Social psychology research[edit]The

Social psychology research[edit]
The bystander effect was first demonstrated in the laboratory by John Darley and Bibb Latané in 1968 after they became interested in the topic following the murder of Kitty Genovese in 1964.[1] These researchers launched a series of experiments that resulted in one of the strongest and most replicable effects in social psychology.[citation needed] In a typical experiment, the participant is either alone or among a group of other participants or confederates. An emergency situation is staged and researchers measure how long it takes the participants to intervene, if they intervene. These experiments have found that the presence of others inhibits helping, often by a large margin.[2] For example, Bibb Latané and Judith Rodin (1969) staged an experiment around a woman in distress. 70 percent of the people alone called out or went to help the woman after they believed she had fallen and was hurt, but when there were other people in the room only 40 percent offered help.[3]

Variables affect bystanders[edit]
Emergency versus non-emergency situations[edit]
Latané and Darley performed three experiments to test bystander behavior in non-emergency situations[4] Their results indicated that the way in which the subjects were asked for help mattered. In one condition, subjects asked a bystander for his or her name. More people gave an answer when the students gave a name first. In another condition, the students asked bystanders for a dime. When the student gave an explanation (i.e."My wallet has been stolen"), the percentage of people giving assistance was higher (72%) than when the student just asked for a dime (34%). Essentially, when asking for assistance, the more information given to a bystander, the more likely they will help.

According to Latané and Darley, there are five characteristics of emergencies that affect bystanders[4]

Emergencies involve threat of harm or actual harm
Emergencies are unusual and rare
The type of action required in an emergency differs from situation to situation
Emergencies cannot be predicted or expected
Emergencies require immediate action
Due to these five characteristics, bystanders go through cognitive and behavioural processes:

Notice that something is going on
Interpret the situation as being an emergency
Degree of responsibility felt
Form of assistance
Implement the action choice
Notice To test the concept of "noticing," Latane and Darley (1968) staged an emergency using Columbia University students. The students were placed in a room—either alone, with two strangers or with three strangers to complete a questionnaire while they waited for the experimenter to return. While they were completing the questionnaire smoke was pumped into the room through a wall vent to simulate an emergency. When students were working alone they noticed the smoke almost immediately (within 5 seconds). However, students that were working in groups took longer (up to 20 seconds) to notice the smoke. Latané and Darley claimed this phenomenon could be explained by the social norm of what is considered polite etiquette in public. In most western cultures, politeness dictates that it is inappropriate to idly look around. This may indicate that a person is nosy or rude. As a result, passers-by are more likely to be keeping their attention to themselves when around large groups than when alone. People who are alone are more likely to be conscious of their surroundings and therefore more likely to notice a person in need of assistance.

Interpret Once a situation has been noticed, in order for a bystander to intervene they must interpret the incident as an emergency. According to the principle of social influence, bystanders monitor the reactions of other people in an emergency situation to see if others think that it is necessary to intervene. If it is determined that others are not reacting to the situation, bystanders will interpret the situation as not an emergency and will not intervene. This is an example of pluralistic ignorance or social proof. Referring to the smoke experiment, even though students in the groups had clearly noticed the smoke which had become so thick that it was obscuring their vision, irritating their eyes or causing them to cough, they were still unlikely to report it. Only one participant in the group condition reported the smoke within the first four minutes, and by the end of the experiment, no-one from five of eight groups had reported the smoke at all. In the groups that did not report the smoke, the interpretations of its cause, and the likelihood that it was genuinely threatening was also less serious, with no-one suggesting fire as a possible cause, but some preferring less serious explanations such as the air-conditioner was leaking.[5] Similarly, interpretations of the context played an important role in people's reactions to a man and woman fighting in the street. When the woman yelled, "Get away from me; I don't know you," bystanders intervened 65 percent of the time, but only 19 percent of the time when the woman yelled "Get away from me; I don't know why I ever married you".[3]

General bystander effect research was mainly conducted in the context of non-dangerous, non-violent emergencies. A study (2006) tested bystander effect in emergency situations to see if they would get the same results from other studies testing non-emergencies. In situations with low potential danger, significantly more help was given when the person was alone than when they were around another person. However, in situations with high potential danger, participants confronted with an emergency alone or in the presence of another person were similarly likely to help the victim.[6] This suggests that in situations of greater seriousness it is more likely that people will interpret the situation as one in which help is needed and will be more likely to intervene.

