Quartz is the most common material

Quartz is the most common material identified as the mystical substance maban in Australian Aboriginal mythology. It is found regularly in passage tomb cemeteries in Europe in a burial context, such as Newgrange or Carrowmore in Ireland. The Irish word for quartz is grian cloch, which means 'stone of the sun'. Quartz was also used in Prehistoric Ireland, as well as many other countries, for stone tools; both vein quartz and rock crystal were knapped as part of the lithic technology of the prehistoric peoples.[20]

While jade has been since earliest times the most prized semi-precious stone for carving in East Asia and Pre-Columbian America, in Europe and the Middle East the different varieties of quartz were the most commonly used for the various types of jewelry and hardstone carving, including engraved gems and cameo gems, rock crystal vases, and extravagant vessels. The tradition continued to produce objects that were very highly valued until the mid-19th century, when it largely fell from fashion except in jewelry. Cameo technique exploits the bands of color in onyx and other varieties.

Roman naturalist Pliny the Elder believed quartz to be water ice, permanently frozen after great lengths of time.[21] (The word "crystal" comes from the Greek word κρύσταλλος, "ice".) He supported this idea by saying that quartz is found near glaciers in the Alps, but not on volcanic mountains, and that large quartz crystals were fashioned into spheres to cool the hands. This idea persisted until at least the 17th century. He also knew of the ability of quartz to split light into a spectrum.

In the 17th century, Nicolas Steno's study of quartz paved the way for modern crystallography. He discovered that regardless of a quartz crystal's size or shape, its long prism faces always joined at a perfect 60° angle.[22]

Quartz's piezoelectric properties were discovered by Jacques and Pierre Curie in 1880.[23][24] The quartz oscillator or resonator was first developed by Walter Guyton Cady in 1921.[25][26] George Washington Pierce designed and patented quartz crystal oscillators in 1923.[27][28][29] Warren Marrison created the first quartz oscillator clock based on the work of Cady and Pierce in 1927.[30]

Efforts to synthesize quartz began in the mid nineteenth century as scientists attempted to create minerals under laboratory conditions that mimicked the conditions in which the minerals formed in nature: German geologist Karl Emil von Schafhäutl (1803–1890)[31] was the first person to synthesize quartz when in 1845 he created microscopic quartz crystals in a pressure cooker.[32] However, the quality and size of the crystals that were produced by these early efforts were poor.[33] By the 1930s, the electronics industry had become dependent on quartz crystals. The only source of suitable crystals was Brazil; however, World War II disrupted the supplies from Brazil, so nations attempted to synthesize quartz on a commercial scale. German mineralogist Richard Nacken (1884–1971) achieved some success during the 1930s and 1940s.[34] After the war, many laboratories attempted to grow large quartz crystals. In the United States, the U.S. Army Signal Corps contracted with Bell Laboratories and with the Brush Development Company of Cleveland, Ohio to synthesize crystals following Nacken's lead.[35][36] (Prior to World War II, Brush Development produced piezoelectric crystals for record players.) By 1948, Brush Development had grown crystals that were 1.5 inches (3.8 cm) in diameter, the largest to date.[37][38] By the 1950s, hydrothermal synthesis techniques were producing synthetic quartz crystals on an industrial scale, and today virtually all the quartz crystal used in the modern electronic industry is synthetic.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ควอตซ์เป็นวัสดุทั่วไปที่เป็น maban สารลึกลับในตำนานสงวนออสเตรเลีย ที่พบเป็นประจำในทางสุสาน cemeteries ในยุโรปในบริบทงานศพ เช่น Newgrange หรือ Carrowmore ในไอร์แลนด์ คำไอริชในควอตซ์เป็น grian cloch ซึ่งหมายความว่า 'หินของดวงอาทิตย์' ควอตซ์ถูกใช้ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์ เช่นเดียวกับประเทศอื่น ๆ เครื่องมือหิน หลอดเลือดดำควอตซ์และหินคริสตัลมี knapped เป็นส่วนหนึ่งของเทคโนโลยี lithic ของคนยุคก่อนประวัติศาสตร์ [20]ในขณะที่หยกตั้งแต่ครั้งแรกสุดสุด prized กึ่งอัญมณีสำหรับแกะสลัก Pre-Columbian สหรัฐอเมริกา ยุโรปและตะวันออกกลางและเอเชียตะวันออกหลากหลายแตกต่างกันของควอตซ์ถูกใช้บ่อยที่สุดสำหรับชนิดต่าง ๆ ของเครื่องประดับและแกะสลัก hardstone รวมทั้งแกะสลักอัญมณีเป็นอัญมณี หินคริสตัลแจกัน และแบบเรือ ประเพณีต่อการผลิตวัตถุที่มีคุณค่ามากจนกระทั่งกลาง 19 ศตวรรษ เมื่อมันใหญ่ตกจากแฟชั่นยกเว้นเครื่องประดับ เป็นเทคนิคนำวงสีโอนิกซ์และพันธุ์อื่น ๆธรรมชาตินิยมโรมัน Pliny ผู้อาวุโสเชื่อควอตซ์เป็น น้ำแข็ง แช่เย็นหลังจากช่วงเวลาที่ดีอย่างถาวร [21] (คำว่า "คริสตัล" มาจากคำภาษากรีกκρύσταλλος "น้ำแข็ง") เขาได้รับการสนับสนุนความคิดนี้โดยกล่าวว่า ควอตซ์อยู่ใกล้ธารน้ำแข็ง ในเทือกเขาแอลป์ แต่ไม่ได้อยู่ ในภูเขาภูเขาไฟ และว่า ผลึกควอตซ์ขนาดใหญ่ได้แบบเป็นทรงกลมมือเย็น ความคิดนี้ยังคงอยู่จนกระทั่งในศตวรรษ 17 นอกจากนี้เขายังรู้ความสามารถของควอตซ์การแบ่งแสงสเปกตรัมในศตวรรษที่ 17 ศึกษา Nicolas Steno