Koutarou turned the basket he had u

Koutarou turned the basket he had used to carry the ingredients and made a table for Kii. He put the soup, bread and kabob down along with tableware. With those three dishes in front of her, Kii's eyes opened as wide as they possibly could and sparkled.

“Can I eat it!? Can I!?”

“Go ahead. Make sure you don't get it stuck―”

“Thank you for the food!”

“―in your throat”

Kii had started eating before Koutarou could even finish his sentence. Holding a spoon for the soup in her right hand and a kabob in her left, she alternated between eating the soup and chicken. Her pace was rapid, and one could imagine that she liked the taste.

“I'm glad you're so energetic”

Sensing that Kii was satisfied, Koutarou showed a small smile and picked up some bread for himself. He then split the bread and put chicken between it. That was his favorite way of eating in Forthorthe. After a bite, a familiar taste spread throughout his mouth. It was a nostalgic taste that reminded him of his time in Forthorthe.

I'm sure Clan will give this a passing grade...

While eating his dinner, Koutarou thought of his partner, who had shut herself in her laboratory. Since she was raised as a princess, she was picky about taste. But he was sure she would surely compliment today's dishes. He was proud of the dishes he had made today.

That was when Koutarou looked up as he sensed someone's glance.

“...”

As he did, he found a pair of large eyes. It was Kii who was staring at his hands.

“I want to try too!”

Kii mimicked Koutarou; she split the bread, put some meat in between and took a bite.

“Delicious!”

She seemed to enjoy that way of eating as she took even more bites. And now she looked like a squirrel eating a nut.

“If you eat that fast, you'll―”

“Hueh”

Just before Koutarou could warn Kii about choking on her food, a piece of bread got stuck in her throat.

“Uuuh, Huhuhuu”

“Here, drink this”

Koutarou quickly presented Kii with the soup. In response, Kii began drinking directly from the plate. After doing that for several seconds, Kii removed her lips from the plate while sighing.

“Haaaah, I thought I was going to die...”

Fortunately, the bread that Kii was choking on slipped down her throat and into her stomach. Relieved, the girl's expression returned to the normal cheerful one.

“It's because you eat it so fast”

“But it's just so good”

Kii had an embarrassed blush when Koutarou admonished her.

“I'm glad you like it, but nobody is going to take it from you, and there's more to get, so you can eat slower”

“O-Okay, I will. Ehe, Ehehehe”

Eventually Kii let out an embarrassed laugh. Seeing that, Koutarou showed a small smile and began eating again.

This kind of reminds me of everyone...

It was a noisy but fun dinner, just like in room 106 and the past Forthorthe. Even though he was far away from either of those, it reminded Koutarou of his everyday life. Kii's appearance right now reminded him of that.

“Hehehe... ehehe... uhhh”

While Koutarou was reminiscing, Kii's laughter changed its tone. It was a soft laughter, with what sounded like sobs mixed in. And the light from the fire reflected off of the tears running down her cheeks.

Kii was crying.

“What's wrong? Did it taste bad?”

Koutarou panicked and tasted his own soup, but the taste was alright.

Then why?

Confused, Koutarou looked at Kii. Despite tears running down her cheeks she had a calming smile.

“That's not it. It's good, it's really good. And I'm so happy...”

Kii shook her head as she said that. But even though she said she was happy, her tears weren't stopping.

“It's just... it's been a long time since I had such a good and happy dinner... so, so I... ehehe, I don't... understand either...”

Hearing her words, Koutarou could imagine what was going on in her mind.

I see... Kii-chan really misses her mother...

