As the day of the festival came clo

As the day of the festival came closer and closer, the virtual reality department had not made definite plans on what to do.

“What about dressing up as our Royal Road characters and doing a parade?”

“We should make a large dinosaur. We could make a Tyrannosaurus hologram, and if we had it roam around the festival, it could be the highlight of the festival.”

“How about the incomparably vicious Velociraptor? If we have hundreds of them running around and hunting humans…”

Only absurd and grandiose opinions emerged and a reasonable plan did not form.

It was when there were only two weeks left until the festival.

The student body executives held a meeting with the whole department.

“We must do something as well.”

This was the united view of the executive seniors, including the president.

However, there were neither preparations nor plans.

“It’s tiresome to prepare something for every festival, and there’s already no time so can’t we just pass it?”

Choi Sang Jun cautiously presented his opinion. Then the returning senior spoke with an impartial tone.

“The professors are currently wondering whether or not they should do another department membership training (MT) before the break.”

“….”
“Specifically, it’s a considerable Silmido, a 6 night, 7 day course…”
“I definitely want to participate in the festival!”

The previously uninterested seniors and new students offered their opinions.

“The problem is what could we do…? Of course we have to do the sports meet in the name of our department. Since there are a lot of girls in our department it’d be good if a lot of them came out and participated. Anyone opposed to it?”

“…”
“I see there’s none. Then let’s just have everyone attend.”

The President’s words were absolute.

Suffering a little in the festival was a hundred times better than going to Silmido.

“After that I think we urgently need to go out on at least the music festival, because the professors never fail to come and watch.”

“For the music festival, have about five teams practice and send them up.”

They were quickly coming to an agreement. Though it was a festival that the students should enjoy, they would do anything to impress the professors.

Even for the students, just attending was bothersome, but since Korea University’s festivals were famous and there were a lot of things to watch, they were waiting for the festival.

“And I think we’ll have to open a bar too, because we have to earn event funds from the bar. Who wants to participate in the bar?”

If it was a bar, they would have to cook until late at night, and there were a lot of chores to do. All things considered, though it was a tiresome job, Lee Hyun willingly raised his hand.

“You’re Lee Hyun, right? Okay, thanks. Anyone else?”

By the mood it seemed like all the freshmen and seniors had to participate in at least one task.

He had judged that it was better to work in the relatively comfortable bar.

‘The play or whatever is preparing all week, so just suffering during the festival time is probably better.’

Since the bar opened during the day, he might even be able to set aside some time. However, excluding Lee Hyun, there were no students who voluntarily raised their hands. In many ways, working the bar would make it difficult to sightsee and they regarded it as a pain, so no one wanted to participate.

Then, 1 female student raised her hand and broke everyone’s expectations.

It was an honor that she simply came to the same school as them. Though they saw her at school every day, it was she who was so beautiful that they wondered if it was a dream, reality, or heaven.

Seo Yoon was raising her hand.

Even the President was so taken aback that he spoke formally.
[T/N: In Korean, formal and informal speeches are very distinct.]

“Surely you do not plan to participate in the bar?”

Seo Yoon nodded slightly.

Then the other male students simultaneously raised their hands.

“President, me too! I would also like to try working in the bar.”
“I raised my hand first. Please just let me do it.”

“Sunbae. No, hyung-nim! It’s me, Dong Hun! You’ll squeeze me in, right? Right?”

“Sang Hyuk, I’ll buy you booze until we graduate so I’ll just request that you give me the bar job. I’ll enshrine you as my life’s savior!”

The other students’ eyes shone brightly as they shouted that they would participate, and the bar staff list quickly filled up.

