- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
A little while after that.Paul said
A little while after that.
Paul said something, but I couldn't think of anything good to respond to it.
Stiff responses with no thought just continued to be repeated.
Before anyone noticed, the only customers left were us.
Any time now, it wouldn't be strange for them to come and ask us to leave so they can start closing.
It seems Paul realized those signs as well.
"Rudi, what are you going to do from here on out?"
In the end that's what he asked.
"For the time being, I'll escort Eris to the Fedoa region."
"However, there's nothing left in the Fedoa region?"
"But, we'll still return."
We have no choice other than to return.
Phillip, Sauros, Ghyslaine as well, it seems no one has been found.
Even if we return there will be no one around.
However, we have no choice other than to return.
Why?
It's because that was the objective of the journey.
Realization of original intention.
First off we'll arrive in the Fedoa region, then look at the current state of affairs and confirm it with our own eyes.
After that, it would be alright if I head to the northern regions to search in Central Continent.
If we ask Ruijerd he could return to Magic Continent, and he could look in various places.
For the time being, it might be good to go to Begarrito Continent as well if I can understand the language.
"After that, we'll look in other places."
"I see."
Just like this the conversation quickly paused.
I don't know what to say.
"Here."
Just at that time the master of the bar left some cups in front of us.
There was steam coming out of the wooden cups left before us.
"It's service."
"Thank you very much."
Just as I realized, my throat was completely dry.
My hands were clenched tightly, and my palms were covered in sweat.
At the same time I realized my back and sides were awfully chilly.
My bangs were clinging to my forehead.
"Hey boy. I don't know the details, but.."
"...?"
"Please look at his face."
After hearing him say it I realized it for the first time.
I haven't looked at Paul's face even once.
Ever since the first time I avoided his eyes, not even once, I wasn't able to look at Paul's face.
I swallowed deeply and looked up at my father's face.
It was a face filled with worries.
It looked like it was going to cry at any moment.
It was a terrible face.
"What's with that face?"
"What do you mean what?"
Paul's face making a bitter smile was lacking energy.
Coupled with that expression, the cheeks that are sunken in, it looks like a different person.
However, I feel like I've seen a similar face somewhere before...
Where was it?
It was in the past.
The past.
I remembered.
I was looking in the mirror at home.
One or two years after I started secluding myself from being bullied.
While thinking I can still make it, but a time when I still couldn't allow myself to go along with my surroundings, and was too self-conscious.
I was too afraid to go outside, overcome with nothing but worry and impatience, it was my first unstable period I believe.
I get it now.
It's that kind of thing.
Paul is feeling insecure right now.
The people who he's looking for are still missing, no matter how long he waits no news will come, worrying, and worrying, maybe they were injured or something. Maybe they came down with some kind of illness. Or else, maybe they're already... Thinking that...
Worrying and worrying...
The one who finally showed up was me, since I was so different and easygoing from what he was imagining, he unintentionally got irritated.
Even I have such recollections.
That was soon after the time I started to seclude myself.
An acquaintance from the time I was in middle school came by to visit, he talked about various things from school.
Even though I'm this depressed, even though I'm this upset, he continued to tell me thoughtlessly about his life in school, I couldn't stand it and suddenly started to spit out severe words, venting my anger on him.
The next day, if he appeared again, I thought I would apologize to him.
However, he never came again.
I never went to him myself.
I had a strange pride.
I remembered.
This face is the face from that time.
"I have a proposition."
"Rudi?"
"It's this situation, we have no choice but to become adults."
"Yeah, well, certainly I don't think I'm greatly popular right now... What do you want to say?"
The inside of my heart suddenly cleared up.
I finally understood Paul's feelings.
After thinking that, it was simple.
Remember the past.
The time when Paul scolded me and I talked back to him with a strong tone.
In those days I thought he was a guy who couldn't be helped.
Twenty-four years old, he was still young as a father, so I thought it couldn't be helped.
It's been six years since then.
Paul is 30 years old.
Compared to me in my previous life he's still younger.
And then if you were to compare him to me in my previous life, he's still a splendid person.
I never did the things that I was supposed to do, only ever thinking about things to blame the other side.
I'm different from that time.
I swore that to myself.
Recently I feel like I've forgotten about it, but I don't want to repeat the same mistakes again and...
I swore that I would live seriously in this world.
The scale this time is much greater, but it's the same thing.
It's the same thing as six years ago.
We're repeating the same mistakes.
Even though we should have grown up, even though we should have advanced from before, we were just standing around in the same place this entire time.
In regards to that I will honestly reflect on.
And then above reflecting upon it,
"Let's start again, as if nothing happened yesterday."
I proposed that.
This time, I was hurt.
It felt like my heart was about to break.
I'm sure, in those days, my friend who was worried about me as well, felt like this.
And then, just like that with these feelings, he never appeared again.
I need to make sure that isn't the case this time.
My relationship with Paul, by no means should I let it be cut off.
"Yesterday, we never fought. Now, this moment, we are a father and child that have just been reunited for the first time in years. Let's go with that."
"Rudi? What are you saying?"
"It's fine, look, spread out your arms, now~"
"Ye-yeah?"
Paul just spread out his arms like he was told.
Then I jumped into that chest.
"Father! I wanted to see you!"
The smell of alcohol was floating in the air.
Right now he's sober, but he might be experiencing a hangover.
Or rather, I don't think he ever used to drink even a drop of alcohol...
"Ru-Rudi?"
Paul was bewildered.
I placed my jaw on Paul's shoulder and slowly said it.
"Look, it's your first time seeing your son in a long while, there's something you should be saying right."
While thinking it was quite the farce, I once again embraced Paul with all my strength.
His face had thinned, even his body I got the feeling that it had shrunk a full size.
My own body should have gotten bigger, but Paul had gone through some hardship, far more than me.
While continuing to be bewildered Paul let out the words...
"I-I wanted to meet you too..."
After I told him to say something, it seems like some kind of wall was torn down.
"I've missed you too... I've really missed you, Rudi... Always, no one was found, I thought everyone might have died... You are, after seeing your appearance..."
After looking up, Paul was shedding tears.
His face was distorting and crumpled.
A fully grown man shamefully broke down in tears and cried.
"Sorry, I'm sorry, Rudi..."
Somehow I ended up crying as well.
I patted Paul's back and after a little while we both were crying.
Just like this, after roughly five years I was finally able to be reunited with my father.
Paul said something, but I couldn't think of anything good to respond to it.
Stiff responses with no thought just continued to be repeated.
Before anyone noticed, the only customers left were us.
Any time now, it wouldn't be strange for them to come and ask us to leave so they can start closing.
It seems Paul realized those signs as well.
"Rudi, what are you going to do from here on out?"
In the end that's what he asked.
"For the time being, I'll escort Eris to the Fedoa region."
"However, there's nothing left in the Fedoa region?"
"But, we'll still return."
We have no choice other than to return.
Phillip, Sauros, Ghyslaine as well, it seems no one has been found.
Even if we return there will be no one around.
However, we have no choice other than to return.
Why?
It's because that was the objective of the journey.
Realization of original intention.
First off we'll arrive in the Fedoa region, then look at the current state of affairs and confirm it with our own eyes.
After that, it would be alright if I head to the northern regions to search in Central Continent.
If we ask Ruijerd he could return to Magic Continent, and he could look in various places.
For the time being, it might be good to go to Begarrito Continent as well if I can understand the language.
"After that, we'll look in other places."
"I see."
Just like this the conversation quickly paused.
I don't know what to say.
"Here."
Just at that time the master of the bar left some cups in front of us.
There was steam coming out of the wooden cups left before us.
"It's service."
"Thank you very much."
Just as I realized, my throat was completely dry.
My hands were clenched tightly, and my palms were covered in sweat.
At the same time I realized my back and sides were awfully chilly.
My bangs were clinging to my forehead.
"Hey boy. I don't know the details, but.."
