AbstractThe concept of a breed, in

Abstract

The concept of a breed, in which all the members have a pedigree tracing their ancestry, was developed primarily in western Europe during the eighteenth century. Today, in the developed world, breeds are recognized as distinct intraspecific groups, the members of which share particular characteristics, which distinguish them from other such groups, and formal organizations usually exist for each breed or breed group. The term breed as a formal designation has little meaning outside areas of Western influence, where pedigree recording is often non-existent. Nonetheless, even under these circumstances, there exist strains or "types", which owe their continuing distinct identity to a combination of traditional "breeding objectives" and geographical and/or cultural separation by the communities that own them. This paper discusses the concept of livestock breeds in the context of community-based management of farm animal genetic resources in developing countries. It is pointed out that elaborate traditional systems of population identification by local communities exist, and that these "uniquely identified and named" populations, the equivalent of "breeds" in Western agriculture, are important basic units of diversity assessment and conservation. In many instances, the local environment, culture and values of communities are reflected in the key traits and/or functions of the livestock "breeds". These may range from such complex traits as adaptation to local environmental stresses, to functions such as traction or products such as milk or wool and simple traits such as presence and size of horns or humps. Behind these traits are the breeding practices and other indigenous knowledge systems that have been applied for the maintenance of these populations, and the genetic diversity that they represent. The paper concludes that the concept of breed (or equivalent concepts within species) serves an important purpose in that it links products/functions to a group of animals that share a common genetic background. To the extent that conservation of agricultural diversity needs to be linked to utilization, and given that the concept of breeds as aggregate or "package" of traits is a manifestation of the environment and community values and goals, breeds represent the single most important unit of analysis in the context of conservation and use of livestock diversity. Moreover, they must be considered as such in developing strategies for the sustainable management of livestock diversity at the community level.

Introduction

There are two broad approaches through which farm animal genetic resources (AnGR) can be conserved: ex situ and in situ. The ex situ approach to conservation includes methods such as cryopreservation and live-animal conservation in designated localities, e.g. government farms. In situ conservation, also referred to as "on-farm conservation", can be defined as "the continuous husbandry of a diverse set of populations by farmers in the agro-ecosystems where an animal population/breed/strain has evolved". On-farm conservation encompasses entire agro-ecosystems, including immediately useful species (of crops, forages, agroforestry species, other animal species) that form part of the system. There is a wide range of objectives that may underpin an on-farm conservation programme. These may include the following:

to conserve the processes of evolution and adaptation of animal populations to their environments;

to conserve diversity at all levels - ecosystem, species and within species (breeds and genes);

to integrate farmers (mixed farmers, pastoralists) into a national AnGR system;

to conserve ecosystem services that are critical to the functioning of the Earth’s life-support system (maintaining soil-forming processes, reducing chemical pollution, restricting the spread of animal and plant diseases, etc.);

to improve the livelihood of resource-poor farmers through economic and social development - e.g. combining on-farm conservation with development of local infrastructure, or increasing access by farmers to useful locally relevant animal and plant (forage) germplasm;

to develop systems to make conserved material (e.g. semen for local use) or conditions easily accessible to farmers.

There are several advantages of in situ conservation of AnGR. One advantage is that it conserves both the genetic material and the processes that give rise to the diversity. Blackburn et al. (1996) have provided examples that illustrate the fact that those traditional breeds with a history of interaction with wildlife evolve an interlocking pattern of vegetation exploitation so that the pasture can support a maximum of biomass. Thus, adapted indigenous breeds can be co-conserved with wild species, maximizing system output sustainably. Long-term sustainability of breeding efforts may depend on the continued availability of the genetic variation that can be maintained and further developed by the herders themselves using their own management practices. Moreover, because the technology for cryopreservation of AnGR is only well-developed for a handful of livestock species, conservation of most livestock species will, of necessity, continue to depend on live animals. In almost all cases, interventions supporting continued evolution (in response to changes in the production system) is cheaper and more effective for AnGR conservation on-farm. In the case of ex situ approaches, there would need to be regeneration and exposure to the environment followed by sampling and preservation of a subset. Referring to the situation in plant genetic resources conservation, Brush (1991) has pointed out that "long-term sustainability of breeding efforts may depend on continued availability of larger amounts of germplasm than can be effectively stored off-site". Rephrased in the context of AnGR, conserved animal material in ex situ systems is more likely to be utilized in emergency restoration but is much less likely to find use in long-term animal improvement programmes.

Unfortunately, in situ conservation also has some drawbacks. The first one is that the same factors that allow for dynamic, holistic, agro-ecosystem conservation may serve to threaten the security of breeds/strains. For example, genetic erosion can still occur as a result of unforeseen circumstances such as war and natural disasters. Moreover, social and economic change may either foster or hinder on-farm AnGR conservation over time. Indeed, one of the challenges of in situ conservation research is to evaluate how economic development is affecting farmer maintenance of diversity so as to take account of this process in the implementation of conservation programmes. Because each of the two broad conservation approaches has its merits and demerits, there is need for an "integrated conservation approach" that combines a range of available ex situ and in situ options.

Community-based management and in situ conservation of AnGR

Why community-based conservation? The fact that the role of community-based conservation has received increasing attention derives from the realization that most creative and productive activities of individuals or groups in society take place in communities. Communities and citizens’ groups provide the easiest means for people to take socially valuable action as well as to express their concerns. When they are properly empowered and informed, communities can contribute to decisions that affect them and play an indispensable part in creating a sustainable society (IUCN/UNEP/WWF, 1991). As local communities have a vested interest in all the natural resources (including AnGR) on which their livelihoods depend, and have the most to lose in the event of loss of these resources, they are best placed to conserve them. Moreover, they have a better understanding than any other group of what it takes to manage their traditional resources sustainably.

