The tone was classic พันเอกมัสแตง,

The tone was classic พันเอกมัสแตง, but he was grinning. Ed, already on edge, broke down laughing again, but buried his head against Roy’s shoulder, shy of the sudden intimacy brought by that look. How much more intimate can we get? he wondered, exasperated with his own silliness. As Roy’s arms closed around him, though, Ed knew that somehow this moment was far more intimate than what Roy had just done for him. And compared to this, even that might be lesser.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เสียงมีคลาสสิพันเอกมัสแตง แต่เขาถูก grinning Ed อยู่บนขอบ สัญญาหัวเราะอีกครั้ง แต่ฝังหัวกับไหล่รอยส์ อายของแยกออกทันทีที่โดยดูที่ เราสามารถได้ใกล้ชิดมากขึ้นเท่าใด เขาสงสัยว่า exasperated กับ silliness ของเขาเอง เป็นแผ่นดินของรอยปิดรอบ แม้ว่า Ed รู้ว่า อย่างใดขณะนี้ได้ใกล้ชิดมากขึ้นกว่าที่รอยเพียงทำให้เขา และเมื่อเทียบกับนี้ แม้ว่าอาจจะน้อยกว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โทนสีคลาสสิกเป็นพันเอกมัสแตง แต่เขาก็ยิ้ม เอ็ดอยู่บนขอบยากจนลงหัวเราะอีกครั้ง แต่ฝังอยู่ในหัวของเขากับไหล่ของรอย, ขี้อายของความใกล้ชิดมาโดยฉับพลันดูว่า เท่าไหร่ที่ใกล้ชิดมากขึ้นเราจะได้รับ? เขาสงสัยโกรธกับความโง่เขลาของตัวเอง ในฐานะที่เป็นแขนของรอยปิดรอบเขา แต่เอ็ดรู้ว่าอย่างใดขณะนี้ก็ยังห่างไกลใกล้ชิดมากขึ้นกว่าสิ่งที่รอยได้ทำเพียงแค่สำหรับเขา และเมื่อเทียบกับนี้แม้ที่อาจจะมีน้อย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เสียงคลาสสิกพันเอกมัสแตง แต่เขาก็ยิ้มด้วย เอ็ด แล้วบนขอบพังหัวเราะอีกครั้ง แต่ฝังศีรษะของเขากับรอยบ่าอายขึ้นมาใกล้ชิดนำโดยดูที่ เท่าไหร่ที่ใกล้ชิดเราได้เหรอ เขาสงสัย โมโหกับความโง่ของตัวเอง เป็นรอยที่แขนปิดรอบ ๆเขา แม้ว่าเอ็ดรู้ว่ายังไงตอนนี้อยู่ไกลใกล้ชิดมากกว่าสิ่งที่รอยมีแค่ทำเพื่อเขา และเทียบกับ นี้ แม้อาจจะน้อย