เรียงความ
ในโลกแห่งความเป็นจริง มนุษย์เราไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่บนโลกเพียงคนดียวได้เพราะทุกคนต้องอยู่กับคนในครอบครัวและคนในสังคม ซึ่งมนุษย์มีหน้าที่และการดำเนินชีวิตที่แตกต่างกัน เราไม่สามารถกำหนดได้ว่า เราจะได้เกิดมาในครอบครัวที่เป็นลักษณะแบบไหนแต่เราสามารถกำหนดชีวิตของตัวเราเองได้
ครอบครัวของฉันเป็นครอบครัวเล็กๆที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ซึ่งก็จะมีพ่อที่ทำหน้าที่เป็นผู้นำของคนในบ้าน พ่อทำงานหนักเพื่อที่จะหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว และมีแม่คอยทำหน้าที่ดูแลทุกคนในครอบครัว ส่วนฉันกับพี่สาว เวลาว่างก็จะช่วยพ่อแม่ทำงานบ้าน และพี่สาวจะคอยดูแลฉันและน้องชายเป็นอย่างดี คอยไปรับไปส่งฉันกับน้องชายไปโรงเรียนทุกวัน ครอบครัวจึงเปรียบเสมือนบ้านหลังหนึ่ง ที่ให้ความรักและความอบอุ่นแก่ฉัน ไม่ว่าฉันจะออกไปเผชิญกับโลกภายนอกที่โหดร้ายเพียงใดแต่เมื่อฉันกลับเข้ามาอยู่ในบ้าน ได้เห็นหน้าของคนในครอบครัวฉันก็อุ่นใจแล้ว ในเวลาที่ฉันรู้สึกท้อแท้หรือผิดหวังกับสิ่งต่างๆ ฉันยังมีคนที่คอยอยู่เคียงข้างและพร้อมที่จะมอบรอยยิ้มให้กับฉันเสมอ
สิ่งที่พิเศษที่สุดสำหรับฉันแล้ว นั้นคือการได้อยู่กับคนในครอบครัว ฉันไม่รู้หรอกว่าจะได้อยู่กับพวกเขาได้นานแค่ไหน ฉันจึงอยากใช้เวลาที่มีอยู่ อยู่กับคนในครอบครัวและให้ความสำคัญแล้วมอบความรักให้กับพวกเขา เพราะคงไม่มีใครดีกับฉันได้เท่ากับคนในครอบครัว