What is the meaning of community? During the international negotiations that produced the Convention on Biological Diversity (CBD), such phrases as "indigenous people", "indigenous knowledge" and "traditional knowledge" were often used in reference to local or traditional "communities", but the definition of some of these terms remains problematic. The term "indigenous" is particularly problematic because it has different meanings in different parts of the world. "Local communities" is really a broad term that has no connotation of "nativity", but refers generally to people who, at a particular point in time, have common interests and live in a defined geographical area, rural or urban, within a broader society. Thus, when the concept of "indigenous people" is broadened to include local communities, "embodying traditional lifestyles", it forms the basis for a broad and strong alliance of those peoples who still "live close to the Earth" (IUCN/UNEP/WWF, 1991). These peoples embody the wisdom of generations that have practised the sustainable lifestyles that environmentalists and conservationists promulgate. Thus, "community-based" management of AnGR refers to a system of AnGR and ecosystem management in which the AnGR keepers are responsible for the decisions on definition, priority setting and the implementation of all aspects of conservation and sustainable use of the AnGR. The community does not have to be "indigenous" in its strictest definition, neither should the lifestyles remain strictly traditional. Indeed, the dynamic processes that characterize the evolution of agricultural systems necessitate that the communities should themselves also be dynamic in their aspirations and strategies for managing their livelihoods. Community-based development approaches recognize, and respond appropriately to, the dynamism of the systems involved.

As defined above, in situ conservation is the management of viable populations (by farmers) in the agro-ecosystems where they have developed their distinctive pr

