The world leading cassava producers

The world leading cassava producers, i.e. Nigeria and Brazil,
however, do not have much improvement in root productivities in the past 10 years; only by
2.10 tons/hectare (from 9.70 to 11.80 tons/hectare since 2000 to 2008) and by 0.35
tons/hectare (from 13.55 to 13.90 tons/hectare since 2000 to 2009), respectively.
The production of cassava can be simply increased by expanding planting areas.
Nevertheless, in most regions, no new marginal land is accessible as well as forestry areas
are not allowed for area expansion. Moreover, in some countries, there is a competition for
land uses among other economic crops such as sugar cane and maize in Thailand. The
sustainable and effective means of increasing root production should be achieved by an
increase in root productivity. Yields or root productivities of cassava roots vary significantly
with varieties, growing conditions such as soil, climate, rainfall as well as agronomic
practices. Better root yields can be obtained by well-managed farm practices including time
of planting (early of a wet season), land preparation (plowing by hand or mechanically and
ridging), preparation of planting materials (ages of mother plants, storage of stems, length &
angle of cuttings, chemical treatment), planting method (position, depth of planting and
spacing), fertilization (type of fertilizers – chemical vs. organic, dose , time and method of
fertilizer application), erosion control, weed control, irrigation and intercropping (Howeler,
2001; 2007). The agronomic practices implemented by farmers vary markedly from regions
to regions, depending greatly on farm size, availability of labor, soil and climatic conditions
as well as socio-economic circumstances of each region (Table 3). It is very interesting to
note that the highest root productivity was reported in India (i.e. 40 tons/hectare) which
was irrigated cassava rather than rainfed one, with a highest amount of fertilizer
application. In some planting areas such as in Thailand, irrigation is now introduced instead
of relying only on rainfall. Yet, the investment cost is high and farmer’s decision is upto
market demand, price of cassava roots as well as other competitive crops. By effective farm
management, it is expected that the root productivity can be increased twice, from 25 to 50
tons/hectare. By combining that with varietal improvement, the root productivity can be
potentially improved upto 80 tons/hectare (Tanticharoen, 2009).
The production cost of cassava is classified into fixed costs and variable costs. The fixed
costs include land rent, machinery, depreciation cost and taxes. The variable costs are
consisted of labor costs (for land preparation, planting material preparation, planting,
fertilizer & chemical application, weeding, harvesting and irrigation) and others including
planting materials, chemicals (herbicides, sacks), fuels and tools. Except China, all countries
demonstrate that the labor cost is greater than 40% of total production cost. In particular, the
labor cost as well as the fixed costs of cassava plantation in India is quite high comparatively
to other countries, making their production cost quite high. A semi-mechanized practice for