Degree of Responsibility Darley and Latané determined that the degree of responsibility a bystander feels is dependent on three things:

Whether or not they feel the person is deserving of help
The competence of the bystander
The relationship between the bystander and the victim
Forms of Assistance There are two categories of assistance as defined by Latané and Darley:

Direct intervention: directly assisting the victim
Detour intervention. Detour intervention refers to reporting an emergency to the authorities (i.e. the police, fire department)
Implementation After going through steps 1-4, the bystander must implement the action of choice.

In one study done by Abraham S. Ross, the effects of increased responsibility on bystander intervention were studied by increasing the presence of children. This study was based on the reaction of 36 male undergraduates presented with emergency situations. The prediction was that the intervention would be at its peak due to presence of children around those 36 male undergraduates participants. This was experimented and showed that the prediction was not supported and was concluded as "the type of study did not result in significant differences in intervention."[7]

A meta-analysis (2011) of the bystander effect[8] reported that "The bystander effect was attenuated when situations were perceived as dangerous (compared with non-dangerous), perpetrators were present (compared with non-present), and the costs of intervention were physical (compared with non-physical). This pattern of findings is consistent with the arousal-cost-reward model, which proposes that dangerous emergencies are recognized faster and more clearly as real emergencies, thereby inducing higher levels of arousal and hence more helping." They also "identified situations where bystanders provide welcome physical support for the potentially intervening individual and thus reduce the bystander effect, such as when the bystanders were exclusively male, when they were naive rather than passive confederates or only virtually present persons, and when the bystanders were not strangers."

An alternative explanation has been proposed by Stanley Milgram, who hypothesized that the bystanders′ callous behavior was caused by the strategies they had adopted in daily life to cope with information overload. This idea has been supported to varying degrees by empirical research.[9]

Timothy Hart and Ternace Miethe used data from the National Crime Victimization Survey (NCVS) and found that a bystander was present in 65 percent of the violent victimizations in the data. Their presence was most common in cases of physical assaults (68%), which accounted for the majority of these violent victimizations and less likely in robberies (49%) and sexual assaults (28%). The actions of bystanders were most frequently judged by victims as "neither helping nor hurting" (48%), followed by "helping" (37%), "hurting" (10%), and "both helping and hurting" (3%). Half of the attacks that a bystander was present at occurred in the evening where the victim and bystander were strangers.[10]

Ambiguity and consequences[edit]
Ambiguity is one factor that affects whether or not a person assists another in need. In situations in which the bystander(s) are not sure if a person requires assistance (a high ambiguity situation), reaction time is slow (hearing a person fall but not sure if they are hurt). In low ambiguity situations (a person yelling out for help) reaction times for bystanders is quicker than high ambiguity situations. In some cases of high ambiguity, it can take a person or group up to 5 times as long before taking action than in cases of low ambiguity. The number of bystanders in each condition is not a significant factor. In these cases, bystanders determine their own safety before proceeding. Bystanders are more likely to intervene in low ambiguity, insignificant consequence situations than in high ambiguity, significant consequence situations.