To be continued…

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป็นวันเทศกาลมาใกล้ชิด และใกล้ กรมเสมือนจริงได้ไม่ทำแผนแน่นอนในสิ่งที่ต้องทำ"สิ่งที่เกี่ยวกับแต่งเป็นอักขระของรอยัลถนนและทำขบวนพาเหรด""เราควรทำให้ไดโนเสาร์ขนาดใหญ่ เราสามารถทำโฮโลแกรม Tyrannosaurus และถ้าเรามีมันเดินเตร่สถานเทศกาล อาจเป็นจุดเด่นของเทศกาล""วิธีการเกี่ยวกับการ Velociraptor ทายาแค่ ถ้าเรามีหลายร้อยของพวกเขาทำงานรอบและล่าสัตว์มนุษย์..."ความคิดเห็นที่ไร้สาระ และยอดเยี่ยมเกิด และแผนเหมาะสมไม่ได้เท่ามี เพียงสองสัปดาห์ที่เหลือจนถึงเทศกาลได้ผู้บริหารร่างกายนักศึกษาจัดประชุมกับแผนกทั้งหมด"เราต้องทำอะไรเช่นนั้น"นี่คือมุมมองของรุ่นพี่บริหาร รวมถึงประธานาธิบดีสหรัฐอย่างไรก็ตาม มีไม่เตรียมหรือแผนการ"เคอเตรียมบางสิ่งบางอย่างสำหรับทุกเทศกาล และมีแล้วไม่มีเวลาจึง ไม่สามารถเราเพิ่งผ่านมัน? "Choi Sang Jun เดินแสดงความเห็นของเขา แล้วพูดอาวุโสกลับมา ด้วยเสียงเป็นกลาง"อาจารย์ที่กำลังสงสัยหรือไม่ ควรทำอีกฝ่ายสมาชิกฝึกอบรม (MT) ก่อนแบ่ง"“….” "โดยเฉพาะ เป็น Silmido มาก 6 คืน หลักสูตร 7 วัน..." "แน่นอนอยากจะเข้าร่วมในเทศกาล"รุ่นพี่ก่อนหน้านี้ uninterested และนักเรียนใหม่นำเสนอความคิดเห็น"ปัญหาคือ อะไรเราไม่... แน่นอนว่าเราต้องทำความสปอร์ตในแผนกของเรา เนื่องจากมีจำนวนมากของสาว ๆ ในแผนกของเรา มันจะดีถ้าจำนวนมากออกมา และเข้าร่วม ใครข้ามไป"“…” "ฉันเห็นเป็นไม่ แล้วขอเพียงแค่มีคนเข้าร่วมประชุม"ประธานคำสัมบูรณ์ได้ทุกข์น้อยในเทศกาลเป็นครั้งร้อยดีกว่าไป Silmido"หลังจากที่ ผมคิดว่า เราเร่งด่วนต้องไปออกที่เทศกาลดนตรี เนื่องจากอาจารย์ที่ไม่พลาด มาชม""สำหรับเทศกาลดนตรี มีทีมห้าประมาณฝึกหัด และส่งค่า"นอกจากนี้พวกเขาได้อย่างรวดเร็วได้มาตกลง ว่ามันเป็นงานที่นักเรียนควรเพลิดเพลิน พวกเขาจะทำอะไรให้ประทับใจอาจารย์ที่สำหรับนักเรียน เพียงร่วมคือ bothersome แต่เนื่องจากเทศกาลเกาหลีมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียง และมีคนมากมายและสิ่งที่ต้องดู พวกเขาได้รอเทศกาล"แล้วคิดว่า เราจะมีการเปิดบาร์เกินไป เพราะเราจะได้รับเงินทุนเหตุการณ์จากแถบ ใครอยากมีส่วนร่วมในแถบ"ถ้าเป็นบาร์ พวกเขาจะต้องปรุงจนดึก และมีจำนวนมากจะทำงาน ถือ แม้ว่ามันเป็นงานที่น่าเบื่อ Lee Hyun ด้วยความเต็มใจยกมือขึ้น"คุณ Lee Hyun ขวา เอาล่ะ ขอบคุณ ใคร"โดยอารมณ์ เหมือนเฟรชเมนทั้งหมด และผู้สูงอายุได้เข้าร่วมงานน้อยเขาก็ตัดสินว่า มันดีกว่าที่จะทำงานในบาร์ค่อนข้าง'เล่นหรือหากมีการเตรียมทั้งอาทิตย์ ทุกข์ทรมานดังนั้นเพียงในช่วงเทศกาลได้คงดีกว่า'เนื่องจากแถบเปิดในระหว่างวัน เขาอาจแม้สามารถตั้งเวลาไว้ อย่างไรก็ตาม ไม่รวม Lee Hyun มีไม่มีนักเรียนที่สมัครใจยกมือของพวกเขา ในหลาย ๆ ทำงานบาร์จะทำให้มันยากที่จะเที่ยวชม และพวกเขาถือว่ามันเป็นความเจ็บปวด จึงไม่มีใครอยากเข้าร่วมแล้ว นักเรียนหญิงที่ 1 ยกมือของเธอ และความคาดหวังของคนยากจนเกียรติที่เธอมาเพียงแค่โรงเรียนเดียวกันเป็นไป ได้ แม้ว่าพวกเขาเห็นเธอที่โรงเรียนทุกวัน ได้เธอที่สวยงามมากว่า พวกเขาสงสัยว่า ถ้า มันเป็นความฝัน จริง หรือสวรรค์จินเกสท์ Seo ได้ยกมือของเธอแม้ประธานาธิบดีถูกดังนั้นตะลึงว่า เขาพูดอย่างเป็นกิจจะลักษณะ [T/n:ในเกาหลี สุนทรพจน์อย่างเป็นทางการ และไม่ได้แตกต่างกันมาก]"ก็คุณวางแผนเข้าร่วมในแถบ"จินเกสท์ Seo พยักหน้าเล็กน้อยแล้วที่อื่น ๆ นักเรียนชายยกมือพร้อมกัน"เพรสซิเดนท์ ฉันเกินไป ยังอยากลองทำงานในแถบงาน" "ผมยกมือก่อน เพียงแค่ผมทำ""Sunbae ไม่ hyung นิ่ม มันเป็นฉัน ดงฮุน คุณจะบีบฉันใน ขวา ขวาหรือไม่"" Sang Hyuk จะซื้อคุณ booze จนเราศึกษาเพื่อฉันเพียงจะขอให้ฉันแถบงาน ฉันจะประดิษฐานคุณเป็นผู้ช่วยให้รอดของชีวิต"สายตาของนักเรียนอื่น ๆ shone สดใสพวกเขาตะโกนว่า พวกเขาจะเข้าร่วม และแถบรายชื่อพนักงานได้อย่างรวดเร็วเต็มการดำเนินต่อไป...