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทคัดย่อแนวคิดดีที่สุด ซึ่งสมาชิกทั้งหมดมีสายเลือดความมืด การสืบค้นกลับถูกพัฒนาเป็นหลักในยุโรปตะวันตกในช่วงศตวรรษ eighteenth วันนี้ พัฒนาโลก สายพันธุ์ที่รู้จักเป็นกลุ่ม intraspecific หมด สมาชิกที่ใช้ร่วมกันลักษณะเฉพาะ ซึ่งแตกต่างจากกลุ่มอื่น ๆ เช่น และทางองค์กรมักจะมีอยู่สำหรับแต่ละสายพันธุ์ หรือสายพันธุ์กลุ่มนี้ คำขุนเป็นตำแหน่งอย่างเป็นทางมีความหมายน้อยนอกพื้นที่มีอิทธิพลตะวันตก ที่บันทึกเลือดมักจะไม่มีอยู่ กระนั้น แม้ภายใต้สถานการณ์เหล่านี้ มีสายพันธุ์หรือ "ชนิด" ซึ่งเป็นหนี้ตัวแตกต่างกันต่อการผสมพันธุ์แบบดั้งเดิม"วัตถุประสงค์" และแยกทางภูมิศาสตร์ หรือวัฒนธรรม โดยชุมชนที่เป็นเจ้าของพวกเขา เอกสารนี้กล่าวถึงแนวคิดของสายพันธุ์ปศุสัตว์ในบริบทของชุมชนจัดการทรัพยากรพันธุกรรมสัตว์ฟาร์มในประเทศกำลังพัฒนา มันจะชี้ให้เห็นว่า ระบบแบบดั้งเดิมอย่างประณีตการระบุประชากรโดยชุมชนท้องถิ่นมีอยู่ และเหล่านี้ "ไม่ซ้ำกันระบุ และตั้งชื่อ" ประชากร เทียบเท่ากับ "สายพันธุ์" ในเกษตรตะวันตก หน่วยพื้นฐานสำคัญของการประเมินความหลากหลายทางชีวภาพและการอนุรักษ์ ในหลายกรณี สภาพแวดล้อมท้องถิ่น วัฒนธรรม และค่านิยมของชุมชนจะส่งผลในลักษณะที่สำคัญและ/หรือฟังก์ชันของปศุสัตว์ "สายพันธุ์" เหล่านี้อาจช่วงจากลักษณะซับซ้อนดังกล่าวเป็นการปรับตัวกับท้องถิ่นสิ่งแวดล้อมความเครียด ฟังก์ชันเช่นลากหรือผลิตภัณฑ์นม หรือขนสัตว์และลักษณะอย่างเช่นสถานะและขนาดของแตรหรือ humps หลังลักษณะเหล่านี้จะปฏิบัติพันธุ์อื่น ๆ พื้นความรู้ที่ใช้สำหรับการบำรุงรักษาของประชากรเหล่านี้ และระบบความหลากหลายทางพันธุกรรมที่พวกเขาแสดง กระดาษสรุปว่า แนวคิดของสายพันธุ์ (หรือแนวคิดที่เทียบเท่าภายในสปีชีส์) ทำหน้าที่เป็นวัตถุประสงค์สำคัญในการเชื่อมโยงผลิตภัณฑ์/ฟังก์ชันกลุ่มสัตว์ที่พื้นหลังพันธุกรรมทั่วไป ที่ต้องเชื่อมโยงการใช้ประโยชน์การอนุรักษ์ความหลากหลายทางการเกษตร และระบุ ว่าแนวคิดของสายพันธุ์เป็นการรวมหรือ "แพคเกจ" ของลักษณะเป็นยาม ของสภาพแวดล้อม และชุมชนค่าเป้าหมาย สายพันธุ์แทนหน่วยวิเคราะห์ในบริบทของการอนุรักษ์และการใช้ความหลากหลายปศุสัตว์สำคัญเดียว นอกจากนี้ พวกเขาต้องพิจารณาเช่นในการพัฒนากลยุทธ์สำหรับการจัดการปศุสัตว์ความหลากหลายในระดับชุมชนอย่างยั่งยืนแนะนำมีสองวิธีในวงกว้างผ่านฟาร์มที่สามารถอาศัยทรัพยากรพันธุกรรมสัตว์ (AnGR): อดีตซิ และซิ ในอดีตซิ วิธีการอนุรักษ์มีวิธีเช่นอนุรักษ์ cryopreservation และสัตว์อยู่ในกำหนดมา เช่นรัฐบาลฟาร์ม อนุรักษ์ใน situ เรียกว่าเป็น "ในฟาร์มอนุรักษ์" สามารถกำหนดเป็น "เลี้ยงอย่างต่อเนื่องของการกำหนดความหลากหลายของประชากรโดยเกษตรกรในการเกษตรระบบนิเวศที่มีพัฒนาเป็นสัตว์ประชากร/สายพันธุ์/ต้องใช้" -ฟาร์มอนุรักษ์ครอบคลุมทั้งเกษตรระบบนิเวศ รวมทั้งมีประโยชน์ทันทีพันธุ์ (พืช forages, agroforestry พันธุ์ พันธุ์สัตว์อื่น ๆ) ที่เป็นส่วนหนึ่งของระบบ มีความหลากหลายของวัตถุประสงค์ซึ่งอาจหนุนฟอร์ดที่มีการโครงการอนุรักษ์ในฟาร์ม เหล่านี้อาจรวมถึงต่อไปนี้: การรักษากระบวนการของวิวัฒนาการและการปรับตัวของประชากรสัตว์กับสภาพแวดล้อมของพวกเขา เพื่ออนุรักษ์ความหลากหลาย ระดับทั้งหมด - ระบบนิเวศ สปีชีส์ และสายพันธุ์ (สายพันธุ์และยีน); การรวมเกษตรกร (เกษตรกรผสม pastoralists) เป็นระบบ AnGR ชาติ เพื่ออนุรักษ์ระบบนิเวศบริการที่มีความสำคัญกับการทำงานของของโลกชีวิต–สนับสนุนระบบ (รักษาดินการขึ้นรูปกระบวนการ ลดมลภาวะทางเคมี การจำกัดการแพร่กระจายของโรคพืชและสัตว์ ฯลฯ); เพื่อปรับปรุงการดำรงชีวิตของเกษตรกรยากจนทรัพยากรผ่านการพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคม - รวมเช่น อนุรักษ์กับการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานในท้องถิ่น หรือเข้าเพิ่มขึ้น โดยเกษตรกรเพื่อสัตว์ที่เกี่ยวข้องในท้องถิ่นที่มีประโยชน์ในฟาร์ม และ plant germplasm (อาหารสัตว์) การพัฒนาระบบเพื่อให้นำวัสดุ (เช่นน้ำเชื้อสำหรับใช้ภายใน) หรือเงื่อนไขกับเกษตรกรมีข้อดีหลายประการของอนุรักษ์ใน situ AnGR ประโยชน์ข้อหนึ่งคือ ว่า สงวนวัสดุพันธุกรรมและกระบวนการที่ก่อให้เกิดการความหลากหลาย แบล็กเบิร์น et al. (1996) ได้ให้ตัวอย่างที่แสดงให้เห็นถึงความจริงที่ว่า สายพันธุ์ดั้งเดิมที่ มีประวัติของการปฏิสัมพันธ์กับสัตว์ป่าพัฒนารูปแบบการใช้ประโยชน์จากพืชพัวพันให้พาสเจอร์สามารถสนับสนุนชีวมวลได้สูงสุด ดังนั้น สายพันธุ์พื้นเมืองที่ดัดแปลงสามารถนำร่วมกับพันธุ์ป่า การเพิ่มผลผลิตฟื้นฟูระบบ ระยะยาวความยั่งยืนของความพยายามผสมพันธุ์อาจขึ้นอยู่กับความผันแปรทางพันธุกรรมที่สามารถรักษา และพัฒนาเพิ่มเติม โดย herders ตัวเองโดยใช้วิธีบริหารจัดการตนเอง อย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ เนื่องจากเทคโนโลยีสำหรับ cryopreservation AnGR จะพัฒนาห้องพักสำหรับหยิบพันธุ์ปศุสัตว์ อนุรักษ์พันธุ์ จำเป็น ยังคงขึ้นอยู่กับชีวิตปศุสัตว์ส่วนใหญ่ ในเกือบทุกกรณี การแทรกแซงสนับสนุนต่อวิวัฒนาการ (ในการตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงในระบบการผลิต) มีราคาถูก และมีประสิทธิภาพสำหรับ AnGR อนุรักษ์บนฟาร์ม ในกรณีของอดีตซิวิธี