Contents lists available at SciVers

Contents lists available at SciVerse ScienceDirect
Waste Management
journal homepage: www.elsevier.com/locate/wasman

Review
Electronic waste management approaches: An overview
Peeranart Kiddee a,b, Ravi Naidu a,b,⇑, Ming H. Wong c
a Centre for Environmental Risk Assessment and Remediation, University of South Australia, Mawson Lakes Campus, Adelaide, SA 5095, Australia
b Cooperative Research Centre for Contamination Assessment and Remediation of the Environment, Mawson Lakes Campus, Adelaide, SA 5095, Australia
c Croucher Institute for Environmental Sciences, Department of Biology, Hong Kong Baptist University, Kowloon Tong, China
a b s t r a c t
Electronic waste (e-waste) is one of the fastest-growing pollution problems worldwide given the presence
if a variety of toxic substances which can contaminate the environment and threaten human health,
if disposal protocols are not meticulously managed. This paper presents an overview of toxic substances
present in e-waste, their potential environmental and human health impacts together with management
strategies currently being used in certain countries. Several tools including Life Cycle Assessment (LCA),
Material Flow Analysis (MFA), Multi Criteria Analysis (MCA) and Extended Producer Responsibility (EPR)
have been developed to manage e-wastes especially in developed countries. The key to success in terms
of e-waste management is to develop eco-design devices, properly collect e-waste, recover and recycle
material by safe methods, dispose of e-waste by suitable techniques, forbid the transfer of used electronic
devices to developing countries, and raise awareness of the impact of e-waste. No single tool is adequate
but together they can complement each other to solve this issue. A national scheme such as EPR is a good
policy in solving the growing e-waste problems.
Crown Copyright _ 2013 Published by Elsevier Ltd. All rights reserved.
1. Introduction
Managing electronic waste (or e-waste) is one of the most rapidly
growing pollution problems worldwide. New technologies are
rapidly superseding millions of analogue appliances leading to
their disposal in prescribed landfills despite potentially their adverse
impacts on the environment. The consistent advent of new
designs, ‘‘smart’’ functions and technology during the last 20 years
is causing the rapid obsolescence of many electronic items. The
lifespan of many electronic goods has been substantially shortened
due to advancements in electronics, attractive consumer designs
and marketing and compatibility issues. For example, the average
lifespan of a new computer has decreased from 4.5 years in 1992
to an estimated 2 years in 2005 and is further decreasing (Widmer
et al., 2005) resulting in much greater volumes of computers for
either disposal or export to developing countries. While difficult
to quantify the volume of e-waste generated globally, Bushehri
(2010) presented an overview of the volume of e-waste generated
in a range of categories in China, Japan and US based on available
information for the period 1997–2010 (Table 1). This report estimates
that over 130 million computers, monitors and televisions
become obsolete annually and that the annual number is growing
in the United States (Bushehri, 2010). Around 500 million computers
became obsolete between 1997 and 2007 in the United States
alone and 610 million computers had been discarded in Japan by
the end of December 2010. In China 5 million new computers
and 10 million new televisions have been purchased every year
since 2003 (Hicks et al., 2005), and around 1.11 million tonnes of
e-waste is generated every year, mainly from electrical and electronic
manufacturing and production processes, end-of-life of
household appliances and information technology products, along
with imports from other countries. It is reasonable to assume that a
similar generation of e-waste occurs in other countries.
E-waste generation in some developing countries is not such a
cause for concern at this stage because of the smaller number
and longer half-life of electronic goods in those countries due to
financial constraints, on both local community and national scales.
The major e-waste problem in developing countries arises from the
importation of e-waste and electronic goods from developed countries
because it is the older, less ecologically friendly equipment
that is discarded from these Western countries 80% of all e-waste
in developed countries is being exported (Hicks et al., 2005). Limited
safeguards, legislation, policies and enforcement of the safe
disposal of imported e-waste and electronic goods have led to serious
human and environmental problems in these countries. For instance,
e-waste disposal impacts on human health has become a
serious issue that has already been noted in case studies from China
(Chan et al., 2007; Huo et al., 2007; Qu et al., 2007; Wang et al.,
2009b; Xing et al., 2009; Zhao et al., 2008; Zheng et al., 2008).
Concern arises not just from the large volume of e-waste imported
into developing countries but also with the large range of toxic
chemicals associated with this e-waste. Numerous researchers
have demonstrated that toxic metals and polyhalogenated organics
including polychlorinated biphenyls (PCBs) and polybrominated
diphenyl ethers (PBDEs) can be released from e-waste, posing serious
risks of harm to humans and the environment (Czuczwa and
Hites, 1984; Robinson, 2009; Williams et al., 2008). A review of
published reports on e-waste problems in developing countries,
and countries in transition, showed that China, Cambodia, India,
Indonesia, Pakistan, and Thailand, and African countries such as
Nigeria, receive e-waste from developed countries although specific
e-waste problems differ considerably between countries. For
instance, African countries mainly reuse disposed electronic products
whereas Asian countries dismantle those often using unsafe
procedures (US Government Accountability Office, 2008; Wong
et al., 2007a). Social and human health problems have been recognised
in some developing countries and it is worth noting that China,
India, and some other Asian countries have recently amended
their laws to address the management and disposal of e-waste imports
(Widmer et al., 2005). Moreover, some manufacturers of electronic
goods have attempted to safely dispose of e-waste with
advanced technologies in both developed and developing countries
(US Government Accountability Office, 2008; Widmer et al., 2005).
Problems associated with e-waste have been challenged by authorities
in a number of countries and steps were taken to alleviate
them with the introduction of management tools and laws at the
national and universal levels. Life Cycle Assessment (LCA), Material
Flow Analysis (MFA) and Multi Criteria Analysis (MCA) are tools to
manage e-waste problems and Extended Producer Responsibility
(EPR) is the regulation for e-waste management at the national
scale.
This review provides an overview of the risk that e-wastes
poses to human and environmental health from recycling and
landfill disposals together with tools for the management of such
wastes. Human toxicity of hazardous substances in e-waste is
based on published case studies from e-waste recycling in China,
India and Ghana.

