In the past, electoral systems have

In the past, electoral systems have usually proved one of the most stable democratic institutions. Minor tinkering with the rules and regulations concerning the administration of elections has been common, including amendments to the laws governing election broadcasts, financial disclosure, or constituency redistricting. In the post-war period countries have occasionally switched electoral formulas between d'Hondt and LR-Hare, adjusted the effective threshold for election, and expanded their assembly size (Lijphart, 1994). Yet until recently wholesale and radical reform of the basic electoral system --meaning the way votes are translated into seats -- has been relatively rare. The most significant exception to this rule is France, which has vacillated between proportional and majoritarian systems. In their classic work on electoral cleavages Lipset and Rokkan (1967) described the party system in Western Europe in the 1960s as "frozen" in the mould established at the turn of the century with the enfranchisement of the working class. In a similar way, until recently electoral systems in liberal democracies seemed set in concrete. The parties in government generally favored and maintained the status quo from which they benefited. The critical voices of those parties or out-groups systematically excluded from elected office rarely proved able to amend the rules of the game.
This stability suggests that electoral systems are inherently conservative. Nevertheless institutions have the capacity to experience a radical breakdown following shocks to their external environment. In Krasner’s model of 'punctuated' equilibrium, institutions are characterized by long periods of stasis, which are interrupted by intermittent crisis, which may bring about abrupt change, after which inertia again reasserts its grip (Krasner, 1993). Where radical reforms are implemented these may produce unexpected results. For example the widespread adoption of primaries in the United States in the late sixties produced unintended consequences, or failed to achieve their initial objectives (Polsby, 1983).
In the last decade significant challenges to government legitimacy fuelled the issue of electoral reform. The issue of electoral reform has become the subject of serious debate in Britain, with all the parties except the Conservatives favoring alternative systems to first-past-the-post for different levels of government (Norris, 1995; Blackburn, 1995). In 1993, after almost a century and a half of first-past-the- post, New Zealand switched to a mixed-member system (MMS) (Vowels, 1995). New Zealand had long experienced a two-party system. In contrast 34 parties, resulting in the election of six and a coalition government, contested the first contest under MMS, held in 1996. The United States has experienced growing interest in electoral reform, generated by increasing concern about the representation of women and ethnic minorities (Rule and Zimmerman 1992), and the obstacles to third parties symbolized by Perot’s run for the presidency (Rosen stone, Beer and Lazarus 1996). Yet dissatisfaction has not been confined to majoritarian systems. In 1992 Israel introduced direct elections for the prime minister (Diskin and Diskin, 1995) while the following year Italy, long seen as an exemplar of proportional representation, adopted a mixed system after prolonged debate (Donovan, 1995).
At the same time there has been a wave of constitution-building following the explosion of new democracies in Central and Eastern Europe, Latin America, Asia, and Africa (Huntington, 1993). In these states the choice of an electoral system generated heated debate, which needed to be resolved before other constitutional issues could be settled. Newer democracies like Ecuador, Hungary, Russia, and Taiwan have adopted 'mixed' electoral systems, believed to combine the best of both proportional and majoritarian systems.
Therefore during the 1990s, debate about the electoral system moved from margin to mainstream on the political agenda. This shift produced growing awareness that electoral rules are not neutral: the way votes translate into seats means that some groups, parties, and representatives are ruled into the policymaking process, and some are ruled out. The core debate concerns whether countries should adopt majoritarian systems which priorities government effectiveness and accountability, or proportional systems, which promote greater fairness to minority parties and more diversity in social representation. Those dissatisfied with the status quo have increasingly turned towards "constitutional engineering" (Sartori, 1994) or "institutional design" (Lijphart and Waisman, 1996) to achieve these ends.
To examine what options are available, this article will briefly outline the main variations in different types of electoral system. The article goes on to consider the normative criteria underlying debates about reform, and then analyze the consequences of different systems. The conclusion weighs the considerations, which are relevant in choosing an electoral system. The article compares the results of elections held in the early to mid-nineties in all major democracies (1), including fifty-three countries (for a discussion of the criteria used in selection see Leduc, Neimi and Norris 1996). This includes both established and emerging democracies, at different levels of economic and political development, to examine the effects of electoral systems under a variety of conditions. Although electoral systems can be compared at every level of office - Presidential, parliamentary, state, and local - to compare like with like we will focus mainly on national parliamentary elections for the lower house in each country. The 'electoral system' includes many different components, such as the regulation of candidacies, the facilities for registration and voting, and the funding of party campaigns. But the heart of the electoral system is the process of translating votes into seats, and this will therefore be the primary focus of the chapter.




Conclusion: Choosing an Electoral System
Often the choice of electoral system seems mechanistic - constitutional engineering designed to bring about certain objectives. But the issue of how the electoral system functions have consequences, which reflect essentially, contested concepts of representative democracy. For advocates of responsible party government the most important considerations are that elections (not the subsequent process of coalition building) should be decisive for the outcome. The leading party should be empowered to try to implement their programme during their full term of office, without depending upon the support of minority parties. The government, and individual MPs, remains accountable for their actions to the public. And at periodic intervals the electorate should be allowed to judge their record, and vote for alternative parties accordingly. Minor parties in third or fourth place are discriminated against for the sake of governability. In this perspective proportional elections can produce indecisive outcomes, unstable regimes, disproportionate power for minor parties in ‘kingmaker’ roles, and a lack of clear-cut accountability and transparency in decision-making.
In contrast proponents of proportional systems argue that the electoral system should promote a process of conciliation and coalition building within government. Parties above a minimum threshold should be included in the legislature in rough proportion to their level of electoral support. The parties in government should therefore craft policies based on a consensus among the coalition partners. Moreover the composition of parliament should reflect the main divisions in the social composition of the electorate, so that all citizens have voices articulating their interests in the legislature. In this view majoritarian systems over-reward the winner, producing 'an elected dictatorship’ where the government can implement its programmes without the need for consultation and compromise with other parties in parliament. Moreover the unfairness and disproportionate results of the electoral system outside of two- party contests means that some voices in the electorate are systematically excluded from representative bodies.
Therefore there is no single 'best' system: these arguments represent irresolvable value conflicts. For societies, which are raven by deep-rooted ethnic, religious or ethnic divisions, like Mali, Russia or Israel, the proportional system may prove more inclusive (Lijphart 1977), but it may also reinforce rather than ameliorate these cleavages (Tsebelis 1990). For states, which are already highly centralized, like Britain or New Zealand, majoritarian systems can insulate the government from the need for broader consultation and democratic checks and balances. In constitutional design it appears that despite the appeal of 'electoral engineering' there are no easy choices.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในอดีต ระบบเลือกตั้งได้จะได้พิสูจน์หนึ่งของสถาบันประชาธิปไตยมีเสถียรภาพมากที่สุด รอง tinkering กับกฎและระเบียบที่เกี่ยวข้องกับการจัดการเลือกตั้งได้รับทั่วไป รวมทั้งการแก้ไขกฎหมายควบคุมการเลือกตั้งออกอากาศ การเปิดเผยข้อมูลทางการเงิน หรือ redistricting ซึ่งตน ในระยะหลังสงคราม ประเทศได้บางครั้งสลับสูตรเลือกตั้งระหว่าง d'Hondt และ LR-กระต่าย ปรับปรุงขีดจำกัดมีประสิทธิภาพสำหรับการเลือกตั้ง และขยายขนาดของแอสเซมบลี (Lijphart, 1994) ยัง จนล่าสุดขายส่ง และรุนแรงการปฏิรูประบบเลือกตั้งเบื้องต้น -ความหมายคะแนนวิธีแปลที่นั่ง - ได้ค่อนข้างยาก ข้อยกเว้นกฎนี้ที่สำคัญที่สุดคือ ฝรั่งเศส ซึ่งมี vacillated ระหว่างระบบสัดส่วน และ majoritarian ในงานคลาสสิกของพวกเขาใน cleavages เลือกตั้ง Lipset และ Rokkan (1967) อธิบายระบบของยุโรปตะวันตกในปี 1960 เป็น "แช่แข็ง" ในแม่พิมพ์ที่ก่อตั้งขึ้นที่เปิดของศตวรรษกับ enfranchisement ของชั้นทำ ใน จนถึงระบบเลือกตั้งล่าสุดในชุดดูเหมือนเหมือน ๆ เสรีในคอนกรีต บุคคลในรัฐบาลโดยทั่วไปชื่นชอบ และรักษาสภาพซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อ เทคนิคสำคัญของบุคคลเหล่านั้นหรือ out-groups แยกออกจากสำนักงานป่าวไม่ค่อยได้พิสูจน์แล้วว่าสามารถแก้ไขกฎของเกมอย่างเป็นระบบThis stability suggests that electoral systems are inherently conservative. Nevertheless institutions have the capacity to experience a radical breakdown following shocks to their external environment. In Krasner’s model of 'punctuated' equilibrium, institutions are characterized by long periods of stasis, which are interrupted by intermittent crisis, which may bring about abrupt change, after which inertia again reasserts its grip (Krasner, 1993). Where radical reforms are implemented these may produce unexpected results. For example the widespread adoption of primaries in the United States in the late sixties produced unintended consequences, or failed to achieve their initial objectives (Polsby, 1983).In the last decade significant challenges to government legitimacy fuelled the issue of electoral reform. The issue of electoral reform has become the subject of serious debate in Britain, with all the parties except the Conservatives favoring alternative systems to first-past-the-post for different levels of government (Norris, 1995; Blackburn, 1995). In 1993, after almost a century and a half of first-past-the- post, New Zealand switched to a mixed-member system (MMS) (Vowels, 1995). New Zealand had long experienced a two-party system. In contrast 34 parties, resulting in the election of six and a coalition government, contested the first contest under MMS, held in 1996. The United States has experienced