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เป็นวันของเทศกาลมาใกล้ชิดและใกล้ชิดแผนกเสมือนจริงไม่ได้ทำแผนชัดเจนในสิ่งที่ต้องทำ. "สิ่งที่เกี่ยวกับการแต่งเนื้อแต่งตัวเป็นตัวละครรอยัลโรของเราและทำขบวนแห่?" "เราควรจะทำให้ไดโนเสาร์ขนาดใหญ่ เราสามารถทำโฮโลแกรมซอรัสและถ้าเรามีมันเดินเตร่ไปรอบ ๆ งานเทศกาลก็อาจจะเป็นไฮไลท์ของเทศกาล. " "วิธีการเกี่ยวกับศาสนหินเหลือใจ? ถ้าเรามีหลายร้อยคนวิ่งไปรอบ ๆ และมนุษย์ล่าสัตว์ ... " เพียงความคิดเห็นที่ไร้สาระและยิ่งใหญ่โผล่ออกมาและแผนการที่เหมาะสมไม่ได้รูปแบบ. ก็เมื่อมีเพียงสองสัปดาห์ที่เหลือจนกว่าจะถึงเทศกาล. ผู้บริหารนักเรียนร่างกายจัดประชุมกับทั้ง แผนก. "เราจะต้องทำอะไรบางอย่างเช่นกัน." นี่เป็นมุมมองของสหรัฐผู้สูงอายุผู้บริหารรวมทั้งประธาน. อย่างไรก็ตามยังมีทั้งการเตรียมการหรือแผน. "มันเป็นเรื่องน่าเบื่อที่จะเตรียมความพร้อมบางสิ่งบางอย่างสำหรับทุกเทศกาลและมีอยู่แล้วเวลาจึงไม่มี ไม่สามารถเราก็ผ่านมันได้หรือไม่ " Choi Sang มิถุนายนระมัดระวังนำเสนอความคิดของเขา จากนั้นอาวุโสกลับมาพูดกับโทนสีที่เป็นกลาง. "อาจารย์กำลังสงสัยหรือไม่ว่าพวกเขาควรจะทำอีกการฝึกอบรมสมาชิกแผนก (MT) ก่อนที่จะแบ่ง." "... ." "โดยเฉพาะก็ Silmido มากคืนที่ 6 7 วันแน่นอน ... " "แน่นอนผมต้องการที่จะมีส่วนร่วมในงานเทศกาล" ผู้สูงอายุไม่สนใจก่อนหน้านี้และนักเรียนใหม่ที่นำเสนอความคิดเห็นของพวกเขา. "ปัญหาคือสิ่งที่เราสามารถทำ ... ? แน่นอนว่าเราต้องทำในกีฬาที่พบในชื่อของแผนกของเรา เนื่องจากมีจำนวนมากของสาว ๆ ในแผนกของเรามันจะดีถ้ามากของพวกเขาออกมาและมีส่วนร่วม ทุกคนที่ตรงข้ามกับมันได้หรือไม่" "... " "ผมเห็นมีใคร จากนั้นขอเพียงแค่มีทุกคนที่เข้าร่วม. " ประธานาธิบดีคำเป็นที่แน่นอน. ทุกข์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในงานเทศกาลเป็นร้อยครั้งดีกว่าที่จะไป Silmido. "หลังจากนั้นผมคิดว่าเราจำเป็นเร่งด่วนที่จะออกไปอย่างน้อยเทศกาลดนตรีเพราะ อาจารย์ไม่เคยล้มเหลวที่จะมาดู. " "สำหรับเทศกาลดนตรีที่มีเกี่ยวกับการปฏิบัติห้าทีมและส่งพวกเขาขึ้น." พวกเขาได้อย่างรวดเร็วมาถึงข้อตกลง แม้ว่ามันจะเป็นเทศกาลที่นักเรียนควรจะได้พวกเขาก็จะทำทุกอย่างเพื่อสร้างความประทับใจให้อาจารย์. แม้แต่นักเรียนเพียงเข้าร่วมเป็นที่น่ารำคาญ แต่เนื่องจากเทศกาลเกาหลีของมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงและมีจำนวนมากของสิ่งที่จะดูพวกเขากำลังรอ สำหรับเทศกาล. "และผมคิดว่าเราจะมีการเปิดบาร์เกินไปเพราะเรามีที่จะได้รับเงินทุนจากแถบเหตุการณ์ ใครอยากจะมีส่วนร่วมในแถบ? " ถ้ามันเป็นบาร์ที่พวกเขาจะต้องมีการปรุงอาหารจนดึกและมีจำนวนมากเหลือเกินที่จะทำ ทุกสิ่งพิจารณาแม้ว่ามันจะเป็นงานที่น่าเบื่อ, ลีฮยอนเต็มใจยกมือขึ้น. "คุณลีฮยอนใช่มั้ย? เอาล่ะขอบคุณ ใคร? " โดยอารมณ์ก็ลำบากเหมือนทุกนักศึกษาและผู้สูงอายุมีส่วนร่วมในการอย่างน้อยหนึ่งงาน. เขาได้รับการตัดสินว่ามันเป็นเรื่องที่ดีในการทำงานในแถบที่ค่อนข้างสะดวกสบาย. 'เล่นหรืออะไรก็ตามที่มีการเตรียมการทุกสัปดาห์เพื่อให้ เพียงแค่ความทุกข์ทรมานในช่วงเวลาเทศกาลอาจจะดีกว่า. ' ตั้งแต่บาร์เปิดในระหว่างวันที่เขายังอาจจะสามารถที่จะตั้งกันบางครั้ง แต่ไม่รวมลีฮยอนมีนักเรียนไม่มีที่สมัครใจยกมือของพวกเขา ในหลาย ๆ วิธีการทำงานบาร์จะทำให้มันเป็นเรื่องยากที่จะ sightsee และพวกเขาได้รับการยกย่องว่ามันเป็นความเจ็บปวดจึงไม่มีใครต้องการที่จะมีส่วนร่วม. จากนั้น 1 นักศึกษาหญิงยกมือของเธอและยากจนความคาดหวังของทุกคน. มันเป็นเกียรติที่เธอก็มาถึง โรงเรียนเดียวกับพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะได้เห็นเธอที่โรงเรียนทุกวันก็เป็นเธอที่เป็นดังนั้นที่สวยงามที่พวกเขาสงสัยว่ามันเป็นความฝันที่เป็นจริงหรือสวรรค์. Seo Yoon ถูกยก. มือของเธอแม้แต่ประธานาธิบดีที่ถูกนำมาเพื่อให้ประหลาดใจที่เขาพูดอย่างเป็นทางการ. [ T / N. ในเกาหลี, การกล่าวสุนทรพจน์อย่างเป็นทางการและไม่เป็นทางการมีความแตกต่างมาก] "แน่นอนคุณไม่ได้วางแผนที่จะมีส่วนร่วมในแถบ" Seo Yoon พยักหน้าเล็กน้อย. จากนั้นนักเรียนชายอื่น ๆ พร้อมกันยกขึ้นมือของพวกเขา. "ประธานฉันเกินไป! ฉันยังอยากจะลองทำงานในบาร์. " "ผมยกมือขึ้นครั้งแรกของฉัน กรุณาเพียงแค่ให้ฉันทำมัน. " "รุ่นพี่ ไม่มีพี่-nim! มันฉันดงฮุน! คุณจะได้บีบฉันในใช่มั้ย? ใช่มั้ย? " "Sang Hyuk, ฉันจะซื้อคุณดื่มเหล้าจนกว่าเราจะจบการศึกษาดังนั้นฉันจะขอให้คุณให้ฉันงานบาร์ ฉันจะประดิษฐานคุณเป็นผู้กอบกู้ชีวิตของฉัน! " ดวงตาของนักเรียนคนอื่น ๆ 'ส่องสดใสที่พวกเขาตะโกนว่าพวกเขาจะมีส่วนร่วมและรายชื่อพนักงานบาร์ที่เต็มไปอย่างรวดเร็วขึ้น. จะยังคง ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อวันงานมาใกล้ และใกล้ห้างเสมือนจริงไม่ได้มีแผนที่ชัดเจนในสิ่งที่ทำ

" แล้วแต่งตัวเป็นอักขระถนนหลวงของเรา และมีขบวนพาเหรด ? "

" เราควรจะทำให้ไดโนเสาร์ขนาดใหญ่ เราสามารถสร้างโฮโลแกรมไทรันโนซอรัส เร็กซ์ และถ้าเราได้เดินเที่ยวงาน อาจเป็นไฮไลท์ของเทศกาล "

" วิธีการเกี่ยวกับเวโลซีแรปเตอร์หินหา ? ถ้าเรามีหลายร้อยของพวกเขาวิ่งไปรอบ ๆและล่าสัตว์ มนุษย์ . . . . . . . "

แต่ไร้สาระ และยิ่งใหญ่ความคิดเห็นเกิดขึ้นและเหมาะสมวางแผนไม่ได้ฟอร์ม

มันคือเมื่อมีแค่สองสัปดาห์จนกว่าเทศกาล

นักศึกษาผู้บริหารเข้าร่วมประชุมกับแผนกทั้งหมด

" เราต้องทำ "

อะไรเช่นกันนี่เป็นมุมมองของผู้บริหารของรุ่นพี่ รวมทั้งท่านประธาน

มีทั้งการเตรียมหรือแผน

" มันน่าเบื่อที่จะเตรียมบางอย่างสำหรับทุกเทศกาล และนี่ไม่ใช่เวลา ดังนั้นเราไม่สามารถเพียงแค่ผ่านมัน "

ชอยซังจุนค่อยเสนอความเห็นของเขา . แล้วกลับมาพูดกับรุ่นพี่

เสียงกลาง" อาจารย์กำลังสงสัยหรือไม่ว่าพวกเขาควรทำอะไรอีกฝ่ายฝึกอบรมสมาชิก ( MT ) ก่อนที่จะหยุด . "

" . . . . . . . "
" โดยเฉพาะมัน Silmido มาก 6 คืน 7 วันแน่นอน . . . . . . . "
" แน่นอนผมต้องการที่จะเข้าร่วมในเทศกาล "

ก่อนหน้านี้ไม่สนใจรุ่นพี่ และนิสิตใหม่ เสนอความคิดเห็น

" ปัญหาคือ แล้วจะให้เราทำยังไง . . . ?แน่นอน เราต้องทำกีฬาสี ในนามของฝ่ายเรา ตั้งแต่มีสาวๆในแผนกของเรามันคงจะดีถ้ามากของพวกเขาออกมา และมีส่วนร่วม ใครที่ไม่เห็นด้วยกับมัน "

" . . . . . . . "
" ผมเห็นมันไม่มี งั้นก็มีคนเข้าร่วม . "

ท่านประธานพูดได้แน่นอน

ทุกข์เล็ก ๆน้อย ๆในเทศกาลนี้คือกว่าจะ Silmido เป็นร้อยเท่า

" หลังจากที่ฉันคิดว่าเราต้องการที่จะออกไปอย่างน้อยเทศกาลดนตรี เพราะอาจารย์ไม่เคยพลาดที่จะมาและดู . "