2. Human toxicity of hazardous substances in e-waste
E-waste consists of a large variety of materials (Zhang and
Forssberg, 1997), some of which contain a range of toxic substances
that can contaminate the environment and threaten human
health if not appropriately managed. E-waste disposal
methods include landfill and incineration, both of which pose considerable
contamination risks. Landfill leachates can potentially
transport toxic substances into groundwater whilst combustion
in an incinerator can emit toxic gases into the atmosphere. Recycling
of e-waste can also distribute hazardous substances into
the environment and may affect human health. While there are
more than 1000 toxic substances (Puckett and Smith, 2002) associated
with e-waste, the more commonly reported substances include:
toxic metals (such as barium (Ba), beryllium (Be),
cadmium (Cd), cobalt (Co), chromium (Cr), copper (Cu), iron (Fe),
lead (Pb), lithium (Li), lanthanum (La), mercury (Hg), manganese
(Mn), molybdenum (Mo), nickel (Ni), silver (Ag), hexavalent chromium
(Cr(VI)) and persistent organic pollutants (POPs) such as dioxin,
brominated flame retardants (BFRs), polycyclic aromatic
hydrocarbons (PAHs), polychlorinated biphenyls (PCBs), polybrominated
dibenzo-p-dioxins and dibenzofurans (PBDD/Fs), Polychlorinated
dibenzo-p-dioxins and dibenzofurans (PCDD/Fs) and
polyvinyl chloride (PVC) (Table 2).
E-waste disposals impact human health in two ways which include:
(a) food chain issues: contamination by toxic substances
from disposal and primitive recycling processes that result in byproducts
entering the food chain and thus transferring to humans;
and (b) direct impact on workers who labour in primitive recycling
areas from their occupational exposure to toxic substances. Along
with this, numerous researchers have demonstrated a direct impact
of backyard recycling on workers. The danger of e-waste toxicity
to human health, both in terms of chronic and acute
conditions, has become a serious societal problem and has been
well demonstrated by case studies in China (Chan et al., 2007;
Huo et al., 2007; Qu et al., 2007; Wang et al., 2009b; Xing et al.,
2009; Zhao et al., 2008; Zheng et al., 2008), India (Eguchi et al.,
2012; Ha et al., 2009) and Ghana (Asante et al., 2012). For instance,
blood, serum, hair, scalp hair, human milk and urine from people
who lived in the areas where e-wastes are being recycled showed
the presence of significant concentrations of toxic substances. Qu
et al. (2007) studied PBDEs exposure of workers in e-waste recycling
areas in China and found high levels of PBDEs with the highest
concentration of BDE-209 at 3436 ng/g lipid weight in the
serum of the sample gro

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เนื้อหารายการ SciVerse ScienceDirect
เสียจัดการ
หน้าแรกของสมุดรายวัน: www.elsevier.com/ ค้น หา/wasman

