Most people are familiar with the n

Most people are familiar with the notion that when a person is harmed by a defective product, he/she may be able to claim compensation from the person who made or sold it. In such circumstances the rules of product liability law apply.

Product liability rules come from:

statutory law (i.e., the Consumer Protection Act 1987);
contract law; and
tort law.
However, regardless of whether you claim in contract, tort, or under statute, you must show that (i) a product is defective, (ii) the defective product caused some harm or loss to the claimant, and (iii) the defendant is legally responsible for the defective product.

For a claim based on the Consumer Protection Act 1987 that will be sufficient to establish that the defendant is liable for the defective product.

For a claim based on contract law, the claimant will also need to show that the defect in the product amounts to a breach of a contractual obligation owed by the defendant to the claimant (e.g., the implied warranty of merchantability).

For a claim based on tort law, the claimant will need to show that the defendant was negligent and in breach of its duty to take reasonable care in relation to the product. The claimant will also need to overcome other assertions by the defendant, for example that the defect in question was unforeseeable.

(1) Claims Under the Consumer Protection Act 1987

If you've been harmed by a defective product, the Consumer Protection Act 1987 may allow you to sue the supplier in strict liability . This means that you won't need to show negligence or breach of contract. You just need to prove that the product was defective and that defect caused you harm.

Under the Act, a product is defective if "the safety of the product is not such as persons are generally entitled to expect." In determining whether a product is defective under the Act, a court is entitled to take various circumstances into account, including the way that the product was marketed, any instructions or warnings that were given with it and the state of the technology available to the producer when it made the product.

The claimant can recover damages compensation under the Act for death, personal injury, and damages to private property (provided the loss or damage is £250 or more), but not for lost profits. Moreover, the claimant cannot recover for any damage to the defective product itself or for the cost of replacing it.

Under the Act, the defendant has certain defences to a claim. Some are the same defences that would apply in a tort action. For example, contributory negligence by the claimant can reduce or eliminate the defendant's liability for the product. In addition, the defendant can avoid liability if the claimant voluntarily assumed the risk of the defect in the product.

The defendant can also reduce or eliminate his liability if he can show that when he first supplied the product the state of scientific and technical knowledge was not such that a producer of the same type of product would be expected to have discovered the defect in his product. The burden of proving this defence is, however, on the defendant, whereas in a claim based on tort law the claimant would have the burden of showing that scientific and technical advances were available to the defendant and the defendant was negligent in failing to make use of them.

A claimant should be aware that the defendant cannot limit his liability under the Act, whether by notice, contractual provision or otherwise. So a clause in a contract (or standard form of contract included with the product) purporting to limit liability under the Act will be ineffective in most circumstances.

(2) Contract and tort claims

Although the Consumer Protection Act 1987 will apply to many product liability claims, there are some instances where a claim will not fall within the scope of the Act but may still be actionable as a matter of contract or tort law.

For example, under the Act a claimant cannot recover the cost of replacing a defective product. But if the claimant is bringing an action based on a contract to supply the product in question, the claimant may well be able to recover the cost of replacing the defective product if the delivery of the defective product was, in effect, a breach by the defendant of a contractual obligation to deliver a product free of defects.

(3) Limitation Period for Bringing a Claim

The question of the limitation period for bringing a claim can be complex, and to an extent will depend on the legal basis for the claim (contract, tort, or Consumer Protection Act 1987).

Under the Consumer Protection Act 1987, the limitation period is three years from the date the product caused harm or, if the harm was not discoverable when it happened, three years from the date the claimant discovered or should have discovered that the harm was attributable to the defective product. That formulation is, however, subject to an over-riding long stop date of ten years from the date the defendant last supplied the product to someone.