มีจะต้อง ฟื้นฟูและสัมผัสกับสิ่งแวดล้อมตามมา ด้วยการสุ่มตัวอย่างและการเก็บรักษาของย่อย อ้างถึงสถานการณ์ในการอนุรักษ์ทรัพยากรพันธุกรรมพืช แปรง (1991) ได้ชี้ให้เห็นว่า "ความยั่งยืนระยะยาวพันธุ์ความพยายามขึ้นอยู่อย่างต่อเนื่องของจำนวน germplasm ใหญ่กว่าสามารถมีประสิทธิภาพเก็บสถาน" Rephrased ในบริบทของ AnGR นำสัตว์วัสดุในอดีตระบบซิมีแนวโน้มที่จะใช้ในกรณีฉุกเฉินฟื้นฟู แต่มากน้อยอาจพบใช้ในโครงการปรับปรุงสัตว์ระยะยาวอับ อนุรักษ์ใน situ ยังมีข้อเสียบางอย่าง คนแรกก็คือ ว่า ปัจจัยเดียวที่ทำให้แบบไดนามิก แบบองค์ รวม เกษตรนิเวศอนุรักษ์ อาจเป็นการคุกคามความปลอดภัยของสายพันธุ์/สายพันธุ์ ตัวอย่าง พังทลายทางพันธุกรรมสามารถยังเกิดขึ้นจากสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันเช่นสงครามและภัยธรรมชาติ นอก เปลี่ยนแปลงทางสังคม และเศรษฐกิจอาจส่งเสริม หรือขัดขวางบนฟาร์มอนุรักษ์ AnGR ช่วงเวลา แน่นอน ความท้าทายงานวิจัยอนุรักษ์ใน situ คือการประเมินการพัฒนาเศรษฐกิจอย่างไรจะส่งผลกระทบต่อเกษตรกรหลากหลายเพื่อบัญชีของกระบวนการนี้ใช้เวลาในการดำเนินโครงการอนุรักษ์บำรุงรักษา เนื่องจากแต่ละแนวทางอนุรักษ์กว้างสองของบุญและนิทานชาดกต่าง ๆ ไม่ต้องการ "อนุรักษ์รวมวิธีการ" ที่รวมช่วงของอดีตซิและตัวเลือกใน situจัดการชุมชนและการอนุรักษ์ใน situ AnGRทำไมชุมชนอนุรักษ์ ความจริงที่ว่า บทบาทของชุมชนอนุรักษ์ได้รับความสนใจเพิ่มขึ้นมาจากสำนึกที่สุดสร้างสรรค์ และมีประสิทธิผลกิจกรรมของบุคคลหรือกลุ่มในสังคมขึ้นในชุมชน กลุ่มชุมชนและประชาชนมีวิธีการที่ง่ายที่สุดสำหรับคนที่จะดำเนินการมีสังคมเช่นเพื่อแสดงความกังวลของพวกเขา เมื่อพวกเขามีอำนาจอย่างถูกต้อง และทราบ ชุมชนสามารถสนับสนุนการตัดสินใจที่มีผลต่อพวกเขา และเล่นเป็นส่วนสำคัญในการสร้างสังคมอย่างยั่งยืน (เพื่อการอนุรักษ์ ธรรมชาติ/UNEP/WWF, 1991) เป็นชุมชนมีชอบธรรมในทรัพยากรธรรมชาติ (รวม AnGR) ซึ่งวิถีชีวิตของพวกเขาขึ้นอยู่ และมีการสูญเสียในกรณีที่สูญเสียทรัพยากรเหล่านี้ พวกเขาส่วนอยู่ถนอมไว้ นอกจากนี้ พวกเขามีความเข้าใจดีกว่ากลุ่มอื่น ๆ ของสิ่งที่จะจัดการทรัพยากรของพวกเขาแบบดั้งเดิมฟื้นฟูWhat is the meaning of community? During the international negotiations that produced the Convention on Biological Diversity (CBD), such phrases as "indigenous people", "indigenous knowledge" and "traditional knowledge" were often used in reference to local or traditional "communities", but the definition of some of these terms remains problematic. The term "indigenous" is particularly problematic because it has different meanings in different parts of the world. "Local communities" is really a broad term that has no connotation of "nativity", but refers generally to people who, at a particular point in time, have common interests and live in a defined geographical area, rural or urban, within a broader society. Thus, when the concept of "indigenous people" is broadened to include local communities, "embodying traditional lifestyles", it forms the basis for a broad and strong alliance of those peoples who still "live close to the Earth" (IUCN/UNEP/WWF, 1991). These peoples embody the wisdom of generations that have practised the sustainable lifestyles that environmentalists and conservationists promulgate. Thus, "community-based" management of AnGR refers to a system of AnGR and ecosystem management in which the AnGR keepers are responsible for the decisions on definition, priority setting and the implementation of all aspects of conservation and sustainable use of the AnGR. The community does not have to be "indigenous" in its strictest definition, neither should the lifestyles remain strictly traditional. Indeed, the dynamic processes that characterize the evolution of agricultural systems necessitate that the communities should themselves also be dynamic in their aspirations and strategies for managing their livelihoods. Community-based development approaches recognize, and respond appropriately to, the dynamism of the systems involved.ตามที่กำหนดไว้ข้างต้น ใน situ อนุรักษ์คือ การจัดการของประชากรได้ (โดยเกษตรกร) ในการเกษตรระบบนิเวศที่พวกเขาได้พัฒนานักประชาสัมพันธ์ที่โดดเด่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทคัดย่อแนวคิดของสายพันธุ์ซึ่งสมาชิกทุกคนมีสายเลือดติดตามบรรพบุรุษได้รับการพัฒนาเป็นหลักในยุโรปตะวันตกในช่วงศตวรรษที่สิบแปด วันนี้ในประเทศที่พัฒนาสายพันธุ์ได้รับการยอมรับว่าเป็นกลุ่มที่แตกต่างกันสำนวนสมาชิกที่มีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างจากกลุ่มอื่น ๆ และองค์กรที่เป็นทางการมักจะมีอยู่ในแต่ละสายพันธุ์หรือสายพันธุ์กลุ่ม สายพันธุ์ระยะการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการมีความหมายเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อยู่นอกพื้นที่ของอิทธิพลตะวันตกที่บันทึกสายเลือดมักจะไม่ได้มีอยู่ อย่างไรก็ตามแม้ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้มีอยู่สายพันธุ์หรือ "ชนิด" ซึ่งเป็นหนี้เอกลักษณ์อย่างต่อเนื่องของพวกเขาเพื่อการรวมกันของดั้งเดิม "วัตถุประสงค์ของการปรับปรุงพันธุ์" และภูมิศาสตร์และ / หรือการแยกทางวัฒนธรรมโดยชุมชนที่พวกเขาเอง บทความนี้กล่าวถึงแนวคิดของสายพันธุ์ปศุสัตว์ในบริบทของการจัดการชุมชนตามทรัพยากรพันธุกรรมฟาร์มเลี้ยงสัตว์ในประเทศกำลังพัฒนา มันเป็นเรื่องที่ชี้ให้เห็นว่าระบบที่ซับซ้อนแบบดั้งเดิมของประชาชนประชากรโดยชุมชนท้องถิ่นที่มีอยู่และที่เหล่านี้ "ระบุที่ไม่ซ้ำกันและตั้งชื่อ" ประชากรเทียบเท่าของ "สายพันธุ์" ในการเกษตรตะวันตกเป็นหน่วยพื้นฐานที่สำคัญของการประเมินความหลากหลายและการอนุรักษ์ ในหลายกรณีสภาพแวดล้อมในท้องถิ่นวัฒนธรรมและค่านิยมของชุมชนจะสะท้อนให้เห็นในลักษณะที่สำคัญและ / หรือฟังก์ชั่นของปศุสัตว์ "สายพันธุ์" เหล่านี้อาจมีตั้งแต่ลักษณะที่ซับซ้อนเช่นการปรับตัวกับความเครียดสิ่งแวดล้อมในท้องถิ่นเพื่อการทำงานเช่นการลากหรือผลิตภัณฑ์เช่นนมหรือขนสัตว์และลักษณะที่เรียบง่ายเช่นการแสดงตนและขนาดของเขาหรือดูด เบื้องหลังลักษณะเหล่านี้เป็นวิธีปฏิบัติที่เพาะพันธุ์และระบบอื่น ๆ ภูมิปัญญาท้องถิ่นที่ได้รับนำไปใช้สำหรับการบำรุงรักษาของประชากรเหล่านี้และความหลากหลายทางพันธุกรรมที่พวกเขาเป็นตัวแทน กระดาษสรุปว่าแนวคิดของสายพันธุ์ (หรือเทียบเท่าภายในแนวคิดสายพันธุ์) ทำหน้าที่วัตถุประสงค์ที่สำคัญในการที่จะเชื่อมโยงผลิตภัณฑ์ / ฟังก์ชั่นในกลุ่มของสัตว์ที่ใช้พื้นหลังทางพันธุกรรมที่พบบ่อย เท่าที่อนุรักษ์ความหลากหลายทางการเกษตรต้องการจะเชื่อมโยงกับการใช้ประโยชน์และได้รับการที่แนวคิดของการเป็นสายพันธุ์รวมหรือ "แพคเกจ" ในลักษณะที่เป็นประกาศของสภาพแวดล้อมและชุมชนและค่าเป้าหมายพันธุ์เป็นตัวแทนของหน่วยเดียวที่สำคัญที่สุดของ การวิเคราะห์ในบริบทของการอนุรักษ์และการใช้ประโยชน์จากความหลากหลายทางปศุสัตว์ นอกจากนี้พวกเขาจะต้องได้รับการพิจารณาเช่นนี้ในการพัฒนากลยุทธ์สำหรับการจัดการที่ยั่งยืนของความหลากหลายปศุสัตว์ในระดับชุมชน. บทนำมีสองวิธีในวงกว้างผ่านที่ทรัพยากรพันธุกรรมในฟาร์มสัตว์ (angr) สามารถอนุรักษ์: อดีตและแหล่งกำเนิดในแหล่งกำเนิด อดีตแหล่งกำเนิดวิธีการที่จะอนุรักษ์รวมถึงวิธีการเช่นการเก็บรักษาและการอนุรักษ์ชีวิตสัตว์ในท้องถิ่นที่กำหนดเช่นฟาร์มรัฐบาล ในการอนุรักษ์แหล่งกำเนิดที่เรียกว่า "การอนุรักษ์ในฟาร์ม" สามารถกำหนดเป็น "การเลี้ยงอย่างต่อเนื่องของชุดที่มีความหลากหลายของประชากรโดยเกษตรกรในระบบนิเวศเกษตรที่ประชากรสัตว์ / พันธุ์ / สายพันธุ์ที่มีการพัฒนา" การอนุรักษ์ในฟาร์มครอบคลุมระบบนิเวศเกษตรรวมทั้งสายพันธุ์ที่มีประโยชน์ทันที (ของพืชจำนงชนิดวนเกษตร, สัตว์ชนิดอื่น ๆ ) ที่เป็นส่วนหนึ่งของระบบ มีหลากหลายของวัตถุประสงค์ที่อาจหนุนโครงการอนุรักษ์ในฟาร์ม ซึ่งอาจรวมถึงต่อไปนี้: การอนุรักษ์กระบวนการของวิวัฒนาการและการปรับตัวของประชากรสัตว์กับสภาพแวดล้อมของพวกเขา; เพื่อการอนุรักษ์ความหลากหลายในทุกระดับ - ระบบนิเวศชนิดและสายพันธุ์ภายใน (สายพันธุ์และยีน) เพื่อบูรณาการเกษตรกร (เกษตรกรผสม pastoralists) ลง ระบบ angr แห่งชาติเพื่อการอนุรักษ์บริการของระบบนิเวศที่มีความสำคัญต่อการทำงานของระบบสนับสนุนชีวิตของโลก (การรักษาดินกระบวนการขึ้นรูปลดมลพิษทางเคมี, การ จำกัด การแพร่กระจายของสัตว์และโรคพืช ฯลฯ ); เพื่อปรับปรุงการทำมาหากิน ของเกษตรกรที่ยากจนผ่านการพัฒนาทางเศรษฐกิจและสังคม - เช่นการรวมการอนุรักษ์ในฟาร์มกับการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานในท้องถิ่นหรือการเข้าถึงที่เพิ่มขึ้นโดยเกษตรกรเพื่อประโยชน์ของสัตว์ที่เกี่ยวข้องทั้งในประเทศและโรงงาน (อาหารสัตว์) พันธุ์; การพัฒนาระบบที่จะทำให้วัสดุอนุรักษ์ (เช่นน้ำอสุจิ สำหรับการใช้งานในท้องถิ่น) หรือเงื่อนไขสามารถเข้าถึงได้ง่ายให้กับเกษตรกร. มีหลายข้อได้เปรียบของการอนุรักษ์แหล่งกำเนิดของ angr มี ข้อดีอย่างหนึ่งก็คือว่ามันช่วยประหยัดทั้งสารพันธุกรรมและกระบวนการที่ก่อให้เกิดความหลากหลาย แบตอัล (1996) ได้ให้ตัวอย่างที่แสดงให้เห็นความจริงที่ว่าสายพันธุ์ดั้งเดิมที่มีประวัติความเป็นมาของการมีปฏิสัมพันธ์กับสัตว์ป่าที่พัฒนารูปแบบการเชื่อมต่อกันของการแสวงประโยชน์พืชเพื่อให้ทุ่งหญ้าสามารถรองรับสูงสุดของชีวมวล ดังนั้นดัดแปลงพันธุ์พื้นเมืองสามารถร่วมอนุรักษ์พันธุ์ป่าที่มีการเพิ่มการส่งออกระบบอย่างยั่งยืน การพัฒนาอย่างยั่งยืนในระยะยาวของความพยายามในการปรับปรุงพันธุ์อาจขึ้นอยู่กับความพร้อมอย่างต่อเนื่องของการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมที่สามารถรักษาและพัฒนาต่อไปโดยการเลี้ยงตัวเองโดยใช้วิธีการบริหารจัดการของตัวเอง นอกจากนี้เนื่องจากเทคโนโลยีสำหรับการเก็บรักษาของ angr เป็นเพียงการพัฒนาที่ดีสำหรับการกำมือของสายพันธุ์ปศุสัตว์การอนุรักษ์สายพันธุ์ปศุสัตว์ส่วนใหญ่จะมีความจำเป็นต่อไปขึ้นอยู่กับสัตว์ที่มีชีวิต ในเกือบทุกกรณีการแทรกแซงการสนับสนุนการวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่อง (ในการตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงในระบบการผลิต) มีราคาถูกและมีประสิทธิภาพมากขึ้นเพื่อการอนุรักษ์ angr ในฟาร์ม ในกรณีที่มีแหล่งกำเนิดอดีตวิธีการก็จะต้องมีการฟื้นฟูและการสัมผัสกับสภาพแวดล้อมตามด้วยการสุ่มตัวอย่างและการเก็บรักษาของเซต หมายถึงสถานการณ์ในการอนุรักษ์ทรัพยากรพันธุกรรมพืชแปรง (1991) ได้ชี้ให้เห็นว่า "การพัฒนาอย่างยั่งยืนในระยะยาวของความพยายามในการปรับปรุงพันธุ์อาจขึ้นอยู่กับความพร้อมอย่างต่อเนื่องของจำนวนเงินขนาดใหญ่ของเชื้อพันธุกรรมกว่าสามารถเก็บไว้ได้อย่างมีประสิทธิภาพนอกสถานที่" ซักค้านในบริบทของ angr วัสดุสัตว์ป่าสงวนในอดีตแหล่งกำเนิดระบบมีแนวโน้มที่จะนำไปใช้ในการบูรณะฉุกเฉิน แต่มีมากน้อยแนวโน้มที่จะพบการใช้งานในสัตว์ในระยะยาวโปรแกรมการปรับปรุง. แต่น่าเสียดายที่ในการอนุรักษ์แหล่งกำเนิดนอกจากนี้ยังมีข้อบกพร่องบางอย่าง คนแรกคือว่าปัจจัยเดียวที่ช่วยให้การแบบไดนามิกแบบองค์รวมการอนุรักษ์ระบบนิเวศเกษตรอาจจะทำหน้าที่ที่จะคุกคามความปลอดภัยของสายพันธุ์ / สายพันธุ์ ยกตัวอย่างเช่นการกัดเซาะทางพันธุกรรมยังสามารถเกิดขึ้นเป็นผลมาจากสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดเช่นสงครามและภัยพิบัติทางธรรมชาติ นอกจากนี้การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและเศรษฐกิจที่อาจส่งเสริมให้เกิดการอย่างใดอย่างหนึ่งหรือขัดขวางในฟาร์มอนุรักษ์ angr เมื่อเวลาผ่านไป แท้จริงหนึ่งในความท้าทายของการวิจัยในแหล่งกำเนิดอนุรักษ์คือการประเมินว่าการพัฒนาทางเศรษฐกิจมีผลกระทบต่อเกษตรกรในการบำรุงรักษาของความหลากหลายเพื่อที่จะใช้บัญชีของกระบวนการนี้ในการดำเนินการโครงการอนุรักษ์ เพราะแต่ละของทั้งสองวิธีการอนุรักษ์กว้างมีคุณธรรมและ demerits ของมันมีความจำเป็นในการ "วิธีการอนุรักษ์แบบบูรณาการ" ที่รวมความหลากหลายของแหล่งกำเนิดอดีตที่มีอยู่และในตัวเลือกของแหล่งกำเนิด. การจัดการชุมชนในการอนุรักษ์และแหล่งกำเนิดของ angr ทำไมชุมชน การอนุรักษ์ตาม? ความจริงที่ว่าบทบาทของการอนุรักษ์ชุมชนตามที่ได้รับความสนใจเพิ่มขึ้นมาจากการตระหนักว่ากิจกรรมที่สร้างสรรค์มากที่สุดและมีประสิทธิภาพของบุคคลหรือกลุ่มในสังคมที่เกิดขึ้นในชุมชน ชุมชนและกลุ่มประชาชนให้วิธีการที่ง่ายที่สุดสำหรับคนที่จะใช้การกระทำที่มีคุณค่าต่อสังคมเช่นเดียวกับการแสดงความกังวลของพวกเขา เมื่อพวกเขามีอำนาจอย่างถูกต้องและแจ้งชุมชนสามารถนำไปสู่การตัดสินใจที่มีผลต่อพวกเขาและเล่นเป็นส่วนสำคัญในการสร้างสังคมที่ยั่งยืน (IUCN / UNEP / WWF, 1991) ในฐานะที่เป็นชุมชนท้องถิ่นมีส่วนได้เสียในทุกทรัพยากรธรรมชาติ (รวม angr) ซึ่งวิถีชีวิตของพวกเขาขึ้นและมีมากที่สุดที่จะสูญเสียในกรณีที่มีการสูญเสียของทรัพยากรเหล่านี้ที่พวกเขาจะอยู่ที่ดีที่สุดเพื่อการอนุรักษ์พวกเขา นอกจากนี้พวกเขามีความเข้าใจที่ดีกว่ากลุ่มอื่น ๆ ของสิ่งที่จะใช้เวลาในการจัดการทรัพยากรดั้งเดิมของพวกเขาอย่างยั่งยืน. ความหมายของชุมชนคืออะไร? ในระหว่างการเจรจาระหว่างประเทศที่ผลิตอนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ (CBD) วลีเช่น "คนพื้นเมือง", "ภูมิปัญญาท้องถิ่น" และ "ความรู้ดั้งเดิม" มักจะถูกนำมาใช้ในการอ้างอิงถึงท้องถิ่นหรือดั้งเดิม "ชุมชน" แต่ความหมายของบางอย่าง ของคำเหล่านี้ยังคงมีปัญหา คำว่า "ชนพื้นเมือง" เป็นปัญหาโดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะมันมีความหมายที่แตกต่างกันในส่วนต่างๆของโลก "ชุมชนท้องถิ่น" คือจริงๆคำกว้างที่มีความหมายไม่ "ประสูติ" แต่หมายถึงโดยทั่วไปให้กับผู้ที่จุดโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาที่มีความสนใจร่วมกันและอาศัยอยู่ในพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่กำหนดไว้ในชนบทหรือในเมืองภายในที่กว้างขึ้น สังคม ดังนั้นเมื่อความคิดของ "คนพื้นเมือง" ถูกขยายเพื่อรวมชุมชนท้องถิ่น "เชิงวิถีชีวิตแบบดั้งเดิม" มันเป็นพื้นฐานสำหรับการเป็นพันธมิตรในวงกว้างและแข็งแรงของประชาชนผู้ที่ยังคง "อยู่ใกล้โลก" (IUCN / UNEP / WWF, 1991) คนเหล่านี้รวบรวมภูมิปัญญาของคนรุ่นที่ได้รับการฝึกฝนการดำเนินชีวิตที่ยั่งยืนและการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมประกาศ ดังนั้น "ชุมชนตาม" การบริหารจัดการของ angr หมายถึงระบบการทำงานของ angr และการจัดการระบบนิเวศที่เฝ้า angr มีความรับผิดชอบในการตัดสินใจเกี่ยวกับความหมาย, การตั้งค่าลำดับความสำคัญและการดำเนินงานของทุกแง่มุมของการอนุรักษ์และการใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืนของ angr ชุมชนไม่จำเป็นต้องเป็น "ชนพื้นเมือง" ในความหมายที่เข้มงวดของการดำเนินชีวิตที่ไม่ควรยังคงอยู่แบบดั้งเดิมอย่างเคร่งครัด อันที่จริงกระบวนการแบบไดนามิกที่เป็นลักษณะวิวัฒนาการของระบบการเกษตรเลี่ยงที่ชุมชนที่ตัวเองควรจะเป็นแบบไดนามิกในแรงบันดาลใจและกลยุทธ์ของพวกเขาสำหรับการจัดการวิถีชีวิตของพวกเขา แนวทางการพัฒนาชุมชนตามการรับรู้และตอบสนองอย่างเหมาะสมกับพลวัตของระบบที่เกี่ยวข้อง. ตามที่กำหนดไว้ข้างต้นในการอนุรักษ์แหล่งกำเนิดคือการจัดการประชากรที่ทำงาน (เกษตรกร) ในระบบนิเวศเกษตรที่พวกเขาได้มีการพัฒนาที่โดดเด่นของพวกเขาราคา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นามธรรม