ทบทวน
วิธีจัดการขยะอิเล็กทรอนิกส์: ภาพ
Peeranart Kiddee a, b รวี Naidu a, b ⇑ c วงหมิ H.
ศูนย์สำหรับการ ประเมินความเสี่ยงสิ่งแวดล้อม และผู้เชี่ยวชาญ มหาวิทยาลัยของ ออสเตรเลียใต้ วิทยาเขต Mawson ทะเลสาบ แอดิเลด SA 5095 ออสเตรเลีย
บีศูนย์วิจัยสหกรณ์สำหรับประเมินการปนเปื้อนและดำเนินการแก้ไขสภาพแวดล้อม วิทยาเขต Mawson ทะเลสาบ แอดิเลด SA 5095 ออสเตรเลีย
c Croucher สถาบัน วิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม ภาควิชาชีววิทยา Hong Kong Baptist มหาวิทยาลัย เกาลูนตง จีน
b s t r กับ c t
ขยะอิเล็กทรอนิกส์ (e-เสีย) เป็นหนึ่งในการเติบโตเร็วที่สุดมลพิษทั่วโลกให้อยู่
ความหลากหลายของสารพิษซึ่งสามารถปนเปื้อนสิ่งแวดล้อม และคุกคามสุขภาพของมนุษย์ ถ้า
ถ้าไม่กำจัดโปรโตคอลอย่างพิถีพิถันได้จัดการ เอกสารนี้แสดงภาพรวมของสารพิษ
อยู่ใน e-เสีย สุขภาพของมนุษย์ และสิ่งแวดล้อมที่เกิดผลกระทบกับการจัดการ
กลยุทธ์ที่กำลังถูกใช้ในบางประเทศ เครื่องมือต่าง ๆ รวมทั้งวงจรชีวิตประเมิน (LCA),
วัสดุขั้นตอนการวิเคราะห์ (MFA), หลายเกณฑ์การวิเคราะห์ (MCA) และขยายผู้ผลิตรับผิดชอบ (ชนิด epr ที่ ทุก ๆ)
ได้รับการพัฒนาในการจัดการอีเสียโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการพัฒนาประเทศ ความสำเร็จในแง่
จัดการขยะอีเป็นการ พัฒนาสิ่งแวดล้อมออกแบบอุปกรณ์ ถูกรวบรวม e-เสีย กู้คืน และรีไซเคิล
วัสดุ โดยวิธีเซฟ ของ e-เสีย ด้วยเทคนิคที่เหมาะสม ห้ามการโอนใช้อิเล็กทรอนิกส์
อุปกรณ์เพื่อประเทศกำลังพัฒนา และเพิ่มความตระหนักของผลกระทบของ e-เสีย มือเดียวไม่มีเพียงพอ
แต่ร่วมกันจะสามารถช่วยเสริมเพื่อแก้ปัญหานี้ แผนชาติเช่นชนิด epr ที่ทุก ๆ ดี
นโยบายในการแก้เติบโตอีเสียปัญหาการ
ประกาศลิขสิทธิ์คราวน์_ 2013 โดย Elsevier สงวนลิขสิทธิ์ทั้งหมด.
1 แนะนำ
การจัดการขยะอิเล็กทรอนิกส์ (หรือ e-เสีย) เป็นหนึ่งอย่างรวดเร็วที่สุด
เติบโตปัญหามลพิษทั่วโลก มีเทคโนโลยีใหม่
superseding ล้านเครื่องอนาล็อกนำไปอย่างรวดเร็ว
กำจัดใน landfills กำหนดแม้อาจความร้าย
ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม สอดคล้องกันถือกำเนิดใหม่
ออกแบบ ''สมาร์ท '' ฟังก์ชั่นและเทคโนโลยีระหว่าง 20 ปี
เป็นสาเหตุ obsolescence อย่างรวดเร็วของสินค้าอิเล็กทรอนิกส์หลายรายการ
อายุของสินค้าอิเล็กทรอนิกส์มากมายมีการลดลงมาก
เนื่องจากการก้าวหน้าอิเล็กทรอนิกส์ ผู้บริโภคที่สนใจออกแบบ
และปัญหาการตลาดและความเข้ากัน ตัวอย่าง ค่าเฉลี่ย
อายุของคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ได้ลดลงจาก 4.5 ปี 1992
ปี 2 การประเมินในปี 2005 และเพิ่มเติมลด (Widmer
et al., 2005) ในปริมาณมากมากกว่าคอมพิวเตอร์สำหรับ
ขายทิ้งหรือส่งออกไปยังประเทศกำลังพัฒนา ในขณะที่ยาก
วัดปริมาณปริมาณของ e-เสียสร้างโลก Bushehri
(2010) นำเสนอภาพรวมของสร้างขยะอี
ในหลากหลายประเภทในประเทศจีน ญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกาตามว่าง
ข้อมูลในช่วงปี 1997-2010 (ตาราง 1) ประเมินรายงานนี้
ที่เกิน 130 ล้านเครื่องคอมพิวเตอร์ จอภาพ และโทรทัศน์
ล้าเป็นประจำทุกปี และจำนวนปีที่มีการเติบโต
ในสหรัฐอเมริกา (Bushehri, 2010) คอมพิวเตอร์ประมาณ 500 ล้าน
กลายเป็นล้าสมัยระหว่างปี 1997 และปี 2007 ในประเทศสหรัฐอเมริกา
เพียงอย่างเดียว และ 610 ล้านเครื่องได้ถูกละทิ้งไปในญี่ปุ่นโดย
สิ้นสุด 2553 ธันวาคม ในคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ของ 5 ล้านจีน
และโทรทัศน์ใหม่ 10 ล้านได้ซื้อทุกปี
ตั้งแต่ 2003 (Hicks et al., 2005), และประมาณ 1.11 ล้านตันของ
