When I heard that the Institut d’Eg

When I heard that the Institut d’Egypte was on fire on Saturday, December 17, I rushed down to see the tragedy for myself. It was a horrifying scene: flames of fire rose up from the corners of the collapsing building, the smell of smoke, hovered, heavy and stifling, over the whole place, demonstrators were shouting slogans against the regime that has not in fact fallen, and against the police and the military council. My phone rang nonstop. Friends kept calling to find out what could be done to save whatever was left to be saved.

The next day I went back. This time, I entered the building under a hail of stones thrown at each other by demonstrators and the army. Friends and I rushed to take as many books out as we could before the building collapsed on our heads.And yet, despite all this, and just like the day before, I found myself unconcerned, with the tragedy-- or at least not concerned enough. I soon realized why. I had begun my day by going with friends, to the morgue in the Zeinhom district, in solidarity with the families of Sheikh Emad Effat and six other martyrs killed the night before by shots that most suspected came from the army. There, we heard testimonies from the families of the martyrs and weeping that broke our hearts. From there, we went to the Al-Azhar mosque to pray over the body of Sheikh Effat, and walked in a solemn funeral procession to the family’s section of the graveyard in Imam al-Shafei.

The funeral turned into a demonstration as well: people continuously shouted slogans against the military council and its shameful deeds.

When I arrived in Tahrir Square that evening and saw the fire, there was only one thing I could think: today we have faced a loss much more precious than the books of the Institut d’Egypte. I specialize in the 19th century history of Egypt, I know all too well the importance of books being burned before my eyes. But the lost lives of all of the martyrs in Tahrir Square, day after day, are more valuable than those burning books—however rare and expensive they might be.

In the following days, my indifference turned into outrage at the lackluster coverage of the official media, which kept repeating the line that a bunch of "thugs" had set the fire, going so far as to claim that there was a plot out there to burn down all of Egypt.

I was not present when the fire broke out; I cannot determine who set it. But I did see all those young people the military and its media called "thugs," as they surged into that inferno to save what books could be saved and hand them over to the military police. If this is the behavior of thugs, then all I can say to those thugs is: "Thank you for your heroism. We stand ashamed in the face of your courage."

All the sudden interest in the Institute d’Egypte leaves me even angrier. We are ignoring the real problem that led to its burning. The real problem is not that the building was without fire extinguishers, or that the army failed to secure it. The real tragedy is that no one — not even scholars — knew of its existence in the first place. Nor did those who lament the lost manuscripts ever bother to read them.

The real value of a book cannot be measured by its rarity or high cost, but rather by the information it contains. The significance of a library cannot be measured by the number or scarcity of its books, but rather by those who frequent the library and read its books. A library frequented by no one, and which people notice only when it is set ablaze, has no real value.

Worse still is the way we lament the burnt Institute and blame the beautiful young people of Egypt who risked their lives to save its books, even as we close our eyes to women dragged down the street, and youth shot in the eye by the military, and the lives being lost every single day.

Khaled Fahmy is a historian and chair of the history department at the American University in Cairo

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อผมได้ยินว่า d'Egypte สถาบันถูกไฟไหม้ในวันเสาร์ 17 ธันวาคม ฉันวิ่งลงไป เห็นตัวเอง มันเป็นฉากที่น่าสะพรึงกลัว: เปลวไฟลุกขึ้นจากมุมของการยุบอาคาร กลิ่นควัน โฮเวอร์ หนัก และยับยั้ง กว่าทั้งหมด ผู้ประท้วงได้ตะโกนคำขวัญต่อ ต้านระบอบการปกครองที่ไม่จริงตก และคณะทหารและตำรวจ โทรศัพท์ของฉันรัง nonstop เพื่อนเก็บไว้เรียกหาอะไรทำเพื่อบันทึกสิ่งที่เหลือบันทึกวันถัดไปฉันก็ไป เวลานี้ ฉันป้อนอาคารภายใต้ hail หินโยนกัน โดยผู้ประท้วงและกองทัพ เพื่อนและวิ่งควักหนังสือมากเหมือนเราสามารถก่อนอาคารยุบอยู่บนหัวของเราและ แม้ทั้งหมดนี้ยัง และ เหมือนวันก่อน ฉันพบ unconcerned กับโศกนาฏกรรม - หรือที่ ไม่เกี่ยวข้องเพียงพอ ฉันรับรู้ทำไมเร็ว ๆ นี้ ฉันเริ่มวันของฉันไปกับเพื่อน การ morgue ใน Zeinhom เอกภาพครอบครัว Emad Effat ชีคและ 6 อื่น ๆ อนุสรณ์ผู้เสียสละตาย คืนก่อน โดยภาพ ส่วนใหญ่ที่สงสัยว่ามาจากกองทัพ มี เราได้ยินคำจากครอบครัวอนุสรณ์ผู้เสียสละ และการร้องไห้ที่ยากจนใจของเรา จาก เราไปที่มัสยิดอัลอัซฮัรอธิษฐานทั่วร่างกายของ Effat นี่ ทางเดินในขบวนศพบุดของครอบครัวส่วนของสุสานในอิมามอัล-Shafeiเปิดในงานศพเป็นการสาธิตเช่น: คนตะโกนคำขวัญคณะทหารและการกระทำแม้อย่างต่อเนื่องเมื่อมาถึง Tahrir สแควร์ในคืนนั้น และเห็นไฟ มีสิ่งเดียวเท่านั้นที่สามารถคิด: วันนี้เราต้องเผชิญการสูญเสียมีค่ามากกว่าของ d'Egypte สถาบันการ ผมเชี่ยวชาญในประวัติศาสตร์ของศตวรรษที่ 19 ของอียิปต์ ฉันรู้ทั้งหมดดีเกินไปความสำคัญของหนังสือที่ถูกเขียนก่อนตา แต่ชีวิตหายไปของอนุสรณ์ผู้เสียสละใน Tahrir สแควร์ ตลอดวัน มีค่ามากกว่าผู้เขียนหนังสือซึ่งหายาก และราคาแพงแต่อาจเป็นได้ในวันต่อไปนี้ ท่านฉันเปิดไปข่มขืนที่ครอบคลุม lackluster ของสื่อมวลชนอย่างเป็นทางการ ที่เก็บซ้ำบรรทัดที่พวงของ "นักเลง" ก็ตั้งไฟ ไปจนถึงกับอ้างว่า มีแผนออกมีการเผาทั้งหมดของอียิปต์ไม่มีเมื่อไฟร้องไห้ ฉันไม่สามารถกำหนดที่ตั้ง แต่ไม่เห็นทั้งหมดที่คนหนุ่มสาวทหารและสื่อเรียกว่า "นักเลง พวกเขาจากเพิ่มขึ้นเป็นนรกที่บันทึกหนังสืออะไรสามารถบันทึก และมอบให้ตำรวจทหาร นี่คือพฤติกรรมของนักเลง ถ้าฉันสามารถพูดกับนักเลงเหล่านั้นทั้งหมดคือ: "ขอบคุณสำหรับวีรบุรุษของคุณ เรายืนละอายหน้าความกล้าของคุณ"ทันทีสนใจใน d'Egypte สถาบันออกจากฉันแม้ angrier เราจะละเว้นปัญหาแท้จริงที่นำไปสู่การเขียน ปัญหาจริงไม่ใช่ว่า สร้างได้โดยไม่ต้องดับเพลิง หรือว่า กองทัพไม่สามารถรักษาความปลอดภัย โศกนาฏกรรมจริงว่าไม่มีใคร – ไม่แม้แต่นักวิชาการ — รู้เรื่องมันมีอยู่ในสถานที่แรก ไม่ไม่ใครครวญต้นฉบับสูญหายเคยรบกวนอ่านให้ไม่สามารถวัดมูลค่าแท้จริงของหนังสือของหายากหรือต้นทุนสูง แต่ โดยรายละเอียด นั้น ไม่สามารถวัดความสำคัญของห้องสมุด ตามจำนวนหรือขาดแคลนหนังสือของ แต่ โดยที่ประจำห้องสมุด และอ่านหนังสือของ รีบายใคร และคนที่สังเกตเฉพาะเมื่อค่าไฟเผา มูลค่าที่แท้จริงไม่ได้แย่ยังเป็นวิธีเราครวญสถาบันไหม้ และตำหนิสวยหนุ่มคนอียิปต์ risked ชีวิตการบันทึกของหนังสือ แม้เราปิดตากับผู้หญิงลากถนน และเยาวชนยิง โดยทหารในตา และชีวิตที่เลือนหายไปทุก ๆ วันKhaled Fahmy เป็นนักประวัติศาสตร์และเก้าอี้ของภาควิชาประวัติศาสตร์มหาวิทยาลัยอเมริกันในกรุงไคโร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อฉันได้ยินว่า Institut d'egypte ไฟไหม้เมื่อวันเสาร์ที่ 17 ธันวาคม ผมรีบวิ่งลงไปดูเหตุการณ์ด้วยตัวเอง มันเป็นฉากที่น่ากลัว : เปลวเพลิงลุกขึ้นจากมุมตึกถล่ม , กลิ่นควัน , ม้วน , หนักและอึดอัดกว่าที่ทั้งหมด ผู้ชุมนุมได้ตะโกนคำขวัญต่อต้านการปกครองที่ไม่ได้ ในความเป็นจริงแล้วและต่อสู้กับตำรวจและสภาทหาร โทรศัพท์ดังไม่หยุดเลย เพื่อนๆ โทรมาหาเพื่อหาสิ่งที่สามารถทำได้เพื่อช่วยอะไรก็ไม่เหลือรอด

วันถัดไปผมกลับไป เวลานี้ ฉันเข้าไปในอาคารภายใต้ลูกเห็บหินโยนที่แต่ละอื่น ๆโดยผู้ชุมนุมและทหารเพื่อนและฉันรีบวิ่งไปเอาหนังสือหลายเล่มออกมาเท่าที่จะทำได้ก่อนที่ตึกจะถล่มลงมาบนหัวเรา และยังแม้จะมีทั้งหมดนี้ เหมือนวันก่อน ฉันพบว่าตัวเองไม่สนใจ ด้วยโศกนาฏกรรม . . . หรืออย่างน้อยก็ไม่กังวลแล้ว และผมก็รู้ว่าทำไม ผมเริ่มวันของฉันจะไปกับเพื่อน ไปที่ห้องเก็บศพใน zeinhom ตำบลในความสมัครสมานกับครอบครัวของ ชีค emad effat หกพอกันอื่นฆ่าเมื่อคืนก่อน โดยภาพที่สงสัยมากที่สุดมาจากกองทัพ มีเราฟังโอวาทจากครอบครัวของผู้พลีชีพและร้องไห้ที่ทำลายหัวใจของเรา จากตรงนั้น เราเดินไปมัสยิดอัลอัซฮัร อธิษฐานผ่านร่างกายของ effat ชีค ,และเดินในขบวนงานศพเคร่งขรึมในส่วนของสุสานอิหม่ามอัลชาเฟยของครอบครัว

งานศพกลายเป็นสาธิตเช่นกัน : คนอย่างต่อเนื่อง ตะโกนคำขวัญต่อต้านสภาทหารและการกระทำที่น่าอับอายของ

เมื่อฉันมาถึงใน Tahrir สแควร์ที่เย็นและเห็นไฟไหม้ , มีเพียงหนึ่งสิ่ง ฉันคิดว่า :วันนี้เราต้องเผชิญกับการสูญเสียมากยิ่งกว่าหนังสือของสถาบัน d'egypte . ผมเชี่ยวชาญในศตวรรษที่ 19 ประวัติความเป็นมาของอียิปต์ ผมรู้ดีถึงความสำคัญของหนังสือถูกเผาต่อหน้าต่อตา แต่การเสียชีวิตของผู้พลีชีพใน Tahrir สแควร์ วันแล้ววันเล่า มีคุณค่ามากกว่าการเผาหนังสือ แต่หายากและมีราคาแพง พวกเขาอาจจะ

ในวันต่อไปนี้ความเฉยเมยของฉันกลายเป็นความชั่วร้ายที่ความน่าเบื่อของสื่ออย่างเป็นทางการ ซึ่งยังคงย้ำเส้น ที่พวก " นักเลง " มีชุดไฟ ไปเท่าที่จะอ้างว่ามีพล็อตที่ออกมีที่จะเขียนลงทั้งหมดของอียิปต์

ผมไม่ได้อยู่ที่ไฟแตกออก ; ฉัน ไม่สามารถตรวจสอบผู้ที่กำหนดมัน แต่ผมเห็นพวกวัยรุ่นทหารและสื่อมวลชนเรียกว่า " อันธพาล" ที่พวกเขาเพิ่มขึ้นในนรกเพื่อบันทึกหนังสือที่อาจจะถูกบันทึกไว้ และส่งตัวให้กับตำรวจ ทหาร ถ้านี่เป็นพฤติกรรมของพวกอันธพาล แล้วทั้งหมดที่ฉันสามารถพูดกับพวกนักเลงนั่นคือ : " ขอบคุณสำหรับความกล้าหาญของคุณ เรายืนอับอายในใบหน้าของความกล้าหาญของคุณ . "

อยู่ๆก็สนใจในสถาบัน d'egypte ใบฉันโกธรมาก เราจะไม่สนใจปัญหาที่แท้จริงที่นำไปสู่การเผาปัญหาที่แท้จริงไม่ได้เป็นอาคารที่ไม่มีถังดับเพลิง หรือกองทัพล้มเหลวในการรักษาความปลอดภัย . โศกนาฏกรรมที่แท้จริงที่ไม่มีใครแม้แต่นักวิชาการ - รู้ว่าการดำรงอยู่ของมันในสถานที่แรก หรือผู้ที่โศกเศร้าสูญเสียต้นฉบับเคยรบกวนให้อ่าน

มูลค่าที่แท้จริงของหนังสือ ไม่สามารถวัดได้ด้วยของหายาก หรือราคาแพง แต่โดยข้อมูลประกอบด้วยความสำคัญของห้องสมุด ไม่สามารถวัดได้ด้วยตัวเลข หรือความขาดแคลนของหนังสือ แต่ค่อนข้างบ่อย ๆโดยผู้ที่ห้องสมุดและอ่านหนังสือของ ไลบรารี frequented โดยไม่มีใครและที่ผู้สังเกตเท่านั้นเมื่อมันถูกไฟไหม้ ไม่มีคุณค่าที่แท้จริง

แย่ลงยังคงเป็นวิธีเราคร่ำครวญสถาบันเผาและตำหนิหนุ่มสาวที่สวยงามของอียิปต์ ผู้ที่เสี่ยงชีวิตเพื่อบันทึกหนังสือของแม้ในขณะที่เราปิดตาของเราผู้หญิงลากลงบนถนน และในสายตาเยาวชนยิงโดยทหารและชีวิตหายไปทุกวัน

Khaled fahmy เป็นนักประวัติศาสตร์และประธานของแผนกประวัติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยอเมริกันในกรุงไคโร