“Yes, let’s have a look” The nurse

“Yes, let’s have a look” The nurse smiled at Noya who just wanted to get this over with. “Come sit down.”

All she did was check his eyes, that was all she needed; a big sigh of relief. “A mild concussion.” She looked to Asahi as she got ice for the smaller boy. “I wouldn’t let him play for the rest of the day.”

Asahi bowed and thanked her. Looking to Noya to do the same, which he did begrudgingly. Practice would be over by now anyway. Noya felt a little silly walking around with ice on his head.

“you know Daichi isn’t going to let you do a lot at practice for the next couple of days” Asahi said in a matter of fact tone. Noya knew he was right, Daichi would never let him practice with a concussion.

“Daichi doesn’t need to know I am hurt.” Noya started.

“Noya, you know I am not a very good liar.” Asahi mumbled.

“Please. Please. Please. Asahi, I love practice and we have matches and the tournament and I need the practice.” Noya begged. Not to mention that being home after school was not something Nishinoya wanted, at all. He needed to go to practice.

Asahi looked at Noya, his eyes pleading with him, they were the perfect color of brown. Asahi melted “Fine, I will not tell Daichi as long as he doesn’t directly ask me about it.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ใช่ ลองมาดู" พยาบาลยิ้มที่ Noya ที่เพียงแค่ต้องการที่จะได้รับนี้ไปด้วย "มานั่งลง"ทั้งหมดที่เธอคือดวงตาของเขา ที่ทั้งหมดที่เธอจำเป็นต้อง ตรวจสอบ ถอนหายใจที่ควยของบรรเทา "การอ่อนสั่นสะเทือน" เธอมองไปอาซาฮี ตามที่เธอได้รับน้ำแข็งสำหรับเด็กเล็ก "ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาเล่นที่เหลือของวัน"อาซาฮีโค้งคำนับ และขอบคุณเธอ มองการ Noya ทำแบบเดียวกัน ซึ่งเขาไม่ begrudgingly ปฏิบัติจะเป็นอย่างไรก็ตาม โดยขณะนี้ Noya รู้สึกโง่เล็กน้อยเดินรอบ ๆ น้ำแข็งบนศีรษะของเขา"คุณรู้จักห้องอาหาร Daichi ไม่ได้ไปให้คุณทำมากที่ปฏิบัติสำหรับคู่ถัดไปของวัน" อาซาฮีกล่าวในเรื่องของเสียงจริง Noya รู้ได้ ห้องอาหาร Daichi จะไม่ปล่อยให้เขาปฏิบัติกับการสั่นสะเทือน"ห้องอาหาร Daichi ไม่จำเป็นต้องรู้ว่า ฉันเจ็บ" Noya เริ่มต้น"Noya คุณคิดว่า ผมไม่โกหกเก่งมาก" อาซาฮี mumbled"โปรด กรุณา กรุณา อาซาฮี ฉันรักการปฏิบัติเรามีตรงกันและการแข่งขัน และต้องปฏิบัติ" Noya ขอร้อง ไม่ต้องพูดถึงว่า บ้านหลังโรงเรียนไม่สิ่งที่นิชิโนยะอยาก ที่ทั้งหมด เขาจำเป็นต้องไปปฏิบัติอาซาฮีมองที่ Noya ตาของเขาร้องกับเขา พวกเขาเป็นสีน้ำตาล อาซาฮีละลาย "ดี ฉันจะไม่บอกห้องอาหาร Daichi ตราบใดที่เขาไม่ตรงถามฉันเกี่ยวกับมัน"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ใช่ขอให้มีรูปลักษณ์ที่" พยาบาลยิ้ม Noya ที่เพียงแค่ต้องการที่จะได้รับนี้ไปด้วย "มานั่งลง." ทั้งหมดที่เธอทำก็คือการตรวจสอบดวงตาของเขานั่นคือทั้งหมดที่เธอต้องการ; ถอนหายใจด้วยความโล่งอกใหญ่ "การสั่นสะเทือนที่ไม่รุนแรง." เธอมองไปที่อาซาฮีที่เธอมีน้ำแข็งสำหรับเด็กที่มีขนาดเล็ก "ผมจะไม่ปล่อยให้เขาเล่นให้กับส่วนที่เหลือของวัน." อาซาฮีและโค้งคำนับขอบคุณเธอ มองหาที่จะ Noya จะทำเช่นเดียวกันซึ่งเขาได้สลับ การปฏิบัติจะเป็นไปโดยขณะนี้อยู่แล้ว Noya รู้สึกโง่เดินเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบกับน้ำแข็งบนศีรษะของเขา. "คุณรู้ว่าไดอิชิจะไม่ยอมให้คุณทำมากในการปฏิบัติสำหรับคู่ต่อไปของวัน" อาซาฮีกล่าวว่าในเรื่องของเสียงความเป็นจริง Noya รู้ว่าเขาเป็นขวาไดอิชิจะไม่ปล่อยให้เขาปฏิบัติกับการสั่นสะเทือน. "ไดอิชิไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันเจ็บ." Noya เริ่มต้น. "Noya คุณรู้ว่าผมไม่ได้เป็นคนโกหกที่ดีมาก." อาซาฮีพึมพำ. " กรุณา. กรุณา. กรุณา. อาซาฮี, ฉันรักการปฏิบัติและเรามีการแข่งขันและการแข่งขันและฉันต้องปฏิบัติ. "Noya ขอร้อง ไม่พูดถึงว่าเป็นบ้านหลังเลิกเรียนไม่ได้สิ่งที่ต้องการ Nishinoya ในทุก เขาต้องการที่จะไปฝึก. อาซาฮีมองที่ Noya ตาของเขาขอร้องให้เขาพวกเขาเป็นสีที่สมบูรณ์แบบของสีน้ำตาล อาซาฮีละลาย "ดีฉันจะไม่บอกไดอิชิตราบใดที่เขาไม่ได้โดยตรงถามฉันเกี่ยวกับมัน."

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" ใช่ เรามาดู " พยาบาลยิ้มให้ noya ใครแค่อยากให้มันจบ " มานั่งนี่สิ "ทั้งหมดที่เธอทำคือตรวจดวงตาของเขา นั่นคือทั้งหมดที่เธอต้องการ ; ถอนหายใจใหญ่ ชื้น " อ่านใจ " เธอมองไปที่ซา ขณะที่เธอมีน้ำแข็งสำหรับเด็กเล็ก . " ผมจะไม่ปล่อยให้เขาเล่นที่เหลือของวัน " .อาซาฮีคำนับและขอบคุณเธอ หา noya เพื่อทำแบบเดียวกัน ซึ่งเขาได้ begrudgingly . ฝึกคงจบแล้วล่ะค่ะ noya สึกโง่เดินไปรอบ ๆด้วยน้ำแข็งบนหัวของเขา" คุณก็รู้จิ ไม่ได้จะให้คุณมากในการปฏิบัติสำหรับคู่ถัดไปของวัน " ซา กล่าวว่า ในเรื่องเสียง noya รู้ว่าเขาพูดถูก ไดจิ ไม่เคยให้เขาฝึกกับอะไรก็ตาม" ไดจิไม่ต้องรู้ว่าผมเจ็บ " เริ่ม noya ." noya , คุณรู้ว่าผมโกหกไม่เก่ง " ซาพึมพำ ." ได้โปรด ได้โปรด ได้โปรด อาซาฮี ผมชอบฝึก และเรามีแมตช์การแข่งขัน และฉันต้องซ้อม " noya ขอร้อง ไม่ต้องพูดถึงว่า อยู่บ้านหลังโรงเรียน ก็ไม่ใช่สิ่งที่ nishinoya ต้องการทั้งหมด เขาต้องไปซ้อมอาซาฮีมอง noya ดวงตาอ้อนวอนเขา พวกเขามีสีที่สมบูรณ์แบบของบราวน์ อาซาฮีละลาย " ก็ได้ ผมจะไม่บอก ไดจิ ตราบใดที่เขาไม่ได้โดยตรงถามฉันเกี่ยวกับมัน . "