e-เสียสร้างทุกปี ส่วนใหญ่จากการไฟฟ้า และอิเล็กทรอนิกส์
กระบวนผลิตและผลิต จุดสิ้นสุดของชีวิตของ
ผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีข้อมูล และเครื่องใช้ไฟฟ้าในครัวเรือนตาม
มีการนำเข้าจากประเทศอื่น ๆ จึงเหมาะสมที่จะสมมุติว่าเป็น
เหมือนรุ่น e-เสียที่เกิดขึ้นในประเทศอื่น ๆ
รุ่น E-เสียในบางประเทศกำลังพัฒนาไม่เช่นการ
สาเหตุสำหรับกังวลในระยะนี้เนื่องจากหมายเลขน้อย
และ half-life ยาวสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศเนื่อง
ข้อจำกัดทางการเงิน ชุมชนท้องถิ่นและระดับชาติ
E-เสียปัญหาสำคัญในประเทศกำลังพัฒนาเกิดจาก
นำเข้าอีขยะอิเล็กทรอนิกส์ และสินค้าจากประเทศที่พัฒนา
เนื่องจากมีอุปกรณ์เก่า น้อยปลอด
ที่ถูกละทิ้งจากประเทศตะวันตกเหล่านี้ 80% ของทั้งหมด e-เสีย
ในประเทศพัฒนาแล้วมีการส่งออก (Hicks et al., 2005) จำกัด
ป้องกัน กฎหมาย นโยบาย และการบังคับใช้ของเซฟ
กำจัดนำเสียอี และสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ได้นำถึงรุนแรง
ปัญหามนุษย์ และสิ่งแวดล้อมในประเทศเหล่านี้ ตัวอย่าง,
e-เสียส่งผลกระทบต่อสุขภาพของมนุษย์ได้กลายเป็นการ
ปัญหาร้ายแรงที่มีการระบุไว้ในกรณีศึกษาจากประเทศจีน
(จันทร์ร้อยเอ็ด al., 2007 กาเซี่ et al., 2007 โต๊ะ et al., 2007 วัง et al.,
2009b ซิ al. et, 2009 เจียว et al., 2008 เจิ้ง et al., 2008) .
ความกังวลเกิดขึ้นไม่เพียงจากจำนวนมากของ e-เสียนำเข้า
ในประเทศกำลังพัฒนา แต่ยัง มีช่วงใหญ่ของพิษ
เคมีที่เกี่ยวข้องกับ e-เสียนี้ นักวิจัยมากมาย
ได้แสดงให้เห็นว่าพิษที่โลหะและวัตถุอินทรีย์ polyhalogenated
polychlorinated biphenyls (PCBs) และ polybrominated
ethers ฟีนิลได (PBDEs) สามารถออกจาก e-เสีย วางตัวร้าย
ความเสี่ยงต่ออันตรายกับมนุษย์และสิ่งแวดล้อม (Czuczwa และ
Hites, 1984 โรบินสัน 2009 วิลเลียมส์ et al., 2008) การตรวจสอบของ
เผยแพร่รายงานเกี่ยวกับปัญหาอีขยะในประเทศกำลังพัฒนา,
และประเทศในช่วงการเปลี่ยนภาพ แสดงที่จีน กัมพูชา อินเดีย,
ประเทศอินโดนีเซีย ปากีสถาน และไทย และแอฟริกาเช่น
ไนจีเรีย ได้รับ e-เสียจากประเทศที่พัฒนาแต่เฉพาะ
ปัญหา e-เสียแตกต่างกันมากระหว่างประเทศ สำหรับ
อินสแตนซ์ ประเทศแอฟริกาส่วนใหญ่นำตัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์
ขณะ dismantle ประเทศในเอเชียที่มักจะใช้ปลอดภัย
ตอน (เราความรับผิดชอบราชการ 2008 วง
et al., 2007a) ปัญหาสุขภาพสังคม และมนุษย์ได้ถูกยัง
ในบางประเทศกำลังพัฒนาและจะมีเร็ว ๆ นี้ที่จีน,
อินเดีย และบางประเทศในเอเชียอื่น ๆ เพิ่งแก้ไข
กฎหมายเพื่อจัดการและกำจัดขยะอีนำเข้า
(Widmer et al., 2005) นอกจากนี้ บางผู้ผลิตอิเล็กทรอนิกส์
สินค้าพยายามอย่างปลอดภัยทิ้ง e-เสียด้วย
ขั้นสูงเทคโนโลยีทั้งพัฒนาและประเทศกำลังพัฒนา
(เราความรับผิดชอบราชการ 2008 Widmer et al., 2005) .
ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับ e-เสียได้ถูกท้าทาย โดยหน่วยงาน
ในจำนวนประเทศและตอนที่ถ่ายบรรเทา
พวกเขา ด้วยการแนะนำเครื่องมือการจัดการและกฎหมายที่
ระดับชาติ และสากล ประเมินวงจรชีวิต (LCA) วัสดุ
วิเคราะห์ที่ไหล (MFA) และหลายเกณฑ์การวิเคราะห์ (MCA) คือ เครื่องมือที่
จัดการปัญหา e-เสียและความรับผิดชอบผลิตขยาย
(ชนิด epr ที่ทุก ๆ) เป็นข้อบังคับสำหรับจัดการอีเสียในชาติ
สเกล
ทบทวนนี้แสดงภาพรวมของความเสี่ยงที่ขยะอี
โพสท่ากับสุขภาพมนุษย์ และสิ่งแวดล้อมจากการรีไซเคิล และ
นำพร้อมเครื่องมือสำหรับการจัดการเช่นการขายทิ้ง
ขยะ เป็นมนุษย์ความเป็นพิษของสารพิษในขยะอี
ตามเผยแพร่กรณีศึกษาจากอีขยะรีไซเคิลในประเทศจีน,
อินเดียและกานา