After losing her mother, Kii and her father misunderstanding each other was the final straw that caused her to run away from home. It had been quite a long time since she had been able to smile at the dinner table. It reminded her of the times when she had been happy. Just like when Koutarou was reminded of his everyday life, Kii was reminded of her time with her family. Since Koutarou had gone through a similar experience as her, he understood how she felt.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Koutarou เปิดตะกร้าที่เขาใช้ในการดำเนินการส่วนผสม และทำตาราง Kii เขาใส่ซุป ขนมปัง และ kabob ลงพร้อมถ้วยชาม ตาของ Kii กับอาหารจานที่สามหน้าเธอ เปิดกว้างพวกเขาอาจสามารถ และ sparkled"ฉันกินมัน สามารถฉัน?""ไปข้างหน้า ตรวจสอบให้แน่ใจว่า คุณไม่ได้รับมัน stuck―""ขอบคุณสำหรับอาหาร"" ―in คอของคุณ"Kii ได้เริ่มกินก่อน Koutarou แม้เสร็จสิ้นประโยคของเขา ถือช้อนซุปในมือขวาของเธอและ kabob ซ้ายของเธอ เธอสลับระหว่างกินซุปและไก่ ก้าวย่างของเธออย่างรวดเร็ว และหนึ่งอาจคิดว่า เธอชอบรสชาติ"ฉันดีใจที่คุณมีพลังมาก"การตรวจที่ Kii พอ Koutarou แสดงให้เห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ และรับขนมปังบางตน เขาแบ่งขนมปัง แล้ววางไก่ระหว่างนั้น ที่เขาชื่นชอบรับประทานอาหารใน Forthorthe ได้ หลังจากกัด รสชาติคุ้นเคยกระจายไปทั่วปาก มันเป็นรสชาติที่คิดที่นึกถึงเขาเวลาใน Forthortheผมมั่นใจว่า ตระกูลจะจะผ่าน...ในขณะที่กินอาหารมื้อเย็น Koutarou คิดของหุ้นส่วนของเขา ซึ่งได้ปิดตัวเองในห้องปฏิบัติการของเธอ เนื่องจากเธอขึ้นเป็นเจ้าหญิง เธอถูก picky เกี่ยวกับรสชาติ แต่เขาไม่แน่ใจว่า เธอก็จะชมเชยอาหารวันนี้ เขาเป็นความภาคภูมิใจของอาหารที่เขาได้ทำวันนี้ที่ถูกเมื่อ Koutarou หา ตามที่พระองค์ทรงเป็นคนทุพพลภาพ“...”ได้ เขาพบคู่ของตาใหญ่ Kii ที่ถูกจ้องมือของเขาได้"อยากลองเกินไป"Koutarou; mimicked Kii เธอแบ่งขนมปัง ใส่เนื้อบางระหว่าง และกัดเอา"อร่อย"เธอดูเหมือนกับวิธีการกินเธอเอากัดยิ่ง และตอนนี้ เธอดูเหมือนกระรอกกินถั่ว"ถ้าคุณกินเร็วขนาดนั้น คุณ ' ll― ""Hueh"ก่อน Koutarou สามารถเตือน Kii เกี่ยวกับ choking ในอาหาร ชิ้นส่วนของขนมปังได้ติดอยู่ในลำคอของเธอ"Uuuh, Huhuhuu""ที่นี่ ดื่มนี้"Koutarou นำเสนอ Kii อย่างรวดเร็วกับน้ำซุป ตอบ Kii เริ่มดื่มโดยตรงจากแผ่น หลังจากที่ทำหลายวินาที Kii เอาริมฝีปากของเธอจากแผ่นในขณะที่ sighing"Haaaah ฉันคิดว่า ฉันกำลังจะตาย..."โชคดี ขนมปังที่ Kii ถูก choking บนเล็ดรอด ลงลำคอของเธอ และเข้าไป ในท้องของเธอ ปลดปล่อย นิพจน์ของสาวส่งกลับไปยังปกติร่าเริง"ก็เพราะว่าคุณกินอย่างรวดเร็ว""แต่ก็ดี"Kii มีการอายอายเมื่อ Koutarou ตักเตือนเธอ"ฉันดีใจที่คุณชอบ แต่ไม่มีใครจะใช้เวลาจากคุณ และมีขึ้นได้ เพื่อให้กินช้าลง""โอเค ฉันจะ Ehe, Ehehehe"ในที่สุด Kii ให้ออกการหัวเราะอาย เห็นว่า Koutarou แสดงให้เห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ และเริ่มกินอีกซึ่งชนิดของนึกของทุกคน...