cassava plantation is therefore developed in some countries such as Brazil and Thailand in
order to minimize the labor cost, and hence total production cost.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ที่โลกมันสำปะหลังผู้ผลิตชั้นนำ ไนจีเรียและบราซิล เช่นอย่างไรก็ตาม ไม่มีพัฒนามากใน productivities รากใน 10 ปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะ2.10 ตัน/hectare (จาก 9.70 การตัน 11.80/hectare ตั้งแต่ 2000-2008) และ 0.35ตัน / hectare (จาก 13.55 ถึงตัน 13.90/hectare ตั้งแต่ 2000-2009), ตามลำดับการผลิตของมันสำปะหลังสามารถถูกเพิ่ม โดยขยายพื้นที่ปลูกเพียงอย่างไรก็ตาม ในภูมิภาคส่วนใหญ่ ที่ดินกำไรเบื้องต้นใหม่ไม่เป็นสามารถเข้าถึงได้และพื้นที่ป่าไม้ไม่สามารถขยายพื้นที่ นอกจากนี้ ในบางประเทศ ไม่มีการแข่งขันสำหรับที่ดินที่ใช้ในหมู่อื่น ๆ พืชเศรษฐกิจเช่นอ้อยและข้าวโพดในประเทศไทย ที่ยั่งยืน และมีประสิทธิภาพวิธีการเพิ่มผลิตรากควรทำได้โดยการเพิ่มผลผลิตหลัก อัตราผลตอบแทนหรือ productivities รากของรากของมันสำปะหลังแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญกับพันธุ์ การเจริญเติบโตสภาพดิน อากาศ ฝนเช่นเป็นลักษณะทางปฏิบัติการ อัตราผลตอบแทนดีกว่าของรากได้ โดยปฏิบัติการฟาร์มการจัดการที่ดีรวมเวลาของต้นไม้ (ต้นฤดูฝน), ที่ดินเตรียม (ด้วยมือ หรือกลไกในการไถนา และเตรียม ridging), การเพาะปลูก (อายุของแม่ไม้ เก็บลำ ความยาวและมุมของ cuttings เคมีบำบัด), วิธีการปลูก (ตำแหน่ง ความลึกของการปลูก และระยะห่าง), ปัจจุบัน (ชนิดของปุ๋ยเคมีเทียบกับอินทรีย์ ยา เวลา และวิธีการการใส่ปุ๋ย), ควบคุมการพังทลาย ควบคุมวัชพืช ชลประทาน และ intercropping (Howeler2001 2007) การปฏิบัติลักษณะทางที่ดำเนินการ โดยเกษตรกรที่แตกต่างกันอย่างเด่นชัดจากภูมิภาคไปยังภูมิภาค ขึ้นอยู่กับขนาดฟาร์ม แรงงาน ดิน และเงื่อนไข climatic มากและสถานการณ์ทางเศรษฐกิจสังคมของแต่ละภูมิภาค (ตาราง 3) เป็นที่น่าสนใจมากไปหมายเหตุมีรายงานผลรากสูงที่สุดในอินเดีย (เช่น 40 ตัน/hectare) ซึ่งมีมันสำปะหลังยามแทน rainfed หนึ่ง มียอดเงินสูงสุดของปุ๋ยแอพลิเคชัน ในปลูกบางส่วนเช่นในประเทศไทย ชลประทานเป็นตอนนี้แนะนำแทนของพึ่งเฉพาะปริมาณน้ำฝน ยัง ต้นทุนการลงทุนสูง และการตัดสินใจของเกษตรกร สำหรับตลาดความต้องการ ราคาของรากมันสำปะหลัง เป็นพืชแข่งขันอื่น โดยฟาร์มที่มีประสิทธิภาพจัดการ คาดว่า ผลิตรากสามารถเพิ่มสอง จาก 25 กับ 50ตัน / hectare โดยรวมที่มีการปรับปรุงพันธุ์ ผลผลิตหลักได้สำหรับการปรับอาจ hectare 80 ตัน (Tanticharoen, 2009)ต้นทุนการผลิตของมันสำปะหลังจะแบ่งต้นทุนคงที่และต้นทุนผันแปร คงต้นทุนรวมที่ดินให้เช่า เครื่องจักร ต้นทุนค่าเสื่อมราคา และภาษี ต้นทุนผันแปรจะประกอบด้วยต้นทุนแรงงาน (การเตรียมดิน การเตรียมวัสดุ การปลูก การเพาะปลูกปุ๋ยและสารเคมีประยุกต์ weeding เก็บเกี่ยว และชลประทาน) และอื่น ๆ รวมทั้งการปลูกวัสดุ เคมีภัณฑ์ (สารเคมีกำจัดวัชพืช กระสอบ), เชื้อเพลิง และเครื่องมือ จีน ทุกประเทศยกเว้นแสดงให้เห็นว่าต้นทุนแรงงานมากกว่า 40% ของต้นทุนการผลิต โดยเฉพาะ การต้นทุนแรงงานรวมทั้งต้นทุนคงที่ของไร่มันสำปะหลังในอินเดียมีสูงค่อนข้างดีอย่างหนึ่งไปยังประเทศอื่น ๆ ทำการผลิตที่ต้นทุนค่อนข้างสูง Mechanized กึ่งปฏิบัติการไร่มันสำปะหลังจึงได้รับการพัฒนาในบางประเทศเช่นประเทศบราซิลและประเทศไทยสั่งลดค่าแรงต้นทุน และต้นทุนการผลิตรวมดังนั้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ชั้นนำของโลกผู้ผลิตมันสำปะหลังเช่นไนจีเรียและบราซิล
แต่ไม่ได้มีการปรับปรุงมากในการผลิตภาพรากในรอบ 10 ปี โดยเฉพาะ
2.10 ตัน / เฮกตาร์ (9.70-11.80 ตัน / เฮกตาร์ตั้งแต่ 2000-2008) และ 0.35
ตัน / เฮกตาร์ (13.55-13.90 ตัน / เฮกตาร์ตั้งแต่ 2000-2009) ตามลำดับ.