2. มนุษย์ความเป็นพิษของสารพิษในขยะอี
E-เสียประกอบด้วยความหลากหลายของวัสดุ (เตียว และ
Forssberg, 1997), ซึ่งประกอบด้วยสารพิษมากมาย
ที่สามารถปนเปื้อนสิ่งแวดล้อม และคุกคามมนุษย์
สุขภาพหากจัดการไม่เหมาะสมได้ เสีย E
รวมวิธีการฝังกลบและเผา ซึ่งทั้งสองก่อให้เกิดจำนวนมาก
ปนเปื้อน Leachates ฝังกลบสามารถอาจ
ขนส่งสารพิษลงในน้ำขณะเผาไหม้
ในเตาเผาขยะที่สามารถปล่อยก๊าซพิษสู่ชั้นบรรยากาศได้ รีไซเคิล
ของ e-เสียยังสามารถกระจายสารพิษลงใน
สิ่งแวดล้อม และอาจมีผลต่อสุขภาพของมนุษย์ได้ ในขณะที่มี
1000 กว่าพิษ (Puckett และ Smith, 2002) เชื่อมโยง
กับ e-เสีย เพิ่มเติมโดยทั่วไปรายงานสารรวม:
โลหะเป็นพิษ (เช่นแบเรียม (Ba), เบริลเลียม (ถูก),
แคดเมียม (Cd), โคบอลต์ (Co), โครเมียม (Cr), ทองแดง (Cu) เหล็ก (Fe),
รอ (Pb), ลิเทียม (Li), แลนทานัม (La), ปรอท (Hg), manganese
(Mn) โมลิบดีนัม (Mo), นิกเกิล (Ni), เงิน (Ag), hexavalent chromium
(Cr(VI)) และแบบอินทรีย์สารมลพิษ (POPs) เช่น dioxin,
brominated เปลวไฟ retardants (BFRs), polycyclic หอม
ไฮโดรคาร์บอน (PAHs), polychlorinated biphenyls (PCBs) polybrominated
dibenzo-p-dioxins และ dibenzofurans (PBDD/Fs), Polychlorinated
dibenzo-p-dioxins และ dibenzofurans (PCDD/Fs) และ
โพลิไวนิลคลอไรด์ (PVC) (ตารางที่ 2) .
ขายทิ้ง E-เสียส่งผลกระทบต่อสุขภาพของมนุษย์ในเรื่องห่วงโซ่อาหารที่ include:
(a): ปนเปื้อน ด้วยสารพิษ
กับขึ้นและกำจัดกระบวนการที่ทำให้พลอยที่รีไซเคิล
ใส่ห่วงโซ่อาหารและดังนั้นจึง โอนย้ายไปยังมนุษย์;
และ (b) ผลกระทบโดยตรงกับคนแรงงานในการรีไซเคิลดั้งเดิม
พื้นที่จากอุบัติเหตุของการชำระล้างสารพิษ ตาม
นี้ นักวิจัยจำนวนมากได้แสดงให้เห็นว่าผลกระทบโดยตรง
ของบ้านรีไซเคิลในผู้ปฏิบัติงาน อันตรายของความเป็นพิษเสีย e
ต่อสุขภาพมนุษย์ ทั้งเรื้อรัง และเฉียบพลัน
เงื่อนไข เป็นข้อมูลปัญหาร้ายแรง และได้รับ
สาธิตด้วย โดยกรณีศึกษาในประเทศจีน (จันทร์ร้อยเอ็ด al., 2007;
กาเซี่ et al., 2007 โต๊ะ et al., 2007 วัง et al., 2009b ซิ et al.,
2009 เจียว et al., 2008 เจิ้ง et al., 2008), อินเดีย (Eguchi et al.,
2012 ฮา et al., 2009) และกานา (Asante et al., 2012) ตัวอย่าง,
เลือด เซรั่ม ผม เส้นผม น้ำนมมนุษย์ และปัสสาวะจากผู้คน
ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่เสีย e จะถูกรีไซเคิลแสดง
ของสำคัญความเข้มข้นของสารพิษ โต๊ะ
et al. (2007) ศึกษา PBDEs แสงของแรงงานในการรีไซเคิลขยะอี
ในจีนและพบระดับสูง PBDEs กับสูงสุด
ความเข้มข้นของยอม 209 ที่ 3436 ng/g ไขมันน้ำหนัก
เซรั่มของโกรอย่าง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เนื้อหารายการของที่ sciverse บริการ