Understanding of environment[edit]
Whether or not a bystander intervenes may h

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การวิจัยทางจิตวิทยาสังคม [แก้ไข]
ผลบ้านใกล้เรือนเคียงก็แสดงให้เห็นเป็นครั้งแรกในห้องปฏิบัติการโดยจอห์น Darley และบิ๊บLatanéใน 1968 หลังจากที่พวกเขากลายเป็นที่สนใจในหัวข้อต่อไปนี้การตายของคิตตี้เสในปี 1964 [1] นักวิจัยเหล่านี้เปิดตัวชุดของการทดลองที่ ส่งผลให้ในหนึ่งในผลกระทบที่แข็งแกร่งและการจำลองแบบมากที่สุดในจิตวิทยาสังคม. [อ้างจำเป็น] ในการทดลองโดยทั่วไปเข้าร่วมเป็นได้ทั้งคนเดียวหรือกลุ่มของผู้เข้าร่วมอื่น ๆ หรือภาคใต้ สถานการณ์ฉุกเฉินเป็นฉากและนักวิจัยวัดว่าจะใช้เวลานานผู้เข้าร่วมที่จะเข้าไปแทรกแซงถ้าพวกเขามาแทรกแซง การทดลองนี้พบว่าการปรากฏตัวของคนอื่น ๆ ช่วยยับยั้งมักจะโดยขอบขนาดใหญ่. [2] ตัวอย่างเช่นบิ๊บLatanéและจูดิ ธ โร (1969) ฉากการทดลองรอบผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในความทุกข์ ร้อยละ 70 ของคนคนเดียวเรียกว่าออกมาหรือไปช่วยผู้หญิงคนนั้นหลังจากที่พวกเขาเชื่อว่าเธอได้ลดลงและได้รับบาดเจ็บ แต่เมื่อมีคนอื่น ๆ ในห้องมีเพียงร้อยละ 40 ที่นำเสนอความช่วยเหลือ. [3] ตัวแปรที่ส่งผลกระทบต่อเหตุการณ์ [แก้ไข] ฉุกเฉินเมื่อเทียบกับ สถานการณ์ไม่ฉุกเฉิน [แก้ไข] Latané Darley และดำเนินการทดลองเพื่อทดสอบพฤติกรรมของบ้านใกล้เรือนเคียงในสถานการณ์ที่ไม่ฉุกเฉิน [4] ผลของพวกเขาแสดงให้เห็นว่าวิธีการที่อาสาสมัครได้รับการขอความช่วยเหลือ mattered หนึ่งในเงื่อนไขอาสาสมัครบ้านใกล้เรือนเคียงถามชื่อของเขาหรือเธอ คนอื่น ๆ ให้คำตอบเมื่อนักเรียนให้ชื่อเป็นครั้งแรก ในสภาพที่อื่นถามนักเรียนยืนสำหรับค่าเล็กน้อย เมื่อนักเรียนได้ให้คำอธิบาย (คือ "กระเป๋าสตางค์ของฉันได้ถูกขโมยไป") ร้อยละของผู้คนที่ให้ความช่วยเหลือเป็นที่สูงขึ้น (72%) กว่าเมื่อนักเรียนถามเพียงสำหรับค่าเล็กน้อย (34%) โดยพื้นฐานแล้วเมื่อขอความช่วยเหลือข้อมูลเพิ่มเติมที่ได้รับการบ้านใกล้เรือนเคียงที่มีแนวโน้มมากขึ้นพวกเขาจะช่วยให้. ตามLatanéและ Darley มีห้าลักษณะของเหตุฉุกเฉินที่มีผลต่อเหตุการณ์ [4] กรณีฉุกเฉินที่เกี่ยวข้องกับภัยคุกคามที่เป็นอันตรายหรือเป็นอันตรายที่เกิดขึ้นจริงจะมีเหตุฉุกเฉินที่ผิดปกติและหายากประเภทของการดำเนินการที่จำเป็นในกรณีฉุกเฉินที่แตกต่างจากสถานการณ์สถานการณ์ฉุกเฉินไม่สามารถคาดการณ์หรือคาดว่ากรณีฉุกเฉินจำเป็นต้องมีการดำเนินการในทันทีเนื่องจากเหล่านี้ห้าลักษณะลุกไปผ่านกระบวนการทางความรู้และพฤติกรรม: ขอให้สังเกตว่าบางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นตีความสถานการณ์เป็นเป็นกรณีฉุกเฉินปริญญาของความรับผิดชอบรู้สึกว่ารูปแบบของการให้ความช่วยเหลือการดำเนินการดำเนินการทางเลือกที่เวปไซด์เพื่อทดสอบแนวคิดของการ"สังเกต" Latane และ Darley (1968) ฉากฉุกเฉินโดยใช้นักศึกษามหาวิทยาลัยโคลัมเบีย นักเรียนที่ได้วางไว้ในห้องพักเพียงอย่างเดียวที่มีคนแปลกหน้าหรือสองสามคนแปลกหน้าในการกรอกแบบสอบถามในขณะที่พวกเขารอคอยสำหรับการทดลองที่จะกลับมา ขณะที่พวกเขาเสร็จสิ้นการสูบบุหรี่แบบสอบถามถูกสูบเข้าไปในห้องผ่านระบายผนังเพื่อจำลองฉุกเฉิน เมื่อนักเรียนได้ทำงานคนเดียวพวกเขาสังเกตเห็นควันเกือบจะในทันที (ภายใน 5 วินาที) อย่างไรก็ตามนักเรียนที่ได้รับการทำงานในกลุ่มใช้เวลานาน (ไม่เกิน 20 วินาที) ที่จะสังเกตเห็นควัน Latanéและ Darley อ้างว่าปรากฏการณ์นี้สามารถอธิบายได้โดยบรรทัดฐานทางสังคมของสิ่งที่ถือว่าเป็นมารยาทที่สุภาพในที่สาธารณะ ในวัฒนธรรมส่วนใหญ่ตะวันตกสุภาพบอกว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมที่จะมองไปรอบ ๆ อย่างเกียจคร้าน ซึ่งอาจแสดงให้เห็นว่าคนที่เป็นจมูกยาวหรือหยาบคาย เป็นผลให้ผู้คนโดยมีแนวโน้มที่จะได้รับการรักษาให้ความสนใจกับตัวเองเมื่อรอบกลุ่มใหญ่กว่าเมื่ออยู่คนเดียว คนที่อยู่คนเดียวมีแนวโน้มที่จะมีสติของสภาพแวดล้อมของพวกเขาจึงมีแนวโน้มที่จะสังเกตเห็นบุคคลที่อยู่ในความต้องการของความช่วยเหลือ. ตีความเมื่อสถานการณ์ได้รับการสังเกตในการสั่งซื้อสำหรับบ้านใกล้เรือนเคียงที่จะเข้าไปแทรกแซงพวกเขาจะต้องตีความเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นกรณีฉุกเฉิน ตามหลักการของการมีอิทธิพลต่อสังคมที่ยืนดูการตรวจสอบปฏิกิริยาของคนอื่น ๆ ในสถานการณ์ฉุกเฉินเพื่อดูว่าคนอื่น ๆ คิดว่ามันเป็นสิ่งที่จำเป็นที่จะเข้าไปแทรกแซง ถ้ามันจะถูกกำหนดว่าคนอื่น ๆ จะไม่ทำปฏิกิริยากับสถานการณ์ที่ยืนดูจะตีความสถานการณ์ที่ไม่ฉุกเฉินและจะไม่เข้าไปแทรกแซง นี่คือตัวอย่างของความไม่รู้มีหลายฝ่ายหรือหลักฐานทางสังคม หมายถึงการทดสอบควันแม้ว่านักเรียนในกลุ่มได้สังเกตเห็นควันอย่างเห็นได้ชัดซึ่งได้กลายเป็นหนาว่ามันถูกบดบังวิสัยทัศน์ของพวกเขาเกิดการระคายเคืองตาหรือทำให้พวกเขาไอพวกเขายังคงไม่น่าจะรายงาน เพียงคนเดียวที่เข้าร่วมอยู่ในสภาพที่มีการรายงานกลุ่มควันภายในสี่นาทีแรกและในตอนท้ายของการทดลองไม่มีใครจากห้าแปดกลุ่มควันมีรายงานที่ทั้งหมด ในกลุ่มที่ไม่ได้รายงานควัน, การตีความของสาเหตุของตนและความเป็นไปได้ว่ามันเป็นอย่างแท้จริงคุกคามก็ยังรุนแรงน้อยกว่าที่มีไฟบอกไม่มีใครเป็นสาเหตุที่เป็นไปได้ แต่บางคนก็เลือกที่คำอธิบายที่รุนแรงน้อยกว่าเช่นอากาศ -conditioner รั่ว. [5] ในทำนองเดียวกันการตีความจากบริบทที่เล่นบทบาทสำคัญในการเกิดปฏิกิริยาของผู้คนเพื่อชายและหญิงต่อสู้ในถนน เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนว่า "รับไปจากฉันฉันไม่ทราบว่าคุณ" ลุกแทรกแซงร้อยละ 65 ของเวลา แต่มีเพียงร้อยละ 19 ของเวลาที่ผู้หญิงคนนั้นตะโกน "รับไปจากฉันฉันไม่ทราบว่าทำไม ที่ฉันเคยแต่งงานกับคุณ ". [3] บ้านใกล้เรือนเคียงทั่วไปผลการวิจัยได้ดำเนินการส่วนใหญ่ในบริบทของการที่ไม่เป็นอันตรายกรณีฉุกเฉินที่ไม่รุนแรง การศึกษา (2006) ผลการทดสอบบ้านใกล้เรือนเคียงในสถานการณ์ฉุกเฉินเพื่อดูว่าพวกเขาจะได้รับผลลัพธ์ที่เหมือนกันจากการทดสอบการศึกษาอื่น ๆ ที่ไม่ใช่กรณีฉุกเฉิน