On April 9, 2015 I stepped into wha

On April 9, 2015 I stepped into what was once a beautiful country home, built by a loving and caring family. This home, like many others through the calm collective of broken backstreets and forsaken farmland, remains as nothing more than a pigeonholed box of garbage to almost all who pass. Many of us open books, and most of us will even look inside, but it’s important that we take a moment to read. I always do my best to truly see a place for not only what it is, but also what it once was, learning its full story. Sometimes, just as with many books, you can discover a wonderful world hidden inside these structures. So what will become of the places that life has vacated? In most cases, homes are swallowed whole by nature itself, but many of them can sit untouched for decades, simply collecting dust. As usual, I had no idea what I was about to walk into, but what I soon witnessed here could only be described as overwhelming; so overwhelming, in fact that I can’t even choose a specific word to describe the brilliance of it all.
Upon entrance, everything was in such an untouched, pristine condition; I could almost hear the home breathe. I felt the forgotten life wrap itself around me, immersing me into a collection of vivid memories. I was almost able to envision the days spent inside these walls through forsaken fragments of a past life. Musty papers, books and knick-knacks sat at either side of me as I trailed my fingers along dusty tabletops, traversing this empty space once abundant with life.
If you were to ask around, most of the neighborhood would tell you that one of the home’s former residents was quite a musician. Neighbors would stand outside in the warm, calm breeze of summer, hearing music fall from the house, listening as she played her organ at the open window. A harmonic connection fluttered through summer air and a delighted neighborhood would enjoy the show. It has now been years since any music has drifted from this home, as all has sat quiet since she passed.
Collections of forgotten treasures fill the space inside this former home, now resembling a dusty time capsule. Spider webs scale across couches, arm to arm, while books remain balanced on their shelves, and like a rose pressed between the dry pages of musty storybooks, hand-written notes survive scattered throughout. They enclose one’s whole world, an entire life held between their pages. One year, all was left behind and decades have since passed, while the pages of each book remain pressed together from end to end. Flattened notes still cling to them on their insides, while like chalky, chapped lips, the front and back covers sit tightly closed, screaming inside, wanting desperately to share a life full of stories.
In the backwoods, you never know what you might find left behind. These items remain situated amidst a mostly still environment, as dust and dirt continue to build up year after uninhabited year.