วารสารการจัดการของเสียหน้าแรก : www.elsevier . com / ค้นหา / wasman


ทบทวนการจัดการขยะอิเล็กทรอนิกส์ วิธีการ : ภาพรวม
พีระนันท์ บูรณะโสภณ , B , Ravi naidu A , B , ⇑ หมิง เอช วง C
ศูนย์สำหรับการประเมินความเสี่ยงด้านสิ่งแวดล้อมและฟื้นฟูมหาวิทยาลัยทางใต้ของประเทศออสเตรเลียมอว์สันชล , วิทยาเขต , แอดิเลด , SA
5095 , ออสเตรเลียบีร่วมมือศูนย์วิจัยการปนเปื้อนและการบำบัดสิ่งแวดล้อม มอว์สันชลมหาวิทยาลัยแอดิเลด , SA 5095 สถาบัน croucher ออสเตรเลีย
c สำหรับวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม ภาควิชาชีววิทยา มหาวิทยาลัยในฮ่องกง , เกาลูนตง , ประเทศจีน
B S T R A C T
ขยะอิเล็กทรอนิกส์ ( e-waste ) เป็นหนึ่งในที่เติบโตเร็วที่สุดปัญหาสิ่งแวดล้อมทั่วโลกได้รับการแสดง
ถ้าความหลากหลายของสารพิษซึ่งสามารถปนเปื้อนสู่สิ่งแวดล้อม และคุกคามสุขภาพของมนุษย์
ถ้าขายทิ้งโปรโตคอลไม่จัดการอย่างดี บทความนี้นำเสนอภาพรวมของสารพิษในขยะอิเล็กทรอนิกส์
ปัจจุบันของสิ่งแวดล้อมและผลกระทบต่อสุขภาพที่อาจเกิดขึ้นกับมนุษย์ด้วยกันกลยุทธ์การจัดการ
ในปัจจุบันถูกใช้ในบางประเทศเครื่องมือต่าง ๆ รวมทั้งการประเมินวัฏจักรชีวิตผลิตภัณฑ์ ( LCA )
วัสดุการวิเคราะห์การไหล ( MFA ) เกณฑ์ในการวิเคราะห์พหุ ( MCA ) และขยายต่อผู้ผลิต ( EPR )
ได้ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อจัดการ e-wastes โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศที่พัฒนา กุญแจสู่ความสำเร็จในแง่ของการจัดการขยะอิเล็กทรอนิกส์
เพื่อพัฒนาอุปกรณ์ ออกแบบถูกต้องเก็บขยะและวัสดุรีไซเคิล
, กู้ด้วยวิธีที่ปลอดภัยกำจัดขยะด้วยเทคนิคที่เหมาะสม ห้ามการใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
ต่อการพัฒนาประเทศ และสร้างความตระหนักของผลกระทบของขยะอิเล็กทรอนิกส์ . ไม่มีเครื่องมือเพียงพอ
แต่พวกเขาสามารถเติมเต็มซึ่งกันและกัน เพื่อแก้ปัญหานี้ โครงการระดับชาติเช่น EPR เป็นนโยบายที่ดีในการแก้ไขปัญหาขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่เพิ่มขึ้น
.
มงกุฎลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยเอลส์ในปี 2556 _ จำกัดสงวนลิขสิทธิ์ .
1 บทนำ
การจัดการขยะอิเล็กทรอนิกส์ ( หรือ e-waste ) เป็นหนึ่งในที่เติบโตเร็วที่สุด
ปัญหามลพิษทั่วโลก เทคโนโลยีใหม่
อย่างรวดเร็ว superseding ล้านแบบเครื่องใช้นำไปสู่
ตนขายทิ้งในที่หลุมฝังกลบ แม้อาจไม่พึงประสงค์
ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม การสอดคล้องของการออกแบบใหม่
,' ' ' 'smart ฟังก์ชั่นและเทคโนโลยีในรอบ 20 ปี
เป็นสาเหตุของความเสื่อมถอยของอิเล็กทรอนิกส์อย่างรวดเร็วหลายรายการ
อายุการใช้งานของสินค้าอิเล็กทรอนิกส์หลายได้รับการสั้นลงอย่างมาก

เนื่องจากความก้าวหน้าในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ การออกแบบ ผู้บริโภคมีเสน่ห์และการตลาด และปัญหาความเข้ากัน ตัวอย่างเช่น อายุขัยเฉลี่ย
ของคอมพิวเตอร์ใหม่ลดลงจาก 4.5 ปี 1992
ไปประมาณ 2 ปี ในปี 2005 และจะลดลงต่อไป ( วิดเมอร์
et al . , 2005 ) ส่งผลให้ปริมาณที่มากขึ้นของเครื่องคอมพิวเตอร์สำหรับ
ให้จำหน่ายหรือส่งออกไปยังประเทศกำลังพัฒนา ในขณะที่ยาก
ที่มีปริมาณของขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่สร้างขึ้นทั่วโลก bushehri
( 2010 ) นำเสนอภาพรวมของปริมาณของขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่สร้างขึ้น
ในช่วงของประเภทในประเทศจีน , ญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกาบนพื้นฐานของ
ข้อมูลสำหรับช่วงปี 2540 – 2010 ( ตารางที่ 1 ) รายงานฉบับนี้ประเมิน
ที่ 130 ล้านเครื่อง , จอภาพและโทรทัศน์
กลายเป็นล้าสมัยเป็นรายปี และจำนวนปีเติบโต
ในสหรัฐอเมริกา ( bushehri , 2010 ) ประมาณ 500 ล้านเครื่อง
เริ่มล้าสมัย ระหว่างปี พ.ศ. 2540 และ พ.ศ. 2550 ในสหรัฐอเมริกา
อยู่คนเดียวและ 610 ล้านเครื่อง ถูกทิ้งในประเทศญี่ปุ่นโดย
สิ้นเดือนธันวาคม 2553 ในประเทศจีน 5 ล้าน 10 ล้าน โทรทัศน์และคอมพิวเตอร์ใหม่

ซื้อใหม่ได้ทุกปีตั้งแต่ปี 2003 ( ฮิกส์ et al . , 2005 ) และประมาณ 1.11 ล้านตันของขยะอิเล็กทรอนิกส์
สร้างทุกปี ส่วนใหญ่มาจากกระบวนการผลิตไฟฟ้า และอิเล็กทรอนิกส์ และการผลิตผลิตภัณฑ์ของ