growing interest in electoral reform, generated by increasing concern about the representation of women and ethnic minorities (Rule and Zimmerman 1992), and the obstacles to third parties symbolized by Perot’s run for the presidency (Rosen stone, Beer and Lazarus 1996). Yet dissatisfaction has not been confined to majoritarian systems. In 1992 Israel introduced direct elections for the prime minister (Diskin and Diskin, 1995) while the following year Italy, long seen as an exemplar of proportional representation, adopted a mixed system after prolonged debate (Donovan, 1995).At the same time there has been a wave of constitution-building following the explosion of new democracies in Central and Eastern Europe, Latin America, Asia, and Africa (Huntington, 1993). In these states the choice of an electoral system generated heated debate, which needed to be resolved before other constitutional issues could be settled. Newer democracies like Ecuador, Hungary, Russia, and Taiwan have adopted 'mixed' electoral systems, believed to combine the best of both proportional and majoritarian systems.Therefore during the 1990s, debate about the electoral system moved from margin to mainstream on the political agenda. This shift produced growing awareness that electoral rules are not neutral: the way votes translate into seats means that some groups, parties, and representatives are ruled into the policymaking process, and some are ruled out. The core debate concerns whether countries should adopt majoritarian systems which priorities government effectiveness and accountability, or proportional systems, which promote greater fairness to minority parties and more diversity in social representation. Those dissatisfied with the status quo have increasingly turned towards "constitutional engineering" (Sartori, 1994) or "institutional design" (Lijphart and Waisman, 1996) to achieve these ends.To examine what options are available, this article will briefly outline the main variations in different types of electoral system. The article goes on to consider the normative criteria underlying debates about reform, and then analyze the consequences of different systems. The conclusion weighs the considerations, which are relevant in choosing an electoral system. The article compares the results of elections held in the early to mid-nineties in all major democracies (1), including fifty-three countries (for a discussion of the criteria used in selection see Leduc, Neimi and Norris 1996). This includes both established and emerging democracies, at different levels of economic and political development, to examine the effects of electoral systems under a variety of conditions. Although electoral systems can be compared at every level of office - Presidential, parliamentary, state, and local - to compare like with like we will focus mainly on national parliamentary elections for the lower house in each country. The 'electoral system' includes many different components, such as the regulation of candidacies, the facilities for registration and voting, and the funding of party campaigns. But the heart of the electoral system is the process of translating votes into seats, and this will therefore be the primary focus of the chapter.Conclusion: Choosing an Electoral SystemOften the choice of electoral system seems mechanistic - constitutional engineering designed to bring about certain objectives. But the issue of how the electoral system functions have consequences, which reflect essentially, contested concepts of representative democracy. For advocates of responsible party government the most important considerations are that elections (not the subsequent process of coalition building) should be decisive for the outcome. The leading party should be empowered to try to implement their programme during their full term of office, without depending upon the support of minority parties. The government, and individual MPs, remains accountable for their actions to the public. And at periodic intervals the electorate should be allowed to judge their record, and vote for alternative parties accordingly. Minor parties in third or fourth place are discriminated against for the sake of governability. In this perspective proportional elections can produce indecisive outcomes, unstable regimes, disproportionate power for minor parties in ‘kingmaker’ roles, and a lack of clear-cut accountability and transparency in decision-making.In contrast proponents of proportional systems argue that the electoral system should promote a process of conciliation and coalition building within government. Parties above a minimum threshold should be included in the legislature in rough proportion to their level of electoral support. The parties in government should therefore craft policies based on a consensus among the coalition partners. Moreover the composition of parliament should reflect the main divisions in the social composition of the electorate, so that all citizens have voices articulating their interests in the legislature. In this view majoritarian systems over-reward the winner, producing 'an elected dictatorship’ where the government can implement its programmes without the need for consultation and compromise with other parties in parliament. Moreover the unfairness and disproportionate results of the electoral system outside of two- party contests means that some voices in the electorate are systematically excluded from representative bodies.
