IntroductionThe memory is an import

Introduction
The memory is an important part of our life. Without it we wouldn’t be able to remember anything, not be able to read or even speak a sentence. The short-term memory, which is a part of the early memory, filters and process information. Without the short-term memory there wouldn’t be a long-term memory and no way for learning to take place. The short-term memory sends the selected most important information through to the long-term memory where it’s stored (Passer et al, 2009). It’s been showed that the more information on a subject that can come in to the short-term memory, the more information makes it through to the long-term memory and the faster we learn a task or a subject (Nikolić et al, 2007).
The information that enters the short-term memory is normally around 7 ± 2 units and only stays in the short-term memory for about 20 seconds before it’s either forgotten or gets encoded into the long-term memory. By repeating a word, it can stay longer in the short-term memory then the 20 seconds. When recall is tested, most people remember the words in the beginning and the end the best. This could be explained by the fact the words in the beginning goes into the short-term memory and gets repeater more times than the rest. The words in the end are fresher in the memory and that’s why they are easier to recall then the other words. Another way to remember more items is to put them together, called chunking. For example instead of remembering each word, the words can be put into sentences and each sentence is then one unit. (Passer et al, 2009).
It has also been shown that the attention is a direct result of the short-term memory. With an affective memory comes the ability to control the incoming information as well as the ability to focus the attention on a selective problem. Without the ability to select impute, an unnecessary storage of information will take place and this takes focus away from the important tasks. (Fukuda et al, 2009). The conscious attention has a limited capacity that way the short-term memory has to choose what information to send forward. The choice is usually done automatically or habitually and differs between individuals. The limitation is a way of making sure the brain doesn’t get over stimulated by the constant stream of new information that’s perceived. (Lundh et al, 1992)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนะนำหน่วยความจำเป็นส่วนสำคัญของชีวิตของเรา โดยไม่ได้ เราจะไม่สามารถจำอะไร ไม่สามารถอ่าน หรือแม้กระทั่งพูดเป็นประโยค ระยะสั้นหน่วยความจำ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของช่วงหน่วยความจำ ตัวกรอง และประมวลผลข้อมูล ไม่ มีหน่วยความจำระยะสั้นมีไม่มีหน่วยความจำระยะยาว และไม่เรียนจะทำ หน่วยความจำระยะสั้นส่งที่เลือกข้อมูลสำคัญผ่านทางหน่วยความจำระยะยาวที่จะได้เก็บ (Passer et al, 2009) มันเป็นการแสดงให้เห็นว่า ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อที่มาในหน่วยความจำระยะสั้น ข้อมูลเพิ่มเติมทำให้มันผ่านหน่วยความจำระยะยาว และเร็วขึ้นที่เราเรียนรู้งานหรือหัวข้อ (Nikolić et al, 2007)ข้อมูลที่ป้อนหน่วยความจำระยะสั้นเป็นปกติประมาณ 7 ± 2 หน่วย และอยู่ในหน่วยความจำระยะสั้นเพียง ประมาณ 20 วินาทีก่อนที่มันจะลืม หรือจะถูกเข้ารหัสหน่วยความจำระยะยาว โดยซ้ำคำ มันสามารถอยู่ในหน่วยความจำระยะสั้นยาวแล้ว 20 วินาที เมื่อมีทดสอบการเรียกคืน คนส่วนใหญ่จดจำคำในเริ่มต้นและสิ้นสุด นี้สามารถอธิบายความจริงที่คำในการเริ่มต้นเข้าสู่หน่วยความจำระยะสั้น และ repeater ครั้งว่าจะได้รับ คำสุดท้ายสดในหน่วยความจำ และที่ว่าทำไมพวกเขาจะง่ายต่อการเรียกคืนแล้วคำอื่น ๆ อีกวิธีการจดจำสินค้าได้ใส่กัน เรียก chunking เช่นแทนที่จะจดจำแต่ละคำ คำที่สามารถใส่ลงไปในประโยค และแต่ละประโยคมีหน่วยหนึ่งแล้ว (Passer et al, 2009)มันได้ถูกแสดงว่าความสนใจของหน่วยความจำระยะสั้น มีหน่วยความจำมีผลมาพร้อมความสามารถในการควบคุมข้อมูลเข้ามารวมทั้งให้ความสนใจในปัญหาในการใช้ สามารถเลือก impute จัดเก็บข้อมูลไม่จำเป็นที่จะเกิดขึ้น และประกอบมาจากงานสำคัญ (ดะ et al, 2009) ความห่วงใยมีความจุจำกัดที่ทางหน่วยความจำระยะสั้นมีให้เลือกข้อมูลที่จะส่งไปข้างหน้า ทางเลือกมักจะทำโดยอัตโนมัติ หรือนิตย์ และแตกต่างระหว่างบุคคล ข้อจำกัดที่เป็นวิธีทำให้สมองไม่ได้รับกว่าถูกกระตุ้น ด้วยกระแสคงที่ของข้อมูลใหม่ที่ถือว่า (Lundh et al, 1992)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทนำหน่วยความจำที่เป็นส่วนสำคัญของชีวิตของเรา ไม่ว่าเราจะไม่สามารถที่จะจำอะไรไม่สามารถที่จะอ่านหรือได้พูดประโยค หน่วยความจำระยะสั้นซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยความจำในช่วงต้นของตัวกรองและข้อมูลกระบวนการ โดยไม่ต้องมีหน่วยความจำระยะสั้นจะไม่มีความทรงจำระยะยาวและไม่มีทางสำหรับการเรียนรู้ที่จะใช้สถานที่ หน่วยความจำระยะสั้นจะส่งข้อมูลที่สำคัญที่สุดที่เลือกผ่านไปยังหน่วยความจำระยะยาวที่มันเก็บไว้ (สัญจร et al, 2009) จะได้รับการแสดงให้เห็นว่าข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องที่ได้มาในความทรงจำระยะสั้นที่ข้อมูลเพิ่มเติมทำให้มันผ่านไปหน่วยความจำระยะยาวและเร็วกว่าที่เราเรียนรู้งานหรือเรื่อง (Nikolić et al, 2007) .
ข้อมูลที่เข้าสู่หน่วยความจำระยะสั้นเป็นปกติประมาณ 7 ± 2 หน่วยและเพียงอยู่ในหน่วยความจำระยะสั้นประมาณ 20 วินาทีก่อนที่จะลืมหรืออย่างใดอย่างหนึ่งได้รับการเข้ารหัสในหน่วยความจำระยะยาว โดยการทำซ้ำคำก็สามารถอยู่อีกต่อไปในหน่วยความจำระยะสั้นแล้ว 20 วินาที เมื่อมีการทดสอบการเรียกคืนคนส่วนใหญ่จำคำพูดในการเริ่มต้นและสิ้นสุดที่ดีที่สุด ซึ่งอาจจะอธิบายได้ด้วยความจริงคำพูดในการเริ่มต้นที่จะเข้าสู่หน่วยความจำระยะสั้นและได้รับการทวนครั้งกว่าส่วนที่เหลือ คำพูดในที่สุดมีความสดในหน่วยความจำและที่ว่าทำไมพวกเขาจะง่ายต่อการจำนั้นคำอื่น ๆ วิธีที่จะจำได้ว่ารายการอื่น ๆ ก็คือการที่จะนำพวกเขาร่วมกันที่เรียกว่า chunking ตัวอย่างเช่นแทนการจดจำคำแต่ละคำที่สามารถใส่ลงในประโยคและแต่ละประโยคนั้นก็เป็นหนึ่งหน่วย (สัญจร et al, 2009).