ในสถานการณ์ที่มีอันตรายที่อาจเกิดต่ำความช่วยเหลือมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญได้รับเมื่อคนที่เป็นคนเดียวกว่าเมื่อพวกเขาไปรอบ ๆ คนอื่น อย่างไรก็ตามในสถานการณ์ที่มีอันตรายที่อาจเกิดขึ้นสูงเข้าร่วมการเผชิญหน้ากับเหตุฉุกเฉินคนเดียวหรือในการปรากฏตัวของบุคคลอื่นมีโอกาสเหมือนกันที่จะช่วยให้เหยื่อ. [6] นี้แสดงให้เห็นว่าในสถานการณ์ความรุนแรงมากขึ้นจะมีแนวโน้มที่คนจะตีความ สถานการณ์ที่เป็นหนึ่งในความช่วยเหลือที่จำเป็นและจะมีแนวโน้มที่จะเข้าไปแทรกแซง. ปริญญารับผิดชอบ Darley และLatanéระบุว่าระดับของความรับผิดชอบที่บ้านใกล้เรือนเคียงรู้สึกจะขึ้นอยู่กับสิ่งที่สาม: ไม่ว่าจะเป็นหรือไม่พวกเขารู้สึกว่าคนที่สมควรได้รับความช่วยเหลือที่ความสามารถบ้านใกล้เรือนเคียงของความสัมพันธ์ระหว่างบ้านใกล้เรือนเคียงและเหยื่อรูปแบบของการให้ความช่วยเหลือมีสองประเภทของความช่วยเหลือตามที่กำหนดโดยLatanéและDarley คือการแทรกแซงตรง: การให้ความช่วยเหลือโดยตรงเหยื่อการแทรกแซงทางอ้อม การแทรกแซงทางอ้อมหมายถึงการรายงานฉุกเฉินไปยังหน่วยงาน (เช่นตำรวจดับเพลิง) การดำเนินการหลังจากผ่านขั้นตอนที่ 1-4 บ้านใกล้เรือนเคียงต้องใช้การดำเนินการของทางเลือก. ในการศึกษาทำโดยอับราฮัมเอสรอสส์, ผลกระทบของการเพิ่มขึ้น รับผิดชอบเกี่ยวกับการแทรกแซงบ้านใกล้เรือนเคียงได้ศึกษาโดยการเพิ่มการปรากฏตัวของเด็ก การศึกษาครั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับปฏิกิริยาของนักศึกษาระดับปริญญาตรี 36 ชายนำเสนอกับสถานการณ์ฉุกเฉิน การคาดการณ์ได้ว่าการแทรกแซงจะเป็นที่จุดสูงสุดของเนื่องจากการปรากฏตัวของเด็ก ๆ ทั่ว 36 ชายผู้ที่เข้าร่วมปริญญาตรี นี่คือการทดลองและแสดงให้เห็นว่าการคาดการณ์ไม่ได้รับการสนับสนุนและได้ข้อสรุปว่า "ประเภทของการศึกษาไม่ได้ส่งผลให้เกิดความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในการแทรกแซง." [7] เมตาดาต้าวิเคราะห์ (2011) ของผลกระทบบ้านใกล้เรือนเคียง [8] รายงานว่า " ผลบ้านใกล้เรือนเคียงได้จางเมื่อสถานการณ์ที่ถูกมองว่าเป็นอันตราย (เทียบกับที่ไม่เป็นอันตราย) การกระทำผิดอยู่ในปัจจุบัน (เมื่อเทียบกับที่ไม่ใช่ปัจจุบัน) และค่าใช้จ่ายของการแทรกแซงเป็นทางกายภาพ (เมื่อเทียบกับที่ไม่ใช่ทางกายภาพ). รูปแบบของการค้นพบนี้เป็น สอดคล้องกับรูปแบบการเร้าอารมณ์ค่าใช้จ่ายผลตอบแทนที่เสนอว่าในกรณีฉุกเฉินที่เป็นอันตรายได้รับการยอมรับมากขึ้นและเร็วขึ้นอย่างชัดเจนว่าเป็นกรณีฉุกเฉินที่แท้จริงซึ่งจะช่วยกระตุ้นให้เกิดการระดับสูงของความตื่นตัวและให้ความช่วยเหลือด้วยเหตุนี้มากขึ้น. " พวกเขายัง "ระบุสถานการณ์ที่ยืนให้การสนับสนุนทางกายภาพต้อนรับสำหรับอาจแทรกแซงของแต่ละบุคคลและทำให้ลดผลกระทบบ้านใกล้เรือนเคียงเช่นเมื่อเหตุการณ์เป็นเพศชายโดยเฉพาะเมื่อพวกเขาไร้เดียงสามากกว่าภาคใต้เรื่อย ๆ หรือเฉพาะบุคคลในปัจจุบันจริงและเมื่อผู้ยืนดู ไม่ได้คนแปลกหน้า. "คำอธิบายทางเลือกที่ได้รับการเสนอโดยสแตนลี่ย์Milgram ที่ตั้งสมมติฐานว่าพฤติกรรมใจแข็งลุก 'ที่เกิดจากกลยุทธ์ที่พวกเขาได้นำในชีวิตประจำวันที่จะรับมือกับข้อมูลเกิน ความคิดนี้ได้รับการสนับสนุนที่แตกต่างองศาโดยการวิจัยเชิงประจักษ์. [9] ทิโมธีฮาร์ตและ Ternace Miethe ใช้ข้อมูลจากการสำรวจเหยื่ออาชญากรรมแห่งชาติ (NCVS) และพบว่าบ้านใกล้เรือนเคียงในปัจจุบันร้อยละ 65 ของ victimizations ความรุนแรงในข้อมูล สถานะของพวกเขาเป็นเรื่องธรรมดามากที่สุดในกรณีของการถูกทำร้ายร่างกายทางกายภาพ (68%) ซึ่งคิดเป็นส่วนใหญ่ของ victimizations ความรุนแรงเหล่านี้และมีโอกาสน้อยในการปล้น (49%) และข่มขืน (28%) การกระทำของผู้ยืนถูกตัดสินบ่อยที่สุดโดยผู้ที่ตกเป็นเหยื่อเป็น "ไม่ช่วยหรือทำร้าย" (48%) ตามด้วย "ช่วย" (37%), "เจ็บ" (10%) และ "ทั้งช่วยและทำร้าย" (3% ) ครึ่งหนึ่งของการโจมตีที่ยืนดูอยู่ที่เกิดขึ้นในตอนเย็นที่บ้านใกล้เรือนเคียงเหยื่อและคนแปลกหน้า. [10] ความคลุมเครือและผลกระทบ [แก้ไข] ความคลุมเครือเป็นปัจจัยหนึ่งที่ส่งผลกระทบหรือไม่ว่าคนอื่นจะช่วยในความต้องการ ในสถานการณ์ที่บ้านใกล้เรือนเคียง (s) ไม่แน่ใจว่าถ้าเป็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือ (สถานการณ์คลุมเครือสูง) เวลาปฏิกิริยาช้า (ฤดูใบไม้ร่วงได้ยินคน แต่ไม่แน่ใจว่าพวกเขาได้รับบาดเจ็บ) ในสถานการณ์ที่คลุมเครือต่ำ (คนตะโกนออกมาเพื่อขอความช่วยเหลือ) ปฏิกิริยาครั้งสำหรับผู้ยืนดูเป็นเร็วกว่าสถานการณ์ที่คลุมเครือสูง ในบางกรณีความคลุมเครือสูงก็สามารถใช้บุคคลหรือกลุ่มได้ถึง 5 ครั้งเป็นเวลานานก่อนที่จะดำเนินกว่าในกรณีของความคลุมเครือต่ำ จำนวนของเหตุการณ์ในแต่ละสภาพไม่ได้เป็นปัจจัยที่สำคัญ ในกรณีนี้ผู้ยืนตรวจสอบความปลอดภัยของตัวเองก่อนที่จะดำเนิน ยืนดูมีแนวโน้มที่จะเข้าไปแทรกแซงในความคลุมเครือต่ำสถานการณ์ผลที่ไม่มีนัยสำคัญกว่าในความคลุมเครือสูงสถานการณ์ผลอย่างมีนัยสำคัญ. ความเข้าใจในสภาพแวดล้อม [แก้ไข] หรือไม่บ้านใกล้เรือนเคียงขวางชั่วโมงพฤษภาคม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การวิจัยทางจิตวิทยาสังคม [ แก้ไข ]
ผู้เห็นเหตุการณ์แสดงผลเป็นครั้งแรกในห้องปฏิบัติการโดยจอห์นดาร์ลีย์บิ๊บ latan ) ในปี 1968 และหลังจากที่พวกเขาจะกลายเป็นที่สนใจในหัวข้อต่อไปนี้การฆาตกรรม Kitty Genovese 1964 [ 1 ] นักวิจัยเหล่านี้ได้เปิดตัวชุดของการทดลองที่ทำให้หนึ่งในผลกระทบที่แข็งแกร่งและสามารถจําลองแบบที่สุดในจิตวิทยา สังคม[ อ้างอิงที่จำเป็น ] ในการทดลองทั่วไป เข้าร่วมเป็นคนเดียวหรือในกลุ่มของผู้เข้าร่วมอื่น ๆ หรือคอนเฟดเดอเรท . สถานการณ์ฉุกเฉินเป็นฉากและนักวิจัยวัดใช้เวลานานเท่าใด ผู้ที่จะเข้าไปแทรกแซง ถ้าพวกเขาแทรกแซง การทดลองเหล่านี้ได้พบว่าสถานะของผู้อื่น ยับยั้งการมักจะขอบขนาดใหญ่ . [ 2 ] เช่นจูดิท โรแดง จาก latan บิ๊บ ( 1969 ) และฉากการทดลองรอบหญิงสาวในความทุกข์ 70 เปอร์เซ็นต์ของคน คนเดียวที่เรียกออกมา หรือไปช่วยผู้หญิงหลังจากที่พวกเขาเชื่อว่าเธอได้ลดลงและถูกทำร้าย แต่เมื่อมีคนอื่นอยู่ในห้องเพียงร้อยละ 40 บอกว่าช่วย [ 3 ]

