In a little district west of Washin

In a little district west of Washington Square the streets have run crazy and broken themselves into small strips called "places." These "places" make strange angles and curves. One Street crosses itself a time or two. An artist once discovered a valuable possibility in this street. Suppose a collector with a bill for paints, paper and canvas should, in traversing this route, suddenly meet himself coming back, without a cent having been paid on account!

So, to quaint old Greenwich Village the art people soon came prowling, hunting for north windows and eighteenth-century gables and Dutch attics and low rents. Then they imported some pewter mugs and a chafing dish or two from Sixth Avenue, and became a "colony."

At the top of a squatty, three-story brick Sue and Johnsy had their studio. "Johnsy" was familiar for Joanna. One was from Maine; the other from California. They had met at the table d'hôte of an Eighth Street "Delmonico's," and found their tastes in art, chicory salad and bishop sleeves so congenial that the joint studio resulted.

That was in May. In November a cold, unseen stranger, whom the doctors called Pneumonia, stalked about the colony, touching one here and there with his icy fingers. Over on the east side this ravager strode boldly, smiting his victims by scores, but his feet trod slowly through the maze of the narrow and moss-grown "places."

Mr. Pneumonia was not what you would call a chivalric old gentleman. A mite of a little woman with blood thinned by California zephyrs was hardly fair game for the red-fisted, short-breathed old duffer. But Johnsy he smote; and she lay, scarcely moving, on her painted iron bedstead, looking through the small Dutch window-panes at the blank side of the next brick house.

One morning the busy doctor invited Sue into the hallway with a shaggy, gray eyebrow.

"She has one chance in - let us say, ten," he said, as he shook down the mercury in his clinical thermometer. " And that chance is for her to want to live. This way people have of lining-u on the side of the undertaker makes the entire pharmacopoeia look silly. Your little lady has made up her mind that she's not going to get well. Has she anything on her mind?"

"She - she wanted to paint the Bay of Naples some day." said Sue.

"Paint? - bosh! Has she anything on her mind worth thinking twice - a man for instance?"

"A man?" said Sue, with a jew's-harp twang in her voice. "Is a man worth - but, no, doctor; there is nothing of the kind."

"Well, it is the weakness, then," said the doctor. "I will do all that science, so far as it may filter through my efforts, can accomplish. But whenever my patient begins to count the carriages in her funeral procession I subtract 50 per cent from the curative power of medicines. If you will get her to ask one question about the new winter styles in cloak sleeves I will promise you a one-in-five chance for her, instead of one in ten."

After the doctor had gone Sue went into the workroom and cried a Japanese napkin to a pulp. Then she swaggered into Johnsy's room with her drawing board, whistling ragtime.

Johnsy lay, scarcely making a ripple under the bedclothes, with her face toward the window. Sue stopped whistling, thinking she was asleep.

She arranged her board and began a pen-and-ink drawing to illustrate a magazine story. Young artists must pave their way to Art by drawing pictures for magazine stories that young authors write to pave their way to Literature.

As Sue was sketching a pair of elegant horseshow riding trousers and a monocle of the figure of the hero, an Idaho cowboy, she heard a low sound, several times repeated. She went quickly to the bedside.

Johnsy's eyes were open wide. She was looking out the window and counting - counting backward.

"Twelve," she said, and little later "eleven"; and then "ten," and "nine"; and then "eight" and "seven", almost together.

Sue look solicitously out of the window. What was there to count? There was only a bare, dreary yard to be seen, and the blank side of the brick house twenty feet away. An old, old ivy vine, gnarled and decayed at the roots, climbed half way up the brick wall. The cold breath of autumn had stricken its leaves from the vine until its skeleton branches clung, almost bare, to the crumbling bricks.

"What is it, dear?" asked Sue.

"Six," said Johnsy, in almost a whisper. "They're falling faster now. Three days ago there were almost a hundred. It made my head ache to count them. But now it's easy. There goes another one. There are only five left now."

"Five what, dear? Tell your Sudie."

"Leaves. On the ivy vine. When the last one falls I must go, too. I've known that for three days. Didn't the doctor tell you?"

"Oh, I never heard of such nonsense," complained Sue, with magnificent scorn. "What have old ivy leaves to do with your getting well? And you used to love that vine so, you naughty girl. Don't be a goosey. Why, the doctor told me this morning that your chances for getting well real soon were - let's see exactly what he said - he said the chances were ten to one! Why, that's almost as good a chance as we have in New York when we ride on the street cars or walk past a new building. Try to take some broth now, and let Sudie go back to her drawing, so she can sell the editor man with it, and buy port wine for her sick child, and pork chops for her greedy self."

"You needn't get any more wine," said Johnsy, keeping her eyes fixed out the window. "There goes another. No, I don't want any broth. That leaves just four. I want to see the last one fall before it gets dark. Then I'll go, too."

"Johnsy, dear," said Sue, bending over her, "will you promise me to keep your eyes closed, and not look out the window until I am done working? I must hand those drawings in by to-morrow. I need the light, or I would draw the shade down."

"Couldn't you draw in the other room?" asked Johnsy, coldly.

"I'd rather be here by you," said Sue. "Beside, I don't want you to keep looking at those silly ivy leaves."

"Tell me as soon as you have finished," said Johnsy, closing her eyes, and lying white and still as fallen statue, "because I want to see the last one fall. I'm tired of waiting. I'm tired of thinking. I want to turn loose my hold on everything, and go sailing down, down, just like one of those poor, tired leaves."