การผลิตมันสำปะหลังที่สามารถเพิ่มขึ้นได้ง่ายๆโดยการ การขยายพื้นที่การเพาะปลูก. อย่างไรก็ตามในภูมิภาคส่วนใหญ่ไม่มีที่ดินชายขอบใหม่สามารถเข้าถึงได้เช่นเดียวกับพื้นที่ป่าไม้ไม่ได้รับอนุญาตในการขยายพื้นที่ นอกจากนี้ในบางประเทศมีการแข่งขันสำหรับการใช้ประโยชน์ที่ดินในหมู่พืชเศรษฐกิจอื่น ๆ เช่นอ้อยและข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ในประเทศไทย วิธีการที่ยั่งยืนและมีประสิทธิภาพในการผลิตที่เพิ่มขึ้นรากควรจะทำได้โดยการเพิ่มขึ้นของผลผลิตราก อัตราผลตอบแทนหรือรากของผลผลิตหัวมันสำปะหลังแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญกับพันธุ์สภาพการเจริญเติบโตเช่นดินสภาพภูมิอากาศปริมาณน้ำฝนเช่นเดียวกับทางการเกษตรการปฏิบัติ ที่ดีกว่าอัตราผลตอบแทนรากได้โดยการบริหารจัดการที่ดีการปฏิบัติฟาร์มรวมถึงเวลาของการปลูก (ต้นของฤดูฝน) เตรียมดิน (ไถด้วยมือหรือเครื่องจักรและ ridging) การเตรียมความพร้อมของวัสดุปลูก (อายุของพืชแม่เก็บลำต้น ความยาวและมุมของการตัดการรักษาทางเคมี) วิธีการเพาะปลูก (ตำแหน่งความลึกของการปลูกและการเว้นวรรค) การปฏิสนธิ (ชนิดของปุ๋ย - สารเคมีกับอินทรีย์ปริมาณเวลาและวิธีการใส่ปุ๋ย), เครื่องควบคุมการกัดเซาะการควบคุมวัชพืชชลประทาน และแซม (Howeler, 2001; 2007) การปฏิบัติทางการเกษตรที่ดำเนินการโดยเกษตรกรแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดจากภูมิภาคไปยังภูมิภาคขึ้นอยู่มากในฟาร์มขนาดความพร้อมของแรงงานดินและสภาพภูมิอากาศเช่นเดียวกับสถานการณ์ทางเศรษฐกิจและสังคมของแต่ละภูมิภาค(ตารางที่ 3) เป็นที่น่าสนใจมากที่จะทราบว่าผลผลิตรากสูงสุดได้รับการรายงานในอินเดีย (เช่น 40 ตัน / เฮกตาร์) ซึ่งได้รับการชลประทานมันสำปะหลังมากกว่าหนึ่งน้ำฝนที่มีจำนวนสูงสุดของปุ๋ยแอพลิเคชัน ในบางพื้นที่เพาะปลูกเช่นในประเทศไทยชลประทานเป็นที่รู้จักในขณะนี้แทนที่จะอาศัยเฉพาะในปริมาณน้ำฝน