, เครื่องใช้ในครัวเรือนและผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีสารสนเทศ พร้อม
การนำเข้าจากประเทศอื่น ๆ มันมีเหตุผลที่จะสมมติว่าเป็นรุ่นที่คล้ายกันของขยะอิเล็กทรอนิกส์
เกิดขึ้นในประเทศอื่น ๆ .
ขยะอิเล็กทรอนิกส์รุ่นในบางประเทศพัฒนาไม่ได้เป็นเช่น
สาเหตุของปัญหาในขั้นตอนนี้เพราะมีขนาดเล็กและจำนวน
อีกครึ่งชีวิตของสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศเนื่องจาก
ข้อจำกัดทางการเงิน ทั้งในชุมชน ท้องถิ่นและระดับชาติ
ปัญหาขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่สำคัญในการพัฒนาประเทศเกิดขึ้นจากการนำเข้าขยะอิเล็กทรอนิกส์
และสินค้าอิเล็กทรอนิกส์จากประเทศพัฒนา
เพราะมันเป็นรุ่นเก่า เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมน้อยกว่า อุปกรณ์
ที่ถูกทิ้งจากประเทศตะวันตกเหล่านี้ 80% ของขยะอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศที่พัฒนาทั้งหมด
ถูกส่งออก ( ฮิกส์ et al . , 2005 ) จำกัด
ป้องกัน , กฎหมาย , นโยบายและการบังคับใช้ของปลอดภัย
ขายนำเข้าขยะอิเล็กทรอนิกส์และสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ได้นำไปสู่ปัญหาร้ายแรง
มนุษย์กับสิ่งแวดล้อมในประเทศเหล่านี้ ตัวอย่างเช่น
ขยะอิเล็กทรอนิกส์ทิ้งผลกระทบต่อสุขภาพของมนุษย์ได้กลายเป็น
ปัญหาร้ายแรงที่ได้ถูกบันทึกไว้ในกรณีศึกษาจากจีน
( ชาน et al . , 2007 ; ฮัว et al . , 2007 ; ค้นหา et al . , 2007 ; Wang et al . ,
2009b ; ซิ่ง et al . , 2009 จ้าว et al . , 2008 ; เจิ้ง et al . , 2008 ) .
ปัญหาที่เกิดขึ้นไม่เพียง แต่จากปริมาณขนาดใหญ่ของขยะอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศกำลังพัฒนา แต่ยังนำเข้า
ที่มีช่วงกว้างของสารเคมีที่เป็นพิษ
ที่เกี่ยวข้องกับขยะอิเล็กทรอนิกส์นี้ นักวิจัยได้แสดงให้เห็นว่ามากมาย

polyhalogenated สารอินทรีย์และโลหะที่เป็นพิษ ได้แก่ โพลีคลอริเนเต็ดไบฟีนิล ( PCBs ) และ polybrominated
ไดฟีนิลอีเทอร์ ( PBDEs ) จะถูกปล่อยออกมาจากขยะอิเล็กทรอนิกส์แบบจริงจัง
ความเสี่ยงอันตรายต่อมนุษย์และสิ่งแวดล้อม ( czuczwa และ
hites , 1984 ; โรบินสัน , 2009 ; วิลเลี่ยม et al . , 2008 ) รีวิวของ
ตีพิมพ์รายงานปัญหาขยะอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศกำลังพัฒนาและประเทศ
เปลี่ยน แสดงว่า จีน , กัมพูชา , อินเดีย ,
อินโดนีเซีย ปากีสถาน และประเทศไทย และประเทศในแอฟริกา เช่น ไนจีเรีย
รับขยะอิเล็กทรอนิกส์จากประเทศพัฒนาแต่เฉพาะ
ขยะปัญหาแตกต่างกันอย่างมากระหว่างประเทศ สำหรับ
อินสแตนซ์ ประเทศแอฟริกาส่วนใหญ่ โดยทิ้งผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์
ส่วนประเทศในเอเชียที่มักจะใช้วิธีการรื้อไม่ปลอดภัย
( เราความรับผิดชอบของรัฐบาลสำนักงาน , 2008 ; หว่อง
et al . , 2007a ) ของสังคมและมนุษย์ปัญหาสุขภาพได้รับการยอมรับ
ในบางประเทศพัฒนาและมันเป็นมูลค่า noting ที่ประเทศจีน
อินเดียและบางประเทศในเอเชียอื่น ๆ เพิ่งแก้ไข
กฎหมายที่อยู่ในการจัดการและการกำจัดขยะอิเล็กทรอนิกส์นำเข้า
( วิดเมอร์ et al . , 2005 ) นอกจากนี้ ผู้ผลิตสินค้าอิเล็กทรอนิกส์
ได้พยายามที่จะกำจัดขยะอิเล็กทรอนิกส์อย่างปลอดภัยด้วย
เทคโนโลยีขั้นสูง ทั้งประเทศพัฒนาและกำลังพัฒนา
( เราความรับผิดชอบของรัฐบาลสำนักงาน , 2008 ; วิดเมอร์ et al . , 2005 ) .
ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับขยะอิเล็กทรอนิกส์ได้ถูกท้าทายโดยเจ้าหน้าที่
ในหลายประเทศและขั้นตอนถูกถ่ายเพื่อบรรเทา
พวกเขาด้วยการแนะนำเครื่องมือการจัดการและกฎหมายที่
ระดับชาติและระดับสากล การประเมินวัฏจักรชีวิตผลิตภัณฑ์ ( LCA ) วัสดุ
การวิเคราะห์การไหล ( MFA ) และเกณฑ์การวิเคราะห์พหุ ( MCA ) เป็นเครื่องมือเพื่อจัดการปัญหาขยะอิเล็กทรอนิกส์ และขยาย

หน้าที่โปรดิวเซอร์( EPR ) เป็นข้อกำหนดสำหรับการจัดการขยะอิเล็กทรอนิกส์ในระดับชาติ
.
บทความนี้จะให้ภาพรวมของความเสี่ยงที่ e-wastes
poses สุขภาพมนุษย์และสิ่งแวดล้อมจากการรีไซเคิลและการฝังกลบ
ปัจจุบัน ร่วมกับเครื่องมือสำหรับการจัดการของเสีย เช่น

