The fundamental flaw of the regime

The fundamental flaw of the regime of trafficking in persons is
manifest in this: the system meant to facilitate the prevention,
suppression, and punishment of trafficking through transnational
cooperation cannot do so because the States have created
different variations of what constitutes trafficking. These
variations mean that points of interaction and possible
cooperation amongst States do not necessarily mesh. This is most
evident with regard to issues of extradition where the double
criminality principle comes into play, as well as questions
surrounding the application of extra-territorial jurisdiction.
While there is much in common within the definitions of
trafficking in persons, as incorporated into domestic legislation
worldwide, there is also enough variation within those provisions
as to limit the very effectiveness of the regime envisioned in the
Palermo Protocol. As a result, it is imprudent to generalize about
'trafficking in persons.' Instead, there should be a realization
that when we use the language of 'trafficking in persons' we mean
different things, depending on the country we are dealing with.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป็นปัญหาพื้นฐานของระบบการปกครองของผู้ค้าในรายการนี้: ระบบจะหมายถึงการป้องกัน การอำนวยความสะดวกปราบปราม และโทษของการค้าผ่านข้ามชาติความร่วมมือไม่สามารถทำได้เนื่องจากมีสร้างรัฐรูปแบบที่แตกต่างกันของสิ่งที่ก่อการค้า เหล่านี้รูปแบบหมายถึง ที่จุดของการโต้ตอบและได้ความร่วมมือแห่งรัฐไม่จำเป็นต้องประกบกัน นี้เป็นส่วนใหญ่เห็นได้ชัดเกี่ยวกับปัญหาของการส่งผู้ร้ายข้ามแดนที่ใหญ่หลักอาชญากรมาเล่น เป็นคำถามรอบขององค์กรนอกเขตอำนาจในขณะที่มีมากที่เหมือนกันภายในข้อกำหนดของผู้ค้าใน รวมอยู่ในกฎหมายภายในประเทศทั่วโลก มีพอความผันแปรภายในบทบัญญัติเหล่านั้นเป็นจำกัดประสิทธิภาพมากของระบอบการปกครองที่จินตนาการในการโพรโทคอลปาแลร์โม ดังนั้น ก็ imprudent ทั่วไปเกี่ยวกับ'ผู้ค้าในการ' แทน ควรมีการรับรู้ว่า เมื่อเราใช้ภาษาของ 'ผู้ค้าใน' เราหมายถึงอย่าง ขึ้นอยู่กับประเทศที่เรากำลังเผชิญกับการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ข้อบกพร่องพื้นฐานของระบอบการปกครองการค้ามนุษย์เป็นที่ประจักษ์ในระบบหมายถึงการอำนวยความสะดวกในการป้องกันการปราบปรามและลงโทษการค้ามนุษย์ข้ามชาติผ่านความร่วมมือไม่สามารถทำเช่นนั้นเพราะรัฐได้สร้างรูปแบบที่แตกต่างกันของสิ่งที่ถือว่าการค้ามนุษย์ เหล่านี้รูปแบบหมายความว่าจุดของการปฏิสัมพันธ์และเป็นไปได้ให้ความร่วมมือในหมู่รัฐไม่จำเป็นต้องตาข่าย นี้เป็นส่วนใหญ่ที่เห็นได้ชัดในเรื่องเกี่ยวกับปัญหาของการส่งผู้ร้ายข้ามแดนที่สองหลักการความผิดทางอาญามาลงเล่นเช่นเดียวกับคำถามรอบการประยุกต์ใช้เขตอำนาจพิเศษดินแดน. ในขณะที่มีมากเหมือนกันที่อยู่ในคำจำกัดความของการค้ามนุษย์ขณะที่รวมอยู่ในประเทศกฎหมายทั่วโลกนอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงพอภายในบทบัญญัติเหล่านั้นเป็นที่จะจำกัด ประสิทธิภาพมากของระบอบการปกครองจินตนาการในพิธีสารปาแลร์โม ผลที่ตามมาก็คือไม่ฉลาดที่จะพูดคุยเกี่ยวกับ'การค้ามนุษย์. แต่ควรจะมีสำนึกที่ว่าเมื่อเราใช้ภาษาของ 'ค้ามนุษย์' เราหมายถึงสิ่งที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับประเทศที่เราจะจัดการกับ