ได้คะ แต่สนุกอาหารมื้อเย็น เหมือนในห้อง 106 และ Forthorthe ผ่านมา เขาเองก็ห่างจากบรรดา เตือน Koutarou ชีวิตของเขา ลักษณะของ Kii ขณะนึกถึงเขาว่า" Hehehe... ehehe... uhhh "ในขณะที่ Koutarou ถูก reminiscing เสียงหัวเราะของ Kii เปลี่ยนบรรยากาศของ ก็หัวเราะที่นุ่ม มีอะไรแต่เพียงแห่งเช่น sobs ผสมใน และแสงจากไฟที่สะท้อนออกจากน้ำตาที่ไหลลงแก้มของเธอมีการร้องไห้ Kiiคืออะไรผิด ไม่ได้รสดี"Koutarou พอ และลิ้มรสน้ำซุปของเขา แต่รสชาติได้ครับแล้วทำไมสับสน Koutarou ดูที่ Kii แม้ มีน้ำตาไหลลงแก้มเธอ เธอมีรอยยิ้มสงบ"ใช่ไม่ ดี ดีจริง ๆ และผมมีความสุข..."Kii จับศีรษะของเธอ ตามที่เธอกล่าวว่า แต่แม้ว่าเธอบอกว่า เธอมีความสุข น้ำตาของเธอไม่หยุด"ก็...จะได้รับเป็นเวลานานตั้งแต่ฉันมีเช่นดี และมีความสุขเย็น...ดังนั้น ดังนั้น I. ... ehehe ฉันไม่...เข้าใจหรือ..."ได้ยินคำพูดของหล่อน Koutarou สามารถจินตนาการสิ่งเกิดขึ้นในใจของเธอเข้าใจแล้ว จัน Kii จริง ๆ คิดถึงแม่ของเธอ...หลังจากสูญเสียแม่ของเธอ Kii และพ่อของเธอ misunderstanding กันถูกฟางสุดท้ายที่ทำให้เธอทำงานอยู่บ้าน มันได้ค่อนข้างนานเนื่องจากเธอเคยยิ้มที่โต๊ะอาหาร นึกถึงเธอเมื่อเธอได้มีความสุขเวลา เหมือนเมื่อ Koutarou นึกถึงชีวิตของเขา Kii ถูกนึกถึงของเธอเวลาอยู่กับครอบครัวของเธอ เนื่องจาก Koutarou แล้วผ่านประสบการณ์คล้ายเป็นของเธอ เขาเข้าใจว่าเธอรู้สึก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Koutarou หันตะกร้าที่เขาได้ใช้ในการดำเนินส่วนผสมและทำตารางสำหรับ Kii เขาใส่น้ำซุปขนมปังและเคบับลงพร้อมกับใช้บนโต๊ะอาหาร ด้วยอาหารทั้งสามอยู่ตรงหน้าเธอตา Kii เปิดกว้างที่สุดเท่าที่พวกเขาอาจจะสามารถและประกาย. "ฉันจะกินมัน !? ฉันสามารถ !? "" ไปข้างหน้า ให้แน่ใจว่าคุณไม่ได้รับมัน stuck- "" ขอบคุณสำหรับอาหาร! "" -IN ลำคอของคุณ "Kii ได้เริ่มต้นการรับประทานอาหารก่อน Koutarou แม้จะจบประโยคของเขา โฮลดิ้งช้อนซุปในมือข้างขวาของเธอและเคบับซ้ายของเธอเธอสลับไปมาระหว่างการรับประทานอาหารและน้ำซุปไก่ ก้าวของเธอเป็นอย่างรวดเร็วและเป็นหนึ่งอาจคิดว่าเธอชอบการลิ้มรส. "ฉันดีใจที่คุณกำลังให้มีพลัง" รู้สึกว่าเป็นที่น่าพอใจ Kii, Koutarou แสดงให้เห็นรอยยิ้มที่มีขนาดเล็กและหยิบขนมปังสำหรับตัวเอง จากนั้นเขาก็แบ่งขนมปังและใส่ไก่ระหว่างมัน นั่นคือวิธีที่เขาชื่นชอบการรับประทานอาหารใน Forthorthe หลังจากกัดรสชาติที่คุ้นเคยกระจายไปทั่วปากของเขา มันเป็นความคิดถึงรสชาติที่ทำให้เขานึกถึงเวลาของเขาใน Forthorthe. ฉันแน่ใจว่าตระกูลจะให้เกรดนี้ผ่าน ... ในขณะที่การรับประทานอาหารค่ำของเขา Koutarou คิดว่าหุ้นส่วนของเขาที่เคยปิดตัวเองอยู่ในห้องปฏิบัติการของเธอ เพราะเธอถูกเลี้ยงดูมาเป็นเจ้าหญิงเธอเป็นจู้จี้จุกจิกเกี่ยวกับรสชาติ แต่เขาก็แน่ใจว่าเธอก็จะชมเชยอาหารวันนี้ เขาเป็นความภาคภูมิใจของอาหารที่เขาได้ทำในวันนี้. นั่นคือเมื่อ Koutarou เงยหน้าขึ้นมองในขณะที่เขารู้สึกได้อย่างรวดเร็วของใครบางคน. "... " ขณะที่เขาทำเขาพบว่าคู่ของตาที่มีขนาดใหญ่ . มันเป็น Kii ที่ถูกจ้องมองที่มือของเขา"ผมอยากจะลองเกินไป" Kii เลียนแบบ Koutarou; เธอแบ่งขนมปังใส่เนื้อบางอย่างในระหว่างและเอากัด. "อร่อย!" เธอดูเหมือนจะเพลิดเพลินไปกับวิธีการที่ของการรับประทานอาหารที่เธอเอากัดมากยิ่งขึ้น