" สำหรับเทศกาลดนตรีมีประมาณห้าทีมฝึกซ้อมและส่งพวกเขา "

เขามาอย่างรวดเร็วเพื่อข้อตกลง แม้ว่าจะเป็นเทศกาลที่นักเรียนควรเพลิดเพลินกับพวกเขาจะทำทุกอย่าง เพื่อให้ประทับใจอาจารย์

แม้สำหรับนักเรียน แค่เรียนก็น่าเบื่อ แต่เนื่องจากเทศกาลของมหาวิทยาลัยเกาหลีที่มีชื่อเสียง และมีหลายอย่างที่ต้องดู พวกเขากำลังรอสำหรับเทศกาล

" และฉันคิดว่าเราจะต้องเปิดบาร์ด้วย เพราะเรามี ที่จะได้รับเงินเหตุการณ์จากบาร์ ใครอยากจะมีส่วนร่วมในบาร์ "

ถ้าเป็นบาร์พวกเขาจะต้องทำจนดึก และมีภารกิจที่ต้องทำ ทุกสิ่งพิจารณา แต่มันเป็นงานที่น่าเบื่อ ลีฮยอนยอมยกมือ

" นายลี ฮุน ใช่ไหม โอเค ขอบคุณ มีใครอีกไหม "

ด้วยอารมณ์ที่ดูเหมือนทั้งน้องใหม่และรุ่นพี่ต้องเข้าร่วมอย่างน้อยหนึ่งงาน

เขาตัดสินว่ามันเป็นดีกว่าที่จะทำงานในบาร์ที่ค่อนข้างสบาย

" เล่นหรืออะไรก็ตาม มีการเตรียมทั้งอาทิตย์ ก็ทุกข์ในช่วงเทศกาล เวลาน่าจะดีกว่า '

ตั้งแต่บาร์เปิด ในระหว่างวัน เขาก็อาจจะสามารถตั้งเวลา อย่างไรก็ตาม นอกจาก ลี ฮุน ไม่มีนักเรียนที่สมัครใจขึ้นมือของพวกเขา ในหลายวิธีทำงานบาร์ จะทำให้มันยากที่จะ sightsee และพวกเขาคิดว่ามันเป็นแค่ความเจ็บปวด จึงไม่มีใครอยากจะมีส่วนร่วม

งั้นนักเรียน 1 หญิงยกมือเธอและทำลายความหวังของทุกคน .

มันเป็นเกียรติที่เธอเพียงแค่มาอยู่โรงเรียนเดียวกับพวกเขา แม้ว่าเขาจะเห็นเธอที่โรงเรียนทุกวัน มันเป็นเธอที่สวยมากที่พวกเขาสงสัยว่ามันคือความฝัน ความเป็นจริง หรือสวรรค์

ซอยุนเลี้ยงมือของเธอ

แม้แต่ประธานาธิบดีก็อึ้งว่า เขาพูดสุภาพ .
[ T / N : ในภาษาเกาหลี , สุนทรพจน์อย่างเป็นทางการและไม่เป็นทางการจะแตกต่างกันมาก ]

" แน่นอนคุณไม่ได้วางแผนที่จะเข้าร่วมในบาร์ "

ซอยุนพยักหน้าเล็กน้อย

แล้วอื่น ๆชาย นักเรียนพร้อมกันยกขึ้นมือ

" ท่านประธาน ฉันด้วย ! ผมก็ยังอยากจะลองทำงานในบาร์ "
." ฉันยกมือขึ้นก่อน ได้โปรด ให้ผมทำเถอะ " รุ่นพี่

" ไม่ , พี่ ! ฉันเอง ดงฮุน คุณจะบีบฉัน ใช่มั้ย ? ใช่มั้ย ? "

" ซังฮยอก ฉันจะซื้อเหล้า จนกระทั่งเราเรียนจบแล้วผมจะขอให้คุณเอาแถบงาน ผมจะบูชาท่านเป็นผู้ที่ช่วยชีวิตผมไว้ ! "

สายตานักเรียนคนอื่นๆส่องสว่างตามที่พวกเขาตะโกนว่า พวกเขาจะเข้าร่วมและพนักงานบาร์รายการได้อย่างรวดเร็วเต็ม


ยังมีต่อ . . . . . . .