ควอตซ์ปูทางสำหรับผลิกศาสตร์สมัยใหม่ เขาค้นพบว่า ของผลึกควอตซ์ขนาดหรือรูปร่าง หน้าของปริซึมยาวเสมอร่วมที่เป็นมุม 60 องศาสมบูรณ์ [22]คุณสมบัติของ piezoelectric ของควอตซ์ถูกค้นพบ โดย Jacques และปีแอร์กูรี Pierre ใน 1880 [23] [24] oscillator ควอตซ์หรือ resonator เป็นก่อนพัฒนา โดย Walter Guyton Cady ในปี 1921 [25] [26] จอร์จวอชิงตันเพียร์ซออกแบบ และจดสิทธิบัตรคริสตัลควอตซ์ oscillators พี่ [27] [28] [29] วอร์เรนมาร์ริสันสร้างนาฬิกาแรกของ oscillator ควอตซ์ตามงาน Cady และเพียร์ซ 1927 [30]ความพยายามที่จะสังเคราะห์ควอตซ์เริ่มขึ้นในกลางศตวรรษนักวิทยาศาสตร์พยายามที่จะสร้างแร่ภายใต้สภาพห้องปฏิบัติการที่ mimicked เงื่อนไขซึ่งแร่ธาตุที่เกิดขึ้นในธรรมชาติ: นักธรณีวิทยาชาวเยอรมันคาร์ล emil โอฟอน Schafhäutl (1803-1890) [31] เป็นคนแรกที่สังเคราะห์ควอตซ์เมื่อค.ศ. 1845 เขาสร้างกล้องจุลทรรศน์ผลึกควอตซ์ในเตาฟู่ [32] อย่างไรก็ตาม คุณภาพและขนาดของผลึกที่ผลิต โดยความพยายามเหล่านี้เริ่มต้นได้ดี [33] โดย 1930 อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ได้กลายเป็นขึ้นอยู่กับผลึกควอตซ์ แหล่งที่มาเฉพาะของผลึกที่เหมาะสมคือ บราซิล อย่างไรก็ตาม สงครามโลกครั้งที่สองระหว่างสองวันวัสดุจากบราซิล เพื่อประชาชาติพยายามสังเคราะห์ควอตซ์ในระดับเชิงพาณิชย์ Mineralogist เยอรมันริชาร์ด Nacken (1884 – 1971) บรรลุความสำเร็จบางอย่างในช่วงทศวรรษ 1930 ทศวรรษ 1940 โดย [34] หลังจากสงคราม ห้องปฏิบัติการจำนวนมากพยายามเติบโตขนาดใหญ่ผลึกควอตซ์ ในสหรัฐอเมริกา โยธินสัญญาณกองทัพสหรัฐฯ สัญญา กับห้อง ปฏิบัติการเบลล์ และ บริษัทพัฒนาแปรงของคลีฟแลนด์ โอไฮโอสังเคราะห์ผลึกต่อลูกค้าเป้าหมายของ Nacken [35] [36] (ก่อนสงครามโลก แปรงพัฒนาผลิตผลึก piezoelectric สำหรับเล่นคอร์ด) โดย 1948 แปรงพัฒนาได้ปลูกผลึกที่ 1.5 นิ้ว (3.8 ซม.) เส้นผ่านศูนย์กลาง ใหญ่ที่สุดวันที่ [37] [38] โดยมินิ เทคนิคสังเคราะห์ hydrothermal ถูกผลิตสังเคราะห์ผลึกควอตซ์ในการอุตสาหกรรม และคริสตัลควอตซ์วันนี้แทบทั้งหมดที่ใช้ในอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ที่ทันสมัยเป็นสังเคราะห์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ควอตซ์เป็นวัสดุที่พบมากที่สุดระบุว่าเป็นสาร maban ลึกลับในตำนานพื้นเมืองออสเตรเลีย มันถูกพบเป็นประจำในหลุมฝังศพสุสานทางในยุโรปในบริบทที่ฝังศพเช่น Newgrange หรือ Carrowmore ในไอร์แลนด์ คำไอริชควอทซ์เป็น grian cloch ซึ่งหมายความว่า 'หินของดวงอาทิตย์' ควอตซ์ยังถูกใช้ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์เช่นเดียวกับประเทศอื่น ๆ อีกมากมายสำหรับเครื่องมือหิน; ทั้งควอทซ์หลอดเลือดดำและคริสตัลหินถูก knapped เป็นส่วนหนึ่งของเทคโนโลยี lithic ของคนยุคก่อนประวัติศาสตร์. [20] ในขณะที่หยกได้รับตั้งแต่ครั้งแรกที่หินกึ่งมีค่ามีค่ามากที่สุดสำหรับการแกะสลักในภูมิภาคเอเชียตะวันออกและ pre- หอมอเมริกาในยุโรปและ ตะวันออกกลางพันธุ์ที่แตกต่างกันของควอทซ์ที่ถูกใช้กันมากที่สุดสำหรับประเภทต่างๆของอัญมณีและ hardstone แกะสลักรวมทั้งแกะสลักอัญมณีและอัญมณีจี้, แจกันคริสตัลหินและภาชนะฟุ่มเฟือย ประเพณีอย่างต่อเนื่องในการผลิตวัตถุที่มีมูลค่าสูงมากจนกระทั่งกลางศตวรรษที่ 19 เมื่อมันส่วนใหญ่ลดลงจากแฟชั่นยกเว้นในเครื่องประดับ เทคนิคจี้ใช้ประโยชน์จากวงดนตรีที่มีสีในสีดำและพันธุ์อื่น ๆ . โรมันธรรมชาติเฒ่าพลิเชื่อควอทซ์ที่จะเป็นน้ำแข็งแช่แข็งอย่างถาวรหลังจากช่วงที่ดีของเวลา. [21] (คำว่า "คริสตัล" มาจากภาษากรีกคำว่าκρύσταλλος " ศ. ") เขาได้รับการสนับสนุนความคิดนี้โดยบอกว่าผลึกที่พบอยู่ใกล้กับธารน้ำแข็งในเทือกเขาแอลป์ แต่ไม่ได้อยู่ในภูเขาไฟและผลึกควอทซ์ขนาดใหญ่แฟชั่นเข้าทรงกลมให้เย็นมือ ยืนยันความคิดนี้อย่างน้อยก็จนกว่าศตวรรษที่ 17 นอกจากนี้เขายังรู้ความสามารถของควอทซ์ในการแยกแสงออกเป็นสเปกตรัม. ในศตวรรษที่ 17 การศึกษา Nicolas Steno ของผลึกปูทางสำหรับผลึกที่ทันสมัย เขาค้นพบว่าไม่ว่าขนาดของผลึกคริสตัลหรือรูปร่างปริซึมยาวใบหน้าเข้าร่วมเสมอที่สมบูรณ์แบบ 60 องศา. [22] คุณสมบัติ piezoelectric ควอตซ์ถูกค้นพบโดยฌาคและปิแอร์กูรีในปี 1880 [23] [24] oscillator ควอทซ์ หรือแร่ได้รับการพัฒนาเป็นครั้งแรกโดยวอลเตอร์ Guyton เคดี้ในปี 1921 [25] [26] จอร์จวอชิงตันเพียร์ซได้รับการออกแบบและการจดสิทธิบัตร oscillators ผลึกคริสตัลในปี 1923 [27] [28] [29] วอร์เรน Marrison สร้างนาฬิกาควอทซ์ oscillator แรกที่อยู่บนพื้นฐานของ การทำงานของเคดี้และเพียร์ซในปี 1927 [30] ความพยายามที่จะสังเคราะห์ควอทซ์เริ่มต้นขึ้นในช่วงกลางศตวรรษที่สิบเก้าเป็นนักวิทยาศาสตร์พยายามที่จะสร้างแร่ธาตุในห้องปฏิบัติการที่เลียนแบบสภาพซึ่งแร่ธาตุที่เกิดขึ้นในธรรมชาติ: นักธรณีวิทยาชาวเยอรมันคาร์ลเอมิลฟอนSchafhäutl (1,803 -1890) [31] เป็นคนแรกที่จะสังเคราะห์ควอทซ์ในปี 1845 เมื่อเขาสร้างผลึกควอทซ์กล้องจุลทรรศน์ในหม้อความดัน. [32] แต่คุณภาพและขนาดของผลึกที่มีการผลิตโดยความพยายามในช่วงต้นเหล่านี้เป็นที่น่าสงสาร. [33 ] โดยช่วงทศวรรษที่ 1930 อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ได้กลายเป็นขึ้นอยู่กับผลึกควอทซ์ แหล่งเดียวของผลึกที่เหมาะสมเป็นบราซิล แต่สงครามโลกครั้งที่สองกระจัดกระจายเสบียงจากบราซิลเพื่อให้ประเทศพยายามที่จะสังเคราะห์ควอทซ์ในเชิงพาณิชย์ เยอรมันแร่ Nacken ริชาร์ด (1884-1971) ประสบความสำเร็จในช่วงทศวรรษที่ 1930 และ 1940. [34] หลังจากที่สงครามห้องปฏิบัติการจำนวนมากพยายามที่จะเติบโตผลึกควอทซ์ขนาดใหญ่ ในประเทศสหรัฐอเมริกา, กองทัพสหรัฐกองสัญญาณสัญญากับเบลล์ห้องปฏิบัติการและมี บริษัท พัฒนาแปรงของคลีฟแลนด์โอไฮโอในการสังเคราะห์ผลึกดังต่อไปนี้นำ Nacken. [35] [36] (ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง, การพัฒนาแปรงผลิตผลึก piezoelectric สำหรับ เครื่องเล่นแผ่นเสียง.) โดยปี 1948 การพัฒนาแปรงเติบโตผลึกที่มี 1.5 นิ้ว (3.8 เซนติเมตร) มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางที่ใหญ่ที่สุดในวันที่. [37] [38] โดยปี 1950, เทคนิคการสังเคราะห์ร้อนมีการผลิตผลึกควอทซ์สังเคราะห์ในระดับอุตสาหกรรม และในวันนี้แทบทุกผลึกคริสตัลที่ใช้ในอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ที่ทันสมัยสังเคราะห์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ควอตซ์เป็นส่วนใหญ่ วัสดุที่ระบุว่าเป็น maban สารลึกลับในตำนานพื้นเมืองออสเตรเลีย พบเป็นประจำในหัวข้อหลุมฝังศพสุสานฝังศพในยุโรปในบริบท เช่น นิวเกรน หรือ แคร์โรว์มอร์ในไอร์แลนด์ คำไอริชสำหรับ ควอตซ์ เป็นหิน cloch เกรียน ซึ่งหมายถึง ' ดวงอาทิตย์ ' ควอทซ์ยังใช้ในประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์เช่นเดียวกับประเทศอื่น ๆสำหรับเครื่องมือหิน ทั้งหลอดเลือดดำควอทซ์และหินคริสตัลเป็น knapped เป็นส่วนหนึ่งของเทคโนโลยี lithic ของประชาชนยุคก่อนประวัติศาสตร์ [ 20 ]

ตอนที่หยกมาตั้งแต่ครั้งเก่าที่สุด prized กึ่งอัญมณีแกะสลักในเอเชียตะวันออกและก่อน Columbian อเมริกาในยุโรปและตะวันออกกลางเป็นพันธุ์ที่แตกต่างกันของควอทซ์ถูกใช้กันมากที่สุดสำหรับประเภทต่างๆของเครื่องประดับและ hardstone แกะสลักฝังอัญมณีและอัญมณีรวมทั้งจี้หินคริสตัล , แจกันและภาชนะฟุ่มเฟือย ประเพณีอย่างต่อเนื่องเพื่อสร้างวัตถุที่มีมูลค่าสูงมาก จนกระทั่งกลางศตวรรษที่ 19 เมื่อมันส่วนใหญ่ลดลงจากแฟชั่น ยกเว้นในเครื่องประดับเทคนิคจี้หาประโยชน์แถบสีในพลอยและพันธุ์อื่น ๆ .

โรมันนักธรรมชาติวิทยาพลินิผู้อาวุโสเชื่อว่าควอตซ์จะเป็นน้ำแข็งใส อย่างถาวรแช่แข็งหลังจากที่ยาวมากของเวลา [ 21 ] ( คำว่า " คริสตัล " มาจากภาษากรีกκρύσταλλος " น้ำแข็ง " ) เขาสนับสนุนความคิดนี้ โดยบอกว่า ควอตซ์ ถูกพบใกล้ธารน้ำแข็งในเทือกเขา แต่ไม่ได้อยู่บนภูเขาภูเขาไฟและที่มีขนาดใหญ่ควอตซ์รัตนากรเป็นล้าสมัยในทรงกลมที่เย็นมือ ความคิดนี้ยังคงอย่างน้อยจนถึงศตวรรษที่ 17 . เขาก็รู้ในความสามารถของควอทซ์แยกแสงในสเปกตรัม .

ในศตวรรษที่ 17 , นิโคลัส ตโนศึกษาของควอตซ์ที่ปูทางพฤกษศาสตร์สมัยใหม่ เขาค้นพบว่า ไม่ว่าคริสตัลควอตซ์ขนาดหรือรูปร่างปริซึมมีใบหน้าที่สมบูรณ์แบบเสมอเข้าร่วม 60 องศา มุมของ คุณสมบัติเพียโซอิเล็กทริก [ 22 ]

ควอตซ์ก็ถูกค้นพบโดย แจ๊ค และ ปีแอร์ กูรีในปี 1880 [ 23 ] [ 24 ] ควอตซ์ Resonator Oscillator หรือถูกพัฒนาขึ้นครั้งแรกโดยวอลเตอร์ไกเติ้นคาดีใน 1921 . [ 25 ] [ 26 ] จอร์จ วอชิงตัน เพียซ ออกแบบ จดสิทธิบัตรควอตซ์ oscillators คริสตัลในปี 1923 .[ 27 ] [ 28 ] [ 29 ] วอเรน marrison สร้างแรก oscillator นาฬิกาควอตซ์ ขึ้นอยู่กับการทำงานของเคธี่ และแทงใน 1927 [ 30 ]

ความพยายามที่จะสังเคราะห์ผลึกเริ่มขึ้นในศตวรรษที่สิบเก้ากลาง ตามที่นักวิทยาศาสตร์พยายามสร้างแร่ธาตุภายใต้สภาวะห้องปฏิบัติการที่ mimicked เงื่อนไขที่แร่ธาตุที่เกิดขึ้นในธรรมชาตินักธรณีวิทยาชาวเยอรมันคาร์ลล ฟอน schafh และ utl ( 1803 – 1890 ) [ 31 ] เป็นคนแรกที่สังเคราะห์ผลึกเมื่อ 1845 เขาสร้างผลึกควอตซ์กล้องจุลทรรศน์ในหม้อความดัน [ 32 ] อย่างไรก็ตาม คุณภาพและขนาดของผลึกที่ถูกผลิตโดยความพยายามเหล่านี้ก่อนยากจน [ 33 ] โดยช่วงทศวรรษที่ 1930 , อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ได้กลายเป็นขึ้นอยู่กับผลึกควอทซ์แหล่งเดียวของผลึกที่เหมาะสมคือบราซิล อย่างไรก็ตาม สงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้วัสดุจากบราซิล ดังนั้นประเทศพยายามที่จะสังเคราะห์ควอทซ์ในระดับเชิงพาณิชย์ ผู้ศึกษาเกี่ยวกับแร่ เยอรมัน ริชาร์ด nacken ( 1884 – 1971 ) ได้ประสบความสำเร็จในช่วงทศวรรษที่ 1930 และ 1940 [ 34 ] หลังจากสงคราม ห้องปฏิบัติการหลายพยายามที่จะเติบโตผลึกควอทซ์ใหญ่ ในสหรัฐอเมริกา , สหรัฐสัญญาณทหารกองทัพทำสัญญากับเบลล์ห้องปฏิบัติการและแปรงการพัฒนาบริษัทของคลีฟแลนด์ โอไฮโอ เพื่อสังเคราะห์ผลึกต่อไปนี้ nacken นำ [ 35 ] [ 36 ] ( ก่อนสงครามโลกครั้งที่สองการพัฒนาแปรงผลิตผลึก piezoelectric สำหรับผู้เล่น บันทึก ) โดย 1948 , พัฒนาปัดได้ปลูกผลึกที่ 1.5 นิ้ว ( 3.8 ซม. ) ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางที่ใหญ่ที่สุดวันที่ [ 37 ] [ 38 ] โดยปี 1950 ,เทคนิคการสังเคราะห์ด้วยผลึกควอตซ์สังเคราะห์ที่ผลิตในระดับอุตสาหกรรม และวันนี้แทบทั้งหมดผลึกควอตซ์ที่ใช้ในอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ที่ทันสมัยสังเคราะห์