There appears to be two big camps w

There appears to be two big camps when it comes to how modern-day panaeng curry is supposed to be: one camp prefers their panaeng saucier and more herbal1; one camp goes for a thicker, meatier, and sweeter panaeng with the taste of peanuts more prominent. These two seem to form the opposing ends of a spectrum on which the kinds of panaeng you’d find on the streets of, or at shophouse eateries in, Bangkok fall. This, of course, is entirely based on my own very unscientific observation.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีปรากฏอยู่ จะ เป็นค่ายใหญ่สองเมื่อมาถึงสมัยว่าแพนงควรจะ: ค่ายหนึ่งชอบพะแนงของ saucier และ herbal1 เพิ่มเติม ค่ายหนึ่งไปสำหรับพะแนงที่หนา meatier และหวานกว่ารสชาติของถั่วที่โดดเด่นมาก สองเหล่านี้ดูเหมือนจะ เป็นปลายของสเปกตรัมฝ่ายตรงข้ามซึ่งชนิดของพะแนงจะหาบนท้องถนนของ หรือที่ร้านในอาคารชุด/อพาร์ทเมนท์ใน กรุงเทพมหานครตกอยู่ นี้ แน่นอน ทั้งหมดขึ้นกับข้าพเจ้าสังเกตมาก unscientific

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มีปรากฏเป็นสองค่ายใหญ่เมื่อมันมาถึงวิธีที่ทันสมัย​​วันแกง panaeng ควรจะเป็นค่ายหนึ่งชอบ SAUCIER panaeng ของพวกเขาและอื่น ๆ herbal1; ค่ายหนึ่งไปสำหรับหนา meatier และ panaeng หวานที่มีรสชาติของถั่วลิสงที่โดดเด่นมากขึ้น สองคนนี้ดูเหมือนจะจบลงในรูปแบบของฝ่ายตรงข้ามของคลื่นความถี่ที่ชนิดของ panaeng คุณต้องการหาบนถนนหรือที่ร้านอาหารอาคารพาณิชย์ในกรุงเทพฤดูใบไม้ร่วง นี้แน่นอนจะขึ้นอยู่กับการสังเกตของตัวเองตามหลักวิทยาศาสตร์มาก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มีปรากฏเป็นสองค่ายใหญ่เมื่อมันมาถึงวิธีการสมัยใหม่ พะแนง แกงควรจะเป็น : ค่ายหนึ่งชอบของซอสพะแนงและ herbal1 ; ค่ายหนึ่งไปให้หนาขึ้น meatier และพะแนงหวานกับรสชาติของถั่วที่โดดเด่นมากขึ้น สองคนนี้ดูฟอร์มคู่แข่งปลายของสเปกตรัมที่ชนิดของพะแนงจะพบบนถนนของหรืออาคารพาณิชย์ ร้านอาหารใน กทม. ตก แน่นอนว่านี่คือทั้งหมดขึ้นอยู่กับตัวเองสังเกตมากซึ่งไม่เป็นวิทยาศาสตร์