For example, the sentence “theecono

For example, the sentence “theeconomy is stagnating because the government cannot control infl ation”
expresses a causal relation between three abstract nouns.
Names can be seen as special cases of nouns. The difference is that
names typically pick out a unique referent. If the basic communicative
function of a noun is to express a referent and names identify a unique
referent, why then does not everything have a name? It would seem
that if every object had a name, this would eliminate many ambiguities.
The reason why nouns are needed is one of cognitive economy (see for
example, Kemp and Regier 2012). Our memory is severely constrained
and it would be impossible to learn and remember a name for all objects
one wants to communicate about. Nouns referring to basic-level
categories group objects in categories that are suitably large for communication
so that ambiguities become suffi ciently rare. The cognitive
solution is a balance between the precision of the noun and the number
of words that have to be remembered.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประโยคตัวอย่าง "theeconomy คือวิชาเนื่องจากรัฐบาลไม่สามารถควบคุม infl ation"แสดงความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างนามธรรมนามสามสามารถมองเห็นชื่อเป็นกรณีพิเศษของคำนาม ความแตกต่างคือชื่อโดยทั่วไปรับออกใช้เฉพาะ ถ้าพื้นฐานสื่อสารจะแสดงการใช้ฟังก์ชันของคำนาม และชื่อระบุไม่ซ้ำกันใช้ เหตุนั้นจึงไม่มีชื่อ ดูเหมือนว่าถ้าวัตถุทุกชื่อ นี้จะกำจัด ambiguities มากเหตุผลที่ทำไมต้องใช้คำนามเป็นหนึ่งรับรู้เศรษฐกิจ (ดูตัวอย่าง Kemp และ Regier 2012) รุนแรงมีจำกัดหน่วยความจำของเราและมันจะไม่สามารถเรียนรู้ และจดจำชื่อสำหรับวัตถุทั้งหมดใครอยากติดต่อเกี่ยวกับ คำนามที่หมายถึงระดับขั้นพื้นฐานประเภทกลุ่มวัตถุประเภทที่มีขนาดใหญ่เหมาะสมสำหรับการสื่อสารเพื่อให้ ambiguities กลายเป็น suffi ciently หายาก การรับรู้เป็นความสมดุลระหว่างความแม่นยำของคำนามและจำนวนคำที่ต้องเป็นที่จดจำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตัวอย่างประโยค "theeconomy ซบเซาเพราะรัฐบาลไม่สามารถควบคุม ation infl"
เป็นการแสดงออกถึงความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างสามคำนามนามธรรม.
ชื่อสามารถมองเห็นเป็นกรณีพิเศษของคำนาม แตกต่างก็คือ
ชื่อมักจะเลือกออกอ้างอิงที่ไม่ซ้ำกัน หากการสื่อสารขั้นพื้นฐาน
ของฟังก์ชั่นที่เป็นรูปธรรมในการแสดงอ้างอิงและชื่อระบุที่ไม่ซ้ำกัน
อ้างอิงแล้วทำไมไม่ได้ทุกอย่างที่มีชื่อ? มันจะดูเหมือน
ว่าถ้าทุกวัตถุมีชื่อนี้จะขจัดความคลุมเครือหลาย.
เหตุผลที่ว่าทำไมคำนามมีความจำเป็นเป็นหนึ่งของเศรษฐกิจองค์ความรู้ (ดู
ตัวอย่างเช่นเคมพ์และ Regier 2012) หน่วยความจำของเราเป็นข้อ จำกัด อย่างรุนแรง
และมันจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียนรู้และจดจำชื่อสำหรับวัตถุทั้งหมดที่
ต้องการในการสื่อสารเกี่ยวกับ คำนามหมายถึงพื้นฐานระดับ
ประเภทวัตถุในประเภทกลุ่มที่มีขนาดใหญ่พอสำหรับการสื่อสาร
เพื่อให้กลายเป็นงงงวย suffi หายาก ciently องค์ความรู้
การแก้ปัญหาคือความสมดุลระหว่างความแม่นยำของคำนามและจำนวน
ของคำที่ต้องจำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตัวอย่างเช่นประโยค " theeconomy จะซบเซา เพราะรัฐบาลไม่สามารถควบคุม ation infl "
แสดงความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างสามนามธรรมนาม .
ชื่อสามารถมองเห็นเป็นกรณีพิเศษของคำนาม ความแตกต่างคือว่า
ชื่อมักจะเลือกอ้างอิงที่ไม่ซ้ำกัน ถ้าฟังก์ชันการสื่อสาร
พื้นฐานของคำนามเพื่อแสดงชื่ออ้างอิงและระบุอ้างอิงเฉพาะ
,แล้วทำไมไม่ทุกอย่างมีชื่อมั้ย ? ดูเหมือน
ถ้าวัตถุทุกมีชื่อ นี้จะกำจัดหลายงงงวย .
ทำไมคำนามเป็นหนึ่งของเศรษฐกิจความรู้ ( ดู
ตัวอย่าง และ เคมป์ regier 2012 ) หน่วยความจำของเราอย่างรุนแรงจำกัด
และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียนรู้และจดจำชื่อสำหรับวัตถุทั้งหมด
ต้องการสื่อสารอะไรคำนามหมายถึงวัตถุประเภทกลุ่มระดับพื้นฐานในหมวดที่เหมาะสม

ดังนั้นขนาดใหญ่สำหรับการสื่อสารที่งงงวย suffi ciently กลายเป็นของหายาก โซลูชั่นการคิด
เป็นความสมดุลระหว่างความแม่นยําของคำนามและหมายเลข
คำที่ต้องจำ