ความเป็นพิษของสารอันตรายในขยะอิเล็กทรอนิกส์
ตามเผยแพร่กรณีศึกษาจากขยะรีไซเคิลในประเทศจีน


อินเดียและกานา2 . ความเป็นพิษของสารอันตรายในขยะอิเล็กทรอนิกส์
ขยะอิเล็กทรอนิกส์ประกอบด้วยความหลากหลายขนาดใหญ่ของวัสดุ ( Zhang และ
forssberg , 1997 ) ซึ่งบางส่วนมีช่วงของสารพิษ
ที่สามารถปนเปื้อนสิ่งแวดล้อม และคุกคามสุขภาพของมนุษย์
หากไม่จัดการอย่างเหมาะสม วิธีการกำจัดขยะอิเล็กทรอนิกส์ รวมถึงการเผาขยะ
ทั้งสองซึ่งก่อให้เกิดความเสี่ยงการปนเปื้อนมาก

น้ำชะขยะสามารถซ่อนเร้น
การขนส่งสารพิษในน้ำในขณะที่การเผาไหม้
ในเตาเผาสามารถปล่อยก๊าซพิษสู่ชั้นบรรยากาศ การรีไซเคิลขยะอิเล็กทรอนิกส์ยังสามารถกระจาย

สารอันตรายสู่สิ่งแวดล้อม และอาจส่งผลกระทบต่อสุขภาพของมนุษย์ ในขณะที่มี
มากกว่าสารพิษ 1000 ( พักคิตและ Smith , 2002 ) ที่เกี่ยวข้องกับขยะ
,บ่อยรายงานสารรวม :
โลหะที่เป็นพิษ ( เช่น แบเรียม ( Ba ) , เบริลเลียม ( ถูก ) ,
แคดเมียม ( ซีดี ) โคบอลต์ ( Co ) โครเมียม ( Cr ) , ทองแดง ( Cu ) เหล็ก ( Fe )
ตะกั่ว ลิเทียม ( Li ) , แลนทานัม ( La ) ปรอท ( Hg ) , แมงกานีส ( Mn ) , โมลิบดีนัม
( MO ) นิกเกิล ( Ni ) , เงิน ( Ag ) เฮกซะวาเลนท์โครเมียม
( Cr ( VI ) และอินทรีย์สารมลพิษ ( ผุด ) เช่น ไดออกซิน
,สารชะลอเปลวไฟ ( bfrs
) สารโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอน ( พีเอเอช ) , โพลีคลอริเนเต็ดไบฟีนิล ( PCBs ) และ dibenzo-p-dioxins polybrominated
เนเต็ดไดเบนโซฟูแรนส์ ( pbdd / FS ) และโพลีคลอริเนเต็ดไดเบนโซฟูแรนส์ ( พีซีดีดี
dibenzo-p-dioxins
/ FS ) และโพลีไวนิลคลอไรด์ ( PVC ) ( ตารางที่ 2 ) .
ขยะอิเล็กทรอนิกส์ปัจจุบัน ผลกระทบสุขภาพของมนุษย์ 2 วิธี ซึ่ง รวม :
( A ) ปัญหาโซ่อาหาร : การปนเปื้อนจากสารพิษ
ทิ้งและดั้งเดิมรีไซเคิล กระบวนการที่ส่งผลตกค้าง
เข้าสู่ห่วงโซ่อาหารและจึงย้ายไปมนุษย์ ;
( B ) และผลกระทบโดยตรงต่อแรงงานที่แรงงานในพื้นที่จากการรีไซเคิล
ดั้งเดิมในการประกอบอาชีพของสารพิษ ตาม
กับนี้ นักวิจัยจำนวนมากได้แสดงให้เห็นผลกระทบโดยตรงจากสวนหลังบ้าน
รีไซเคิลในคนงาน อันตรายจากขยะพิษ
เพื่อสุขภาพของมนุษย์ทั้งในแง่ของเรื้อรังและเฉียบพลัน
เงื่อนไข ได้กลายเป็นปัญหาร้ายแรงของสังคมและถูก
ดีโดยใช้กรณีศึกษาในประเทศจีน ( ชาน et al . , 2007 ;
ฮัว et al . , 2007 ; ค้นหา et al . , 2007 ; Wang et al . , et al 2009b ; ซิ่ง .
2009 ; Zhao et al . , 2008 ; เจิ้ง et al . , 2008 ) , อินเดีย ( เอ et al . ,
2012 ; ฮา et al . , 2009 ) และ กานา ( ขอบคุณ et al . , 2012 ) ตัวอย่างเช่น
เลือด ซีรั่มผม ผม หนังศีรษะ มนุษย์น้ำนมและปัสสาวะจากคน
ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ e-wastes ถูกรีไซเคิลพบ
มีความเข้มข้นอย่างมีนัยสำคัญของสารพิษ ค้นหา
et al . ( 2550 ) ได้ศึกษาการเปิดรับคนงานในการรีไซเคิลขยะอิเล็กทรอนิกส์ PBDEs
พื้นที่ในจีน และพบระดับ PBDEs มีความเข้มข้นสูงสุดของ bde-209
ที่ 3436 ng / g น้ำหนักไขมันในซีรั่มของตัวอย่าง Gro