Therefore there is no single 'best' system: these arguments represent irresolvable value conflicts. For societies, which are raven by deep-rooted ethnic, religious or ethnic divisions, like Mali, Russia or Israel, the proportional system may prove more inclusive (Lijphart 1977), but it may also reinforce rather than ameliorate these cleavages (Tsebelis 1990). For states, which are already highly centralized, like Britain or New Zealand, majoritarian systems can insulate the government from the need for broader consultation and democratic checks and balances. In constitutional design it appears that despite the appeal of 'electoral engineering' there are no easy choices.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในอดีตที่ผ่านมาระบบการเลือกตั้งมักจะได้พิสูจน์แล้วว่าเป็นหนึ่งในสถาบันประชาธิปไตยมีเสถียรภาพมากที่สุด tinkering เล็กน้อยกับกฎระเบียบและข้อบังคับที่เกี่ยวข้องกับการบริหารงานของการเลือกตั้งที่ได้รับการทั่วไปรวมถึงการแก้ไขกฎหมายว่าด้วยการเลือกตั้งออกอากาศเปิดเผยทางการเงินหรือการเลือกตั้งกำหนด ในหลังสงครามประเทศระยะเวลาที่มีการเปลี่ยนสูตรการเลือกตั้งเป็นครั้งคราวระหว่าง Hondt ศิลปวัตถุและ LR-กระต่ายปรับเกณฑ์ที่มีประสิทธิภาพสำหรับการเลือกตั้งและการขยายขนาดการชุมนุมของพวกเขา (Lijphart, 1994) แต่จนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ การปฏิรูปการค้าส่งและรุนแรงของระบบการเลือกตั้งขั้นพื้นฐาน --meaning คะแนนโหวตวิธีที่ได้รับการแปลเป็นที่นั่ง - ได้รับค่อนข้างหายาก ข้อยกเว้นที่สำคัญที่สุดกฎนี้คือฝรั่งเศสซึ่งได้ก้ำกึ่งระหว่างระบบสัดส่วนและ majoritarian ในงานคลาสสิกของพวกเขาในการเลือกตั้งปริ Lipset และ Rokkan (1967) อธิบายระบบพรรคในยุโรปตะวันตกในปี 1960 ขณะที่ "แช่แข็ง" ในรูปแบบที่เป็นที่ยอมรับในช่วงเปลี่ยนศตวรรษที่มีการให้สัมปทานของชนชั้นแรงงาน ในลักษณะที่คล้ายกันจนระบบการเลือกตั้งในเร็ว ๆ นี้ดูเหมือนเสรีประชาธิปไตยตั้งอยู่ในคอนกรีต บุคคลในรัฐบาลได้รับการสนับสนุนโดยทั่วไปและการบำรุงรักษาสถานะเดิมจากที่พวกเขาได้รับประโยชน์ เสียงที่สำคัญของบุคคลเหล่านั้นหรือออกจากกลุ่มได้รับการยกเว้นจากระบบการเลือกตั้งสำนักงานไม่ค่อยได้รับการพิสูจน์ความสามารถในการแก้ไขกฎของเกม.
ความมั่นคงนี้แสดงให้เห็นว่าระบบการเลือกตั้งเป็นอนุรักษ์นิยมโดยเนื้อแท้ สถาบันการศึกษา แต่มีความสามารถที่จะได้สัมผัสกับความล้มเหลวที่รุนแรงต่อไปกระแทกเข้ากับสภาพแวดล้อมภายนอกของพวกเขา ในรูปแบบของ Krasner ของ 'คั่น' สมดุลสถาบันที่โดดเด่นด้วยระยะเวลานานของภาวะหยุดนิ่งซึ่งถูกขัดจังหวะจากวิกฤตต่อเนื่องซึ่งอาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหันหลังจากที่แรงเฉื่อยอีกครั้ง reasserts จับมัน (Krasner, 1993) ในกรณีที่การปฏิรูปที่รุนแรงจะดำเนินการเหล่านี้อาจก่อให้เกิดผลที่ไม่คาดคิด ยกตัวอย่างเช่นการยอมรับอย่างกว้างขวางของพรรคในสหรัฐอเมริกาในวัยดึกที่ผลิตผลที่ไม่ตั้งใจหรือล้มเหลวในการบรรลุวัตถุประสงค์แรกของพวกเขา (Polsby, 1983).
ในทศวรรษที่ผ่านมาความท้าทายที่สำคัญที่จะถูกต้องตามกฎหมายของรัฐบาลผลักดันปัญหาของการปฏิรูปการเลือกตั้ง ปัญหาของการปฏิรูปการเลือกตั้งได้กลายเป็นเรื่องของการอภิปรายอย่างจริงจังในสหราชอาณาจักรกับทุกฝ่ายยกเว้นพรรคอนุรักษ์นิยมนิยมระบบทางเลือกที่จะเป็นครั้งแรกที่ผ่านมาโพสต์ในระดับที่แตกต่างกันของรัฐบาล (นอร์ริ, 1995; แบล็กเบิ 1995) ในปี 1993 หลังจากผ่านไปเกือบครึ่งศตวรรษและการโพสต์แรกผ่านล้ำหน้าด้วย, นิวซีแลนด์เปลี่ยนไประบบผสมสมาชิก (MMS) (สระ, 1995) นิวซีแลนด์มีประสบการณ์นานสองระบบพรรค ในทางตรงกันข้าม 34 กิจการที่ส่งผลในการเลือกตั้งหกและพรรคร่วมรัฐบาลที่เข้าร่วมแข่งขันการประกวดครั้งแรกภายใต้ MMS ที่จัดขึ้นในปี 1996 ประเทศสหรัฐอเมริกาได้มีประสบการณ์การเติบโตที่น่าสนใจในการปฏิรูปการเลือกตั้งที่สร้างขึ้นโดยการเพิ่มความกังวลเกี่ยวกับการเป็นตัวแทนของผู้หญิงและชนกลุ่มน้อย (กฎและ Zimmerman 1992) และอุปสรรคต่อบุคคลที่สามสัญลักษณ์โดยการทำงานของประธานาธิบดี Perot (Rosen หินเบียร์และลาซารัส 1996) แต่ไม่พอใจที่ไม่ได้รับการคุมขังในระบบ majoritarian ในปี 1992 อิสราเอลแนะนำการเลือกตั้งโดยตรงนายกรัฐมนตรี (Diskin และ Diskin, 1995) ในขณะที่ในปีต่อไปอิตาลีเห็นตราบเท่าที่แบบสัดส่วนแทนนำระบบผสมหลังจากการอภิปรายเป็นเวลานาน (โดโนแวน, 1995).
ในขณะเดียวกันมี ได้รับคลื่นของรัฐธรรมนูญอาคารดังต่อไปนี้การระเบิดของประชาธิปไตยใหม่ในภาคกลางและยุโรปตะวันออกละตินอเมริกาเอเชียและแอฟริกา (ฮันติงตัน, 1993) ในรัฐเหล่านี้ทางเลือกของระบบการเลือกตั้งที่สร้างการอภิปรายอุ่นซึ่งจำเป็นต้องได้รับการแก้ไขก่อนที่ปัญหารัฐธรรมนูญอื่น ๆ จะได้รับการตัดสิน ประชาธิปไตยใหม่เช่นเอกวาดอร์, ฮังการี, รัสเซียและไต้หวันได้นำ 'ผสมระบบการเลือกตั้งเชื่อว่าจะรวมที่ดีที่สุดของทั้งสองระบบสัดส่วนและ majoritarian.