และตอนนี้เธอดูคล้ายกระรอกกินถั่ว. "ถ้าคุณกินที่รวดเร็ว you'll-" "Hueh" ก่อนที่จะ Koutarou Kii เตือนเกี่ยวกับการสำลักอาหารของเธอ, ชิ้นส่วนของขนมปังได้ติดอยู่ในลำคอของเธอ. "Uuuh , Huhuhuu "" ที่นี่ดื่มนี้ "Koutarou นำเสนอได้อย่างรวดเร็ว Kii กับน้ำซุป ในการตอบสนอง Kii เริ่มดื่มโดยตรงจากแผ่น หลังจากทำว่าสำหรับหลายวินาที Kii ลบออกจากริมฝีปากของเธอในขณะที่แผ่นถอนหายใจ. "Haaaah ฉันคิดว่าฉันกำลังจะตาย ... " โชคดีที่ขนมปังที่ Kii ถูกสำลักหลุดลงลำคอของเธอและเข้าไปในท้องของเธอ โล่งใจที่การแสดงออกของหญิงสาวกลับไปยังหนึ่งร่าเริงปกติ. "มันเป็นเพราะคุณกินมันอย่างรวดเร็ว" "แต่มันเป็นเพียงที่ดีเพื่อ" Kii มีอายอายเมื่อ Koutarou ตำหนิเธอ. "ฉันดีใจที่คุณชอบ แต่ไม่มีใคร จะเอามันจากคุณและมีมากขึ้นที่จะได้รับเพื่อให้คุณสามารถที่จะกินช้าลง "" O-เอาล่ะฉันจะ Ehe, ehehehe "ในที่สุดKii ให้ออกหัวเราะอาย เห็นว่า Koutarou แสดงให้เห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ และเริ่มรับประทานอาหารอีกครั้ง. นี้ชนิดของการแจ้งเตือนฉันของทุกคน ... มันเป็นงานเลี้ยงอาหารค่ำที่มีเสียงดัง แต่สนุกเช่นเดียวกับในห้องพัก 106 และที่ผ่านมา Forthorthe แม้เขาจะเป็นที่อยู่ห่างไกลจากทั้งเหล่านั้นก็เตือน Koutarou ของชีวิตประจำวันของเขา การปรากฏตัวของ Kii ตอนนี้ทำให้เขานึกถึงว่า. "อิอิอิอิ ... ehehe ... uhhh" ในขณะที่ได้รับการรำลึก Koutarou เสียงหัวเราะ Kii เปลี่ยนเสียงของมัน มันเป็นเสียงหัวเราะนุ่มกับสิ่งที่ฟังเหมือนเสียงสะอื้นผสม. และแสงจากไฟที่สะท้อนออกจากน้ำตาไหลลงแก้มของเธอ. Kii ร้องไห้. "มีอะไรผิดหรือเปล่า? มันไม่ได้ลิ้มรสที่ไม่ดี? "Koutarou ตื่นตระหนกและลิ้มรสน้ำซุปของเขาเอง แต่รสชาติก็ไม่เป็นไร. แล้วทำไม? สับสน, Koutarou มองที่ Kii แม้จะมีน้ำตาไหลลงแก้มของเธอเธอมีรอยยิ้มที่สงบเงียบ. "นั่นคือไม่ได้ เป็นเรื่องที่ดีจะดีจริงๆ และผมมีความสุข ... "Kii ส่ายหัวเธอขณะที่เธอกล่าวว่า แต่ถึงแม้เธอบอกว่าเธอมีความสุขน้ำตาของเธอก็ไม่ได้หยุด. "มันก็แค่ ... มันช่างเป็นเวลานานตั้งแต่ฉันได้เช่นอาหารค่ำที่ดีและมีความสุข ... ดังนั้นผมจึง ehehe ... ฉันไม่ 't ... เข้าใจทั้ง ... "ได้ยินคำพูดของเธอKoutarou สามารถจินตนาการสิ่งที่เกิดขึ้นในใจของเธอ. ฉันเห็น ... Kii จังจริงๆคิดถึงแม่ของเธอ ... หลังจากที่สูญเสียแม่ของเธอ Kii และพ่อของเธอ ความเข้าใจผิดซึ่งกันและกันเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เธอต้องหนีออกจากบ้าน มันได้รับค่อนข้างเป็นเวลานานตั้งแต่ที่เธอได้รับสามารถที่จะยิ้มที่โต๊ะอาหารค่ำ มันทำให้เธอนึกถึงเวลาที่เธอได้รับความสุข เช่นเดียวกับเมื่อ Koutarou นึกถึงของชีวิตประจำวันของเขา Kii นึกถึงเวลาของเธอกับครอบครัวของเธอ ตั้งแต่ Koutarou ได้ผ่านประสบการณ์ที่คล้ายกันเป็นของเธอเขาเข้าใจว่าเธอรู้สึกอย่างไร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โคทาโร่เปิดตะกร้าที่เขาเคยแบกส่วนผสมและสร้างตารางสำหรับคี เขาใส่ซุป ขนมปัง และเคบับลงพร้อมกับบนโต๊ะอาหาร กับสามจานตรงหน้าเธอ คี ตาเบิกกว้าง เหมือนที่พวกเขาอาจจะสามารถและเป็นประกาย อีก