"...?"
"Please look at his face."
After hearing him say it I realized it for the first time.
I haven't looked at Paul's face even once.
Ever since the first time I avoided his eyes, not even once, I wasn't able to look at Paul's face.
I swallowed deeply and looked up at my father's face.
It was a face filled with worries.
It looked like it was going to cry at any moment.
It was a terrible face.
"What's with that face?"
"What do you mean what?"
Paul's face making a bitter smile was lacking energy.
Coupled with that expression, the cheeks that are sunken in, it looks like a different person.
However, I feel like I've seen a similar face somewhere before...
Where was it?
It was in the past.
The past.
I remembered.
I was looking in the mirror at home.
One or two years after I started secluding myself from being bullied.
While thinking I can still make it, but a time when I still couldn't allow myself to go along with my surroundings, and was too self-conscious.
I was too afraid to go outside, overcome with nothing but worry and impatience, it was my first unstable period I believe.
I get it now.
It's that kind of thing.
Paul is feeling insecure right now.
The people who he's looking for are still missing, no matter how long he waits no news will come, worrying, and worrying, maybe they were injured or something. Maybe they came down with some kind of illness. Or else, maybe they're already... Thinking that...
Worrying and worrying...
The one who finally showed up was me, since I was so different and easygoing from what he was imagining, he unintentionally got irritated.
Even I have such recollections.
That was soon after the time I started to seclude myself.
An acquaintance from the time I was in middle school came by to visit, he talked about various things from school.
Even though I'm this depressed, even though I'm this upset, he continued to tell me thoughtlessly about his life in school, I couldn't stand it and suddenly started to spit out severe words, venting my anger on him.
The next day, if he appeared again, I thought I would apologize to him.
However, he never came again.
I never went to him myself.
I had a strange pride.
I remembered.
This face is the face from that time.
"I have a proposition."
"Rudi?"
"It's this situation, we have no choice but to become adults."
"Yeah, well, certainly I don't think I'm greatly popular right now... What do you want to say?"
The inside of my heart suddenly cleared up.
I finally understood Paul's feelings.
After thinking that, it was simple.
Remember the past.
The time when Paul scolded me and I talked back to him with a strong tone.
In those days I thought he was a guy who couldn't be helped.
Twenty-four years old, he was still young as a father, so I thought it couldn't be helped.
It's been six years since then.
Paul is 30 years old.
Compared to me in my previous life he's still younger.
And then if you were to compare him to me in my previous life, he's still a splendid person.
I never did the things that I was supposed to do, only ever thinking about things to blame the other side.
I'm different from that time.
I swore that to myself.
Recently I feel like I've forgotten about it, but I don't want to repeat the same mistakes again and...
I swore that I would live seriously in this world.
The scale this time is much greater, but it's the same thing.
It's the same thing as six years ago.
We're repeating the same mistakes.
Even though we should have grown up, even though we should have advanced from before, we were just standing around in the same place this entire time.
In regards to that I will honestly reflect on.
And then above reflecting upon it,
"Let's start again, as if nothing happened yesterday."
I proposed that.
This time, I was hurt.
It felt like my heart was about to break.
I'm sure, in those days, my friend who was worried about me as well, felt like this.
And then, just like that with these feelings, he never appeared again.
I need to make sure that isn't the case this time.
My relationship with Paul, by no means should I let it be cut off.
"Yesterday, we never fought. Now, this moment, we are a father and child that have just been reunited for the first time in years. Let's go with that."
"Rudi? What are you saying?"
"It's fine, look, spread out your arms, now~"
"Ye-yeah?"
Paul just spread out his arms like he was told.
Then I jumped into that chest.
"Father! I wanted to see you!"
The smell of alcohol was floating in the air.
Right now he's sober, but he might be experiencing a hangover.
Or rather, I don't think he ever used to drink even a drop of alcohol...
"Ru-Rudi?"
Paul was bewildered.
I placed my jaw on Paul's shoulder and slowly said it.
"Look, it's your first time seeing your son in a long while, there's something you should be saying right."
While thinking it was quite the farce, I once again embraced Paul with all my strength.
His face had thinned, even his body I got the feeling that it had shrunk a full size.
My own body should have gotten bigger, but Paul had gone through some hardship, far more than me.
While continuing to be bewildered Paul let out the words...
"I-I wanted to meet you too..."
After I told him to say something, it seems like some kind of wall was torn down.
"I've missed you too... I've really missed you, Rudi... Always, no one was found, I thought everyone might have died... You are, after seeing your appearance..."
After looking up, Paul was shedding tears.
His face was distorting and crumpled.
A fully grown man shamefully broke down in tears and cried.
"Sorry, I'm sorry, Rudi..."
Somehow I ended up crying as well.
I patted Paul's back and after a little while we both were crying.
Just like this, after roughly five years I was finally able to be reunited with my father.
0/5000
น้อยในขณะที่หลังจากที่Paul กล่าวว่า บางสิ่งบางอย่าง แต่ฉันไม่คิดว่า ของอะไรดีที่จะตอบสนองได้ตอบแข็ง ด้วยคิดว่าไม่เพียงต่อการก่อนที่ใครสังเกตเห็น ด้านซ้ายเฉพาะลูกค้าถูกเราตลอดเวลาเดี๋ยวนี้ มันจะไม่แปลกสำหรับพวกเขา มาขอให้เราปล่อยให้พวกเขาสามารถเริ่มต้นการปิดบัญชีดูเหมือนว่า Paul รับรู้สัญญาณเหล่านั้นด้วย" Rudi อะไรคุณจะไปทำที่นี่ออกใน? "ในสุด นั่นคือสิ่งที่เขาถาม"สำหรับเวลาเป็น ฉันจะส่ง Eris ภูมิภาค Fedoa""อย่างไรก็ตาม ไม่เหลืออะไรในภูมิภาค Fedoa""ได้ เราจะกลับไปยัง"เราต้องเลือกไม่ใช่กลับกันGhyslaine ฟิลลิป Sauros ดี มันดูเหมือน ไม่มีใครพบถ้าเรากลับจะไม่มีหนึ่งรอบอย่างไรก็ตาม เราต้องเลือกไม่ใช่กลับทำไมเนื่องจากที่วัตถุประสงค์ของการเดินทางได้การรับรู้ความตั้งใจเดิมก่อน ปิดเราจะมาถึงในภาค Fedoa ดูสถานะปัจจุบันของกิจการ แล้วยืนยัน ด้วยตาของเราเองหลังจากนั้น มันจะได้ครับถ้าหัวไปภาคเหนือเพื่อค้นหาในใจกลางทวีปถ้าเราถาม Ruijerd เขาสามารถกลับไปยังทวีปวิเศษ และเขาไม่สามารถค้นหาในสถานต่าง ๆครั้ง มันอาจดีไป Begarrito ทวีปเช่นถ้าฉันสามารถเข้าใจภาษา"หลังจากนั้น เราจะได้เห็นในสถานอื่น ๆ""อืมม"เช่นนี้ การสนทนาอย่างรวดเร็วหยุดชั่วคราวฉันไม่รู้จะพูดอะไร"นี่"เพียงในเวลาที่ หลักของแถบซ้ายบางถ้วยหน้าเรามีไอน้ำออกมาจากถ้วยไม้ซ้ายก่อนเรา"เรื่องของบริการ""ขอบคุณมาก"เช่นเดียวกับที่ฉันรู้ คอไม่แห้งสนิทมือของฉันถูกกัดแน่น และปาล์มของฉันถูกครอบคลุมอยู่ในเหงื่อขณะเดียวกัน ฉันรู้หลัง และข้างมีหนาวชะมัดฉันเรียบอยู่ติดกับหน้าผากของฉัน"เฮ้ บอย ไม่ทราบรายละเอียด แต่.. ""...?""กรุณาดูที่หน้าของเขา"หลังจากได้ยินเขาพูดว่า ฉันรับรู้มันเป็นครั้งแรกผมไม่ได้มองที่หน้าของ Paul แม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมหลีกเลี่ยงตา ไม่แม้แต่ครั้งเดียว ฉันไม่สามารถที่จะมองใบหน้าของ Paulฉันกลืนกินลึก และมองขึ้นที่ใบหน้าของพ่อใบหน้าเต็มไป ด้วยความกังวลได้มันดูเหมือนว่ามันกำลังจะร้องไห้ตลอดเวลามันหน้ากลัวคืออะไรหน้านั้น""อะไรทำคุณหมายถึง อะไร"ใบหน้าของ Paul ทำยิ้มขมไม่ขาดพลังงานควบคู่กับนิพจน์ที่ แก้มที่จมใน มันดูเหมือนคนอื่นอย่างไรก็ตาม ฉันรู้สึกเหมือนฉันได้เห็นใบคล้ายหน้าไว้ก่อน...ที่มาก็ในอดีตผ่านมาฉันจำฉันถูกมองในกระจกที่บ้านหนึ่ง หรือสองปีหลังจากที่ผมเริ่ม secluding ตัวเองจากการถูกดูหมิ่นเช่นในขณะที่คิด ยังทำได้ แต่เวลาเมื่อฉันยังไม่ยอมให้ตัวเองไปกับสภาพแวดล้อมของฉัน และก็ประหม่ามากเกินไปผมกลัวเกินไปที่จะไป เอาชนะอะไร แต่กังวล และหงุดหงิด ก็ฉันไม่เสถียรรอบระยะเวลาแรกผมเชื่อว่าฉันได้รับมันตอนนี้สิ่งชนิดนั้นได้Paul คือรู้สึกไม่ปลอดภัยขวาตอนนี้คนที่เขากำลังมองหาอยู่ยังขาด ไม่นานเขารอข่าวจะมา กังวล และกังวล บางทีพวกเขาได้รับบาดเจ็บหรือบางสิ่งบางอย่าง บางทีพวกเขาก็ลงมา ด้วยการเจ็บป่วยบางประการ หรือ อื่น ๆ ได้ บางทีพวกเขาอยู่แล้ว... ความคิดที่...กังวล และความกังวล...คนรถไฟสุดท้าย คือฉัน ตั้งแต่สบาย ๆ จาก และแตกต่างกันดังนั้น สิ่งที่เขาถูก imagining เขาตั้งใจมีเคืองแม้ฉันมี recollections ดังกล่าวที่ได้หลังจากเวลาผมเริ่มอ้างว้างเองมีความใกล้ชิดจากเวลาผมอยู่ในโรงเรียนมาตามชม เขาพูดเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ จากโรงเรียนแม้ว่าฉันนี้หดหู่ แม้ว่าฉันอารมณ์เสียนี้ เขายังคงบอก thoughtlessly เกี่ยวกับชีวิตในโรงเรียน ฉันไม่สามารถยืน และก็เริ่มพ่นออกคำรุนแรง ความโกรธของฉันระบายอากาศบนเขาในวันถัดไป ถ้าเขาปรากฏอีก คิดจะขอโทษเขาอย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยมาอีกผมไม่เคยไปเขาเองผมมีความภาคภูมิใจที่แปลกฉันจำหน้านี้เป็นใบหน้าจากนั้น"ฉันมีข้อเสนอที่""Rudi""มันเป็นสถานการณ์นี้ เราได้ไปเป็น ผู้ใหญ่""ใช่ อย่างดี อย่างแน่นอนผมว่า ผมนิยมมากขณะนี้... ที่คุณต้องการพูดหรือไม่"ภายในหัวใจของฉันก็ล้างขึ้นผมก็เข้าใจความรู้สึกของ Paulหลังจากคิด ได้ง่ายจำอดีตเวลาเมื่อ Paul scolded ฉัน และฉันพูดกลับกับเขา ด้วยเสียงที่แข็งแกร่งในวันที่ ฉันคิดว่า เขาเป็นคนที่ไม่สามารถช่วยยี่สิบสี่ปี เขายังหนุ่มเป็นพ่อ ดังนั้นฉันคิดว่า มันไม่สามารถช่วยจะได้รับ 6 ปีตั้งแต่นั้นPaul คือ 30 ปีเปรียบเทียบในชีวิตก่อนหน้านี้ เขาจะยังอายุน้อยแล้ว ก็เปรียบเทียบเขากับฉันในชีวิตก่อนหน้านี้ เขายังคงเป็นคนสวยงามไม่เคยค่ะสิ่งที่ฉันควรจะทำอย่างไร เท่านั้นเคยคิดเกี่ยวกับสิ่งที่ให้โทษด้านอื่น ๆฉันแตกต่างจากเวลาที่ฉัน swore ที่กับตัวเองเมื่อเร็ว ๆ นี้ ฉันรู้สึกเหมือนฉันได้ลืมเกี่ยวกับมัน แต่ฉันไม่ต้องการทำซ้ำข้อผิดพลาดเดียวกันอีก และ...Swore ว่า ฉันจะอยู่อย่างจริงจังในโลกนี้มาตราส่วนนี้จะมาก แต่มันเป็นสิ่งเดียวกันก็เหมือนกับหกปีที่ผ่านมาเรากำลังทำซ้ำข้อผิดพลาดเดียวกันถึงแม้ว่าเราจะได้เติบโตขึ้น แม้ว่าเราควรมีขั้นสูงจากก่อน เราก็เพียงยืนอยู่รอบในเดียวกันเวลานี้ทั้งหมดในการที่ ฉันจะสุจริตอย่างไตร่ตรองแล้วข้างต้นสะท้อนไว้"เริ่มต้นอีกครั้ง ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อวานนี้"ฉันเสนอที่เวลานี้ ผมน้อยมันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกจะ ทำลายฉันแน่ใจ ใน เพื่อนที่เป็นห่วงฉันด้วย รู้สึกเช่นนี้แล้ว เพียงเช่นนั้น ด้วยความรู้สึกเหล่านี้ เขาไม่เคยปรากฏอีกครั้งต้องให้แน่ใจว่า ที่ไม่ใช่เวลานี้ความสัมพันธ์ของฉันกับ Paul ไม่ควรให้มันสามารถตัด"เมื่อวานนี้ เราไม่เคยสู้ เดี๋ยวนี้ ขณะนี้ เราได้พ่อและลูกที่มีเพียงการตัวครั้งแรกในปี ลองไปที่""Rudi สิ่งคุณพูดหรือไม่""ไม่เป็นไร ดู แผ่แผ่นดินของคุณ ตอนนี้ ~ ""เยใช่หรือไม่"Paul เพียงแพร่กระจายออกแขนของเขาเหมือนเขาไม่บอกแล้ว ผมไปเข้าที่หน้าอก"พ่อ อยากจะเห็นคุณ"กลิ่นของแอลกอฮอล์ลอยอยู่ในอากาศตอนนี้เขาเงียบขรึม แต่เขาอาจจะประสบกับอาการเมาค้างหรือค่อนข้างจะ ฉันไม่คิดว่า เขาเคยใช้ดื่มแม้หยดแอลกอฮอล์..."Ru-Rudi"Paul สับสนได้วางขากรรไกรของฉันบนไหล่ของ Paul และช้ากล่าว"ดู มันเป็นของคุณครั้งแรกที่เห็นลูกชายของคุณในระยะยาว สิ่งที่คุณควรจะพูดอยู่"ขณะที่คิดก็ค่อนข้าง farce ฉันกอด Paul มีความแข็งแรงของฉันอีกครั้งใบหน้าของเขามี thinned แม้ร่างกายของเขาผมรู้สึกว่า มันมี shrunk ขนาดนั้นควรได้รับร่างกายของตัวเองใหญ่ ได้ Paul แล้วผ่านความลำบากบาง ไกลมากกว่าฉันในขณะที่ต่อไปจะนานพวก Paul ให้ออกคำ..."ฉัน-ฉันอยากพบคุณมากเกินไป..."หลังจากที่ผมบอกว่า บางสิ่งบางอย่าง เหมือนชนิดของผนังบางฉีกขาดลง"ฉันได้พลาดคุณเกินไป... ฉันได้จริง ๆ พลาดคุณ Rudi ... เสมอ ไม่พบ ฉันคิดว่า ทุกคนอาจตาย... คุณคือ หลังจากที่เห็นรูปร่างของคุณ..."หลังจากหา Paul ถูกส่องน้ำตาใบหน้าของเขาถูก distorting และขยี้คนปลูกครบสัญญาในน้ำตา และร้อง shamefully"ขออภัย ฉันขอ Rudi..."อย่างใด ฉันสิ้นสุดขึ้นร้องไห้ด้วยฉัน patted ของ Paul หลัง และหลังเล็กน้อยเราทั้งสองก็ร้องไห้ดังนี้ หลังประมาณ 5 ปี ผมก็สามารถทูลพ่อ
การแปล กรุณารอสักครู่..