แนวคิดของสายพันธุ์ ซึ่งสมาชิกทุกคนมีสายเลือดที่สืบเชื้อสายของพวกเขาถูกพัฒนาเป็นหลักในทวีปยุโรปในช่วงศตวรรษที่สิบแปด วันนี้ ในโลกพัฒนาสายพันธุ์ได้รับการยอมรับที่แตกต่างเซ็นต์กลุ่มสมาชิกซึ่งใช้เฉพาะในลักษณะที่แตกต่างจากกลุ่มอื่น ๆและองค์กรที่เป็นทางการมักจะมีอยู่ในแต่ละพันธุ์หรือสายพันธุ์ของกลุ่ม พันธุ์ในระยะเป็นชื่ออย่างเป็นทางการมีเพียงเล็กน้อย หมายถึง บริเวณด้านนอกของอิทธิพลตะวันตกที่บันทึกสายเลือดมักไม่มี อย่างไรก็ตาม แม้ภายใต้สถานการณ์เหล่านี้มีสายพันธุ์ หรือ " ประเภท "ซึ่งเป็นหนี้ของพวกเขายังคงเอกลักษณ์แตกต่างกันการรวมกันของพันธุ์วัตถุประสงค์ " และทางภูมิศาสตร์ และ / หรือ วัฒนธรรมการแยกโดยชุมชนที่เป็นเจ้าของพวกเขาดั้งเดิม " บทความนี้กล่าวถึงแนวคิดของสายพันธุ์ปศุสัตว์ในบริบทของชุมชนในการจัดการทรัพยากรพันธุกรรมสัตว์ในฟาร์มในประเทศกำลังพัฒนามันชี้ให้เห็นว่าระบบซับซ้อนแบบดั้งเดิมของประชาชนจำแนกตามชุมชนท้องถิ่นที่มีอยู่และที่เหล่านี้ " ระบุโดยชื่อ " ประชากร เทียบเท่าของ " สายพันธุ์ " ด้านตะวันตก เป็นหน่วยพื้นฐานที่สําคัญในการประเมินความหลากหลายและการอนุรักษ์ ในหลายกรณี , สิ่งแวดล้อมท้องถิ่นวัฒนธรรมและค่านิยมของชุมชนที่สะท้อนให้เห็นในลักษณะฟังก์ชันคีย์และ / หรือการปศุสัตว์ " พันธุ์ " เหล่านี้อาจช่วงจากลักษณะที่ซับซ้อน เช่น การปรับตัวต่อความเครียดสิ่งแวดล้อมท้องถิ่น ฟังก์ชันเช่นดึงหรือผลิตภัณฑ์ เช่น นม หรือขนสัตว์ และลักษณะที่เรียบง่ายเช่นตน และขนาดของแตร หรือจ้ำจี้ .เบื้องหลัง คุณลักษณะเหล่านี้จะผสมพันธุ์และการปฏิบัติอื่น ๆระบบความรู้ดั้งเดิมที่ถูกนำมาใช้สำหรับการบำรุงรักษาของประชากรเหล่านี้และความหลากหลายทางพันธุกรรมที่พวกเขาเป็นตัวแทนกระดาษที่สรุปได้ว่า แนวคิดของสายพันธุ์ ( หรือเทียบเท่าแนวคิดภายในชนิด ) ให้บริการวัตถุประสงค์สำคัญที่เชื่อมโยงผลิตภัณฑ์ / ฟังก์ชันในกลุ่มของสัตว์ที่ใช้ร่วมกันพันธุประวัติ ในขอบเขตที่อนุรักษ์ความหลากหลายของเกษตรต้องการที่จะเชื่อมโยงกับการใช้และเนื่องจากแนวคิดของสายพันธุ์โดยรวม หรือ " แพคเกจ " ของลักษณะเป็นเครื่องของสิ่งแวดล้อมและคุณค่าและเป้าหมายของชุมชน พันธุ์เดียวที่สำคัญที่สุดต่อหน่วยของการวิเคราะห์ในบริบทของการอนุรักษ์และใช้ความหลากหลายของปศุสัตว์ นอกจากนี้พวกเขาจะต้องได้รับการพิจารณาเช่นในการพัฒนากลยุทธ์การจัดการอย่างยั่งยืนของความหลากหลายปศุสัตว์ในระดับชุมชน