"Try to sleep," said Sue. "I must call Behrman up to be my model for the old hermit miner. I'll not be gone a minute. Don't try to move 'til I come back."

Old Behrman was a painter who lived on the ground floor beneath them. He was past sixty and had a Michael Angelo's Moses beard curling down from the head of a satyr along with the body of an imp. Behrman was a failure in art. Forty years he had wielded the brush without getting near enough to touch the hem of his Mistress's robe. He had been always about to paint a masterpiece, but had never yet begun it. For several years he had painted nothing except now and then a daub in the line of commerce or advertising. He earned a little by serving as a model to those young artists in the colony who could not pay the price of a professional. He drank gin to excess, and still talked of his coming masterpiece. For the rest he was a fierce little old man, who scoffed terribly at softness in any one, and who regarded himself as especial mastiff-in-waiting to protect the two young artists in the studio above.

Sue found Behrman smelling strongly of juniper berries in his dimly lighted den below. In one corner was a blank canvas on an easel that had been waiting there for twenty-five years to receive the first line of the masterpiece. She told him of Johnsy's fancy, and how she feared she would, indeed, light and fragile as a leaf herself, float away, when her slight hold upon the world grew weaker.

Old Behrman, with his red eyes plainly streaming, shouted his contempt and derision for such idiotic imaginings.

"Vass!" he cried. "Is dere people in de world mit der foolishness to die because leafs dey drop off from a confounded vine? I haf not heard of such a thing. No, I will not bose as a model for your fool hermit-dunderhead. Vy do you allow dot silly pusiness to come in der brain of her? Ach, dot poor leetle Miss Yohnsy."

"She is very ill and weak," said Sue, "and the fever has left her mind morbid and full of strange fancies. Very well, Mr. Behrman, if you do not care to pose for me, you needn't. But I think you are a horrid old - old flibbertigibbet."

"You are just like a woman!" yelled Behrman. "Who said I will not bose? Go on. I come mit you. For half an hour I haf peen trying to say dot I am ready to bose. Gott! dis is not any blace in which one so goot as Miss Yohnsy shall lie sick. Some day I vill baint a masterpiece, and ve shall all go away. Gott! yes."

Johnsy was sleeping when they went upstairs. Sue pulled the shade down to the window-sill, and motioned Behrman into the other room. In there they peered out the window fearfully at the ivy vine. Then they looked at each other for a moment without speaking. A persistent, cold rain was falling, mingled with snow. Behrman, in his old blue shirt, took his seat as the hermit miner on an upturned kettle for a rock.

When Sue awoke from an hour's sleep the next morning she found Johnsy with dull, wide-open eyes staring at the drawn green shade.

"Pull it up; I want to see," she ordered, in a whisper.

Wearily Sue obeyed.

But, lo! after the beating rain and fierce gusts of wind that had endured through the livelong night, there yet stood out against the brick wall one ivy leaf. It was the last one on the vine. Still dark green near its stem, with its serrated edges tinted with the yellow of dissolution and decay, it hung bravely from the branch some twenty feet above the ground.

"It is the last one," said Johnsy. "I thought it would surely fall during the night. I heard the wind. It will fall to-day, and I shall die at the same time."