A little while after that.
Paul said something, but I couldn't think of anything good to respond to it.
Stiff responses with no thought just continued to be repeated.
Before anyone noticed, the only customers left were us.
Any time now, it wouldn't be strange for them to come and ask us to leave so they can start closing.
It seems Paul realized those signs as well.
"Rudi, what are you going to do from here on out?"
In the end that's what he asked.
"For the time being, I'll escort Eris to the Fedoa region."
"However, there's nothing left in the Fedoa region?"
"But, we'll still return."
We have no choice other than to return.
Phillip, Sauros, Ghyslaine as well, it seems no one has been found.
Even if we return there will be no one around.
However, we have no choice other than to return.
Why?
It's because that was the objective of the journey.
Realization of original intention.
First off we'll arrive in the Fedoa region, then look at the current state of affairs and confirm it with our own eyes.
After that, it would be alright if I head to the northern regions to search in Central Continent.
If we ask Ruijerd he could return to Magic Continent, and he could look in various places.
For the time being, it might be good to go to Begarrito Continent as well if I can understand the language.
"After that, we'll look in other places."
"I see."
Just like this the conversation quickly paused.
I don't know what to say.
"Here."
Just at that time the master of the bar left some cups in front of us.
There was steam coming out of the wooden cups left before us.
"It's service."
"Thank you very much."
Just as I realized, my throat was completely dry.
My hands were clenched tightly, and my palms were covered in sweat.
At the same time I realized my back and sides were awfully chilly.
My bangs were clinging to my forehead.
"Hey boy. I don't know the details, but.."
"...?"
"Please look at his face."
After hearing him say it I realized it for the first time.
I haven't looked at Paul's face even once.
Ever since the first time I avoided his eyes, not even once, I wasn't able to look at Paul's face.
I swallowed deeply and looked up at my father's face.
It was a face filled with worries.
It looked like it was going to cry at any moment.
It was a terrible face.
"What's with that face?"
"What do you mean what?"
Paul's face making a bitter smile was lacking energy.
Coupled with that expression, the cheeks that are sunken in, it looks like a different person.
However, I feel like I've seen a similar face somewhere before...
Where was it?
It was in the past.
The past.
I remembered.
I was looking in the mirror at home.
One or two years after I started secluding myself from being bullied.
While thinking I can still make it, but a time when I still couldn't allow myself to go along with my surroundings, and was too self-conscious.
I was too afraid to go outside, overcome with nothing but worry and impatience, it was my first unstable period I believe.
I get it now.
It's that kind of thing.
Paul is feeling insecure right now.
The people who he's looking for are still missing, no matter how long he waits no news will come, worrying, and worrying, maybe they were injured or something. Maybe they came down with some kind of illness. Or else, maybe they're already... Thinking that...
Worrying and worrying...
The one who finally showed up was me, since I was so different and easygoing from what he was imagining, he unintentionally got irritated.
Even I have such recollections.
That was soon after the time I started to seclude myself.
An acquaintance from the time I was in middle school came by to visit, he talked about various things from school.
Even though I'm this depressed, even though I'm this upset, he continued to tell me thoughtlessly about his life in school, I couldn't stand it and suddenly started to spit out severe words, venting my anger on him.
The next day, if he appeared again, I thought I would apologize to him.
However, he never came again.
I never went to him myself.
I had a strange pride.
I remembered.
This face is the face from that time.
"I have a proposition."
"Rudi?"
"It's this situation, we have no choice but to become adults."
"Yeah, well, certainly I don't think I'm greatly popular right now... What do you want to say?"
The inside of my heart suddenly cleared up.
I finally understood Paul's feelings.
After thinking that, it was simple.
Remember the past.
The time when Paul scolded me and I talked back to him with a strong tone.
In those days I thought he was a guy who couldn't be helped.
Twenty-four years old, he was still young as a father, so I thought it couldn't be helped.
It's been six years since then.
Paul is 30 years old.
Compared to me in my previous life he's still younger.
And then if you were to compare him to me in my previous life, he's still a splendid person.
I never did the things that I was supposed to do, only ever thinking about things to blame the other side.
I'm different from that time.
I swore that to myself.
Recently I feel like I've forgotten about it, but I don't want to repeat the same mistakes again and...
I swore that I would live seriously in this world.
The scale this time is much greater, but it's the same thing.
It's the same thing as six years ago.
We're repeating the same mistakes.
Even though we should have grown up, even though we should have advanced from before, we were just standing around in the same place this entire time.
In regards to that I will honestly reflect on.
And then above reflecting upon it,
"Let's start again, as if nothing happened yesterday."
I proposed that.
This time, I was hurt.
It felt like my heart was about to break.
I'm sure, in those days, my friend who was worried about me as well, felt like this.
And then, just like that with these feelings, he never appeared again.
I need to make sure that isn't the case this time.
My relationship with Paul, by no means should I let it be cut off.
"Yesterday, we never fought. Now, this moment, we are a father and child that have just been reunited for the first time in years. Let's go with that."
"Rudi? What are you saying?"
"It's fine, look, spread out your arms, now~"
"Ye-yeah?"
Paul just spread out his arms like he was told.
Then I jumped into that chest.
"Father! I wanted to see you!"
The smell of alcohol was floating in the air.
Right now he's sober, but he might be experiencing a hangover.
Or rather, I don't think he ever used to drink even a drop of alcohol...
"Ru-Rudi?"
Paul was bewildered.
I placed my jaw on Paul's shoulder and slowly said it.
"Look, it's your first time seeing your son in a long while, there's something you should be saying right."
While thinking it was quite the farce, I once again embraced Paul with all my strength.
His face had thinned, even his body I got the feeling that it had shrunk a full size.
My own body should have gotten bigger, but Paul had gone through some hardship, far more than me.
While continuing to be bewildered Paul let out the words...
"I-I wanted to meet you too..."
After I told him to say something, it seems like some kind of wall was torn down.
"I've missed you too... I've really missed you, Rudi... Always, no one was found, I thought everyone might have died... You are, after seeing your appearance..."
After looking up, Paul was shedding tears.
His face was distorting and crumpled.
A fully grown man shamefully broke down in tears and cried.
"Sorry, I'm sorry, Rudi..."
Somehow I ended up crying as well.
I patted Paul's back and after a little while we both were crying.
Just like this, after roughly five years I was finally able to be reunited with my father.
Paul said something, but I couldn't think of anything good to respond to it.
Stiff responses with no thought just continued to be repeated.
Before anyone noticed, the only customers left were us.
Any time now, it wouldn't be strange for them to come and ask us to leave so they can start closing.
It seems Paul realized those signs as well.
"Rudi, what are you going to do from here on out?"
In the end that's what he asked.
"For the time being, I'll escort Eris to the Fedoa region."
"However, there's nothing left in the Fedoa region?"
"But, we'll still return."
We have no choice other than to return.
Phillip, Sauros, Ghyslaine as well, it seems no one has been found.
Even if we return there will be no one around.
However, we have no choice other than to return.
Why?
It's because that was the objective of the journey.
Realization of original intention.
First off we'll arrive in the Fedoa region, then look at the current state of affairs and confirm it with our own eyes.
After that, it would be alright if I head to the northern regions to search in Central Continent.
If we ask Ruijerd he could return to Magic Continent, and he could look in various places.
For the time being, it might be good to go to Begarrito Continent as well if I can understand the language.
"After that, we'll look in other places."
"I see."
Just like this the conversation quickly paused.
I don't know what to say.
"Here."
Just at that time the master of the bar left some cups in front of us.
There was steam coming out of the wooden cups left before us.
"It's service."
"Thank you very much."
Just as I realized, my throat was completely dry.
My hands were clenched tightly, and my palms were covered in sweat.
At the same time I realized my back and sides were awfully chilly.
My bangs were clinging to my forehead.
"Hey boy. I don't know the details, but.."
"...?"
"Please look at his face."
After hearing him say it I realized it for the first time.
I haven't looked at Paul's face even once.
Ever since the first time I avoided his eyes, not even once, I wasn't able to look at Paul's face.
I swallowed deeply and looked up at my father's face.
It was a face filled with worries.
It looked like it was going to cry at any moment.
It was a terrible face.
"What's with that face?"
"What do you mean what?"
Paul's face making a bitter smile was lacking energy.
Coupled with that expression, the cheeks that are sunken in, it looks like a different person.
However, I feel like I've seen a similar face somewhere before...
Where was it?
It was in the past.
The past.
I remembered.
I was looking in the mirror at home.
One or two years after I started secluding myself from being bullied.
While thinking I can still make it, but a time when I still couldn't allow myself to go along with my surroundings, and was too self-conscious.
I was too afraid to go outside, overcome with nothing but worry and impatience, it was my first unstable period I believe.
I get it now.
It's that kind of thing.
Paul is feeling insecure right now.
The people who he's looking for are still missing, no matter how long he waits no news will come, worrying, and worrying, maybe they were injured or something. Maybe they came down with some kind of illness. Or else, maybe they're already... Thinking that...
Worrying and worrying...
The one who finally showed up was me, since I was so different and easygoing from what he was imagining, he unintentionally got irritated.
Even I have such recollections.
That was soon after the time I started to seclude myself.
An acquaintance from the time I was in middle school came by to visit, he talked about various things from school.
Even though I'm this depressed, even though I'm this upset, he continued to tell me thoughtlessly about his life in school, I couldn't stand it and suddenly started to spit out severe words, venting my anger on him.
The next day, if he appeared again, I thought I would apologize to him.
However, he never came again.
I never went to him myself.
I had a strange pride.
I remembered.
This face is the face from that time.
"I have a proposition."
"Rudi?"
"It's this situation, we have no choice but to become adults."
"Yeah, well, certainly I don't think I'm greatly popular right now... What do you want to say?"
The inside of my heart suddenly cleared up.
I finally understood Paul's feelings.
After thinking that, it was simple.
Remember the past.
The time when Paul scolded me and I talked back to him with a strong tone.
In those days I thought he was a guy who couldn't be helped.
Twenty-four years old, he was still young as a father, so I thought it couldn't be helped.
It's been six years since then.
Paul is 30 years old.
Compared to me in my previous life he's still younger.
And then if you were to compare him to me in my previous life, he's still a splendid person.
I never did the things that I was supposed to do, only ever thinking about things to blame the other side.
I'm different from that time.
I swore that to myself.
Recently I feel like I've forgotten about it, but I don't want to repeat the same mistakes again and...
I swore that I would live seriously in this world.
The scale this time is much greater, but it's the same thing.
It's the same thing as six years ago.
We're repeating the same mistakes.
Even though we should have grown up, even though we should have advanced from before, we were just standing around in the same place this entire time.
In regards to that I will honestly reflect on.
And then above reflecting upon it,
"Let's start again, as if nothing happened yesterday."
I proposed that.
This time, I was hurt.
It felt like my heart was about to break.
I'm sure, in those days, my friend who was worried about me as well, felt like this.
And then, just like that with these feelings, he never appeared again.
I need to make sure that isn't the case this time.
My relationship with Paul, by no means should I let it be cut off.
"Yesterday, we never fought. Now, this moment, we are a father and child that have just been reunited for the first time in years. Let's go with that."
"Rudi? What are you saying?"
"It's fine, look, spread out your arms, now~"
"Ye-yeah?"
Paul just spread out his arms like he was told.
Then I jumped into that chest.
"Father! I wanted to see you!"
The smell of alcohol was floating in the air.
Right now he's sober, but he might be experiencing a hangover.
Or rather, I don't think he ever used to drink even a drop of alcohol...
"Ru-Rudi?"
Paul was bewildered.
I placed my jaw on Paul's shoulder and slowly said it.
"Look, it's your first time seeing your son in a long while, there's something you should be saying right."
While thinking it was quite the farce, I once again embraced Paul with all my strength.
His face had thinned, even his body I got the feeling that it had shrunk a full size.
My own body should have gotten bigger, but Paul had gone through some hardship, far more than me.
While continuing to be bewildered Paul let out the words...
"I-I wanted to meet you too..."
After I told him to say something, it seems like some kind of wall was torn down.
"I've missed you too... I've really missed you, Rudi... Always, no one was found, I thought everyone might have died... You are, after seeing your appearance..."
After looking up, Paul was shedding tears.
His face was distorting and crumpled.
A fully grown man shamefully broke down in tears and cried.
"Sorry, I'm sorry, Rudi..."
Somehow I ended up crying as well.
I patted Paul's back and after a little while we both were crying.
Just like this, after roughly five years I was finally able to be reunited with my father.
การแปล กรุณารอสักครู่..
สักพักหลังจากนั้น
พอลพูดบางอย่าง แต่ก็ไม่คิดว่ามีอะไรดี มันตอบสนอง ตอบสนอง ด้วยไม่คิดว่าแค่แข็ง
ต่อไปจะซ้ำ ก่อนที่จะมีใครสังเกตเห็น แต่ทิ้งลูกค้า คือเรา
เวลาใด ๆ ตอนนี้ ก็ไม่แปลก มา ถาม เราออกไปเพื่อให้พวกเขาสามารถเริ่มปิด .
ดูเหมือนว่าพอลว่าป้ายเหล่านั้นเช่นกัน
" รูดี้คุณจะทำอะไรต่อจากนี้ ?
ในที่สุด นั่นคือสิ่งที่เขาถาม
" สำหรับตอนนี้ ผมจะนำธุรกิจไปยังภูมิภาค fedoa "
" แต่ไม่มีอะไรเหลือใน fedoa เขต ?
" แต่เรากลับ "
เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลับไป
ฟิลลิป ซอโรส ghyslaine , เช่นกัน ไม่มีใครได้รับการพบ .
ถ้าเรากลับมาจะไม่มีรอบ .
อย่างไรก็ตามเราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลับไป
ทำไม ?
มันเพราะนั่นคือจุดประสงค์ของการเดินทาง การรับรู้ของความตั้งใจเดิม
.
ก่อนอื่นเราจะมาถึงใน fedoa เขตแล้วดูสถานะปัจจุบันของกิจการ และยืนยันด้วยตาของเราเอง
หลังจากนั้น มันก็คงไม่เป็นไรถ้าฉันมุ่งหน้าไปยังภาคเหนือเพื่อค้นหาในภาคกลาง
ทวีปถ้าเราถาม ruijerd เขาอาจกลับไป เมจิก ทวีป และเขาจะมองในสถานที่ต่างๆ .