ตัวแปรที่มีผลต่อชีวิต [ แก้ไข ]
ฉุกเฉินและไม่ฉุกเฉินสถานการณ์ [ แก้ไข ]
และการ latan และดาร์ลี่ 3 การทดลองเพื่อทดสอบพฤติกรรมผู้เห็นเหตุการณ์ในสถานการณ์ฉุกเฉินไม่ใช่ [ 4 ] ผลของพวกเขาพบว่าวิธีที่ถูกขอให้ช่วยสำคัญ ในเงื่อนไขหนึ่ง คนถามยืนดูชื่อของเขาหรือเธอ มากกว่าคนที่ให้คำตอบเมื่อนักเรียนให้เป็นชื่อแรก ในเงื่อนไขอื่น นักเรียนถามเหตุการณ์สำหรับค่าเล็กน้อยเมื่อนักเรียนได้ให้คำอธิบาย ( เช่น " กระเป๋าสตางค์ของฉันถูกขโมยไป " ) , ร้อยละของประชาชน การให้ความช่วยเหลือสูงกว่า ( 72% ) มากกว่าเมื่อนักเรียนถามสักเล็กน้อย ( 34% ) เป็นหลัก เมื่อถามว่า สำหรับความช่วยเหลือเพิ่มเติมข้อมูลให้กับผู้เห็นเหตุการณ์ มีโอกาสมากขึ้นพวกเขาจะช่วย

ตาม latan ดาร์ลี่ ) และ ,มีห้าลักษณะของเหตุฉุกเฉินที่มีผลต่อเหตุการณ์ [ 4 ]

ฉุกเฉินที่เกี่ยวข้องกับภัยคุกคามอันตรายหรืออันตรายที่เกิดขึ้นจริงจะแปลกและหายาก

ฉุกเฉินชนิดของการกระทำที่จำเป็นในการฉุกเฉินที่แตกต่างจากสถานการณ์สถานการณ์
ฉุกเฉินไม่สามารถคาดการณ์หรือคาดว่าจะต้องปฏิบัติทันที

ฉุกเฉินเนื่องจากเหล่านี้ห้าลักษณะชีวิตผ่านกระบวนการทางความคิด และพฤติกรรม :

สังเกตว่ามีอะไรเกิดขึ้น
ตีความสถานการณ์การฉุกเฉินระดับความรับผิดชอบ

รู้สึกว่ารูปแบบของความช่วยเหลือ

สังเกตการเลือกใช้เพื่อทดสอบแนวคิดของ " สังเกต " และ latane ดาร์ลีย์ ( 1968 ) ฉากฉุกเฉินใช้นักศึกษา มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย นักเรียนอยู่ในห้องให้คนเดียวกับคนแปลกหน้า 2 คน หรือ 3 คนแปลกหน้าสมบูรณ์แบบสอบถามขณะที่พวกเขารอคอยการทดลองที่จะกลับมา ขณะที่ การกรอกแบบสอบถามควันบุหรี่ถูกสูบเข้าไปในห้องผ่านผนังท่อไปใช้ฉุกเฉิน เมื่อนักเรียนทำงานคนเดียว เขาสังเกตเห็นควันเกือบจะทันที ( ภายใน 5 นาที ) อย่างไรก็ตามนักเรียนที่กำลังทำงานในกลุ่มนานถึง 20 วินาที ) สังเกตควัน และ latan และดาร์ลี่อ้างว่าปรากฏการณ์นี้สามารถอธิบายได้โดยบรรทัดฐานของสังคม สิ่งที่จะถือว่าสุภาพ มารยาทในที่สาธารณะ ในวัฒนธรรมตะวันตกมากที่สุด สุภาพ ซึ่งมันไม่เหมาะสมที่จะไปเรื่อย ๆมองไปรอบ ๆ นี้อาจบ่งชี้ว่าคนสอดรู้สอดเห็น หรือหยาบคาย ผลผู้คนมีแนวโน้มที่จะรักษาความสนใจของตนเองเมื่อรอบกลุ่มใหญ่มากกว่าตอนอยู่คนเดียว คนที่อยู่ตัวคนเดียวมีแนวโน้มที่จะมีสติของสภาพแวดล้อมของพวกเขาและดังนั้นจึงมีแนวโน้มที่จะเห็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือ

แปลเมื่อสถานการณ์ได้ถูกสังเกต เพื่อผู้เห็นเหตุการณ์จะแทรกแซงพวกเขาต้องตีความเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉุกเฉิน