In December of 2001,my hometown in

In December of 2001,my hometown in New York was hit by one of the worst winter storms in its history. Blinding snowstorms attacked Buffalo and its surrounding suburbs for four consecutive days. The snow fell so hard that I could not see my car parked in my driveway or my neighbor's house across the street.When I tried to drive to a friend's house during a temporary lull in the storm, I had to drive with my head out the side window because I could not see through the foggy windshield. The snow hit my face like miniature bullets,and icicles formed in my hair.In fact, the snow fell so hard that, while most storms are measured in inches, this one was measured in feet. By the time the storm finally let up four days later, more than seven feet of snow had fallen. What I saw when I opened my second story bedroom window shocked me. My entire neighborhood had disappeared under a thick white blanket of snow! As I looked out the open window, my breath visible in the cool, crisp air , I could not see a single car or bush.Everything was completely buried in the serene landscape.In sum what was left after the storm obviously made it one of the worst winter storms in the New York's history.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในเดือน 2001 ธันวาคม บ้านของฉันในนิวยอร์กถูกตี โดยพายุฤดูหนาวเลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ของ Blinding snowstorms โจมตีควายงามและรอบสี่วันติดต่อกัน หิมะตกหนักดังนั้นที่ผมไม่สามารถเห็นรถจอดในบ้านของเพื่อนบ้านของฉันหรือของฉันทางข้ามถนน เมื่อฉันพยายามจะขับรถไปที่บ้านของเพื่อนระหว่าง lull ชั่วคราวในพายุ ผมขับ มีหน้าต่างด้านข้างหัวของฉัน เพราะฉันไม่สามารถเห็นผ่านหมอกกระจกหน้ารถ หิมะตีใบหน้าของฉันเช่นกระสุนขนาดเล็ก และ icicles เกิดในผม ในความเป็นจริง หิมะตกหนักมากว่า ในขณะที่พายุส่วนใหญ่จะวัดเป็นนิ้ว นี้ถูกคิดเป็นฟุต มากกว่า 7 ฟุตของหิมะได้ลดลง โดยเวลาพายุสุดท้ายให้ขึ้นสี่วันในภายหลัง สิ่งที่ผมเห็นเมื่อเปิดหน้าต่างห้องนอนเรื่องราวของฉันที่สอง shocked ผม ย่านทั้งหมดของฉันหายภายใต้ผ้าห่มหนาสีขาวของหิมะ ขณะที่ฉันมองออกหน้าต่างเปิด ลมหายใจของฉันมองเห็นในเย็น โต๊ะ ฉันไม่สามารถเห็นรถเดียวหรือบุช สมบูรณ์ทุกอย่างถูกฝังอยู่ในภูมิทัศน์อันเงียบสงบ รวมสิ่งที่เหลือหลังจากพายุชัดทำหนึ่งพายุฤดูหนาวเลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ของนิวยอร์ก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในเดือนธันวาคมของปี 2001 บ้านเกิดของฉันในนิวยอร์กถูกตีโดยหนึ่งในที่เลวร้ายที่สุดพายุฤดูหนาวในประวัติศาสตร์ ทำให้ไม่เห็นพายุหิมะโจมตีบัฟฟาโลและชานเมืองโดยรอบสี่วันติดต่อกัน หิมะร่วงลงอย่างหนักเพื่อที่ว่าฉันไม่สามารถเห็นรถของฉันที่จอดอยู่ในถนนของฉันหรือบ้านของเพื่อนบ้านของฉันข้าม street.When ฉันพยายามที่จะขับรถไปที่บ้านเพื่อนในระหว่างการขับกล่อมชั่วคราวในพายุที่ผมต้องขับรถด้วยหัวของฉันออก หน้าต่างด้านข้างเพราะผมไม่สามารถมองผ่านกระจกหน้ารถเต็มไปด้วยหมอก หิมะตีใบหน้าของฉันเหมือนกระสุนขนาดเล็กและหยาดที่เกิดขึ้นในความเป็นจริงของฉัน hair.In หิมะตกอย่างหนักเพื่อที่ว่าในขณะที่พายุส่วนใหญ่จะวัดในนิ้วหนึ่งนี้วัดเป็นฟุต ตามเวลาที่พายุในที่สุดก็ปล่อยให้ขึ้นสี่วันต่อมามากกว่าเจ็ดฟุตของหิมะได้ลดลง สิ่งที่ผมเห็นเมื่อผมเปิดหน้าต่างห้องนอนชั้นสองของฉันฉันตกใจ พื้นที่ใกล้เคียงทั้งหมดของฉันได้หายไปใต้ผ้าห่มหนาสีขาวของหิมะ! ขณะที่ผมมองออกไปนอกหน้าต่างที่เปิดให้ลมหายใจของฉันมองเห็นได้ในเย็นอากาศที่คมชัดผมไม่สามารถมองเห็นรถที่เดียวหรือ bush.Everything ถูกฝังอยู่อย่างสมบูรณ์ในผลรวม landscape.In เงียบสงบสิ่งที่เหลืออยู่หลังจากที่พายุอย่างเห็นได้ชัดทำให้มันเป็นหนึ่ง ที่เลวร้ายที่สุดพายุฤดูหนาวในประวัติศาสตร์ของนิวยอร์ก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในเดือนธันวาคมของปี 2001 บ้านเกิดของฉันในนิวยอร์กถูกตีโดยหนึ่งในพายุฤดูหนาวที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ ควายพายุหิมะ blinding โจมตีและชานเมืองโดยรอบเป็นเวลาสี่วันติดต่อกัน หิมะที่ตกลงมาอย่างหนักเพื่อที่ฉันสามารถเห็นรถฉันจอดอยู่ในถนนรถแล่นหรือบ้านของเพื่อนบ้านฝั่งตรงข้าม เมื่อผมพยายามที่จะขับไปที่บ้านเพื่อน ระหว่างกล่อมชั่วคราวในพายุผมต้องขับรถด้วยสมองออกไปนอกหน้าต่างข้างเพราะผมไม่สามารถมองเห็นผ่านกระจกมัว หิมะหน้าของฉันเหมือนกระสุนขนาดเล็กและน้ำแข็งที่เกิดขึ้นในเส้นผมของฉัน ในความเป็นจริง หิมะที่ตกลงมาอย่างหนัก ในขณะที่พายุส่วนใหญ่จะวัดเป็นนิ้ว มีวัดในฟุต โดยเวลาที่พายุในที่สุดให้ขึ้นสี่วันต่อมากว่าเจ็ดฟุตของหิมะได้ตกลงมาสิ่งที่ฉันได้เห็นเมื่อฉันเปิดหน้าต่างห้องนอน เรื่องที่สองของฉันฉันช็อค เพื่อนบ้านของฉันทั้งหมดได้หายไปภายใต้ผ้าห่มสีขาวหนาของหิมะ ฉันมองออกไปหน้าต่างเปิดอยู่ ลมหายใจที่มองเห็นได้ในอากาศสดชื่นเย็นของผม ผมไม่อาจเห็นรถคันเดียว หรือ บุช ทุกอย่างมันฝังอยู่ในแนวนอนที่เงียบสงบในผลรวมที่เหลืออยู่หลังจากพายุก็ทำให้มันเป็นหนึ่งในที่เลวร้ายที่สุดของพายุฤดูหนาวในประวัติศาสตร์นิวยอร์ก