สำหรับตอนนี้ มันอาจจะดีไป begarrito ทวีปเช่นกัน ถ้าฉันสามารถเข้าใจภาษา
" หลังจากนั้น เราจะดูในสถานที่อื่น ๆ "
" เห็น "
เหมือนการสนทนาได้อย่างรวดเร็ว เว้นระยะ
ไม่รู้จะพูดยังไงดี
" "
แค่เวลาที่เจ้านายของแถบด้านซ้ายบางถ้วยตรงหน้าเรา
มีไอน้ำออกมาจากถ้วยไม้ซ้ายก่อนเรา
" เป็นบริการ "
" ขอบคุณมากค่ะ "
ฉันตระหนัก คอของฉันแห้งสนิท
มือของฉันกำแน่น และฝ่ามือของฉันเต็มไปด้วยเหงื่อ
ในเวลาเดียวกันฉันตระหนักฉันกลับและด้านเย็นชะมัด .
หน้าม้าของผมยึดมั่นกับหน้าผากฉัน .
" นี่ เจ้าหนู ผมก็ไม่ทราบรายละเอียด แต่ . . . . . . . "
" . . . . . . . ? "
" กรุณามองหน้า "
หลังจากได้ยินเขาพูด ฉันรู้ว่ามันเป็นครั้งแรก
ผมไม่ได้มองพอลหน้าสักครั้ง
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมหลบสายตาของเขาเลยสักครั้ง ฉันไม่สามารถที่จะมองหน้าของพอล
ผมกลืนลึกและมองใบหน้าของพ่อ
มันเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล .
มันดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ในขณะใด ๆ .
มันเป็นใบหน้าที่น่ากลัว
" หน้าตาเป็นไง ? "
" คุณหมายถึงอะไร ?
พอลหน้าทำขมยิ้มก็ขาดพลังงาน
คู่กับสีหน้านั่น แก้มที่ซูบลง มันเหมือนเป็นคนละคน ครับ
แต่ผมรู้สึกเหมือนผมเคยเห็นคล้ายกันหน้ามาก่อน . . . . . . .
มันอยู่ที่ไหน
มันเป็นอดีตไปแล้ว อดีต
.ผมจำได้
ฉันมองในกระจกที่บ้าน
หนึ่งหรือสองปีหลังจากเริ่ม secluding ตัวเองจากการถูกกลั่นแกล้ง
ในขณะที่คิดฉันยังทำมันได้ แต่เวลาที่ฉันยังไม่อนุญาตให้ตัวเองไป พร้อมๆ กับสภาพแวดล้อม และก็ประหม่า
ผมกลัวเกินไป ไปข้างนอก เอาชนะ มีแต่ความกังวลและความเร่าร้อน มันเป็นครั้งแรกที่ไม่แน่นอน ช่วงผมเชื่อ
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว .
มันแบบนั้น พอลรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย
.
คนที่เขากำลังตามหาอยู่ก็หายไป ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็นั่งรอ ไม่มีข่าวจะมาเป็นห่วง และกังวล บางทีพวกเขาอาจได้รับบาดเจ็บหรืออะไร บางทีพวกเขาอาจจะมา มีบางชนิดของการเจ็บป่วย หรือว่า บางทีพวกเขากำลัง . . . . . . . คิดว่า . . . . . . .
เป็นห่วงและกังวล . . . . . . .
คนก็โผล่มาเป็นฉันตั้งแต่ฉันอายุต่างกันมาก และสบาย ๆจากสิ่งที่เขาคิด เขาตั้งใจแล้วหงุดหงิด
แม้ฉันมีความทรงจํา
ที่หลังจากเวลาที่ผมเริ่มที่จะแยกตัวเอง
คนรู้จักจากเวลาที่ผมอยู่ในโรงเรียนมัธยมมาเยี่ยมเขาพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆจากโรงเรียน
ถึงแม้ว่าฉันจะเศร้า ถึงแม้ว่าผมจะไม่พอใจเขายังคงบอกฉันเกี่ยวกับชีวิตในโรงเรียน ฉันก็ทนไม่ได้ และก็เริ่มพ่นคำพูดรุนแรง ระบายความโกรธใส่เขา
วันถัดไป ถ้าเขาปรากฏตัวอีกครั้ง ฉันคิดว่า ฉันก็ขอโทษเขา แต่เขาไม่เคยมา
,
ฉันไม่เคยไปอีกเลย เขาเอง
ฉันมีความภาคภูมิใจที่แปลก
จำได้ว่า หน้านี้เป็นหน้าเลย
" ผมมีข้อเสนอ "
" รูดี้ " ?
" มันเป็นสถานการณ์ที่เราไม่มีทางเลือก แต่ที่จะกลายเป็นผู้ใหญ่ . "
" ใช่ แน่นอน ผมไม่คิดว่าผมกำลังเป็นที่นิยมอย่างมากในตอนนี้ . . . . . . . คุณต้องการจะพูดอะไร ? "
ข้างในหัวใจก็ล้าง .
ในที่สุดฉันก็เข้าใจความรู้สึกของพอล
หลังจากคิดว่า มันง่าย จดจำ
.
ตอนที่พอล ด่าผม ผมพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เข้มแข็ง
ในวันเหล่านั้นที่ฉันคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่ช่วยไม่ได้
ยี่สิบสี่ปี เขายังหนุ่ม เป็นพ่อ ดังนั้นฉันคิดว่ามันช่วยไม่ได้
มัน 6 ปีแล้ว พอล อายุ 30 ปี
.
เมื่อเทียบกับผมในชาติที่แล้วเขายังน้อง .
แล้วถ้าจะเทียบเค้ากับผมในชาติก่อน เขายังเป็นคนที่วิเศษ
ผมเคยทำสิ่งที่ผมควรจะทำ แต่เคยคิดเกี่ยวกับสิ่งที่ให้โทษด้านอื่น ๆ .
ฉันแตกต่างจากตอนนั้น .
ฉันสาบานกับตัวเอง .
เมื่อเร็ว ๆ นี้ ผมรู้สึกเหมือนผมจะลืมมันได้ แต่ฉันไม่อยากทำซ้ำข้อผิดพลาดเดียวกันอีกครั้งและ . . . . . . .
ฉันสาบานว่าฉันจะมีชีวิตอยู่จริงๆในโลกนี้
ขนาดนี้มีค่ามาก แต่มันเป็นสิ่งเดียวกัน .
มันเหมือนเมื่อ 6 ปีที่แล้ว
เราทำซ้ำข้อผิดพลาดเดียวกัน .
ถึงแม้ว่าเราต้องเติบโตขึ้น ถึงแม้ว่าเราจะมีสูงจากเมื่อก่อน เรายืนอยู่ในสถานที่เดียวกันตลอดเวลา
เรื่องนั้นผมจะบอกตามตรงสะท้อน .
แล้วข้างต้น สะท้อนให้เห็นถึงเมื่อมัน
" เริ่มอีกครั้งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อวาน ผมเสนอว่า "
.
คราวนี้ผมเจ็บปวด
ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตก
ฉันว่า ในวันเหล่านั้น เพื่อนที่เป็นห่วงฉัน รู้สึกแบบนี้ . . .
แล้ว เหมือนกับความรู้สึกเหล่านี้ เขาไม่เคยปรากฏตัวอีกครั้ง
ฉันต้องการเพื่อให้แน่ใจว่า ใช่ไม่คดีครั้งนี้
ความสัมพันธ์ของฉันกับพอล โดยไม่ควรปล่อยให้มันถูกตัดออก
" เมื่อวานนี้ เราไม่เคยทะเลาะกัน ตอนนี้ เวลานี้เราเป็นพ่อ และลูกที่เพิ่งรวมตัวกันครั้งแรกในรอบหลายปี ไปที่ "
" รูดี้ ? คุณพูดอะไร ? "
" ไม่เป็นไรหรอก ฟังนะ กางแขนออกแล้ว ~ "
" เจ้าใช่มั้ย ? "
พอลแค่กางแขน เหมือนเขากำลังบอก .