Getting Help With a Product Liability Claim

An experienced product liability solicitor can assist you in evaluating a potential claim and in bringing the claim if it is viable.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คนส่วนใหญ่คุ้นเคยกับแนวคิดที่ว่า เมื่อคนเป็นอันตราย โดยผลิตภัณฑ์บกพร่อง เขาอาจจะเรียกร้องค่าตอบแทนจากผู้ที่ทำ หรือขายก็ได้ ในสถานการณ์ ของผลิตภัณฑ์ความรับผิดชอบกฎหมายใช้กฎความรับผิดชอบผลิตภัณฑ์ที่มาจาก:กฎหมายตามกฎหมาย (เช่น ผู้บริโภคคุ้มครองตามพระราชบัญญัติ 1987);กฎหมายสัญญา และกฏหมายสูญอย่างไรก็ตาม ไม่ว่าคุณอ้างในสัญญา สูญ หรือภายใต้กฎหมาย คุณต้องแสดงว่า (i) สินค้ามีตำหนิ, (ii) ผลิตภัณฑ์บกพร่องเกิดอันตรายหรือสูญเสียบางอย่างผู้อ้าง และ (iii) จำเลยกฎหมายสินค้าชำรุดสำหรับข้อเรียกร้องตาม 1987 ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภคที่จะเพียงพอที่จะสร้างที่ จำเลยจะรับผิดชอบสินค้าชำรุดสำหรับข้อเรียกร้องตามสัญญากฎหมาย ผู้อ้างจะต้องแสดงว่าข้อบกพร่องในจำนวนผลิตภัณฑ์เพื่อการละเมิดของข้อผูกมัดตามสัญญาที่มีหนี้ โดยจำเลยผู้อ้าง (เช่น โดยนัยรับประกันของสินค้า) ด้วยสำหรับข้อเรียกร้องตามกฎหมายสูญ ผู้อ้างจะต้องแสดงว่า จำเลยคือ negligent และละเมิดงานจะดูแลเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ที่เหมาะสม นอกจากนี้ผู้อ้างจะต้องเอาชนะ assertions อื่น ๆ โดยจำเลย เช่นว่า ข้อบกพร่องในคำถาม unforeseeable(1) สิทธิเรียกร้องภายใต้การคุ้มครองผู้บริโภคดำเนิน 1987ถ้าคุณได้รับอันตรายจากสินค้าชำรุด 1987 ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภคอาจช่วยให้คุณสามารถฟ้องผู้จำหน่ายในความผิด ซึ่งหมายความ ว่า คุณไม่จำเป็นต้องแสดงหรือการละเมิดสัญญา คุณก็ต้องพิสูจน์ว่า ผลิตภัณฑ์มีตำหนิ และข้อบกพร่องที่ทำอันตรายตามพระราชบัญญัติ สินค้ามีตำหนิถ้า "ความปลอดภัยของผลิตภัณฑ์คือไม่เป็นผู้มีสิทธิโดยทั่วไปคาดหวัง" ในการกำหนดว่าผลิตภัณฑ์มีข้อบกพร่องที่บัญญัติ ศาลรับ ใช้ต่าง ๆ สถานการณ์เป็นต้น รวมถึงวิธีการที่ถูกตลาดผลิตภัณฑ์ คำแนะนำหรือคำเตือนที่ถูกกำหนดให้กับมันและสถานะของเทคโนโลยีผู้ผลิตเมื่อทำผลิตภัณฑ์ ใด ๆผู้อ้างจะสามารถกู้คืนความเสียหายค่าตอบแทนตามพระราชบัญญัติการตาย บาดเจ็บส่วนบุคคล และความเสียหายทรัพย์สินส่วนตัว (มีการสูญเสียหรือความเสียหายเป็น £250 หรือมากกว่า), แต่ไม่ใช่ สำหรับกำไรหายไปได้ นอกจากนี้ ผู้อ้างไม่สามารถกู้คืนความเสียหายใด ๆ กับผลิตภัณฑ์บกพร่องเอง หรือต้นทุนแทนภายใต้พระราชบัญญัติ จำเลยมีบาง defences การร้องเรียน Defences เดียวกันที่จะใช้ในการดำเนินการสูญได้ ตัวอย่าง ละเลย contributory โดยผู้อ้างสามารถลด หรือกำจัดความรับผิดของจำเลยสำหรับผลิตภัณฑ์ นอกจากนี้ จำเลยสามารถหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบถ้าผู้อ้างการสันนิษฐานความเสี่ยงของความบกพร่องในผลิตภัณฑ์ต่อจำเลยยังสามารถลด หรือกำจัดความรับผิดชอบของเขาถ้าเขาสามารถแสดงว่า เมื่อก่อนเขาให้ผลิตภัณฑ์ สถานะของความรู้ทางวิทยาศาสตร์ และทางเทคนิคคือไม่ให้ผู้ผลิตของผลิตภัณฑ์ชนิดเดียวกันจะสามารถคาดว่าจะได้พบข้อบกพร่องในผลิตภัณฑ์ของเขา ภาระการพิสูจน์นี้ป้องกันอยู่ อย่างไรก็ตาม จำเลย ในขณะที่ในข้อเรียกร้องตามกฎหมายสูญ ผู้อ้างจะมีภาระของการแสดงทางวิทยาศาสตร์ที่ความก้าวหน้าทางเทคนิคมีให้จำเลย และจำเลยถูก negligent ในการทำใช้ของพวกเขาผู้อ้างควรทราบว่า จำเลยไม่สามารถจำกัดความรับผิดชอบของเขาภายใต้พระราชบัญญัติ ว่า โดยแจ้งล่วงหน้า เงินสำรองตามสัญญา หรืออื่น ๆ ดังนั้น ประโยคในสัญญา (หรือรูปแบบมาตรฐานของสัญญาที่อยู่ในผลิตภัณฑ์) purporting เพื่อจำกัดความรับผิดตามพระราชบัญญัตินี้จะไม่มีประสิทธิภาพในสถานการณ์ส่วนใหญ่อ้างสัญญาและสูญ (2)แม้ 1987 ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภคจะใช้เพื่อเรียกร้องความรับผิดชอบผลิตภัณฑ์มาก มีบางกรณีที่คำร้องจะไม่อยู่ในขอบเขตของการกระทำ แต่อาจยังมีมุมที่เป็นเรื่องของกฎหมายสัญญาหรือสูญตัวอย่าง ตามพระราชบัญญัตินี้ เป็นผู้อ้างไม่สามารถกู้คืนต้นทุนของการเปลี่ยนสินค้าที่ชำรุด แต่ถ้าผู้อ้างจะนำการดำเนินการตามสัญญาจัดหาสินค้าในคำถาม ผู้อ้างดีอาจสามารถกู้คืนต้นทุนแทนสินค้าชำรุดถ้าการส่งมอบสินค้าชำรุด ผล ถูกละเมิด โดยจำเลยของข้อผูกพันตามสัญญาจะส่งมอบผลิตภัณฑ์ที่ปลอดจากข้อบกพร่อง(3) รอบระยะเวลาข้อจำกัดในการนำข้อเรียกร้องคำถามของรอบระยะเวลาจำกัดสำหรับการนำข้อเรียกร้องสามารถซับซ้อน และขอบเขตจะขึ้นอยู่กับพื้นฐานทางกฎหมายสำหรับเคลม (สัญญา สูญ หรือ 1987 ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค)ภายใต้การคุ้มครองผู้บริโภคตามพระราชบัญญัติ 1987 ระยะจำกัดคือ 3 ปีจากวัน อันตรายผลิตภัณฑ์ที่เกิด ขึ้น ถ้าอันตรายไม่สามารถค้นพบได้เมื่อมันเกิดขึ้น สามปีจากวันผู้อ้างการค้นพบ หรือควรมีการค้นพบว่า อันตรายที่ไม่รวมสินค้าชำรุด ล่าสุดกำหนดว่า อย่างไรก็ตาม มีวันหยุดยาวขี่มากกว่าสิบปีจากวันจำเลยระบุผลิตภัณฑ์เพื่อคนได้รับความช่วยเหลือเกี่ยวกับการเรียกร้องความรับผิดชอบผลิตภัณฑ์เป็นผลิตภัณฑ์ที่มีประสบการณ์ความรับผิดชอบ solicitor สามารถช่วยคุณ ในการประเมินคำร้องอาจเกิดขึ้น และนำมาอ้างว่ามันทำงานได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คนส่วนใหญ่มีความคุ้นเคยกับความคิดที่ว่าเมื่อคนจะได้รับอันตรายจากสินค้าชำรุดเขา / เธออาจจะไม่สามารถเรียกร้องค่าชดเชยจากคนที่ทำหรือขายมัน ในกรณีดังกล่าวกฎของกฎหมายความรับผิดต่อสินค้าใช้. กฎรับผิดสินค้ามาจาก: กฎหมายตามกฎหมาย (เช่นพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค 1987); กฎหมายสัญญา; และละเมิดกฎหมาย. แต่ไม่ว่าคุณจะเรียกร้องในสัญญาการละเมิดหรือภายใต้กฎหมายคุณต้องแสดงให้เห็นว่า (i) ผลิตภัณฑ์ที่มีข้อบกพร่อง (ii) สินค้าชำรุดก่อให้เกิดอันตรายบางอย่างหรือการสูญเสียที่จะเรียกร้องและ (iii ) จำเลยเป็นผู้รับผิดชอบตามกฎหมายสำหรับสินค้าชำรุด. สำหรับการเรียกร้องบนพื้นฐานของการคุ้มครองผู้บริโภค 1987 ที่จะเพียงพอในการสร้างที่จำเลยต้องรับผิดสำหรับสินค้าชำรุด. สำหรับการเรียกร้องบนพื้นฐานของกฎหมายสัญญาโจทก์ยังจะต้อง แสดงให้เห็นว่าข้อบกพร่องในผลิตภัณฑ์จำนวนเงินที่จะละเมิดสัญญาที่ค้างชำระจากจำเลยโจทก์ (เช่นการรับประกันโดยนัยของการซื้อขาย). สำหรับการเรียกร้องบนพื้นฐานของการละเมิดกฎหมายโจทก์จะต้องแสดงให้เห็นว่าจำเลย ถูกละเลยและละเมิดการปฏิบัติหน้าที่ในการดูแลที่เหมาะสมในส่วนที่เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ โจทก์ยังจะต้องเอาชนะยืนยันอื่น ๆ โดยจำเลยเช่นว่าข้อบกพร่องในคำถามที่ถูกคาดเดา. (1) สิทธิเรียกร้องตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค 1987 ถ้าคุณได้รับอันตรายจากสินค้าชำรุด, พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค 1987 อาจ ช่วยให้คุณสามารถที่จะฟ้องผู้จัดจำหน่ายในหนี้สินที่เข้มงวด ซึ่งหมายความว่าคุณจะไม่จำเป็นต้องแสดงความประมาทหรือความผิดสัญญา คุณเพียงแค่ต้องพิสูจน์ว่าผลิตภัณฑ์ที่เป็นข้อบกพร่องและข้อบกพร่องที่ทำให้เกิดอันตรายต่อคุณ. ภายใต้พระราชบัญญัติ, สินค้าชำรุดถ้า "ความปลอดภัยของผลิตภัณฑ์ที่ไม่ได้เป็นเช่นคนทั่วไปจะได้รับสิทธิที่จะคาดหวัง." ในการพิจารณาว่าสินค้าที่มีข้อบกพร่องตามพระราชบัญญัติศาลมีสิทธิที่จะใช้สถานการณ์ต่างๆเข้าบัญชีรวมถึงวิธีการที่ผลิตภัณฑ์วางตลาดคำแนะนำหรือคำเตือนที่ได้รับกับมันและรัฐของเทคโนโลยีที่มีอยู่ให้แก่ผู้ผลิต เมื่อมันทำผลิตภัณฑ์. โจทก์สามารถกู้คืนค่าชดเชยความเสียหายตามความในพระราชบัญญัติการตายการบาดเจ็บและความเสียหายต่อทรัพย์สินส่วนตัว (ให้สูญเสียหรือความเสียหายที่เป็น£ 250 หรือมากกว่า) แต่ไม่สูญเสียผลกำไร นอกจากนี้โจทก์ไม่สามารถกู้คืนความเสียหายกับผลิตภัณฑ์ใด ๆ ที่บกพร่องตัวเองหรือสำหรับค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนมัน. ภายใต้พระราชบัญญัติจำเลยมีการป้องกันบางอย่างที่จะเรียกร้อง บางคนมีการป้องกันเดียวกันกับที่จะใช้ในการกระทำละเมิด ตัวอย่างเช่นความประมาทที่สนับสนุนโดยโจทก์สามารถลดหรือขจัดความรับผิดของจำเลยสำหรับผลิตภัณฑ์ นอกจากนี้จำเลยที่สามารถหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบถ้าโจทก์สมัครใจสันนิษฐานความเสี่ยงของข้อบกพร่องในผลิตภัณฑ์. จำเลยยังสามารถลดหรือขจัดความรับผิดของเขาถ้าเขาสามารถแสดงให้เห็นว่าตอนแรกที่เขาให้มาผลิตภัณฑ์สถานะของความรู้ทางวิทยาศาสตร์และทางเทคนิคได้ ไม่เช่นนั้นผู้ผลิตของชนิดเดียวกันของผลิตภัณฑ์จะได้รับการคาดหวังว่าจะได้ค้นพบข้อบกพร่องในผลิตภัณฑ์ของเขา ภาระการพิสูจน์การป้องกันนี้เป็น แต่จำเลยในขณะที่เรียกร้องอยู่บนพื้นฐานของกฎหมายละเมิดโจทก์จะมีภาระในการแสดงให้เห็นว่าความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และทางเทคนิคที่มีอยู่ให้จำเลยและจำเลยถูกละเลยในความล้มเหลวที่จะทำให้การใช้ ของพวกเขา. เรียกร้องควรจะตระหนักว่าจำเลยไม่สามารถจำกัดความรับผิดของเขาภายใต้พระราชบัญญัติว่าด้วยการแจ้งให้ทราบล่วงหน้า, การให้สัญญาหรืออื่น ๆ ดังนั้นข้อในสัญญา (หรือรูปแบบมาตรฐานของสัญญาพร้อมกับผลิตภัณฑ์) ที่อ้างตัวว่าจำกัดความรับผิดตามพระราชบัญญัติจะไม่ได้ผลในกรณีส่วนใหญ่. (2) สัญญาและเรียกร้องละเมิดแม้ว่าพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค 1987 จะนำไปใช้กับผลิตภัณฑ์หนี้สินจำนวนมาก การเรียกร้องมีบางกรณีที่เรียกร้องจะไม่ตกอยู่ภายใต้ขอบเขตของกฎหมาย แต่อาจจะยังคงดำเนินการเป็นเรื่องของสัญญาหรือละเมิดกฎหมาย. ตัวอย่างเช่นภายใต้พระราชบัญญัติโจทก์ไม่สามารถกู้คืนค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนสินค้าชำรุด แต่ถ้าโจทก์จะนำดำเนินการตามสัญญาที่จะจัดหาสินค้าในคำถามที่โจทก์อาจจะดีสามารถกู้คืนค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนสินค้าชำรุดถ้าการส่งมอบสินค้าชำรุดเป็นในลักษณะการละเมิดโดย จำเลยของภาระผูกพันตามสัญญาที่จะส่งมอบผลิตภัณฑ์ที่อิสระจากข้อบกพร่อง. (3) ข้อ จำกัด ระยะเวลาเพื่อนำเรียกร้องคำถามของระยะเวลาที่มีข้อ จำกัด ในการนำเรียกร้องสามารถที่ซับซ้อนและในขอบเขตที่จะขึ้นอยู่กับพื้นฐานทางกฎหมายสำหรับการเรียกร้อง ( สัญญาการละเมิดหรือการคุ้มครองผู้บริโภค 1987). ภายใต้พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภคปี 1987 ระยะเวลาที่ จำกัด เพียงสามปีนับจากวันสินค้าก่อให้เกิดอันตรายหรือถ้าอันตรายไม่ได้ค้นพบเมื่อมันเกิดขึ้นสามปีนับจากวันที่ผู้เรียกร้อง ค้นพบหรือควรจะได้ค้นพบว่าอันตรายที่เป็นส่วนที่เป็นสินค้าชำรุด นั่นคือการกำหนด แต่อาจมีการเกินขี่วันหยุดยาวสิบปีนับ แต่วันที่จำเลยที่ผ่านมาที่จัดสินค้าให้กับใครบางคน. ขอความช่วยเหลือด้วยความรับผิดต่อสินค้าเรียกร้องทนายความรับผิดของผลิตภัณฑ์ที่มีประสบการณ์สามารถช่วยคุณในการประเมินผลการเรียกร้องที่มีศักยภาพ และในการนำเรียกร้องว่ามันจะทำงานได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คนส่วนใหญ่จะคุ้นเคยกับความคิดที่ว่า เมื่อบุคคลได้รับอันตรายจากผลิตภัณฑ์ที่บกพร่อง เขา / เธออาจจะไม่สามารถเรียกร้องค่าชดเชยจากผู้ที่ทำหรือขายมัน ในสถานการณ์เช่นกฎของกฎหมายความรับผิดในผลิตภัณฑ์ทา

ผลิตภัณฑ์รับผิดกฎมาจาก :

พระราชบัญญัติกฎหมาย เช่น พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2530 ) ;
กฎหมายสัญญาและกฎหมาย ;
.
แต่ไม่ว่าคุณเรียกร้องในสัญญา ละเมิด หรือภายใต้กฎหมาย คุณต้องแสดงที่ ( ฉัน ) เป็นผลิตภัณฑ์ที่บกพร่อง ( 2 ) ผลิตภัณฑ์ที่บกพร่องที่ทำให้เกิดความเสียหายหรือการสูญเสียให้กับโจทก์ และ ( 3 ) จำเลยรับผิดชอบผลิตภัณฑ์ที่บกพร่อง .

สำหรับการเรียกร้องตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2530 ว่า จะเพียงพอที่จะสร้างที่จำเลยต้องรับผิดผลิตภัณฑ์ที่บกพร่อง .

เพื่อเรียกร้องตามกฎหมายสัญญาที่โจทก์จะต้องแสดงให้เห็นความบกพร่องของสินค้าปริมาณการละเมิดภาระผูกพันตามสัญญาเป็นหนี้จำเลยกับโจทก์ ( เช่นการรับประกันความสามารถ

)สำหรับการเรียกร้องตามกฎหมายแล้ว โจทก์จะต้องแสดงว่าจำเลยประมาทในการละเมิดของตนและการดูแลที่เหมาะสมกับผลิตภัณฑ์ ผู้เรียกร้องจะต้องเอาชนะ assertions อื่นของจำเลย เช่นว่า ข้อบกพร่องในคำถามที่คาดไม่ถึง

( 1 ) สิทธิเรียกร้องตาม พ.ร.บ. คุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2530

ถ้าคุณเคยถูกทำร้ายจากผลิตภัณฑ์ที่บกพร่อง , พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2530 อาจอนุญาตให้คุณฟ้องผู้ผลิตในหนี้สินที่เข้มงวด ซึ่งหมายความว่าคุณจะไม่ต้องแสดงความประมาทหรือการผิดสัญญา คุณแค่ต้องพิสูจน์ว่าผลิตภัณฑ์ที่บกพร่องและข้อบกพร่องที่ก่อให้เกิดอันตราย

ตามพระราชบัญญัติผลิตภัณฑ์ที่บกพร่องถ้า " ความปลอดภัยของผลิตภัณฑ์ไม่ได้ เช่น คน โดยทั่วไปมีสิทธิที่จะคาดหวังว่า " ในการพิจารณาว่าผลิตภัณฑ์ที่บกพร่องตามกฎหมาย ศาลมีสิทธิที่จะรับสถานการณ์ต่าง ๆ ในบัญชี รวมถึงวิธีการที่ผลิตภัณฑ์วางตลาด ,คำแนะนำใด ๆหรือคำเตือนที่ได้รับกับมันและสถานะของเทคโนโลยีที่สามารถใช้ได้กับผู้ผลิตเมื่อผลิตสินค้า

ผู้สามารถกู้คืนความเสียหายทดแทนภายใต้พระราชบัญญัติสำหรับการตาย การบาดเจ็บ และความเสียหายต่อทรัพย์สินส่วนตัว ( มีความเสียหายกว่า 250 หรือมากกว่า ) แต่ไม่สูญหาย าไร นอกจากนี้ผู้ที่ไม่สามารถกู้คืนความเสียหายใด ๆ ในตัวสินค้า หรือมีต้นทุนของการแทน .

ภายใต้กฎหมาย จำเลยมีบางอย่างที่ป้องกันการเรียกร้อง มีเหมือนกันที่จะใช้ในการป้องกันการกระทำ ตัวอย่างเช่น กระเบื้องเคลือบ โดยโจทก์สามารถลดหรือกำจัดของจำเลยรับผิดต่อผลิตภัณฑ์ นอกจากนี้จำเลยสามารถหลีกเลี่ยงความรับผิดหากโจทก์สมัครใจถือว่าความเสี่ยงของข้อบกพร่องในผลิตภัณฑ์ .

จำเลยยังสามารถลดหรือขจัดความรับผิดของเขาถ้าเขาสามารถแสดงให้เห็นว่า เมื่อเขาแรกบรรจุผลิตภัณฑ์รัฐของวิทยาศาสตร์และความรู้ทางเทคนิคไม่ได้เป็นเช่นที่เป็นผู้ผลิตของชนิดเดียวกันของผลิตภัณฑ์จะคาดหวังมีการค้นพบข้อบกพร่องในผลิตภัณฑ์ของเขาภาระของการพิสูจน์การป้องกันนี้ อย่างไรก็ตาม เมื่อจำเลย ขณะที่ในการเรียกร้องตามกฎหมาย ผู้ที่จะมีภาระในการแสดงความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และทางเทคนิคมีจำเลยและจำเลยประมาทมิได้ใช้ประโยชน์จากพวกเขา .

ผู้ร้องควรทราบว่า จำเลยไม่ได้ ข้อจำกัดความรับผิดของตนภายใต้กฎหมาย ไม่ว่าจะโดยสังเกตการให้สัญญา หรืออย่างอื่น ดังนั้นข้อในสัญญา ( หรือแบบฟอร์มมาตรฐานของสัญญารวมกับผลิตภัณฑ์ ) purporting จํากัดความรับผิดตามกฎหมายจะไม่ได้ผลในสถานการณ์มากที่สุด

( 2 ) สัญญาและละเมิดสิทธิเรียกร้อง

ถึงแม้ พ.ร.บ. คุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2530 จะใช้เพื่อเรียกร้องความรับผิดต่อสินค้าหลายมีบางกรณีที่เรียกร้องจะไม่ตกอยู่ภายในขอบเขตของกฎหมาย แต่อาจจะยังปลอดภัยเป็นเรื่องของสัญญาหรือการละเมิดกฎ

เช่น ตามกฎหมายผู้ร้องไม่สามารถกู้คืนค่าใช้จ่ายของการเปลี่ยนผลิตภัณฑ์ที่บกพร่อง แต่ถ้าโจทก์จะนำการกระทำตามสัญญาเพื่อจัดหาผลิตภัณฑ์ในคำถามผู้เรียกร้องดีอาจจะสามารถกู้คืนค่าใช้จ่ายของการเปลี่ยนผลิตภัณฑ์ที่บกพร่องถ้าการส่งมอบผลิตภัณฑ์ที่บกพร่องอยู่ในผลละเมิดของจำเลยของภาระผูกพันตามสัญญาจะส่งมอบสินค้าบกพร่องฟรี

( 3 ) ข้อ จำกัด เวลาเพื่อนำเรียกร้อง

คำถามของระยะเวลาที่ จำกัด สำหรับ นำข้อเรียกร้องได้ซับซ้อนและมีขอบเขตจะขึ้นอยู่กับพื้นฐานทางกฎหมายเพื่อเรียกร้อง ( สัญญา ละเมิด หรือ พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2530 ) .

ตาม พ.ร.บ. คุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2530 ข้อ จำกัด ระยะเวลา 3 ปี นับจากวันที่สินค้าที่เกิดความเสียหายหรือ ถ้าอันตรายก็ไม่ได้คับแค้นใจเมื่อมันเกิดขึ้นสามปีนับแต่วันที่ ผู้ค้นพบ หรือควรมี พบว่าเป็นข้อมูลผลิตภัณฑ์ของเสียอันตราย . ที่กำหนด ซึ่งต้องมีวันหยุดขี่นาน 10 ปี นับแต่วันที่จำเลยสุดท้ายจัดผลิตภัณฑ์ให้ใครสักคน

ขอความช่วยเหลือกับความรับผิดต่อสินค้าเรียกร้อง

เป็นทนายความรับผิดต่อสินค้าที่มีประสบการณ์สามารถช่วยคุณในการประเมินศักยภาพในการนําเรียกร้องและเรียกร้อง ถ้ามันทำงานได้