" ฉันสามารถกินมัน ! ? ฉันสามารถ ! ? "

" ไปก่อน ให้แน่ใจว่าคุณไม่ได้ติดแล้วผมอยาก "

" ขอบคุณสำหรับอาหาร ! "

" "

ผมอยากในคอคีได้เริ่มกินก่อน โคทาโร่จะพูดจบประโยคของเขา ถือช้อน สำหรับซุปในมือขวาและซ้าย kabob เธอสลับระหว่างกินซุปไก่ จังหวะของเธออย่างรวดเร็ว และหนึ่งสามารถจินตนาการว่าเธอชอบรสชาติ

" ผมดีใจที่คุณกระปรี้กระเปร่า "

รู้สึกว่าคีก็พอใจ โคทาโร่มียิ้มเล็ก หยิบขนมปัง สำหรับตัวเองแล้วเขาแบ่งขนมปังให้ไก่ระหว่างมัน นั่นคือวิธีที่เขาชื่นชอบการรับประทานใน forthorthe . หลังจากกัดรสชาติคุ้นเคยกระจายไปทั่วปาก มันคิดถึงรสชาตินั้นทำให้เขานึกถึงเวลาของเขาใน forthorthe

ฉันว่าตระกูลจะให้สอบผ่าน . . . . . . .

ตอนกินมื้อเย็น โคทาโร่คิดว่าคู่หูของเขาที่ได้ขังตัวเองในห้องของเธอเนื่องจากเธอเติบโตมาเป็นเจ้าหญิง เธอจู้จี้เรื่องรสชาติ แต่เขามั่นใจว่าเธอจะชมอาหารของวันนี้ เขาภูมิใจในตัวอาหารที่เขามีวันนี้

ตอนที่โคทาโร่มองขึ้นไป เขารู้สึกมีคนมอง

" . . . . . . . "

อย่างที่เขาทำ เขาได้พบคู่ของตาใหญ่ มันคือคีที่จ้องมองมือของเขา . . . . . .

