THE RIGHT CHOICE
The story goes that in the fifteenth century, in a tiny village near Nuremberg, Germany, lived a family with 18 children. In order to keep food on the table for his large family, the father-a goldsmith by profession-worked almost 18 hours a day.
Despite their hopeless situation, two of the Durers’ elder children had a dream. They both wanted to pursue their talent for art, but they knew full well that their father could never afford to send either of them to Nuremberg to study at the academy.
After many long discussions, the two boys finally worked out a pact. They would toss a coin. Albrecht said, “If I lose, I’ll go down in the mines. With my earnings, I’ll support you while you attend the academy for four years. When you complete your studies, you’ll support me, either with the sales of your artwork or, if necessary, also by working in the mines.”
They tossed a coin on a Sunday morning after church. Albrecht Durer won the toss and went off to Nuremberg. Albert went down into the dangerous mines and, for the next four years, financed his brother, whose work at the academy was almost an immediate sensation. Albrecht’s etchings, his woodcuts, and his oils were far better than those of most of his professors, and by the time he graduated, he was beginning to earn high fees for his works.
When the young artist returned to his village, the Durer family held a festive dinner to celebrate Albrecht’s triumphant homecoming. After a long and memorable meal, Albrecht rose at the head of the table to drink a toast to his beloved brother for the years of sacrifice that had allowed Albrecht to fulfill his ambition. His closing words were, “And now, Albert, blessed brother of mine, it is your turn. Now you can go to Nuremberg to pursue your dream, and I will take care of you.”
All heads turned to the far end of the table where Albert sat, tears streaming down his pale face, shaking his lowered head from side to side while he sobbed and repeated, over and over, “No… no… no… no…”
Finally, Albert rose, wiped the tears from his cheek and said, “No, brother. I cannot go to Nuremberg. It is too late for me. Look what four years in the mines have dome to my hands! The bones in every finger have been smashed, and lately I have been suffering from arthritis so badly in my right hand that I cannot make delicate lines on parchment or canvas with a pen or brush. No, brother, for me it is too late.”
In order to pay homage to Albert’s sacrifice, Albrecht Durer drew his brother’s abused hands with palms together and thin fingers stretched skyward. He called his powerful drawing simply hands, but the entire world almost immediately opened their hearts to his great masterpiece and renamed his tribute of love praying hands.
Note: Albrecht Durer is a famous artist, but there is no historical confirmation for this inspiring story, which appears to have been recently invented.
เลือกที่เหมาะสม เรื่องที่ไปว่า ในศตวรรษที่ fifteenth ในหมู่บ้านเล็กๆ ใกล้นูเรมเบิร์ก เยอรมนี อาศัยอยู่ที่ครอบครัวที่ มีเด็ก 18 เพื่อให้อาหารในตารางสำหรับครอบครัวใหญ่ บิดาเป็นช่างทองโดยอาชีพทำงานเกือบ 18 ชั่วโมง แม้ มีสถานการณ์ที่สิ้นหวังของพวกเขา สองของ Durers พี่เด็กมีความฝัน พวกเขาทั้งสองต้องไล่คนที่เก่งศิลปะ แต่พวกเขารู้ดีว่า พ่อไม่สามารถที่จะส่งการเรมไปเรียนที่โรงเรียน หลังจากการอภิปรายนานหลาย สองชายก็ทำงานออกสัญญา พวกเขาจะโยนเหรียญ Albrecht กล่าว "ถ้าฉันไม่ ฉันจะไปลงในเหมืองแร่ ด้วยรายได้ของฉัน ฉันจะสนับสนุนคุณในขณะที่คุณเข้าร่วมสถาบันการศึกษา 4 ปี เมื่อเสร็จการศึกษา คุณจะสนับสนุนฉัน กับการขายของงานศิลปะของคุณอย่างใดอย่างหนึ่งหรือ ถ้าจำ เป็น ผู้ทำงานในเหมือง " พวกเขาสามารถโยนเหรียญในเช้าวันอาทิตย์หลังจากคริสตจักร Albrecht อยู่ชนะการโยน และออกไปที่นูเรมเบิร์ก อัลเบิร์ตลงไปในเหมืองเป็นอันตราย และ สี่ปี เงินทุนหลักที่พี่ชายของเขา ทำงานที่โรงเรียนก็เกือบรู้สึกตัวทันที แกะสลักด้วยของ Albrecht, woodcuts ของเขา และน้ำมันของเขาได้ดีกว่าของอาจารย์ของเขา และตามเวลาเขาจบศึกษา เขาเริ่มจะได้รับค่าธรรมเนียมสูงมากสำหรับผลงานของเขา When the young artist returned to his village, the Durer family held a festive dinner to celebrate Albrecht’s triumphant homecoming. After a long and memorable meal, Albrecht rose at the head of the table to drink a toast to his beloved brother for the years of sacrifice that had allowed Albrecht to fulfill his ambition. His closing words were, “And now, Albert, blessed brother of mine, it is your turn. Now you can go to Nuremberg to pursue your dream, and I will take care of you.” All heads turned to the far end of the table where Albert sat, tears streaming down his pale face, shaking his lowered head from side to side while he sobbed and repeated, over and over, “No… no… no… no…” Finally, Albert rose, wiped the tears from his cheek and said, “No, brother. I cannot go to Nuremberg. It is too late for me. Look what four years in the mines have dome to my hands! The bones in every finger have been smashed, and lately I have been suffering from arthritis so badly in my right hand that I cannot make delicate lines on parchment or canvas with a pen or brush. No, brother, for me it is too late.” In order to pay homage to Albert’s sacrifice, Albrecht Durer drew his brother’s abused hands with palms together and thin fingers stretched skyward. He called his powerful drawing simply hands, but the entire world almost immediately opened their hearts to his great masterpiece and renamed his tribute of love praying hands.หมายเหตุ: Albrecht อยู่เป็นศิลปินที่มีชื่อเสียง แต่จะไม่มีประวัติศาสตร์เรื่องราวสร้างแรงบันดาลใจนี้ ซึ่งจะมีการคิดค้นล่าสุด
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)