"Dear, dear!" said Sue, leaning her worn face down

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในอำเภอเล็ก ๆ น้อย ๆ ทางตะวันตกของวอชิงตันสแควร์ถนนได้ทำงานบ้าและเสียตัวเองเป็นเส้นเล็ก ๆ เรียกว่า "สถานที่". เหล่านี้ "สถานที่" ทำให้มุมที่แปลกและเส้นโค้ง หนึ่งถนนข้ามตัวเองหรือสองครั้ง ศิลปินที่ครั้งหนึ่งเคยค้นพบความเป็นไปได้ที่มีคุณค่าในถนนสายนี้ สมมติว่านักสะสมที่มีการเรียกเก็บเงินสำหรับสีกระดาษและผ้าใบควรในภายในเส้นทางนี้ก็ตอบสนองความต้องการของตัวเองกลับมาได้โดยไม่ต้องร้อยได้รับการชำระเงินในบัญชี! ดังนั้นเพื่อให้แปลกตาหมู่บ้านกรีนวิชเก่าคนศิลปะเร็ว ๆ นี้มาด้อม ๆ มอง ๆ , การล่าสัตว์สำหรับ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือหน้าต่างและหน้าจั่วศตวรรษที่สิบแปดและดัตช์ห้องใต้หลังคาและค่าเช่าต่ำ แล้วพวกเขาก็นำเข้าบางแก้วพิวเตอร์และ chafing จานหรือสองจาก Sixth Avenue และกลายเป็น "อาณานิคม." ที่ด้านบนของอ้วนเตี้ยอิฐสามชั้นซูและ Johnsy มีสตูดิโอของพวกเขา "Johnsy" เป็นที่คุ้นเคยสำหรับเปียโน หนึ่งคือจากเมน; อื่น ๆ จากแคลิฟอร์เนีย พวกเขาได้พบกันที่โต๊ะ d'hote ของแปดถนน "Delmonico ของ" และพบว่ารสนิยมของพวกเขาในงานศิลปะ, สลัดสีน้ำเงินและแขนบิชอปจึงพอใจที่สตูดิโอร่วมส่งผล. นั่นคือพฤษภาคม ในเดือนพฤศจิกายนเย็นที่มองไม่เห็นคนแปลกหน้าซึ่งแพทย์เรียกว่าโรคปอดบวม, เดินเกี่ยวกับอาณานิคมแตะที่นี่และมีนิ้วมือของเขาน้ำแข็ง กว่าด้านตะวันออก Ravager นี้ก้าวอย่างกล้าหาญฆ่าฟันเหยื่อของเขาด้วยคะแนน แต่เท้าของเขาเหยียบช้าผ่านเขาวงกตของแคบและมอสโตส "สถานที่". นาย โรคปอดบวมไม่ใช่สิ่งที่คุณจะเรียกสุภาพบุรุษเก่าอัศวิน ไรของผู้หญิงเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยเลือดบางตาโดย Zephyrs แคลิฟอร์เนียเป็นเกมแทบจะไม่ยุติธรรมสำหรับสีแดงแข็งแรง, สิ่งที่ไร้ประโยชน์ระยะสั้นหายใจเก่า แต่ Johnsy พระองค์ทรงประหาร; และเธอนอนแทบจะไม่ย้ายบนเตียงเหล็กทาสีเธอมองผ่านดัตช์เล็กหน้าต่างบานหน้าต่างที่ว่างด้านข้างของบ้านอิฐต่อไป. เช้าวันหนึ่งหมอยุ่งเชิญซูเข้าไปในห้องโถงที่มีขนคิ้วสีเทา. "เธอ มีโอกาสใน - ให้เราพูดสิบ "เขากล่าวในขณะที่เขาส่ายลงปรอทวัดอุณหภูมิในคลินิกของเขา "และโอกาสที่มีให้เธอต้องการที่จะอยู่. นี้วิธีที่ผู้คนมีของเยื่อบุ-U ที่ด้านข้างของสัปเหร่อทำให้ยาทั้งดูโง่. ผู้หญิงเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคุณได้ขึ้นใจของเธอว่าเธอจะไม่รับเป็นอย่างดี. ได้ เธออะไรในความคิดของเธอ "? "เธอ - เธออยากจะทาสีอ่าวเนเปิลส์บางวัน." ซูกล่าวว่า. "สี? - เรื่องเหลวไหลเธอมีอะไรในใจของเธอคิดมูลค่าเป็นครั้งที่สอง? - คนเช่น" ? "คน" กล่าวว่าซูมีหางเสียง jew's-พิณในเสียงของเธอ "คนเป็นมูลค่า - แต่ไม่มีแพทย์. มีอะไรของชนิด" "อืมก็จะอ่อนแอแล้ว" หมอกล่าวว่า "ผมจะทำทุกอย่างที่วิทยาศาสตร์เท่าที่มันอาจจะกรองผ่านความพยายามของฉันสามารถทำได้. แต่เมื่อใดก็ตามที่ผู้ป่วยของฉันเริ่มที่จะนับรถในขบวนแห่ศพของเธอฉันลบร้อยละ 50 จากอำนาจรักษาของยา. ถ้าคุณจะได้รับ เธอจะถามคำถามหนึ่งเกี่ยวกับรูปแบบใหม่ในฤดูหนาวแขนเสื้อคลุมผมจะสัญญาว่าคุณหนึ่งในห้าโอกาสสำหรับเธอแทนที่จะเป็นหนึ่งในสิบ. " หลังจากที่แพทย์ได้ไปฟ้องเดินเข้าไปในห้องทำงานและร้องไห้เช็ดปากญี่ปุ่น เยื่อกระดาษ จากนั้นเธอก็เข้ามาในห้อง swaggered Johnsy กับกระดานวาดภาพของเธอผิวปากแร็กไทม์. Johnsy วางแทบทำให้ระลอกภายใต้ที่นอนหมอนมุ้งที่มีใบหน้าของเธอที่มีต่อหน้าต่าง ซูหยุดผิวปากคิดว่าเธอกำลังนอนหลับ. เธอจัดคณะกรรมการของเธอและเริ่มปากกาและหมึกวาดภาพแสดงให้เห็นถึงเรื่องราวที่นิตยสาร