บทนำ

มีสองแนวทางคร่าว ๆผ่านซึ่งทรัพยากรพันธุกรรมสัตว์ในฟาร์ม ( รู้สึกโกรธ ) สามารถถนอมอาหาร : ex situ และแหล่งกำเนิดแนวทางการอนุรักษ์นอกถิ่นอาศัย รวมถึงวิธีการเช่นการเก็บรักษาและการอนุรักษ์สัตว์ในเขตพื้นที่ ฟาร์มของรัฐบาลเช่น . การอนุรักษ์ , นอกจากนี้ยังเรียกว่า " อนุรักษ์ " ฟาร์ม สามารถกำหนดเป็น " การเลี้ยงอย่างต่อเนื่องของชุดหลากหลายของประชากรในระบบนิเวศเกษตร โดยเกษตรกรที่เป็นประชากรสัตว์ / พันธุ์ / สายพันธุ์ ได้พัฒนา "ในการอนุรักษ์ระบบนิเวศเกษตรฟาร์มครอบคลุมทั้งหมดรวมทั้งชนิดประโยชน์ทันที ( ของพืชอาหารสัตว์แบบวนเกษตร , สปีชีส์ , สัตว์ชนิดอื่น ) ที่เป็นส่วนหนึ่งของระบบ มีหลากหลายของวัตถุประสงค์ที่อาจหนุนในโครงการอนุรักษ์ฟาร์ม เหล่านี้อาจรวมถึงต่อไปนี้ :

เพื่อรักษากระบวนการของวิวัฒนาการและการปรับตัวของประชากรสัตว์ในสภาพแวดล้อมของพวกเขา ;

เพื่ออนุรักษ์ความหลากหลายในทุกระดับ - ระบบนิเวศ ชนิดและสายพันธุ์ ( สายพันธุ์ภายในยีน ) ;

รวมเกษตรกร ( ชาวนา ผสม pastoralists ) ในระบบรู้สึกโกรธชาติ

;อนุรักษ์ระบบนิเวศต่างๆ ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของการทำงานของระบบสนับสนุนชีวิตของโลก ( รักษาดินกระบวนการขึ้นรูป , ลดมลพิษ , สารเคมี จำกัด การแพร่กระจายของสัตว์และโรคพืช , ฯลฯ ) ;

เพื่อพัฒนาความเป็นอยู่ของเกษตรกรที่ยากจนผ่านการพัฒนาทรัพยากรทางเศรษฐกิจและสังคม เช่น