แต่ค่าใช้จ่ายในการลงทุนอยู่ในระดับสูงและการตัดสินใจของเกษตรกรเกินความต้องการของตลาดราคาหัวมันสำปะหลังเช่นเดียวกับพืชผลการแข่งขันอื่น ๆ โดยฟาร์มที่มีประสิทธิภาพการบริหารจัดการเป็นที่คาดว่าการผลิตรากสามารถเพิ่มขึ้นเป็นครั้งที่สอง 25-50 ตัน / เฮกตาร์ โดยการรวมที่มีการปรับปรุงพันธุ์ผลผลิตรากที่สามารถปรับปรุงให้ดีขึ้นที่อาจเกิดขึ้นไม่เกิน 80 ตัน / เฮกตาร์ (ตันติเจริญ 2009). ค่าใช้จ่ายในการผลิตมันสำปะหลังแบ่งเป็นต้นทุนคงที่และต้นทุนผันแปร คงที่ค่าใช้จ่ายรวมถึงการเช่าที่ดินเครื่องจักรค่าเสื่อมราคาและภาษี ค่าใช้จ่ายในตัวแปรจะประกอบไปด้วยค่าใช้จ่ายแรงงาน(สำหรับการเตรียมดินปลูกการเตรียมวัสดุปลูกปุ๋ยและเคมีประยุกต์ใช้กำจัดวัชพืช, การเก็บเกี่ยวและการชลประทาน) และอื่น ๆ รวมทั้งวัสดุปลูกสารเคมี(สารเคมีกำจัดวัชพืชกระสอบ) เชื้อเพลิงและเครื่องมือ ยกเว้นประเทศจีนทุกประเทศแสดงให้เห็นว่าค่าใช้จ่ายแรงงานที่มีค่ามากกว่า 40% ของต้นทุนการผลิตรวม โดยเฉพาะอย่างยิ่งค่าใช้จ่ายแรงงานเช่นเดียวกับค่าใช้จ่ายคงที่ของการเพาะปลูกมันสำปะหลังในประเทศอินเดียค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ ทำให้ต้นทุนการผลิตของพวกเขาค่อนข้างสูง การปฏิบัติกึ่งยานยนต์สำหรับการเพาะปลูกมันสำปะหลังจึงได้รับการพัฒนาในบางประเทศเช่นบราซิลและประเทศไทยเพื่อที่จะลดค่าใช้จ่ายแรงงานและค่าใช้จ่ายการผลิตรวมด้วยเหตุนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ชั้นนำของโลกผู้ผลิตมันสำปะหลัง เช่น ไนจีเรีย และบราซิล ,
แต่ไม่ได้มีการปรับปรุงมากในรากผลิตภาพในรอบ 10 ปี โดยเฉพาะ
2.10 ตัน / เฮกแตร์ ( จาก 9.70 ไปกระแทกตัน / เฮกแตร์ ตั้งแต่ปี 2000 ถึงปี 2008 ) และ 0.35 ตัน / เฮกตาร์ ( กว่า
13.90 ตัน / เฮกแตร์ จากการ ตั้งแต่ ปี 2009 ) ตามลำดับ
การผลิตมันสำปะหลังก็เพิ่มขึ้น โดยขยายพื้นที่ปลูก .
อย่างไรก็ตาม ในภูมิภาคส่วนใหญ่ไม่มีขอบที่ดินสามารถเข้าถึงได้เช่นเดียวกับพื้นที่
ป่าไม้ไม่อนุญาตให้ขยายพื้นที่ นอกจากนี้ ในบางประเทศ มีการใช้ประโยชน์ที่ดินในการแข่งขันสำหรับ
พืชเศรษฐกิจอื่นๆ เช่น อ้อย และข้าวโพดในประเทศไทย
อย่างยั่งยืนและมีประสิทธิภาพหมายถึงการเพิ่มของการผลิตรากควรจะทำได้โดยการเพิ่มผลผลิต
รากผลผลิตหรือรากผลิตภาพมันสำปะหลังแตกต่างกันอย่างมาก
กับพันธุ์สภาพปลูก เช่น ดิน ภูมิอากาศ ปริมาณน้ำฝน รวมทั้งทาง
) ดีกว่าราก ผลผลิตได้ โดยมีการจัดการดีฟาร์มการปฏิบัติรวมทั้งเวลา
ปลูก ( ช่วงต้นของฤดูฝน ) , การเตรียมดิน ไถด้วยมือหรือเครื่องจักร และ
สัน ) ,การเตรียมวัสดุปลูก ( อายุของแม่พืช กระเป๋าของลำต้น ความยาว&
มุมของการตัด , การรักษาทางเคมี ) , วิธีการปลูก ( ตำแหน่ง ความลึกของการปลูกและระยะปลูก การใส่ปุ๋ย
) ( ชนิดของปุ๋ยและเคมีและอินทรีย์ ปริมาณ เวลา และวิธีการ
ปุ๋ย ) , ควบคุม , การควบคุมวัชพืชกัดเซาะ การชลประทานและการปลูกพืชแซม ( รศ
, 2001 ; 2550 )โดยทางปฏิบัติใช้โดยเกษตรกรแตกต่างกันอย่างเด่นชัดจากภูมิภาค
ภูมิภาคขึ้นอยู่อย่างมากในขนาดฟาร์ม , ความพร้อมของแรงงาน ดิน และสภาพอากาศ
รวมทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม สภาพของแต่ละพื้นที่ ( ตารางที่ 3 ) มันเป็นที่น่าสนใจมากที่จะทราบว่าประสิทธิภาพสูงราก
รายงานในอินเดีย ( เช่น 40 ตัน / เฮกแตร์ ) ซึ่ง
คือมันสำปะหลังมากกว่าหนึ่งนาน้ำฝนที่มีปริมาณสูงสุดของปุ๋ย

ในบางพื้นที่ปลูก เช่น ในประเทศไทย ชลประทาน คือตอนนี้แนะนำแทน
การเพียงวิธี แต่ต้นทุนการลงทุนคือการตัดสินใจของเกษตรกรมีความต้องการของตลาดสูงและเกิน
ราคามันสำปะหลังเป็นพืชแข่งขันอื่น ๆ โดยการจัดการฟาร์ม
มีประสิทธิภาพคาดว่าราก ผลผลิตจะเพิ่มขึ้นสองเท่า จาก 25 ถึง 50
ตัน / เฮกแตร์ โดยการรวมกับการปรับปรุงพันธุ์ ราก ผลผลิตสามารถ
ดีขึ้นอาจเกิน 80 ตัน / เฮกแตร์ ( ตันติเจริญ , 2009 ) .
ต้นทุนการผลิตมันสําปะหลัง คือแบ่งออกเป็นต้นทุนคงที่และค่าใช้จ่ายผันแปร ต้นทุนรวมคงที่
ให้เช่า เครื่องจักร ที่ดิน ค่าเสื่อมราคา ค่าใช้จ่ายและภาษีต้นทุนแปรผันจะ
ประกอบด้วยต้นทุนแรงงาน ( เพื่อเตรียมดินปลูก การเตรียมวัสดุปลูกปุ๋ย
&การใช้สารเคมีกำจัดวัชพืช , การเก็บเกี่ยวและชลประทาน ) และอื่น ๆรวมถึง
ปลูกวัตถุดิบ สารเคมี ( สารกำจัดวัชพืช , กระสอบ ) , เชื้อเพลิง , เครื่องมือ ยกเว้น จีน ทุกประเทศ
แสดงให้เห็นว่าต้นทุนแรงงานมีมากกว่า 40 % ของต้นทุนการผลิตทั้งหมด โดย
ต้นทุนแรงงาน ตลอดจนต้นทุนคงที่ของการปลูกมันสำปะหลังในอินเดียค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับประเทศอื่น ๆ
, ทําให้ต้นทุนการผลิตค่อนข้างสูง แบบกึ่งกลไกการปฏิบัติ
มันสำปะหลังจึงเป็นการพัฒนาในบางประเทศ เช่น บราซิล และไทย ใน
เพื่อลดต้นทุนแรงงาน และต้นทุนการผลิตโดยรวม .