ศิลปินหนุ่มจะต้องปูทางของพวกเขาเพื่อศิลปะโดยการวาดภาพสำหรับนิตยสารเรื่องราวที่เขียนหนุ่มเขียนเพื่อปูทางของพวกเขาวรรณคดี. ในฐานะที่เป็นซูถูกร่างกางเกงขี่ horseshow หรูหราและแว่นของตัวเลขของพระเอก, คาวบอยไอดาโฮ เธอได้ยินเสียงต่ำหลายครั้งซ้ำแล้วซ้ำอีก เธอเดินไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว. Johnsy ดวงตาของคนที่เปิดกว้าง . เธอเป็นคนที่มองออกไปนอกหน้าต่างและนับ - นับถอยหลัง"สิบสอง" เธอกล่าวและต่อมาเล็ก ๆ น้อย ๆ "สิบเอ็ด"; แล้ว "สิบ" และ "เก้า"; แล้ว "แปด" และ "เจ็ด" เกือบกัน. ซู solicitously มองออกไปนอกหน้าต่าง อะไรคือสิ่งที่มีการนับ? มีเพียงเปลือยลานน่าเบื่อที่จะเห็นและด้านที่ว่างเปล่าของบ้านอิฐยี่สิบฟุตห่าง เก่าเถาไม้เลื้อยเก่าตะปุ่มตะป่ำและผุที่ราก, ปีนขึ้นไปครึ่งทางขึ้นกำแพงอิฐ ลมหายใจของความหนาวเย็นของฤดูใบไม้ร่วงได้เสียใจใบของมันจากเถาจนสาขาโครงกระดูกของมันยึดเปลือยเกือบอิฐบี้. "มันคืออะไรที่รัก?" ถามฟ้อง. "หก" Johnsy กล่าวว่าในเกือบกระซิบ "พวกเขากำลังลดลงได้เร็วขึ้นในขณะนี้. สามวันที่ผ่านมามีเกือบร้อย. มันทำให้ปวดหัวของฉันที่จะนับพวกเขา. แต่ตอนนี้มันเป็นเรื่องง่าย. มีอีกหนึ่งไป. มีเพียงห้าที่เหลือในขณะนี้." "ห้าสิ่งที่รัก? บอก Sudie คุณ. " "ใบ. ในเถาไม้เลื้อย. เมื่อหนึ่งครั้งสุดท้ายตรงที่ผมจะต้องไปด้วย. ผมรู้จักว่าเป็นเวลาสามวัน. ไม่ได้บอกคุณหมอ?" "โอ้ฉันไม่เคยได้ยินเช่น เรื่องไร้สาระ "บ่นฟ้องด้วยดูถูกงดงาม "สิ่งที่มีไม้เลื้อยใบเก่าจะทำอย่างไรกับการได้รับของคุณดีหรือไม่และคุณเคยรักเถาที่เป็นเช่นนั้นคุณสาวซน. อย่า Goosey. ทำไมหมอบอกผมว่าในเช้าวันนั้นโอกาสของคุณเพื่อรับดีจริงเร็ว ๆ นี้ได้ - เรามาดูว่าสิ่งที่เขากล่าวว่า - เขากล่าวว่ามีโอกาสเป็น 12:50 ทำไมที่เกือบจะเป็นโอกาสดีที่เรามีในนิวยอร์กเมื่อเรานั่งอยู่บนรถถนนหรือเดินผ่านอาคารใหม่พยายามที่จะใช้น้ำซุปบาง!. ตอนนี้และปล่อยให้ Sudie กลับไปวาดภาพเธอเพื่อให้เธอสามารถขายคนบรรณาธิการกับมันและซื้อไวน์พอร์ตสำหรับเด็กป่วยของเธอและหมูสับตัวเองโลภของเธอ. " "คุณไม่จำเป็นต้องรับการใด ๆ ไวน์มากขึ้น" กล่าวว่า Johnsy รักษาดวงตาของเธอคงออกไปนอกหน้าต่าง "มีอีกไป. ไม่ฉันไม่ต้องการน้ำซุปใด ๆ . ที่ใบเพียงสี่. ฉันต้องการที่จะเห็นคนสุดท้ายฤดูใบไม้ร่วงก่อนที่จะได้รับความมืด. แล้วฉันจะไปด้วย." "Johnsy รัก" ซูกล่าวว่า ดัดมากกว่าเธอ "คุณจะสัญญาว่าฉันจะให้ดวงตาของคุณปิดและไม่ได้มองออกไปนอกหน้าต่างจนกว่าฉันกำลังทำทำงาน? ผมต้องมอบภาพวาดโดยผู้ที่อยู่ในพรุ่งนี้. ฉันต้องการแสงหรือฉันจะวาดร่ม ลง. " "คุณไม่สามารถวาดในห้องอื่น ๆ ?" ถาม Johnsy, เย็นชา. "ผมอยากจะอยู่ที่นี่โดยคุณ" ซูกล่าวว่า "นอกจากนี้ผมไม่อยากให้คุณมองไปที่ไม้เลื้อยใบโง่เหล่านั้น." "บอกเร็วที่สุดเท่าที่คุณได้เสร็จสิ้น" กล่าวว่า Johnsy ปิดตาของเธอและโกหกสีขาวและยังคงเป็นรูปปั้นลดลง "เพราะฉันต้องการ เพื่อดูล่าสุดหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วง. ฉันเหนื่อยกับการรอคอย. ฉันเหนื่อยของการคิด. ฉันต้องการที่จะเปิดหลวมถือของฉันในทุกอย่างและไปล่องเรือลงลดลงเช่นเดียวกับหนึ่งของคนยากจนเหล่านั้นใบเหนื่อย. " " พยายามที่จะนอนหลับ "ซูกล่าวว่า "ผมต้องโทรเบอร์แมนขึ้นมาเป็นรูปแบบของฉันสำหรับคนงานเหมืองฤาษีเก่า. ฉันจะไม่ได้หายไปนาที. อย่าพยายามที่จะย้าย 'เดี๋ยวฉันจะกลับมา". เก่าเบอร์แมนเป็นจิตรกรที่อาศัยอยู่บนพื้นใต้ พวกเขา เขาเป็นคนที่ผ่านมาหกสิบและมีเคราโมเสสไมเคิลแองเจโลดัดผมลงมาจากหัวของเทพารักษ์พร้อมกับร่างของภูตผีปีศาจ เบอร์แมนเป็นความล้มเหลวในงานศิลปะ สี่สิบปีที่เขาได้อาวุธแปรงโดยไม่ได้รับใกล้พอที่จะสัมผัสกุ๊นของเสื้อคลุมที่รักของเขา เขาได้รับเสมอเกี่ยวกับการวาดชิ้นเอก แต่ไม่เคยเริ่มต้น แต่มัน หลายปีที่เขาได้วาดอะไรนอกจากนี้แล้วป้ายในสายของการค้าหรือการโฆษณา เขาได้รับเพียงเล็กน้อยโดยให้บริการเป็นแบบให้กับศิลปินหนุ่มผู้ที่อยู่ในอาณานิคมที่ไม่สามารถจ่ายราคาของมืออาชีพ จินเขาดื่มมากเกินไปและยังคงพูดถึงผลงานชิ้นเอกของเขามา สำหรับส่วนที่เหลือเขาเป็นชายชราที่รุนแรงเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เย้ยหยันชะมัดที่นุ่มนวลในคนใดคนหนึ่งและผู้ที่ได้รับการยกย่องว่าตัวเองเป็นเฉพาะสุนัขพันธุ์หนึ่งในการรอคอยที่จะปกป้องสองศิลปินหนุ่มสาวในสตูดิโอดังกล่าวข้างต้น. บางซื่อพบเบอร์แมนกลิ่นอย่างมากของผลเบอร์รี่จูนิเปอร์ ในถ้ำไฟสลัวของเขาด้านล่าง ในมุมหนึ่งเป็นผ้าใบว่างบนขาตั้งที่ได้รับการรอที่นั่นเป็นเวลายี่สิบห้าปีที่จะได้รับบรรทัดแรกของผลงานชิ้นเอก เธอบอกเขาของแฟนซี Johnsy และวิธีการที่เธอกลัวเธอจะจริงแสงและเปราะบางเป็นใบตัวเองลอยไปเมื่อถือเล็กน้อยของเธอเมื่อโลกมีการเติบโตที่อ่อนแอ. เก่าเบอร์แมนที่มีตาสีแดงของเขาชัดถ้อยชัดคำสตรีมมิ่งตะโกนดูถูกเขา และเยาะเย้ยสำหรับงี่เง่าเช่นจินตนาการ. "Vass!" เขาร้อง "เป็นคนที่มีอยู่ในโลก mit der โง่เขลาที่จะตายเพราะใบไม้ที่พวกเขาวางออกจากเถาวายร้ายหรือไม่ฉันไม่ HAF ได้ยินสิ่งนั้น. ไม่ฉันจะไม่ bose เป็นแบบจำลองสำหรับคนโง่ของคุณฤาษีคนโง่. Vy คุณ ช่วยให้จุด pusiness โง่ที่จะมาในสมองของเดอร์? เธอ Ach, dot leetle ยากจนนางสาว Yohnsy. " "เธอเป็นคนป่วยมากและอ่อนแอ" ซู "และไข้ได้ออกจากความคิดของเธอน่ากลัวและเต็มไปด้วยจินตนาการแปลก. ดีมากกล่าวว่า นายเบอร์แมน, ถ้าคุณไม่สนใจที่จะก่อให้เกิดสำหรับผมที่คุณไม่จำเป็นต้อง แต่ผมคิดว่าคุณเป็นคนที่น่าเกลียดน่ากลัวเก่า -.. คนพูดมาก ๆ เก่า " "คุณก็เป็นเหมือนผู้หญิง!" เบอร์แมนตะโกน "ใครบอกว่าผมจะไม่ bose ไปใน. ผมมา mit คุณ. สำหรับครึ่งชั่วโมงผม HAF peen พยายามที่จะบอกว่าจุดผมพร้อมที่จะ bose. พระผู้เป็นเจ้า! นี่คือไม่ Blace ใด ๆ ในที่เดียวเพื่อ Goot มิส Yohnsy จะนอน ป่วย. บางวันผมวิลล์ของคุณโดยชิ้นเอกและและทั้งหมดจะต้องออกไป. พระผู้เป็นเจ้า yes!. " Johnsy กำลังนอนหลับอยู่เมื่อพวกเขาไปชั้นบน ซูดึงร่มลงไปที่ธรณีประตูหน้าต่างและ motioned เบอร์แมนเข้าไปในห้องอื่น ๆ ในการมีพวกเขา peered ออกไปนอกหน้าต่างตระหนกที่เถาไม้เลื้อย แล้วพวกเขาก็มองหน้ากันสักครู่โดยไม่พูด ถาวรฝนกำลังตกเย็นผสมด้วยหิมะ เบอร์แมนในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าเก่าของเขาเอาที่นั่งของเขาเป็นคนงานเหมืองฤาษีในกาต้มน้ำหงายสำหรับร็อค. เมื่อซูตื่นขึ้นมาจากการนอนหลับชั่วโมงเช้าวันรุ่งขึ้นเธอก็พบกับ Johnsy หมองคล้ำดวงตาเปิดกว้างจ้องมองที่สีเขียววาด"ดึงมันขึ้นมาผมต้องการที่จะเห็น" เธอสั่งในกระซิบ. กระป้อกระแป้ซูเชื่อฟัง. แต่แท้จริง หลังฝนตกเต้นและลมที่รุนแรงของลมที่ต้องทนผ่านคืนตลอดชีวิตมี แต่ยืนออกมาต่อต้านอิฐผนังไม้เลื้อยใบหนึ่ง มันเป็นคนสุดท้ายบนเถา ยังคงสีเขียวเข้มซึ่งอยู่ใกล้กับต้นกำเนิดของมันที่มีขอบหยักของระบายสีด้วยสีเหลืองของการสลายตัวและการสลายตัวของมันอย่างกล้าหาญแขวนจากสาขาบางยี่สิบฟุตเหนือพื้นดิน. "มันเป็นคนสุดท้าย" Johnsy กล่าวว่า "ผมคิดว่ามันก็จะตกอยู่ในช่วงเวลากลางคืน. ผมได้ยินลม. มันจะตกถึงวันและฉันจะต้องตายในเวลาเดียวกัน." "ที่รัก, ที่รัก!" กล่าวว่าซูพิงสวมใส่ใบหน้าของเธอลง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในเขตตะวันตกของจัตุรัสวอชิงตันถนนวิ่งบ้าและเสียเองในแถบขนาดเล็กที่เรียกว่า " สถานที่ " เหล่านี้ " สถานที่ " ทำมุมแปลกๆและเส้นโค้ง ถนนข้ามตัวเองหนึ่งครั้ง หรือ สองครั้ง ศิลปินเมื่อค้นพบความเป็นไปได้ที่มีคุณค่าในถนนนี้ สมมติว่านักสะสมกับบิล สี กระดาษ และ ผ้าใบ ควรใน traversing เส้นทางนี้ก็พบตัวเองกลับมา โดยไม่มีการจ่ายเงินในบัญชี

งั้นไปอันเก่าหมู่บ้านกรีนิชศิลปะคนเร็ว ๆมาพบการล่าสัตว์สำหรับ Windows และหน้าจั่วเหนือศตวรรษที่สิบแปดและห้องใต้หลังคา ดัตช์ และต่ำ ค่าเช่า แล้วพวกเขาก็เข้าบางพิวเตอร์ แก้ว และจาน chafing หรือสองจากถนนสายที่หก และกลายมาเป็น " อาณานิคม "

ที่ด้านบนของม่อต้อ ,สามเรื่องฟ้อง johnsy อิฐและมีสตูดิโอของพวกเขา . " johnsy " คุ้นเคยกับโจแอนนา หนึ่งคือจากเมน ; อื่น ๆจากแคลิฟอร์เนีย พวกเขาพบกันที่โต๊ะ d'h เป็นการเทของถนนสายที่แปด เดลโมนิโค , " และพบว่ารสชาติของพวกเขาในศิลปะ , ชิกโครีและโคนแขนแล้วสลัดถูกใจที่สตูดิโอร่วมกันก่อให้เกิด .

ที่ พฤษภาคม ในวันที่อากาศเย็น เห็นคนแปลกหน้า ที่หมอเรียกว่าปอดบวมติดตามเรื่องอาณานิคม สัมผัสกับนิ้วของเขาที่นี่และมีน้ำแข็ง ไปทางทิศตะวันออก Ravager นี้สโทร์ดี้ชัดๆ โดนทรมานเหยื่อของเขา โดยคะแนน แต่เท้าของเขา trod ช้าๆผ่านเขาวงกตที่แคบและมอสโต " สถานที่ "

นายปอดบวมไม่ได้สิ่งที่คุณจะเรียกอัศวินเก่าสุภาพบุรุษหมัดของผู้หญิงเล็ก ๆน้อย ๆด้วยเลือด thinned โดย Zephyrs แคลิฟอร์เนียเกมไม่ค่อยยุติธรรมสำหรับ fisted สีแดงสั้น ลมหายใจแก่ความ . แต่ johnsy เขาเสียด้วย เธอวางก็แทบไม่ขยับ เธอทาสีเหล็กเตียงนอน มองผ่านกระจกบานเล็กที่ดัตช์ด้านที่ว่างเปล่าของบ้านอิฐต่อไป

ตอนเช้าไม่ว่าง หมอเชิญฟ้องในโถงกับปุย เทา

คิ้ว" เธอได้โอกาสหนึ่งในสิบ - ให้เราพูดว่า " เขากล่าวว่าเขาลงมาเขย่าปรอทในเครื่องวัดอุณหภูมิทางคลินิกของเขา” และโอกาสที่เธอจะต้องการที่จะอยู่ วิธีนี้ผู้คนมี lining-u บนด้านข้างของสัปเหร่อทำให้ Pharmacopoeia ทั้งหมดดูงี่เง่า สาวน้อยเธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะดีขึ้น เธอมีอะไรอยู่ในใจ ?

" เธออยากวาดภาพอ่าวเนเปิลส์สักวัน " พูดฟ้อง

" สี - ไร้สาระ ! เธอมีอะไรในใจของเธอคิดมูลค่าสองครั้ง - ผู้ชายตัวอย่าง ?

" คน " ? พูดว่า ซู กับ ยิว 's-harp twang ในเสียงของเธอ " . เป็นผู้ชายที่คุ้มค่า แต่ ไม่มีหมอ ไม่มีสิ่งใดของชนิด "

" เอ่อ มันเป็นจุดอ่อน ก็กล่าวว่า " หมอ " ผมจะทำทุกสิ่งที่วิทยาศาสตร์เท่าที่มันอาจจะกรองผ่านความพยายามของผมก็สำเร็จ แต่เมื่อใดก็ตามที่คนไข้เริ่มนับรถม้าในงานศพของเธอขบวนผมลบร้อยละ 50 จากอำนาจการรักษาของยา ถ้าคุณจะทำให้เธอถามคำถามเรื่องใหม่ฤดูหนาวรูปแบบแขนเสื้อคลุมผมสัญญาว่าจะเป็นหนึ่งในห้าโอกาสของเธอแทน "

เป็นหนึ่งในสิบหลังจากหมอได้ไปฟ้องไปที่ห้องทำงาน และร้อง ผ้าเช็ดปากญี่ปุ่นให้น่วม แล้วเธอ swaggered เป็น johnsy ห้องที่มีกระดานวาดภาพเธอผิวปากแจ๊ซ

johnsy วาง แทบทำให้กระเพื่อมภายใต้ที่นอนหมอนมุ้ง กับใบหน้าของเธอไปทางหน้าต่าง ซูหยุดผิวปาก คิดว่าเธอหลับ

เธอจัดกระดานและเริ่มปากกาและหมึกวาดภาพประกอบนิตยสารเรื่อง ศิลปินหนุ่มต้องปูทางเพื่อศิลปะโดยการวาดภาพสำหรับนิตยสารเรื่องราวที่ยังเขียน เขียนเพื่อปูทางของวรรณกรรม

เป็นซูเป็นภาพคู่ของม้าขี่กางเกงหรูและแว่นตาข้างเดียวของรูปของพระเอกเป็นคาวบอยไอดาโฮ เธอได้ยินเสียงต่ำ หลายครั้งที่ซ้ำเธอเดินอย่างรวดเร็วไปยังข้างเตียง

johnsy ดวงตายังเปิดกว้าง เธอมองออกไปนอกหน้าต่างและนับ -- นับถอยหลัง

" สิบสอง " เธอพูด และสักพัก " สิบเอ็ด " ; และ " สิบ " และ " เก้า " และ " แปด " และ " เจ็ด " เกือบด้วยกัน

ดูซูด้วยความห่วงใยจากหน้าต่าง มีอะไรที่จะนับ มีเพียงลานโล่งๆ หรือได้เห็นและว่างด้านข้างของบ้านอิฐยี่สิบฟุต เก่า , เถาไอวี่เก่าๆ ผุ และเป็นปุ่มปมที่ราก ปีนครึ่งทางขึ้นผนังอิฐก่อ ลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วงใบไม้ก็เป็นทุกข์จากเถาวัลย์จนโครงกระดูกกิ่งตูดเกือบเปลือย กับบี้ อิฐ

" อะไรหรอ ? " ขอฟ้อง

" หก " กล่าวว่า johnsy เกือบเป็นกระซิบ " . พวกเขาจะตกเร็วขึ้น3 วันก่อนมีเกือบร้อย มันทำให้ปวดหัว นับ แต่ตอนนี้มันง่าย ไปอีกหนึ่ง มีเพียง 5 คนเท่านั้น แล้ว

" ห้าอะไรที่รัก ? บอก sudie ของคุณ . "

" ใบ บนเถาไอวี่ . ตอนสุดท้ายจะต้องไปเหมือนกัน ผมรู้จักที่ 3 วัน หมอไม่ได้บอกคุณ ?

" โอ้ ผมไม่เคยได้ยินเรื่องไร้สาระ " ซูบ่นกับการดูหมิ่นที่งดงาม" แล้วไอวี่ใบเก่าที่ทำให้เธอได้ดี และคุณเคยรักเถานายสาวซน . ไม่ต้อง goosey . ทำไม หมอบอกว่าเมื่อเช้าว่า โอกาสสำหรับการดีเร็วๆ นี้ - มาดูกันว่าสิ่งที่เขาพูดเขาบอกว่าโอกาสเป็นสิบต่อหนึ่ง ทำไมมันเกือบจะเป็นโอกาสดีที่เรามีในนิวยอร์กเมื่อเราขี่บนถนนรถหรือเดินผ่านตึกใหม่ พยายามที่จะกินซุปแล้ว และให้ sudie กลับไปวาดรูปของเธอ เธอสามารถขายบรรณาธิการผู้ชายด้วย และซื้อไวน์สำหรับเด็กป่วยของเธอ และหมูสับให้ตนเองโลภเธอ "

" คุณไม่ต้องเอาไวน์ใด ๆเพิ่มเติม กล่าวว่า johnsy รักษาตาของเธอคงออก หน้าต่าง" ไปที่นั่นอีก ไม่ ฉันไม่อยากกินซุป ตอนนี้ก็เหลือแค่สี่ ฉันต้องการที่จะเห็นอันสุดท้ายตกก่อนที่จะมืด งั้นฉันจะไปด้วย "

" johnsy ที่รัก” ฟ้อง ก้มของเธอ " เธอจะสัญญากับฉันเพื่อให้ดวงตาของคุณปิดลง และไม่ได้มองออกไปนอกหน้าต่างจนกว่าฉันจะทำงานเสร็จ ? ฉันต้องส่งภาพวาดเหล่านั้น โดยพรุ่งนี้ ฉันต้องการแสงสว่าง หรือ ผมจะดึงร่มลง . "

" คุณไม่สามารถวาดในห้องอื่น ๆ ? " ถาม johnsy อย่างเฉยเมย

" ผมอยากจะอยู่ที่นี่ โดยเธอกล่าวว่า " ซู " อยู่ข้างๆ ฉันไม่ต้องการให้คุณดูงี่เง่าใบไอวี่ "

" บอกฉันทันทีที่คุณเสร็จสิ้น กล่าวว่า johnsy หลับตาลง และนอนสีขาว และยังเป็นรูปปั้นที่ล้มลง เพราะผมต้องการดูใบสุดท้ายร่วง ฉันเหนื่อยที่จะรอ ฉันเหนื่อยที่จะคิดฉันต้องการเปลี่ยนหลวมของฉันถือทุกอย่างและไปแล่นลง เหมือนคนที่ไม่ดี ใบ เหนื่อย . . . "

" พยายามที่จะนอน " ฟ้อง " ฉันต้องโทรหาเบร์มันขึ้นเป็นแบบสำหรับคนขุดแร่ฤาษีเก่า ผมจะไม่หายไปนะ อย่าขยับจนกว่าฉันกลับมา "

เก่าเบร์มันเป็นจิตรกรที่อาศัยอยู่ชั้นล่างใต้พวกเขาเขาเป็นอดีตหกสิบและมีไมเคิล แองเจโลของโมเสสเคราดัดผมลงมาจากหัวของเซเทอร์ พร้อมกับร่างของภูติน้อย เบร์มันคือความล้มเหลวในงานศิลปะ สี่สิบปีเขาได้ใช้แปรงโดยไม่ได้รับใกล้พอที่จะสัมผัสขอบของเมียน้อยของเสื้อคลุม เขาได้รับเสมอเกี่ยวกับการวาดผลงานชิ้นเอก แต่ไม่เคยเริ่มยัง .เป็นเวลาหลายปีเขาได้วาดอะไรยกเว้นตอนนี้แล้วเปรอะเปื้อนในบรรทัดของการโฆษณาพาณิชย์หรือ เขาได้รับเพียงเล็กน้อยโดยให้บริการเป็นแบบที่ศิลปินหนุ่มในอาณานิคมที่ไม่สามารถจ่ายราคาของมืออาชีพ เขาดื่มกินมากเกินไป และยังพูดของเขามาเป็นผลงานชิ้นเอก ที่เหลือเขาดุร้าย ชายชราร่างเล็กที่เย้ยหยันมหันต์ที่ความนุ่มนวลในใด ๆ หนึ่งและผู้ที่ถือว่าตัวเองเป็นเฉพาะ Mastiff ในการรอคอยเพื่อปกป้องสองศิลปินหนุ่มในสตูดิโอข้างบน

ซู พบเบร์มันได้กลิ่นของจูนิเปอร์เบอร์รี่ขอของเขารางๆลงถ้ำด้านล่าง ในมุม มุมหนึ่งคือพื้นที่ว่างบนขาตั้งที่ต้องรอนานถึง 25 ปีจะได้รับบรรทัดแรกของงานชิ้นเอก เธอบอกเขา johnsy เป็นแฟนซีและวิธีการที่เธอกลัวเธอจะ แท้ เบาและเปราะบางใบที่ตัวเองลอยออกไปเมื่อเธอเล็กน้อยค้างไว้บนโลกที่เติบโตแข็งแกร่ง

เก่าเบร์มันด้วยดวงตาสีแดงของเขาให้สตรีมมิ่ง ตะโกน เขาดูถูกเย้ยหยันที่งี่เง่า imaginings

" วาซซ์ ! เขาร้องไห้ " คือเดเระคนในโลกด้วยเด้อเดอซึ่งตายเพราะพวกใบไม้หล่นจากอับอายเถา ?กว่าฉันไม่ได้ยิน ไม่ ผมจะไม่ Bose เป็นรูปแบบเจ้าฤาษี dunderhead . คุณไม่อนุญาตให้คุณจุดโง่ pusiness มาเดอร์ สมองของเธอ แต่จุด leetle จนพลาด yohnsy "

" เธอป่วยมากและอ่อนแอ " ฟ้อง " ไข้ก็เหลือจิตผิดปกติและเต็มไปด้วยจินตนาการที่แปลก ดีมาก , คุณเบร์มัน ถ้าคุณไม่สนใจที่จะโพสท่าให้ฉัน คุณไม่ทำแต่ฉันว่าเธอน่า flibbertigibbet เก่าเก่า - "

" เธอเหมือนผู้หญิง ! ตะโกนเบร์มัน . " ใครบอกว่าฉันจะไม่ Bose ? ไปเถอะ ผมมาด้วยครับ ครึ่งชั่วโมงกว่าฉันจ้อนพูด จุด ผมพร้อมที่จะ Bose ก็อตต์ ! นี่ไม่ใช่แบล็คซึ่งเป็นนางสาวแล้วช กู๊ท yohnsy จะนอนไม่สบาย สักวันฉัน วิลล์ baint ชิ้นเอก และได้ทั้งหมดจะหายไป ก็อตต์ ! "

ค่ะjohnsy หลับเมื่อพวกเขาขึ้นไปข้างบน ซูดึงร่มลงกับขอบหน้าต่าง และ motioned เบร์มันเข้าไปในห้องอื่น ๆ ในนั้นเขาเหลือบมองออกไปที่เถาไอวี่นอกหน้าต่างด้วยความวิตกกังวล . แล้วพวกเขาก็มองกันสักพัก โดยไม่ต้องพูด ถาวร , ฝนเย็นล้มคลุกหิมะ เบร์มันในเสื้อสีฟ้าเก่าของเขา ,