ดังนั้นในช่วงปี 1990 ที่มีการอภิปรายเกี่ยวกับระบบการเลือกตั้งย้ายจากอัตรากำไรขั้นต้นที่สำคัญในวาระการประชุมทางการเมือง . การเปลี่ยนแปลงนี้ผลิตที่เพิ่มมากขึ้นการรับรู้ว่ากฎการเลือกตั้งไม่เป็นกลาง: คะแนนโหวตทางแปลเป็นที่นั่งหมายความว่าบางกลุ่ม, บุคคล, และตัวแทนที่มีการปกครองในกระบวนการกำหนดนโยบายและบางส่วนจะถูกตัดออกไป ความกังวลหลักของการอภิปรายไม่ว่าจะเป็นประเทศที่ควรนำมาใช้ระบบ majoritarian ประสิทธิภาพซึ่งรัฐบาลจัดลำดับความสำคัญและความรับผิดชอบหรือระบบสัดส่วนที่ส่งเสริมความเป็นธรรมมากขึ้นให้กับฝ่ายชนกลุ่มน้อยและความหลากหลายมากขึ้นในการเป็นตัวแทนทางสังคม ผู้ที่ไม่พอใจกับสภาพที่เป็นอยู่จะมีการเปิดมากขึ้นต่อ "วิศวกรรมรัฐธรรมนูญ" (Sartori, 1994) หรือ "การออกแบบสถาบัน" (Lijphart และ Waisman 1996) เพื่อให้บรรลุปลายเหล่านี้.
เพื่อตรวจสอบสิ่งที่ตัวเลือกที่มีอยู่ในเวลาสั้น ๆ บทความนี้จะร่างหลัก รูปแบบในรูปแบบที่แตกต่างกันของระบบการเลือกตั้ง บทความไปพิจารณาเกณฑ์กฎเกณฑ์พื้นฐานการอภิปรายเกี่ยวกับการปฏิรูปและจากนั้นวิเคราะห์ผลกระทบของระบบที่แตกต่างกัน สรุปน้ำหนักการพิจารณาซึ่งมีความเกี่ยวข้องในการเลือกระบบการเลือกตั้ง บทความเปรียบเทียบผลของการเลือกตั้งที่จัดขึ้นในช่วงต้นถึงกลางยุคในระบอบประชาธิปไตยที่สำคัญทั้งหมด (1) รวมถึงห้าสิบสามประเทศ (สำหรับการอภิปรายของเกณฑ์ที่ใช้ในการเลือกดู Leduc, Neimi อร์ริสและ 1996) นี้รวมทั้งการจัดตั้งขึ้นและที่เกิดขึ้นใหม่ประชาธิปไตยในระดับที่แตกต่างกันของการพัฒนาเศรษฐกิจและการเมืองเพื่อศึกษาผลของระบบการเลือกตั้งภายใต้ความหลากหลายของเงื่อนไข แม้ว่าระบบการเลือกตั้งสามารถนำมาเปรียบเทียบในระดับของทุกสำนักงาน - ประธานาธิบดีรัฐสภาของรัฐและท้องถิ่น - เพื่อเปรียบเทียบชอบด้วยเช่นเราจะเน้นหลักในการเลือกตั้งรัฐสภาแห่งชาติสำหรับบ้านที่ลดลงในแต่ละประเทศ 'ระบบการเลือกตั้ง' รวมถึงองค์ประกอบที่แตกต่างกันเป็นจำนวนมากเช่นกฎระเบียบของ candidacies, สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการลงทะเบียนและการออกเสียงลงคะแนนและการระดมทุนของพรรคแคมเปญ แต่หัวใจของระบบการเลือกตั้งเป็นกระบวนการของการแปลโหวตเป็นที่นั่งและนี่จึงจะเป็นเป้าหมายหลักของบท. สรุป: การเลือกระบบการเลือกตั้งมักจะเลือกของระบบการเลือกตั้งที่ดูเหมือนว่ากลไก - วิศวกรรมรัฐธรรมนูญที่ออกแบบมาเพื่อนำมาเกี่ยวกับบางอย่าง วัตถุประสงค์ แต่ปัญหาของวิธีการทำงานของระบบการเลือกตั้งมีผลกระทบซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงหลักแนวคิดของการประกวดตัวแทนประชาธิปไตย สำหรับการสนับสนุนของรัฐบาลมีหน้าที่รับผิดชอบการพิจารณาที่สำคัญที่สุดคือว่าการเลือกตั้ง (ไม่ใช่กระบวนการที่ตามมาของการสร้างพันธมิตร) ควรจะแตกหักสำหรับผล บุคคลชั้นนำควรมีอำนาจในการพยายามที่จะใช้โปรแกรมของพวกเขาในช่วงระยะเวลาของพวกเขาเต็มของสำนักงานโดยไม่ต้องขึ้นอยู่กับการสนับสนุนของฝ่ายชนกลุ่มน้อย รัฐบาลและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของแต่ละบุคคลยังคงรับผิดชอบต่อการกระทำของพวกเขาให้กับประชาชน และในช่วงระยะการเลือกตั้งควรจะได้รับอนุญาตให้ตัดสินบันทึกของพวกเขาและลงคะแนนให้ฝ่ายทางเลือกตามความเหมาะสม บุคคลไมเนอร์ในสถานที่ที่สามหรือสี่จะเลือกปฏิบัติเพื่อประโยชน์ของ governability ในมุมมองนี้การเลือกตั้งสัดส่วนสามารถผลิตผลลัพธ์เด็ดขาดระบอบการปกครองที่ไม่เสถียรพลังงานไม่เพียงพอสำหรับงานปาร์ตี้เล็ก ๆ น้อย ๆ ในบทบาท 'Kingmaker' และขาดความรับผิดชอบที่ชัดเจนและความโปร่งใสในการตัดสินใจ. ในการเสนอความคมชัดของระบบสัดส่วนยืนยันว่าระบบการเลือกตั้ง ควรส่งเสริมกระบวนการของการเจรจาต่อรองและการสร้างพันธมิตรในรัฐบาล ภาคีดังกล่าวข้างต้นเกณฑ์ขั้นต่ำที่ควรจะรวมอยู่ในสภานิติบัญญัติในสัดส่วนที่หยาบกร้านให้อยู่ในระดับของการสนับสนุนการเลือกตั้ง บุคคลในรัฐบาลดังนั้นจึงควรฝีมือนโยบายขึ้นอยู่กับมติในหมู่กลุ่มพันธมิตร นอกจากนี้องค์ประกอบของรัฐสภาควรจะสะท้อนถึงหน่วยงานหลักในองค์ประกอบทางสังคมของการเลือกตั้งเพื่อให้ประชาชนทุกคนมีความเสียงที่ชัดเจนผลประโยชน์ของตนในสภานิติบัญญัติ ในมุมมองนี้ระบบ majoritarian มากกว่ารางวัลแก่ผู้ชนะการผลิต 'เผด็จการการเลือกตั้ง' ที่รัฐบาลสามารถใช้โปรแกรมโดยไม่จำเป็นต้องให้คำปรึกษาและการประนีประนอมกับฝ่ายอื่น ๆ ในรัฐสภา นอกจากนี้ยังมีความไม่เป็นธรรมและผลสัดส่วนของระบบการเลือกตั้งนอกของการแข่งขันของบุคคลที่สองหมายความว่าบางเสียงในการเลือกตั้งได้รับการยกเว้นจากระบบร่างกายตัวแทน. ดังนั้นไม่มีเดียวของระบบที่ดีที่สุด: ข้อโต้แย้งเหล่านี้เป็นตัวแทนความขัดแย้งค่า irresolvable สำหรับสังคมที่มีการกาโดยที่หยั่งรากลึกชาติพันธุ์หน่วยงานทางศาสนาหรือเชื้อชาติเช่นมาลีรัสเซียหรืออิสราเอลระบบสัดส่วนอาจพิสูจน์รวมมากขึ้น (Lijphart 1977) แต่ก็ยังอาจเสริมสร้างมากกว่าการเยียวยาปริเหล่านี้ (Tsebelis 1990) . สำหรับรัฐที่มีอยู่แล้วรวมศูนย์สูงเช่นสหราชอาณาจักรหรือนิวซีแลนด์ระบบ majoritarian สามารถป้องกันรัฐบาลจากความจำเป็นในการให้คำปรึกษาและการตรวจสอบที่กว้างขึ้นและยอดคงเหลือในระบอบประชาธิปไตย ในการออกแบบรัฐธรรมนูญก็ปรากฏว่าแม้จะมีการอุทธรณ์ของ 'วิศวกรรมการเลือกตั้ง' ไม่มีทางเลือกที่ง่าย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในอดีตที่ผ่านมา ระบบการเลือกตั้งมักจะพิสูจน์หนึ่งของประชาธิปไตยที่มีเสถียรภาพมากที่สุดของสถาบัน ผู้เยาว์ tinkering กับกฎและข้อบังคับเกี่ยวกับการบริหารงานเลือกตั้ง ได้ร่วมกัน รวมถึงการแก้ไขกฎหมายควบคุมการออกอากาศ การเปิดเผยข้อมูลทางการเงินหรือการเลือกตั้ง , เลือกตั้ง redistricting .