Fables Use Anthropomorphism to make

Fables Use Anthropomorphism to make their point

All fables make use of a storytelling device known as anthropomorphism, which is the attribution of human traits and behaviors to non-human animals, deities or objects. Not only do the animals in fables think, speak and emote like human beings, they also personify human vices and virtues — greed, pride, honesty and benevolence, for example — which is essential to their function as instruments of moral instruction.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มานุษยรูปนิยมใช้นิทานจะทำให้จุดนิทานทั้งหมดทำให้ใช้อุปกรณ์เล่าเรื่องที่เรียกว่ามานุษยรูปนิยม ซึ่งเป็นที่มาของมนุษย์ลักษณะและพฤติกรรมสัตว์ไม่ใช่มนุษย์ เทพ หรือวัตถุ ไม่เพียงแต่สัตว์ในนิทานคิด พูด และแสดงอารมณ์เช่นมนุษย์ พวกเขายัง personify คมีมนุษย์และคุณธรรม — ความโลภ ความภูมิใจ ความซื่อสัตย์สุจริต และความเมตตา กรุณา ตัวอย่างเช่น — ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อการทำงานเป็นเครื่องมือในการเรียนการสอนศีลธรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นิทานใช้อุทิศเพื่อให้จุดของพวกเขานิทานทั้งหมดทำให้การใช้งานของอุปกรณ์การเล่าเรื่องที่เป็นที่รู้จักกันอุทิศซึ่งเป็นแสดงที่มาของลักษณะของมนุษย์และพฤติกรรมของสัตว์ที่ไม่ใช่มนุษย์เทพหรือวัตถุ ไม่เพียง แต่สัตว์ในนิทานคิดพูดและอารมณ์เช่นเดียวกับมนุษย์พวกเขายังเป็นตัวความชั่วร้ายของมนุษย์และคุณธรรม - ความโลภความภาคภูมิใจความซื่อสัตย์สุจริตและความเมตตากรุณาเช่น - ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นต่อการทำงานของพวกเขาเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเรียนการสอนศีลธรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นิทานใช้ความเหมือนมนุษย์เพื่อให้จุดของพวกเขานิทานเล่าเรื่องทั้งหมดให้ใช้ของอุปกรณ์ที่เรียกว่าความเหมือนมนุษย์ ซึ่งเป็นลักษณะของลักษณะและพฤติกรรมของมนุษย์กับสัตว์ มนุษย์ เทพ หรือวัตถุ ไม่ใช่แค่สัตว์ในนิยาย คิด พูด และอารมณ์เหมือนมนุษย์ พวกเขายังเป็นสัญลักษณ์ความชั่วร้ายของมนุษย์ และบารมี - ความโลภ ศักดิ์ศรี ความซื่อสัตย์ และความเมตตากรุณา ตัวอย่างเช่น - ซึ่งจำเป็นต่อการทำงานของพวกเขา ในฐานะที่เป็นเครื่องมือการสอนคุณธรรมจริยธรรม