริกา และครอบครัวถูกนำเข้า
หลักสูตรระดับปริญญาตรี ในปี 1972 โลกองค์กรของชาติ
วิทยาลัยและทหารของทั่วไปปฏิบัติ/ครอบครัวยา (WONCA)
เกิดขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อายุของความเชี่ยวชาญ
ช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 ได้เห็นวิวัฒนาการของสาขาพิเศษ
ยา แต่ละคนมีนิยามและคุณสมบัติของโปรแกรมการฝึกอบรมการตรวจสอบ ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีอย่างรวดเร็วคือ
และการลงทุนในการวิจัยผลิตปันผลดี

การศึกษาการแพทย์กลายเป็นมากขึ้นที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์และห้องปฏิบัติการ
เทคโนโลยีการแพทย์เพิ่มศักดิ์ศรีเพียงผู้เชี่ยวชาญ
และมูลค่าของทักษะทางเทคนิคและการดูแลส่วนบุคคลปฏิบัติทั่วไปไม่ทำ

เป็นอาชีพ จำนวนแพทย์ทั่วไปลดลงอย่างต่อเนื่องจากช่วงทศวรรษที่ 1930 , ทั้งในแง่แน่นอน
และสัดส่วนของวิชาชีพโดยรวม กระบวนการคือ
เร่งโดยเสมือนการหายตัวไปของแพทย์ทั่วไป จากคณะแพทย์
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองและโดยการของอาหารหลักที่
เริ่มที่จะเกิดขึ้นในทศวรรษ 1950
ตั้งแต่ปี 1960 , มันได้กลายเป็นวัฒนธรรมที่จะแยกแยะระหว่างสามชนิด
ของการให้บริการโดยแพทย์ที่เกี่ยวข้องกับสามระดับของการดูแลสุขภาพ
ในระดับปฐมภูมิแพทย์ผู้มีความรู้หลากหลายสาขาให้ครอบคลุมการดูแลสุขภาพ

แพทย์ อาจเป็นแพทย์ทั่วไป หรือแพทย์จำกัด
การปฏิบัติเพื่อผู้ใหญ่ หรือ เด็ก ในระดับมัธยมศึกษา , ผู้เชี่ยวชาญให้
ดูแลเฉพาะผู้ป่วยที่มีความผิดปกติในด้านของความเชี่ยวชาญ มักจะโดยอ้างอิง
จากแพทย์ปฐมภูมิ ระดับตติยภูมิ ประกอบด้วยความเชี่ยวชาญสูงบริการ
มักจะใช้ได้เฉพาะในศูนย์ภูมิภาค .
fragmentation ของวิชาชีพ และเน้นเทคโนโลยีมี
หนึ่งผลกระทบที่ร้ายแรงอื่น ๆ : การเสื่อมสภาพของแพทย์และผู้ป่วยสัมพันธ์ เพิ่มเติม
กว่า 60 ปีที่ผ่านมา เฟลกส์เนอร์ ( 1930 ) ตระหนักว่าบางสิ่งบางอย่างได้หายไปรวมทั้ง
ได้รับ โดยการปฏิรูปการศึกษาทางการแพทย์ ในหนังสือของเขาที่มหาวิทยาลัยอเมริกัน ,
ภาษาอังกฤษและเยอรมัน เขาเขียน :" ความรุนแรงมากซึ่ง
ทางวิทยาศาสตร์การแพทย์ซึ่งขู่ว่าจะทำให้เราเสียเวลากลมกล่อมพิพากษา
วัฒนธรรมในวงกว้างของคนรุ่นก่อนที่ดีที่สุด ประวัติเจนเวย์ , และโรมแรมไม่ได้
แทนที่ " นี้ละเลยการดูแล และด้านส่วนตัวของยาตอนนี้
เริ่มมีผลเช่นเพิ่มในชุด malpractice และ
เติบโตทับถมด้วยเทคโนโลยี .
ตามอายุ เชี่ยวชาญ ถึงจุดสุดยอด ดังนั้น เราสามารถดู
ต้องเป็นชนิดใหม่ของผู้มีความรู้ความสามารถหลากหลาย . ที่ generalists ใหม่ , อย่างไรก็ตาม , จะต้องแตกต่างกัน
จากเดิมทั่วไปประกอบ . แทนที่จะถูก
เป็นกลุ่มที่ไม่แตกต่างกันของอาชีพที่กำหนดส่วนใหญ่โดยขาดการฝึกพิเศษและคุณสมบัติ
ตอนนี้พวกเขาได้เป็นอย่างดีจากบทบาทและกำหนดชุดของทักษะ ในสหรัฐอเมริกา
อเมริกา ความต้องการสำหรับเจเนอรัลลิสต์ใหม่ถูกตั้งค่าออกในรายงานสองคีย์ :
จบการศึกษาของแพทย์ ( Millis , 1966 ) และการประชุมความท้าทาย
ปฏิบัติครอบครัว ( วิลลาร์ด , 1966 ) บังเอิญไม่มีการเปลี่ยนแปลงขนานมี
ถ่ายสถานที่ในแคนาดา สหราชอาณาจักร เนเธอร์แลนด์ ออสเตรเลียและประเทศอื่น ๆอุตสาหกรรม
.
การลดลงในเวชปฏิบัติทั่วไปคือการก่อตัวใน
1950s และ 1960s ของวิทยาลัย และโรงเรียนของการปฏิบัติทั่วไปในหลาย
ประเทศ โปรแกรมการฝึกอบรมระดับแรกขึ้นและความก้าวหน้ามาก
ทำในการกําหนดหลักสูตรและการออกแบบการสอบ ที่
คราวนี้เก้าอี้ทางวิชาการครั้งแรกได้ก่อตั้งขึ้นในอังกฤษ , แคนาดา ,
เนเธอร์แลนด์ และสหรัฐอเมริกา และเวชศาสตร์ครอบครัวเป็นที่รู้จักใน
ระดับปริญญาตรีหลักสูตร ในประชาคมโลกและองค์กรของวิทยาลัยแห่งชาติ
โรงเรียนปฏิบัติทั่วไป / เวชศาสตร์ครอบครัว ( wonca ) คือ
รูปแบบ