While searching through the attic, I noticed a lonely family photograph book protruding from a stack of papers, sitting atop a group of busted boxes. Normally, I feel as though if I could just reach into the pages of these books, I could become one with the lost lives they hold; in this particular instance, that was not the case. This photo book, just like the home surrounding it, sat empty. Growing more curious, I knelt before a stack of papers, my mind wandering one thought to the next as I sifted through signatures, notes and discarded doodles. Almost all documents inside this home date back to 1979 or earlier, with many items ranging anywhere from late 1800s to mid 1900s. Easter cards from 1979 rest perfectly preserved aside a living room chair, exactly 36 years since last Sunday, April 5, 2015.
We have reached a strange point in our timeline, where more and more structures have collectively become abandoned over the years, leaving us with a massive collection to sort through. We are faced with a very real representation of “out with the old, in with the new.” As people move from countryside to city, an increasing number of homes will become abandoned, due to their location. These structures will not be here forever, so it is important to document what is being tossed aside, left behind and forgotten. These photographs and writings will provide meaning for future generations, showcasing what once was, and is now no more.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บน 9 เมษายน 2015 ที่ผมก้าวเข้าไปในการก่อสร้างบ้านสวย โดยรัก และดูแลครอบครัว บ้าน เหมือนคนอื่น ๆ ผ่านร่วมสงบเสียถนนและพื้นที่การเกษตรทอดทิ้ง ยังคงเป็นกล่องขยะเกือบทั้งหมดที่ผ่าน pigeonholed คนเราเปิดหนังสือ และส่วนใหญ่เราจะได้ดูภายใน แต่มันเป็นสิ่งสำคัญที่เราใช้เวลาในการอ่าน ฉันเสมอดีที่สุดเห็นไม่เพียงแต่มันคืออะไร แต่ยัง สิ่งที่มันเคย เรียนรู้เรื่องเต็ม บางครั้ง เช่นเดียวกับหนังสือ คุณสามารถค้นพบโลกมหัศจรรย์ที่ซ่อนอยู่ภายในโครงสร้างเหล่านี้ ดังนั้น สิ่งที่จะกลายเป็นสถานที่ที่ชีวิตได้ว่าง ในกรณีส่วนใหญ่ บ้านถูกกลืนกิน โดยธรรมชาติเองทั้งหมด แต่หลายคนนั่งยังนาน เพียงแค่เก็บฝุ่น ตามปกติ มีความคิดอะไรที่ผมจะเดินไป แต่สิ่งผมเร็ว ๆ เห็นนี่อาจเพียงจะอธิบายเป็นครอบงำ เพื่อ ครอบงำ ในความเป็นจริงที่ว่า ฉันไม่สามารถเลือกคำอธิบายความหมายของมันทั้งหมดเมื่อประตูทางเข้า เสร็จในสภาพดังกล่าวที่ยัง บริสุทธิ์ นอกจากนี้ฉันเกือบจะสามารถได้ยินเสียงหายใจที่บ้าน ผมรู้สึกชีวิตลืมตัดเองรอบ ๆ ฉัน แช่ฉันลงในคอลเลกชันของความทรงจำที่สดใส ผมเกือบจะสามารถวาดภาพในวันที่ใช้อยู่ภายในกำแพงเหล่านี้ผ่านการทอดทิ้งชิ้นส่วนของชีวิตผ่านมา นาน ๆ ใช้ทีเอกสาร หนังสือ และของกระจุกกระจิกจากต่างนั่งที่ด้านใดด้านหนึ่งของฉันเป็นฉันหายนิ้วของผมพร้อมโต๊ะฝุ่น ภายนี้ว่างเมื่ออุดม ด้วยชีวิตหากคุณต้องการสอบถาม ส่วนใหญ่ในย่านจะบอกคุณที่หนึ่งของผู้อยู่อาศัยเดิมของบ้าน ได้เป็นนักดนตรี เพื่อนบ้านจะยืนอยู่ด้านนอกลมสงบ อบอุ่นของฤดูร้อน ฟังเพลงตกจากบ้าน ฟังเป็นเธอเล่นอวัยวะของเธอที่หน้าต่างเปิด การเชื่อมต่อค่า fluttered ผ่านฤดูร้อนอากาศ และย่านยินดีจะเพลิดเพลินกับการแสดง ขณะนี้ได้มีตั้งแต่เพลงมีลอยจากนี้ มีนั่งเงียบ เพราะเธอผ่านคอลเลกชันของสมบัติลืมเติมพื้นที่ภายในบ้านเก่า ตอนนี้ คล้ายแคปซูลเวลาฝุ่น ขนาดใยแมงมุมบนโซฟา แขนแขน ในขณะที่หนังสือยังคงสมดุล บนชั้นวางของ และไม่ ชอบดอกกุหลาบกดหน้าแห้งนาน ๆ ใช้ที storybooks การบันทึกย่อที่เขียนด้วยลายมือรอดกระจายทั่ว พวกเขาใส่ของโลก มีชีวิตทั้งหมดที่จัดขึ้นระหว่างหน้าของพวกเขา 1 ปี ทั้งถูกทิ้ง และทศวรรษตั้งแต่ผ่าน ไป ในขณะที่หน้าของหนังสือแต่ละยังคงกดกันจบสิ้น ทำให้แบนลงบันทึกยึดนิ่งไปบนตน insides ในขณะที่เช่นริมฝีปากลดการแห้ง ฟิต ด้านหน้า และปกหลังนั่งปล็อก จุดภายใน อยากใช้ชีวิตเต็มไป ด้วยเรื่องราวใน backwoods