ก็ยังได้รับความสนใจแสดงให้เห็นว่าเป็นผลโดยตรงจากความจำระยะสั้น กับหน่วยความจำอารมณ์มาพร้อมความสามารถในการควบคุมข้อมูลเข้ามาเช่นเดียวกับความสามารถในการมุ่งเน้นความสนใจในปัญหาที่เลือก โดยไม่ต้องมีความสามารถในการเลือกใส่ร้ายการจัดเก็บข้อมูลที่ไม่จำเป็นของข้อมูลที่จะเกิดขึ้นและมุ่งเน้นไปนี้จะใช้เวลาห่างจากงานที่สำคัญ (ฟูกูดะ et al, 2009) ความสนใจใส่ใจมีกำลังการผลิตที่ จำกัด วิธีการที่หน่วยความจำระยะสั้นมีให้เลือกข้อมูลที่จะส่งไปข้างหน้า ทางเลือกที่มักจะทำโดยอัตโนมัติหรือเป็นประจำและมีความแตกต่างระหว่างบุคคล ข้อ จำกัด ที่เป็นวิธีการทำให้แน่ใจว่าสมองไม่ได้รับการกระตุ้นมากกว่าโดยกระแสคงที่ของข้อมูลใหม่ที่ได้รับรู้ (Lundh, et ​​al, 1992)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทนำ
หน่วยความจำเป็นส่วนที่สำคัญของชีวิตของเรา ถ้าไม่มีมันเราก็ไม่สามารถจำอะไรได้ ไม่สามารถอ่านหรือพูดประโยค ความจำระยะสั้น ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำในวัยเด็ก ตัวกรอง และกระบวนการข้อมูล ไม่มีความจำระยะสั้น ไม่ต้องมีความทรงจำระยะยาว และไม่มีวิธีในการเรียนรู้ที่จะใช้สถานที่ความจำระยะสั้นจะเลือกที่สำคัญที่สุดข้อมูลไปยังหน่วยความจำระยะยาวที่มันเก็บไว้ ( ผ่าน et al , 2009 ) มันถูกพบว่า ข้อมูลเพิ่มเติมในเรื่องที่สามารถเข้ามาในความทรงจำระยะสั้น ข้อมูลเพิ่มเติมที่ทำให้มันผ่านความทรงจำระยะยาว และยิ่งเราเรียนรู้งานหรือเรื่อง ( นิโคะริć et al , 2007 ) .
ข้อมูลที่เข้าสู่ความจำระยะสั้นเป็นปกติประมาณ 7 ± 2 หน่วยและอยู่ในความจำระยะสั้น ประมาณ 20 วินาที ก่อนที่จะลืม หรือถูกเข้ารหัสลงในหน่วยความจำระยะยาว โดยย้ำว่า มันสามารถอยู่ได้อีกต่อไปในความจำระยะสั้นแล้ว 20 วินาที เมื่อระลึกได้ทดสอบคนส่วนใหญ่จำถ้อยคำในการเริ่มต้นและสิ้นสุดที่ดีที่สุดนี้สามารถอธิบายได้โดยความเป็นจริง คำต้นเข้าไปในความจำระยะสั้นและได้รับทวนหลายครั้งกว่าส่วนที่เหลือ คำสุดท้ายเป็น fresher ในความทรงจำ และนั่นคือเหตุผลที่พวกเขาจะง่ายต่อการจำ แล้วคำพูดอื่น ๆ อีกวิธีหนึ่งที่จะจดจำรายการเพิ่มเติมคือการใส่ไว้ด้วยกัน เรียกว่า chunking . ตัวอย่างเช่นแทนการจำแต่ละคำคำที่สามารถใส่ลงในประโยคแต่ละประโยคเป็นหนึ่งหน่วย ( เดินผ่าน et al , 2009 ) .
มันยังแสดงให้เห็นว่าความสนใจเป็นผลโดยตรงของหน่วยความจำระยะสั้น มีความทรงจำเกี่ยวกับอารมณ์มา ความสามารถในการควบคุมข้อมูลขาเข้ารวมทั้งความสามารถในการมุ่งเน้นความสนใจในปัญหาที่เลือก ไม่มีความสามารถในการเลือกใส่ความ ,เป็นกระเป๋าที่ไม่จำเป็นของข้อมูลที่จะเกิดขึ้นนี้ จะมุ่งเน้นไปที่งานที่สำคัญ ( Fukuda et al , 2009 ) ความมีสติ มีความจุจำกัดวิธีการที่หน่วยความจำระยะสั้นมีให้เลือกข้อมูลแล้วส่งส่งต่อ ทางเลือกที่มักจะทำโดยอัตโนมัติหรือเป็นประจำและแตกต่างระหว่างบุคคลข้อจำกัด คือ วิธีการทำให้สมองไม่ได้รับการกระตุ้นด้วยกระแสคงที่มาของข้อมูลใหม่ที่รับรู้ ( ลันด์ et al , 1992 )