แล้วฉันกระโดดเข้าไปที่หน้าอก
" พ่อ ! ฉันต้องการที่จะพบคุณ !
กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยอยู่ในอากาศ .
ตอนนี้เขาส่างเมาแต่เขาอาจจะประสบปัญหาอาการเมาค้าง .
หรือมากกว่า ผมไม่คิดว่าเขาเคยใช้ดื่มเหล้าแม้แต่หยดเดียว . . . . . . .
" รุรูดี้ " ?
พอลสับสน ฉันวางคางบนไหล่ของพอลและค่อยๆพูด
" นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นลูกชายมานานแล้ว มีบางอย่างที่คุณควรจะพูดนะ "
และคิดว่ามันค่อนข้างขบขัน ,ฉันอีกครั้งกอดพอล สุดกำลัง
ใบหน้าของเขามีขนาดเล็ก แม้ร่างกายของเขา ผมรู้สึกว่ามันได้หดขนาดเต็ม .
ร่างกายของตัวเองน่าจะใหญ่ขึ้น แต่เปาโลได้ผ่านความยากลำบากมากขึ้นกว่าฉัน
ในขณะที่ยังคง สับสน พอลให้ออก คำพูด . . . . . . .
" ผมต้องการจะพบคุณด้วย . . . . . . . "
หลังจากที่ฉันบอกเขาว่าอะไรมันเหมือนมีกำแพงถูกฉีกลง
" ฉันคิดถึงนายเหมือนกัน . . . . . . . ฉันคิดถึงแก Rudi . . . . . . . เสมอ ไม่มีใครพบ ฉันคิดว่าทุกคนอาจตายได้ . . . . . . . คุณจะเห็นลักษณะที่ปรากฏของคุณ . . . . . . . "
หลังจากดู พอลก็น้ำตาไหล .
หน้าของเขาถูกบิดเบือนและยู่ยี่ .
ผู้ชายอกสามศอก น่าอัปยศอดสูยากจนลงในน้ำตา และร้องไห้
" ขอโทษ ขอโทษนะ รูดี้ "
. . . . . . .บางทีผมก็ร้องไห้เช่นกัน .
ฉันตบพอลกลับหลังเล็กน้อยในขณะที่เราทั้งสองร้องไห้
แบบนี้ หลังจากนั้นประมาณ 5 ปี ในที่สุดฉันก็สามารถที่จะกลับไปคืนดีกับพ่อ
พอลพูดบางอย่าง แต่ก็ไม่คิดว่ามีอะไรดี มันตอบสนอง ตอบสนอง ด้วยไม่คิดว่าแค่แข็ง
ต่อไปจะซ้ำ ก่อนที่จะมีใครสังเกตเห็น แต่ทิ้งลูกค้า คือเรา
เวลาใด ๆ ตอนนี้ ก็ไม่แปลก มา ถาม เราออกไปเพื่อให้พวกเขาสามารถเริ่มปิด .
ดูเหมือนว่าพอลว่าป้ายเหล่านั้นเช่นกัน
" รูดี้คุณจะทำอะไรต่อจากนี้ ?
ในที่สุด นั่นคือสิ่งที่เขาถาม
" สำหรับตอนนี้ ผมจะนำธุรกิจไปยังภูมิภาค fedoa "
" แต่ไม่มีอะไรเหลือใน fedoa เขต ?
" แต่เรากลับ "
เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลับไป
ฟิลลิป ซอโรส ghyslaine , เช่นกัน ไม่มีใครได้รับการพบ .
ถ้าเรากลับมาจะไม่มีรอบ .
อย่างไรก็ตามเราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลับไป
ทำไม ?
มันเพราะนั่นคือจุดประสงค์ของการเดินทาง การรับรู้ของความตั้งใจเดิม
.
ก่อนอื่นเราจะมาถึงใน fedoa เขตแล้วดูสถานะปัจจุบันของกิจการ และยืนยันด้วยตาของเราเอง
หลังจากนั้น มันก็คงไม่เป็นไรถ้าฉันมุ่งหน้าไปยังภาคเหนือเพื่อค้นหาในภาคกลาง
ทวีปถ้าเราถาม ruijerd เขาอาจกลับไป เมจิก ทวีป และเขาจะมองในสถานที่ต่างๆ .
สำหรับตอนนี้ มันอาจจะดีไป begarrito ทวีปเช่นกัน ถ้าฉันสามารถเข้าใจภาษา
" หลังจากนั้น เราจะดูในสถานที่อื่น ๆ "
" เห็น "
เหมือนการสนทนาได้อย่างรวดเร็ว เว้นระยะ
ไม่รู้จะพูดยังไงดี
" "
แค่เวลาที่เจ้านายของแถบด้านซ้ายบางถ้วยตรงหน้าเรา
มีไอน้ำออกมาจากถ้วยไม้ซ้ายก่อนเรา
" เป็นบริการ "
" ขอบคุณมากค่ะ "
ฉันตระหนัก คอของฉันแห้งสนิท
มือของฉันกำแน่น และฝ่ามือของฉันเต็มไปด้วยเหงื่อ
ในเวลาเดียวกันฉันตระหนักฉันกลับและด้านเย็นชะมัด .
หน้าม้าของผมยึดมั่นกับหน้าผากฉัน .
" นี่ เจ้าหนู ผมก็ไม่ทราบรายละเอียด แต่ . . . . . . . "
" . . . . . . . ? "
" กรุณามองหน้า "
หลังจากได้ยินเขาพูด ฉันรู้ว่ามันเป็นครั้งแรก
ผมไม่ได้มองพอลหน้าสักครั้ง
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมหลบสายตาของเขาเลยสักครั้ง ฉันไม่สามารถที่จะมองหน้าของพอล
ผมกลืนลึกและมองใบหน้าของพ่อ
มันเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล .
มันดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ในขณะใด ๆ .
มันเป็นใบหน้าที่น่ากลัว
" หน้าตาเป็นไง ? "
" คุณหมายถึงอะไร ?
พอลหน้าทำขมยิ้มก็ขาดพลังงาน
คู่กับสีหน้านั่น แก้มที่ซูบลง มันเหมือนเป็นคนละคน ครับ
แต่ผมรู้สึกเหมือนผมเคยเห็นคล้ายกันหน้ามาก่อน . . . . . . .
มันอยู่ที่ไหน
มันเป็นอดีตไปแล้ว อดีต
.ผมจำได้
ฉันมองในกระจกที่บ้าน
หนึ่งหรือสองปีหลังจากเริ่ม secluding ตัวเองจากการถูกกลั่นแกล้ง
ในขณะที่คิดฉันยังทำมันได้ แต่เวลาที่ฉันยังไม่อนุญาตให้ตัวเองไป พร้อมๆ กับสภาพแวดล้อม และก็ประหม่า
ผมกลัวเกินไป ไปข้างนอก เอาชนะ มีแต่ความกังวลและความเร่าร้อน มันเป็นครั้งแรกที่ไม่แน่นอน ช่วงผมเชื่อ
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว .
มันแบบนั้น พอลรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย
.
คนที่เขากำลังตามหาอยู่ก็หายไป ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็นั่งรอ ไม่มีข่าวจะมาเป็นห่วง และกังวล บางทีพวกเขาอาจได้รับบาดเจ็บหรืออะไร บางทีพวกเขาอาจจะมา มีบางชนิดของการเจ็บป่วย หรือว่า บางทีพวกเขากำลัง . . . . . . . คิดว่า . . . . . . .
เป็นห่วงและกังวล . . . . . . .
คนก็โผล่มาเป็นฉันตั้งแต่ฉันอายุต่างกันมาก และสบาย ๆจากสิ่งที่เขาคิด เขาตั้งใจแล้วหงุดหงิด
แม้ฉันมีความทรงจํา
ที่หลังจากเวลาที่ผมเริ่มที่จะแยกตัวเอง
คนรู้จักจากเวลาที่ผมอยู่ในโรงเรียนมัธยมมาเยี่ยมเขาพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆจากโรงเรียน
ถึงแม้ว่าฉันจะเศร้า ถึงแม้ว่าผมจะไม่พอใจเขายังคงบอกฉันเกี่ยวกับชีวิตในโรงเรียน ฉันก็ทนไม่ได้ และก็เริ่มพ่นคำพูดรุนแรง ระบายความโกรธใส่เขา
วันถัดไป ถ้าเขาปรากฏตัวอีกครั้ง ฉันคิดว่า ฉันก็ขอโทษเขา แต่เขาไม่เคยมา
,
ฉันไม่เคยไปอีกเลย เขาเอง
ฉันมีความภาคภูมิใจที่แปลก
จำได้ว่า หน้านี้เป็นหน้าเลย
" ผมมีข้อเสนอ "
" รูดี้ " ?
" มันเป็นสถานการณ์ที่เราไม่มีทางเลือก แต่ที่จะกลายเป็นผู้ใหญ่ . "
" ใช่ แน่นอน ผมไม่คิดว่าผมกำลังเป็นที่นิยมอย่างมากในตอนนี้ . . . . . . . คุณต้องการจะพูดอะไร ? "
ข้างในหัวใจก็ล้าง .
ในที่สุดฉันก็เข้าใจความรู้สึกของพอล
หลังจากคิดว่า มันง่าย จดจำ
.
ตอนที่พอล ด่าผม ผมพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เข้มแข็ง
ในวันเหล่านั้นที่ฉันคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่ช่วยไม่ได้
ยี่สิบสี่ปี เขายังหนุ่ม เป็นพ่อ ดังนั้นฉันคิดว่ามันช่วยไม่ได้
มัน 6 ปีแล้ว พอล อายุ 30 ปี
.
เมื่อเทียบกับผมในชาติที่แล้วเขายังน้อง .
แล้วถ้าจะเทียบเค้ากับผมในชาติก่อน เขายังเป็นคนที่วิเศษ
ผมเคยทำสิ่งที่ผมควรจะทำ แต่เคยคิดเกี่ยวกับสิ่งที่ให้โทษด้านอื่น ๆ .
ฉันแตกต่างจากตอนนั้น .
ฉันสาบานกับตัวเอง .
เมื่อเร็ว ๆ นี้ ผมรู้สึกเหมือนผมจะลืมมันได้ แต่ฉันไม่อยากทำซ้ำข้อผิดพลาดเดียวกันอีกครั้งและ . . . . . . .
ฉันสาบานว่าฉันจะมีชีวิตอยู่จริงๆในโลกนี้
ขนาดนี้มีค่ามาก แต่มันเป็นสิ่งเดียวกัน .
มันเหมือนเมื่อ 6 ปีที่แล้ว
เราทำซ้ำข้อผิดพลาดเดียวกัน .
ถึงแม้ว่าเราต้องเติบโตขึ้น ถึงแม้ว่าเราจะมีสูงจากเมื่อก่อน เรายืนอยู่ในสถานที่เดียวกันตลอดเวลา
เรื่องนั้นผมจะบอกตามตรงสะท้อน .
แล้วข้างต้น สะท้อนให้เห็นถึงเมื่อมัน
" เริ่มอีกครั้งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อวาน ผมเสนอว่า "
.
คราวนี้ผมเจ็บปวด
ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตก
ฉันว่า ในวันเหล่านั้น เพื่อนที่เป็นห่วงฉัน รู้สึกแบบนี้ . . .
แล้ว เหมือนกับความรู้สึกเหล่านี้ เขาไม่เคยปรากฏตัวอีกครั้ง
ฉันต้องการเพื่อให้แน่ใจว่า ใช่ไม่คดีครั้งนี้
ความสัมพันธ์ของฉันกับพอล โดยไม่ควรปล่อยให้มันถูกตัดออก
" เมื่อวานนี้ เราไม่เคยทะเลาะกัน ตอนนี้ เวลานี้เราเป็นพ่อ และลูกที่เพิ่งรวมตัวกันครั้งแรกในรอบหลายปี ไปที่ "
" รูดี้ ? คุณพูดอะไร ? "
" ไม่เป็นไรหรอก ฟังนะ กางแขนออกแล้ว ~ "
" เจ้าใช่มั้ย ? "
พอลแค่กางแขน เหมือนเขากำลังบอก .
แล้วฉันกระโดดเข้าไปที่หน้าอก
" พ่อ ! ฉันต้องการที่จะพบคุณ !
กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยอยู่ในอากาศ .
ตอนนี้เขาส่างเมาแต่เขาอาจจะประสบปัญหาอาการเมาค้าง .
หรือมากกว่า ผมไม่คิดว่าเขาเคยใช้ดื่มเหล้าแม้แต่หยดเดียว . . . . . . .
" รุรูดี้ " ?
พอลสับสน ฉันวางคางบนไหล่ของพอลและค่อยๆพูด
" นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นลูกชายมานานแล้ว มีบางอย่างที่คุณควรจะพูดนะ "
และคิดว่ามันค่อนข้างขบขัน ,ฉันอีกครั้งกอดพอล สุดกำลัง
ใบหน้าของเขามีขนาดเล็ก แม้ร่างกายของเขา ผมรู้สึกว่ามันได้หดขนาดเต็ม .
ร่างกายของตัวเองน่าจะใหญ่ขึ้น แต่เปาโลได้ผ่านความยากลำบากมากขึ้นกว่าฉัน
ในขณะที่ยังคง สับสน พอลให้ออก คำพูด . . . . . . .
" ผมต้องการจะพบคุณด้วย . . . . . . . "
หลังจากที่ฉันบอกเขาว่าอะไรมันเหมือนมีกำแพงถูกฉีกลง
" ฉันคิดถึงนายเหมือนกัน . . . . . . . ฉันคิดถึงแก Rudi . . . . . . . เสมอ ไม่มีใครพบ ฉันคิดว่าทุกคนอาจตายได้ . . . . . . . คุณจะเห็นลักษณะที่ปรากฏของคุณ . . . . . . . "
หลังจากดู พอลก็น้ำตาไหล .
หน้าของเขาถูกบิดเบือนและยู่ยี่ .
ผู้ชายอกสามศอก น่าอัปยศอดสูยากจนลงในน้ำตา และร้องไห้
" ขอโทษ ขอโทษนะ รูดี้ "
. . . . . . .บางทีผมก็ร้องไห้เช่นกัน .
ฉันตบพอลกลับหลังเล็กน้อยในขณะที่เราทั้งสองร้องไห้
แบบนี้ หลังจากนั้นประมาณ 5 ปี ในที่สุดฉันก็สามารถที่จะกลับไปคืนดีกับพ่อ
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- เลิกแล้วต่อกัน อย่าทำแบบนี้อีก
- ผลที่เกิดขึ้นจากการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันคว
- เชียร์เบียร์ร้านอาหาร
- มายเฟรนมายเฟรนจาก: เป็น:ผลลัพธ์ (ภาษาอัง
- Way
- เย็บแผล
- reead and choose
- I'm satisfied now.
- ขอบคุณมาก
- reply
- Uncommon. This lavishly illustrated book
- บัตรสมาชิก
- barely
- Handsome
- คิดว่า น่าจะไม่ได้ไปเชียงใหม่
- hard working very good
- โปรดหยิบโน็ตบุคออกจากห้องนอน
- ambition
- القتال
- 111/239 หมู่ที่ 1 ตำบลระแหง อำเภอลาดหลุม
- ฉันอยากให้คุณเห็น
- คุณดื่มบ่อยไหม
- U don't have to
- What i do you cook