คุณไม่ทราบสิ่งที่คุณอาจพบซ้ายด้านหลัง รายการเหล่านี้ยังคงอยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่นิ่งเป็นส่วนใหญ่ เป็นฝุ่นและสิ่งสกปรกจะสร้างขึ้นในปีหลังจากปีหมู่ในขณะที่ค้นหาผ่านห้องใต้หลังคา ผมสังเกตเห็นหนังสือภาพถ่ายครอบครัวที่โดดเดี่ยวยื่นออกมาจากกองซ้อนของเอกสาร นั่งบนกลุ่มของกล่องที่จับ ปกติ ผมรู้สึกว่าถ้าฉันไม่สามารถเข้าหน้าของหนังสือเหล่านี้ เพียงฉันอาจกลายเป็นมีชีวิตหายไปพวกเขาถือ ในอินสแตนซ์นี้ ที่ไม่ได้กรณี สมุดภาพนี้ เหมือนบ้านโดยรอบ นั่งว่าง เติบโตอยากรู้เพิ่มเติม ฉันทำก่อนสแต็คของกระดาษ ของฉันจิตใจหลงคิดไป ตามที่ฉัน sifted ผ่านลายเซ็น บันทึกย่อ และละทิ้ง doodles เอกสารเกือบทั้งหมดภายในวันนี้บ้านกลับ ไป 1979 หรือก่อนหน้านี้ มีหลายรายการได้ตั้งแต่ช่วงปลายปีถึงช่วงกลางศตวรรษที่ 19 บัตรอีสเตอร์จาก 1979 เหลือสมบูรณ์เก็บไว้เก้าอี้ห้องนั่งเล่น ว่า 36 ปีนับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายวันอาทิตย์ 5 เมษายน 2015เรามาถึงจุดแปลกในเส้นเวลาของเรา ซึ่งโครงสร้างมาก ขึ้นได้รวมกันกลายเป็นทิ้งปี ออกจากเรากับคอลเลกชันขนาดใหญ่การจัดเรียง เราจะต้องเผชิญกับการแสดงอย่างแท้จริงของ "เช็คกับเก่า ด้วยใหม่" เป็นคนย้ายจากชนบทการเมือง การเพิ่มจำนวนบ้านจะกลายเป็นถูกทอดทิ้ง ตั้ง โครงสร้างเหล่านี้จะไม่ได้ที่นี่ตลอดไป ดังนั้นจึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะเอกสารสิ่งถูกโยนไว้ ทิ้ง และลืม ภาพและงานเขียนเหล่านี้จะให้ความหมายสำหรับรุ่นในอนาคต แสดงสิ่งหนึ่งครั้ง และตอนนี้ไม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อวันที่ 9 เมษายน 2015 ผมก้าวเข้าไปในสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้านของประเทศที่สวยงามสร้างขึ้นโดยครอบครัวที่รักและห่วงใย บ้านนี้เหมือนคนอื่น ๆ ผ่านส่วนรวมสงบของ Backstreets หักและพื้นที่การเกษตรถูกทอดทิ้งยังคงเป็นอะไรมากไปกว่ากล่องชุกของขยะไปเกือบทุกที่ผ่านการ พวกเราหลายคนหนังสือเปิดและส่วนใหญ่ของเราแม้จะมีลักษณะภายใน แต่มันเป็นสิ่งสำคัญที่เราใช้เวลาสักครู่เพื่ออ่าน ฉันมักจะทำดีที่สุดของฉันอย่างแท้จริงดูสถานที่สำหรับการไม่เพียง แต่สิ่งที่มันเป็น แต่ยังมีสิ่งที่มันเคยเป็นเรื่องการเรียนรู้อย่างเต็มรูปแบบ บางครั้งเช่นเดียวกับหนังสือหลายเล่มคุณสามารถค้นพบโลกมหัศจรรย์ที่ซ่อนอยู่ภายในโครงสร้างเหล่านี้ ดังนั้นสิ่งที่จะกลายเป็นสถานที่ที่ว่าชีวิตได้ลุก? ในกรณีส่วนใหญ่ที่อยู่อาศัยจะถูกกลืนกินทั้งโดยธรรมชาติของตัวเอง แต่ส่วนมากของพวกเขาสามารถนั่งแตะต้องมานานหลายทศวรรษเพียงแค่เก็บฝุ่น ตามปกติผมก็มีความคิดว่าผมกำลังจะเดินเข้าไป แต่สิ่งที่ฉันเร็ว ๆ นี้ร่วมเป็นสักขีพยานที่นี่เท่านั้นที่สามารถอธิบายได้ว่าครอบงำ; เพื่อครอบงำในความเป็นจริงที่ฉันไม่สามารถแม้แต่จะเลือกเฉพาะคำที่จะอธิบายความหมายของมันทั้งหมด.
เมื่อเข้าทุกอย่างอยู่ในเช่นแตะต้องสภาพเก่าแก่; ฉันเกือบจะสามารถได้ยินเสียงบ้านหายใจ ผมรู้สึกว่าชีวิตตัวเองลืมห่อรอบฉันแช่ลงไปในคอลเลกชันฉันของความทรงจำที่สดใส ผมก็เกือบจะสามารถที่จะมองเห็นวันที่ใช้ภายในผนังเหล่านี้ผ่านเศษทอดทิ้งของชีวิตที่ผ่านมา เอกสารอับหนังสือและของกระจุกกระจิกนั่งอยู่ที่ด้านใดด้านหนึ่งของฉันเป็นฉันหายมือของฉันพร้อมโต๊ะเต็มไปด้วยฝุ่นภายในนี้พื้นที่ว่างเปล่าที่ครั้งหนึ่งเคยอุดมไปด้วยชีวิต.
ถ้าคุณจะขอรอบส่วนใหญ่ของพื้นที่ใกล้เคียงจะบอกคุณได้ว่าเป็นหนึ่งใน บ้านเก่าที่อาศัยอยู่ก็ค่อนข้างเป็นนักดนตรี เพื่อนบ้านจะยืนอยู่ข้างนอกในที่อบอุ่นลมสงบของฤดูร้อน, ฤดูใบไม้ร่วงได้ยินเพลงจากบ้านฟังเธอเล่นอวัยวะของเธอที่หน้าต่างที่เปิดอยู่ การเชื่อมต่อประสานเบาโผบินผ่านอากาศในช่วงฤดูร้อนและพื้นที่ใกล้เคียงมีความยินดีที่จะเพลิดเพลินกับการแสดง จะได้รับตอนนี้ปีตั้งแต่เพลงใด ๆ ได้ลอยจากบ้านนี้เป็นทั้งหมดได้นั่งเงียบตั้งแต่เธอผ่าน.