" ผมก็อยากจะลองเหมือนกัน "

คี mimicked โคทาโร่ เธอแบ่งขนมปังใส่เนื้อระหว่างได้กัด

" อร่อย ! "

เธอดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับวิธีของการรับประทานอาหารที่เธอเอามากกว่างับ และตอนนี้เธอดูเหมือนกระรอกกินถั่ว

" ถ้าคุณกินเร็ว เดี๋ยวผมอยาก "

" hueh "

ก่อนที่โคทาโร่เตือนคีเกี่ยวกับเธอสำลักอาหาร ชิ้นส่วนของขนมปังติดอยู่ในลำคอของเธอ

" อู้ huhuhuu "

" ที่นี่ ดื่มนี่ "

โคทาโร่รีบนำเสนอ คี กับ ซุป ในการตอบสนอง , คีเริ่มดื่มโดยตรงจากจาน หลังจากทำอย่างนั้นเป็นเวลาหลายวินาที คี ออก ริมฝีปากของเธอจากจานในขณะที่ถอนหายใจ

" haaaah ฉันคิดว่าฉันกำลังจะตาย . . . . . . . "

โชคดี ขนมปังที่คีก็สำลักลื่นลงไปในคอของเธอ และเข้าไปในท้องของเธอ โล่งใจ สีหน้าของหญิงสาวกลับปกติร่าเริงคนหนึ่ง

" เพราะคุณกินเร็วมาก "

" แต่มันเก่ง "

คีมีเขินหน้าแดงเมื่อโคทาโร่เตือนเธอ

" ผมดีใจที่คุณชอบมัน แต่ไม่มีใครเอามันไปจากเธอได้ และมีมากขึ้นเพื่อให้ คุณสามารถ กินช้า ๆ "

" โอเค ผมจะทำ ehe ehehehe , "

ในที่สุดคีให้หัวเราะแบบอายๆ เห็นอย่างนั้น โคทาโร่ พบรอยยิ้มเล็กๆและเริ่มกินอีกครั้ง

นี่มันทำให้ฉันนึกถึงทุกคน . . . . . . .

มันเสียงดัง แต่สนุกค่ำ เหมือนห้อง 106 และ forthorthe ในอดีต ทั้งๆ ที่เขาห่างจากพวกมันเตือน โคทาโร่ในชีวิตประจำวันของเขา คีก็ได้ปรากฏตัวตอนนี้ทำให้เขานึกถึงว่า

" ฮิ ฮิ ฮิ . . . . . . . ehehe . . . . . . . " อืม

ตอนที่โคทาโร่ก็นึกถึง คีเสียงหัวเราะเปลี่ยนเสียง มันเป็นเสียงหัวเราะที่อ่อนนุ่มกับสิ่งที่เสียงเหมือนสะอื้นผสมใน และแสงจากไฟสะท้อนออกจาก น้ำตาไหลลงอาบแก้มของเธอ . . . . .

คีร้องไห้

" เกิดอะไรขึ้น ? นี่มันรสชาติแย่ "

โคทาโร่ตกใจและรสชาติของเขาเอง ซุป แต่รสชาติก็โอเคนะค่ะ

แล้วทำไม ?

งง โคทาโร่มองคี แม้น้ำตาไหลลงแก้มของเธอ เธอได้ทำให้ยิ้มได้

" ไม่ใช่ มันอร่อย มันอร่อยจริงๆและฉันมีความสุข . . . . . . . "

คีส่ายหัวของเธอขณะที่เธอพูด แต่ถึงแม้ว่าเธอกล่าวว่าเธอมีความสุข น้ำตาของเธอไม่ได้หยุด . .

" มันก็แค่ . . . . . . . มันเป็นเวลานานตั้งแต่ฉันมีอาหารค่ำที่ดีและมีความสุข . . . . . . . ดังนั้น ฉันก็เลย . . . . . . . . ehehe ฉันไม่ . . . ไม่เข้าใจเลย . . . . . . . "

ได้ยินเธอพูด โคทาโร่จินตนาการได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในจิตใจของเธอ . . . . .

ผมเห็น . . . . . . . คีจังจริงๆ

คิดถึงแม่ของเธอ . . .หลังจากสูญเสียแม่ของเธอ คีและพ่อของเธอเข้าใจผิดกันคือฟางสุดท้ายที่ทำให้เธอหนีออกจากบ้าน มันนานมากแล้วตั้งแต่ที่เธอได้ยิ้มที่โต๊ะอาหาร มันทำให้เธอนึกถึงเวลาที่เธอเคยมีความสุข เหมือนตอนที่โคทาโร่นึกถึงชีวิตประจำวันของเขา คีก็นึกถึงช่วงเวลาที่เธอกับครอบครัวของเธอตั้งแต่ โคทาโร่ได้ผ่านประสบการณ์ที่คล้ายกันเช่นเธอ เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอ