Suppose one is blamed that one is b

Suppose one is blamed that one is bad for wanting to keep something one values all to oneself. One is told that one should share. One may, out of good faith in people, think that one may indeed be doing something wrong and one is facing a danger of losing friends or the appreciation of the people who bring up the accusation. Here one faces a decision: Will one bypass one's judgment and follow that of others - should one give up that value based on the judgment of others that it is the right thing to do, or should one act based on one's own conclusions? These two are not equal, not both are selfish.
If one decides to take others on their word, one gives up one's judgment and replaces it with others'. Not only that, but one actually gives up one's material goods. the dominant feeling one can expect from such a choice is a sense of loss of control. If it is not one's mind leading one's decisions - whose mind is it? Can one feel secure sitting in a car driven by someone else?

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สมมติว่าใครจะตำหนิว่าไม่ดีสำหรับความต้องการที่จะให้บางสิ่งบางอย่างหนึ่งค่าทั้งหมดกับตัวเอง หนึ่งจะบอกว่าควรแบ่งปัน หนึ่งอาจจะออกมาจากความเชื่อที่ดีในคนที่คิดว่าแน่นอนอาจจะทำอะไรผิดพลาดและจะหันอันตรายของการสูญเสียเพื่อนหรือการแข็งค่าของคนที่ขึ้นมากล่าวหา ที่นี่หนึ่งใบหน้าตัดสินใจ: จะหนึ่งบายพาสตัดสินหนึ่งและทำตามที่คนอื่น ๆ - หนึ่งควรจะให้ขึ้นค่าที่ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคนอื่น ๆ ที่ว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่จะทำหรือควรกระทำหนึ่งขึ้นอยู่กับข้อสรุปของตัวเอง? ทั้งสองจะไม่เท่ากันไม่ใช่ทั้งสองมีความเห็นแก่ตัว.
หากตัดสินใจที่จะใช้คนอื่น ๆ ในคำของพวกเขาอย่างใดอย่างหนึ่งให้ขึ้นการตัดสินของคนและแทนที่ด้วยคนอื่น ๆ ไม่เพียงแค่นั้น แต่จริงให้ขึ้นสินค้าวัสดุอย่างใดอย่างหนึ่ง ความรู้สึกที่โดดเด่นคนหนึ่งสามารถคาดหวังจากทางเลือกดังกล่าวเป็นความรู้สึกของการสูญเสียการควบคุม ถ้าไม่ได้ใจของคนชั้นนำในการตัดสินใจอย่างใดอย่างหนึ่ง - มีใจมันคืออะไร? หนึ่งสามารถรู้สึกปลอดภัยในการนั่งรถที่ขับเคลื่อนโดยคนอื่น?

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คิดว่าเป็นโทษที่ไม่ดีต้องการให้สิ่งที่มีค่ากับตัวเอง หนึ่งบอกหนึ่งที่ควรแบ่งปัน หนึ่งอาจจะออกจากความเชื่อที่ดีในคน คิดว่า แน่นอน อาจจะทำอะไรผิดพลาด และกำลังเผชิญกับอันตรายของการสูญเสียเพื่อนหรือแข็งค่าของคนที่มากล่าวหา ที่นี่หนึ่งยังคงมีการตัดสินใจ :หนึ่งจะข้ามหนึ่งของความยุติธรรมและติดตามของผู้อื่น - หนึ่งควรยอมแพ้ค่าขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผู้อื่น มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่ควรทำ หรือควรทำบนพื้นฐานของหนึ่งของบทสรุป ? ทั้งสองไม่เท่ากัน ไม่ใช่ทั้งยังเห็นแก่ตัว
ถ้าหนึ่งตัดสินใจที่จะใช้คนอื่น ๆคำหนึ่งให้ขึ้นหนึ่งของการตัดสินและแทนที่ด้วยคนอื่น ๆ ' ไม่เพียงแค่นั้นแต่จริงๆแล้วให้ขึ้นหนึ่งของสินค้าวัสดุ เด่นหนึ่งความรู้สึกที่สามารถคาดหวังจากเช่น ทางเลือกคือความรู้สึกของการสูญเสียการควบคุม ถ้ามันไม่ใช่ความคิดของผู้นําของการตัดสินใจของใคร ใจมัน จะรู้สึกปลอดภัย นั่งอยู่ในรถยนต์ที่ขับเคลื่อนโดยคนอื่น