คอลเลกชันของสมบัติลืมเติมช่องว่างภายในบ้านอดีตตอนนี้คล้ายแคปซูลเวลาเต็มไปด้วยฝุ่น ใยแมงมุมทั่วเตียงนอนขนาดแขนแขนในขณะที่ยังคงความสมดุลหนังสือบนชั้นวางของพวกเขาและเช่นเดียวกับดอกกุหลาบกดระหว่างหน้าแห้งของหนังสือนิทานอับบันทึกที่เขียนด้วยมืออยู่รอดกระจายอยู่ทั่ว พวกเขาใส่ทั้งโลกหนึ่งของชีวิตทั้งหมดที่จัดขึ้นระหว่างหน้าของพวกเขา หนึ่งปีทั้งหมดถูกทิ้งไว้ข้างหลังและทศวรรษที่ผ่านมานับตั้งแต่มีการส่งผ่านในขณะที่หน้าของหนังสือแต่ละเล่มยังคงกดเข้าด้วยกันตั้งแต่ต้นจนจบ บันทึกบี้ยังคงยึดติดกับพวกเขาในอวัยวะภายในของพวกเขาในขณะที่เช่นจั๊วะ, ริมฝีปากแตก, ด้านหน้าและด้านหลังปกนั่งปิดฝาให้แน่นกรีดร้องภายในที่ต้องการอย่างยิ่งที่จะแบ่งปันชีวิตที่เต็มไปด้วยเรื่องราว.
ในป่าดงดิบที่คุณไม่เคยรู้ว่าสิ่งที่คุณอาจพบว่า ทิ้งไว้ข้างหลัง. รายการเหล่านี้ยังคงอยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ส่วนใหญ่ยังคงเป็นฝุ่นและสิ่งสกปรกยังคงที่จะสร้างขึ้นปีหลังจากปีที่ไม่มีใครอยู่. ขณะที่การค้นหาผ่านห้องใต้หลังคาที่ผมสังเกตเห็นหนังสือถ่ายภาพครอบครัวเหงาโผล่ออกมาจากกองเอกสารนั่งอยู่บนกลุ่มของกล่อง Busted . ปกติผมรู้สึกว่าถ้าฉันเพียงแค่สามารถเข้าถึงในหน้าของหนังสือเหล่านี้ผมอาจจะกลายเป็นหนึ่งเดียวกับชีวิตของพวกเขาถือหายไป; ในกรณีนี้โดยเฉพาะที่ไม่ได้กรณีที่ หนังสือภาพนี้เช่นเดียวกับบ้านที่อยู่รอบ ๆ มันนั่งที่ว่างเปล่า อยากรู้อยากเห็นการเจริญเติบโตมากขึ้นผมคุกเข่าก่อนที่จะสแต็คของเอกสารใจของฉันหลงหนึ่งความคิดต่อไปขณะที่ผมร่อนผ่านลายเซ็นบันทึกและทิ้งภาพดูเดิล เอกสารเกือบทั้งหมดภายในวันที่บ้านนี้กลับไปที่ 1979 หรือก่อนหน้านี้มีหลายรายการตั้งแต่ใดก็ได้จากปี 1800 ปลายปี 1900 ช่วงกลางเดือน บัตรอีสเตอร์ 1979 ส่วนที่เหลือจากการเก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์แบบกันเก้าอี้ห้องนั่งเล่นว่า 36 ปีนับตั้งแต่วันอาทิตย์ที่ 5 เมษายน 2015 เราได้มาถึงจุดที่แปลกในระยะเวลาของเราที่โครงสร้างมากขึ้นได้กลายเป็นที่ถูกทอดทิ้งรวมปีที่ผ่านมาออกจากเรา กับคอลเลกชันขนาดใหญ่เพื่อจัดเรียง เรากำลังเผชิญกับการเป็นตัวแทนที่แท้จริงของ "ออกกับเก่าในกับใหม่." ในฐานะที่เป็นคนย้ายจากชนบทเข้าเมืองจำนวนที่เพิ่มขึ้นของที่อยู่อาศัยจะกลายเป็นที่ถูกทิ้งร้างเนื่องจากสถานที่ของพวกเขา โครงสร้างเหล่านี้จะไม่อยู่ที่นี่ตลอดไปดังนั้นจึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะจัดทำเอกสารสิ่งที่จะถูกโยนทิ้งทิ้งและลืม ภาพเหล่านี้และงานเขียนจะให้ความหมายสำหรับคนรุ่นอนาคต, การจัดแสดงสิ่งที่เคยเป็นและตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมาก