Some things never seem to start in

Some things never seem to start in the cinema of Raúl Ruiz, and some things never seem to end. His films take place in the fuzzy, indeterminate zone between finding a beginning and reaching a conclusion to the central action. That is, if you can figure what the central action is meant to be.

In La noche de enfrente/Night Across the Street (2012), Ruiz’s last completed work, the central action appears, for much of the film, to center on an old man, Celso Barra (Sergio Hernández), who is anticipating—as he has long anticipated—the moment of his own death. He believes that a hired killer is coming for him, and he patiently awaits this assassin each night, in the parlor of the boarding house where he dwells. Several different prime candidates appear, in the course of the events, who might be about to carry out this preordained act. Eventually, it is Celso himself, as a neat, well-dressed schoolboy (Santiago Figueroa), who shows up with the gun. But a final twist on this plot—just one image—suggests another scenario altogether.

But there is something else, as well: a crime, a mass murder in fact, also in the parlor of the boarding house—a line of corpses that is revealed to us in one of those off-hand visual postscripts to a scene, when the camera moves, that Ruiz loved to append wherever and whenever possible. Is this the real center of the movie, the crime to which everything else provides a scattered, obscured genealogy? Ruiz, especially in the last fifteen years or so of his career, married the generic structure of the murder-mystery (the more old-fashioned, the better) to the often grisly faits divers that filled his experience, and especially his long memory, of his homeland, Chile. Crimes, secrets, murders, bodies in pieces everywhere; so pervasive, in fact, such a mundane occurrence, that they become banal, just part of the texture of a strange, everyday life.

In a Ruiz film, whichever guiding plot you ultimately choose from the available menu of options only ends up being a cover for another logic behind the scenes—an “occult order,” he often called it, but even this was just another fictional ploy (however resonant with the myriad conspiracies of real-world events and institutions). The final, bottom level of mystery in his work—often deliberately impossible to crack—is how any one film has been generated: from which pool of elements, according to which permutational or transformative procedures? Because it is the proliferation of this game-logic—eating up everything it touches upon—that constitutes the main event, the central action, certainly in La noche de enfrente.
NIGHT ACROSS THE STREET

‘Night Across the Street’

Ruiz designed his films like this: you dive in anywhere, find any entry-point you can, and soon (if you are alert and inquisitive) you will feel like you maybe have your hands on a key to the whole. But if you dare re-plunge in at another point, you will experience exactly the same thing, only to arrive at a different conclusion. (An excellent and handy guide to several such interpretive procedures is provided in the forthcoming book from Wallflower Press, Michael Goddard’s Impossible Cartographies: The Cinema of Raúl Ruiz.)

Let me sprinkle the opening moves of several of these journeys into the film. La noche de enfrente is a playful meditation on words and things: which comes first, which generates the other? One example among a hundred: Celso—in the discreet background of an image—has a romantic moment with the secretary from work, Laurita (Valentina Murh). As they kiss, Laurita—who spends much of her time asking for four-letter combinations in crosswords—recognizes the word she has been looking for all along, beso (kiss)…and abruptly exits the love-scene with this gift. More emphatically underlined throughout the film is the fantastical-sounding word rhododendron: it gets successively used or defined as a name (which also becomes other names: Rolo, Rodo Pedro), a horse, a plant, a brig, a fish, a “cowardly killer”.… By the end, you will not be able to remember which one of these signifieds is the “correct” one.

Ruiz often returned, in his work, to the motif of a Book of Life: a text in which everything that will happen has already been inscribed. This Book can take many semiotic forms: spiritual prophecies, popular songs, cryptic codexes, hieroglyphic picture-puzzles. (We see seated readers animated into grotesque gestures by one such literal Book in the short The Film to Come, 1997.) Sometimes, it is precisely this “legend”—stuffed with outrageous stereotypes of every kind—somehow uncovered (often unwittingly) by the characters, that pinpoints Ruiz’s own source for the ludic generation of his film. One such source here is probably autobiographical: set quite precisely in the late 1940s—if we go by the movie posters up at the local “Los Condores” cinema, and by the political chatter (‘a clean sweep!’) pre the re-election of Carlos Ibañez de Campo as President in 1952—the film swells with motifs from Ruiz’s own Chilean childhood, as his producer François Margolin has testified: pirate ships, old radios, tunes…. And here is Long John Silver (Pedro Villagra) himself, providing a clue to the film’s generative puzzle when he alludes to the immortal story (whatever it may be) of the “two brothers of the seashore, and the three guns.…”

I confess that, as a 21st-century citizen, I enjoy having a Ruiz film open on one window of my laptop, with Wikipedia ready to consult in the corner of the screen. You can discover many intriguing things this way, further possible keys: Adamov, for example, mentioned as a suicide in the dialogue. Presumably Arthur Adamov (1908-1970), whose work Professor Taranne Ruiz adapted in 1987; even just glancing at the titles of his literary works suggests a secret pool of initial elements for Ruiz’s use: The Parody, The Invasion, Ping-Pong, The Politics of Rubbish, If Summer Came Again … and he was an editor on a Surrealist magazine (of which I have never previously heard—well, there was only one issue in 1929) titled Discontinuité!

There is a specific body of writing underneath the film, as well. Apart, that is, from the character who reluctantly bears the name of “Jean Giono” (Christian Vadim)—he may or not be the writer of that name but, at any rate, has to live with the equivalence—a reminder of Ruiz’s lush adaptation of Les âmes fortes/Savage Souls (2001). “Freely inspired by the tales of Hernán del Solar,” says the credit of La noche de enfrente (not, as per the subtitle, “inspired by the novel,” although there is a 1952 book of his with this title)—a critic, novelist, essayist, poet and “creator of Chilean stories for children,” 1901-1985, whose work is (as far as I’m aware) completely untranslated into English. It is too little recognized what an original and inventive adapter of literature Ruiz was throughout his career. Adaptation always proceeded, for him, through a kind of rigorous but sideways reading, a little like how a Lacanian psychoanalyst listens in on the speech-flow of a patient: Ruiz sought to pick up the patterns, clues, obsessive motifs that may have escaped the conscious design of the writer (as he also did with the work of filmmaking students he supervised). I have not yet tried to read del Solar, so I cannot say which elements of his were drawn and redrawn in the mix of La noche de enfrente as a film: seagulls, maybe? Whores? The “cursed boarding house,” this splendid house of fiction? The pesky alarm clock of Don Celso that, at one moment in a public bar, begins flying? Beethoven going nuts, like those mythical first spectators of silent cinema, when he encounters the shadows on a movie screen—not to mention a movie that seems to be an intercut mash-up of several releases in different genres?
NIGHT ACROSS THE STREET

‘Night Across the Street’

So, what we seek—by whatever route we can take—is less an interpretive key to than a dynamic matrix of elements: and, as Ruiz regularly proved, it does not really matter which elements you begin with (just as it hardly matters which ‘formative experiences’ or sensations make up a self or a character)—the game can proceed and whip up a storm. Although it can be a facile short-circuit to “explain” Ruiz’s films by reference to his theories (of “central conflict theory” and whatnot, as elaborated in his essays, interviews and Poetics of Cinema books), the ideal he often discussed of secondary elements (props, items of background décor, certain banal but repeated sounds or gestures) rising up, through various strategies, from the background and eventually devouring the whole film, achieves a high degree of realization in La noche de enfrente. Gestures like laughing and crying (often delivered in instant alternation). Details that are easy to miss, like the fact that in the first “back-projected screen” scene (digitally mocked-up), at a certain split-second just before it ends, people start walking and riding backward!

Ruiz also said, often, that his ultimate goal was to arrive at—to master just enough to unleash, like Jackie Chan’s Drunken Master—“specifically cinematographic emotions.” Many viewers of Ruiz (especially first-timers) find it hard to catch the emotion, and detect only the hyper-cerebral, neo-baroque game-playing, of the kind I have tried to sketch above. But it is hard to really name, label or describe the properly cinematographic emotions (neither cognitive psychology nor classical psychoanalysis will help us much here): for any Ruiz fan, La noche de enfrente is saturated with feeling, and headily so, but not only, maybe not at all, feelings associated with the melancholia of aging and sickness, or impending mortality—the biographical facts we are compelled to read into this “testament” film. Ruiz was not one for testaments; or else, like Don Celso, he was fashioning them already, from earliest child

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บางสิ่งไม่เคยดูเหมือนจะ เริ่มต้นในโรงภาพยนตร์ Raúl Ruiz และบางสิ่งที่ดูเหมือนจะ จบไม่ ภาพยนตร์ของเขาเกิดขึ้นในโซนชัดเจน ไม่ทราบแน่ชัดระหว่างการค้นหาเริ่มต้น และจบการดำเนินการที่ศูนย์กลางเข้าถึง นั่นคือ ถ้าคุณสามารถคิด สิ่งกลางจะหมายถึงการใน La noche de enfrente/คืน ข้ามถนน (2012), Ruiz ของล่าสุดเสร็จสิ้นการทำงาน การกระทำกลาง ปรากฏ สำหรับมากของฟิล์ม เพื่อจัดกึ่งกลางบนชายชรา บาร์รา Celso (Sergio Hernández), ที่จะสนอง — เป็นยาวคาด — เวลาตายของตัวเอง เขาเชื่อว่า นักเลงปืนมาเขา และเขาทนรอฆาตกรนี้คืน ในร้านของบ้านที่เขาอยู่ ผู้สมัครนายกอื่นหลายปรากฏ ในหลักสูตรของเหตุการณ์ ซึ่งอาจจะเกี่ยวกับการดำเนินการตามพระราชบัญญัติที่แท้ ในที่สุด เป็น Celso ตัวเองเป็นเรียบร้อย แต่งตัวดี schoolboy (Santiago Figueroa), ที่แสดงค่า ด้วยปืน แต่บิดสุดท้ายบนนี้คือรูปเดียว — แนะนำสถานการณ์อื่นทั้งหมดแต่มีสิ่งอื่น เช่น: อาชญากรรม สังหารในความจริง นอกจากนี้ในร้านของบ้าน — บรรทัดของศพที่จะเปิดเผยให้เราใน postscripts ภาพเหล่านั้นออกจากมือไปฉาก เมื่อกล้อง ย้าย ว่า Ruiz รักผนวกที่ใดก็ตาม และ หากเป็นไปได้ นี่คือตัวจริงของภาพยนตร์ อาชญากรรมที่ซึ่งทุกอย่างมีการกระจาย บดบังลำดับพงศ์ Ruiz โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปีที่ห้าหรือของอาชีพของเขา สมรสโครงสร้างทั่วไปของการฆาตกรรมลึกลับ (เพิ่มเติมไม ดีกว่า) เพื่อดำน้ำ faits มักจะมาหลังจากที่เติมประสบการณ์ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเขายาว หน่วยความจำของเขาโฮมแลนด์ ชิลี อาชญากรรม ความลับ ฆาตกรรม ร่างกาย ทุกชิ้น ดังนั้นชุมชนที่แพร่หลาย ในความเป็นจริง กรณีดังกล่าวเป็นโลกีย์ ว่า พวกเขาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของพื้นผิวของชีวิตประจำวัน แปลก banalในภาพยนตร์ Ruiz พล็อตแล้วแต่แนวทางที่คุณเลือกจากเมนูมีตัวเลือกสุดเท่านั้นสิ้นสุดลงเป็นปกสำหรับตรรกะอื่นเบื้องหลัง — การ "รหัสญาณสั่ง เขามักจะเรียกว่า แต่นี้เป็นพลอยที่สมมติเพียงหนึ่ง (แต่คง ด้วยรู้สึกจริงและสถาบันการเมือง) ระดับล่างสุดท้าย ความลึกลับในงานของเขา — มักจะตั้งใจไปแตก — มีวิธีสร้างขึ้นฟิล์มหนึ่ง: สระใดขององค์ประกอบ ตามที่กระบวนการเปลี่ยนแปลง หรือ permutational เนื่องจากมีการขยายตัวของเกมนี้ตรรกะ — กินค่าทุกสัมผัสตาม — ที่ถือหลักเหตุการณ์ การกระทำกลาง ใน La noche เด enfrente อย่างแน่นอนคืนข้ามถนน'คืนข้ามถนน'Ruiz แห่งภาพยนตร์ของเขาเช่นนี้: คุณดำน้ำในที่ใด การค้นหาใด ๆ จุดคุณสามารถ และเร็ว ๆ นี้ (ถ้าคุณอยากรู้อยากเห็น และเตือน) คุณจะรู้สึกเหมือนคุณอาจจะมีมือคีย์กับทั้งหมด แต่ถ้าคุณกล้ากระโดดอีกในจุดอื่น คุณจะได้สัมผัสในสิ่งเดียว เท่านั้นจะสรุปแตกต่างกัน (คู่มือดี และมีประโยชน์หลายตอนเช่น interpretive ไว้ในหนังสือหน้าจากกด Wallflower, Michael ก็อดเดิร์ดได้ Cartographies: โรงภาพยนตร์เดอะของ Raúl Ruiz)ให้ฉันโรยย้ายเปิดหลายเจอร์นีย์เหล่านี้ลงในฟิล์ม La noche de enfrente เป็นสมาธิขี้เล่นคำและกิจกรรม: ซึ่งมาก่อน ซึ่งสร้างอีกหรือไม่ ตัวอย่างหนึ่งในร้อย: Celso — รอบคอบพื้นหลังของภาพ — มีโรแมนติกกับเลขานุการงาน Laurita (วาเลน Murh) ขณะที่พวกเขาจูบ Laurita — ที่ใช้มากเวลาเธอขอตัวอักษร 4 ชุดในปริศนาอักษรไขว้ — รู้จักคำที่เธอได้รอ รับ beso (จูบ)... และทันทีที่ออกจากฉากรัก ด้วยของขวัญนี้ ขีดเส้นใต้ขึ้นกึกก้องทั่วฟิล์มเป็นโดเดนดรอนคำแปลกประหลาดหู: มันติด ๆ กันรับใช้ หรือกำหนดเป็นชื่อ (ซึ่งเป็นชื่ออื่น ๆ: Rolo, Rodo Pedro), ม้า โรงงาน แบบบรีค ปลา "ฆาตกรขี้ขลาด" ... โดยตอนท้าย คุณจะไม่สามารถจำที่ signifieds เหล่านี้คือหนึ่ง "ถูกต้อง"Ruiz มักกลับ ในการทำงานของเขา สาระสำคัญของหนังสือของชีวิต: แล้วได้จารึกข้อความที่ทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น หนังสือเล่มนี้สามารถใช้หลายรูปแบบ semiotic: พยากรณ์จิตวิญญาณ เพลงยอดนิยม codexes ระทม ปริศนาภาพ hieroglyphic (เราดูนั่งอ่านเคลื่อนไหวในท่าทางประหลาดด้วยเช่นตัวเล่มในระยะสั้นฟิล์มไปมา 1997) บางครั้ง มันอยู่ตรงนี้ "ตำนาน" — ไส้มักแขกทุกชนิดตัวอย่างใด เปิด (ไม่บ่อย) โดยตัวอักษร ที่ pinpoints ของ Ruiz แหล่งสำหรับการสร้างภาพยนตร์ของเขา ludic หนึ่งดังกล่าวมานี่เป็นอัตชีวประวัติคง: ค่อนข้างแม่นยำใน 2483 — ถ้าเราไป โดยโปสเตอร์ภาพยนตร์ขึ้นที่โรงภาพยนตร์ท้องถิ่น "Los Condores" และเรื่องไร้สาระทางการเมือง ('การออกกวาดล้าง ') ก่อนการเลือกตั้งของ Carlos Ibañez เดอบรรดาเป็นประธานใน 1952 – ฟิล์ม swells กับโดดเด่นจากของ Ruiz Chilean เด็ก เป็นโปรดิวเซอร์ของเขา François Margolin ได้ testified : เรือโจรสลัด วิทยุเก่า เพลง... และที่นี่จะลองจอห์นซิลเวอร์ (Pedro Villagra) ตัวเอง ให้เงื่อนงำปริศนา generative ของฟิล์มเมื่อเขา alludes เรื่องอมตะ (เพียงอาจ) ของ "สองพี่น้องนั้น และปืนสาม..."รับสารภาพว่า เป็นพลเมืองศตวรรษที่ 21 ผมสนุกกับการมีฟิล์ม Ruiz ที่เปิดในหน้าต่างหนึ่งของแล็ปท็อปของฉัน วิกิพีเดียพร้อมที่ปรึกษาในมุมของหน้าจอ คุณสามารถค้นพบน่าสิ่งด้วยวิธีนี้ เพิ่มเติมสามารถคีย์: Adamov เช่น กล่าวถึงเป็นการฆ่าตัวตายในกล่องโต้ตอบได้ สันนิษฐานว่า Arthur Adamov (1908-1970), งานศาสตราจารย์ Taranne Ruiz ดัดแปลงใน 1987 แม้แต่ทิวทัศน์ที่ชื่อเรื่องของงานวรรณกรรมของเขาแนะนำกลุ่มลับขององค์ประกอบเริ่มต้นสำหรับการใช้งานของ Ruiz: ล้อ เลียนเดอะ บุก รุกที่ ปอง เมืองขยะ ถ้าร้อนมาอีกครั้ง... และเขาเป็นบรรณาธิการในนิตยสาร Surrealist (ของที่ฉันมีไม่เคยได้ยิน — ดี มีปัญหาเดียวในปีพ.ศ. 2472) ชื่อ Discontinuitéมีเนื้อหาเฉพาะเขียนใต้ฟิล์ม เช่น อพาร์ท คือ จากอักขระที่เต็มใจชื่อ "Jean Giono" (คริสเตียนวาดิม) — เขาอาจ หรือไม่ผู้เขียนชื่อว่าแต่ อัตราใด ๆ มีที่เทียบเท่ากับ — ตัวเตือนของ Ruiz ปรับตัวเขียวชอุ่มของเลส âmes fortes/Savage วิญญาณ (2001) "อิสระบันดาลนิทาน Hernán del แสง กล่าวว่า สินเชื่อของ La noche เดอ enfrente (ไม่ ตามหัวข้อย่อย "แรงบันดาลใจจากนวนิยาย มีหนังสือ 1952 ของเขาที่ใช้ชื่อนี้) ซึ่งเป็นนักวิจารณ์ คนเขียน essayist กวี และ "ผู้สร้างเรื่องราว Chilean เด็ก 1901-1985 ที่มีอยู่ (เท่าที่ผมทราบ) สมบูรณ์ untranslated เป็นภาษาอังกฤษ น้อยรู้จักว่าอะไรเป็นต้นฉบับ และประดิษฐ์การ์ดวรรณกรรม Ruiz ได้ตลอดอาชีพของเขา ปรับตัวเสมอครอบครัว เขา ผ่านแบบเข้มงวดแต่อ่านด้านข้าง น้อยเช่นวิธีฟัง Lacanian psychoanalyst ในในกระแสเสียงของผู้ป่วย: Ruiz ขอรับรูปแบบ ปม โดดเด่น obsessive ที่อาจหนีการออกแบบที่ใส่ใจของผู้เขียน (ตามเขาไม่ได้ มีการทำงานของนักเรียนช่างเขาแบบมีผู้สอน) ยังพลาดอ่านเดลอาทิตย์ ดังนั้นฉันไม่สามารถพูดออก และออกใหม่ใน La noche de enfrente เป็นภาพยนตร์ผสมผสานองค์ประกอบใดของเขา: นกนางนวล บางที Whores "สาปประจำบ้าน บ้านอันสวยงามของนิยาย นาฬิกาปลุกที่น่ารำคาญของ Celso ดอนที่ เวลาในแถบรัฐ เริ่มต้นบิน บีโธเฟนจะถั่ว เช่นเหล่าผู้ชมครั้งแรกในตำนานของภาพยนตร์เงียบ เมื่อเขาพบเงาบนจอหนัง — ไม่ต้องพูดถึงภาพยนตร์ที่ดูเหมือนจะ เป็น intercut คลุกเคล้าขึ้นเผยแพร่หลายในประเภทที่แตกต่างกัน หรือไม่คืนข้ามถนน'คืนข้ามถนน'ดังนั้น สิ่งที่เราพยายาม — โดยเส้นทางใดก็ตามเราสามารถใช้ — มีน้อยความ interpretive คีย์กว่าเมตริกซ์ขององค์ประกอบแบบไดนามิก: และ Ruiz พิสูจน์อย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่จริง ๆ เรื่ององค์ประกอบที่คุณเริ่มต้นด้วย (เหมือนมันไม่เป็นเรื่องที่ 'ประสบการณ์ความอุดมสมบูรณ์" หรือปรุงแต่งตนเองเป็นหรืออักขระ) — เกมสามารถดำเนินต่อ และแส้ขึ้นพายุได้ ถึงแม้ว่ามันจะลัดวงจรร่ม "อธิบาย" ของ Ruiz ฟิล์ม โดยอ้างอิงถึงทฤษฎีของเขา (ของ "ทฤษฎีความขัดแย้งกลาง" มัน เป็น elaborated ของเขาเรียง สัมภาษณ์ และหนังสือ Poetics ภาพยนตร์), กับเขามักจะกล่าวถึงองค์ประกอบรอง (props สินค้าตกแต่งพื้นหลัง banal แต่ซ้ำเสียง หรือท่าทางบางอย่าง) ขึ้นไป ผ่านกลยุทธ์ต่าง ๆ จากเบื้องหลัง และสุด devouring ฟิล์มทั้งหมด ได้รับสำนึกใน La noche de enfrente ในระดับที่สูงขึ้น รูปแบบลายเส้นต้องหัวเราะ และร้องไห้ (มักจะจัดส่งในทันที alternation) รายละเอียดที่ง่ายต่อการพลาด ชอบความจริงที่ว่าใน "ประมาณการกลับหน้าจอ" ฉากแรก (เซ็นเลียนสายโทรศัพท์), ที่มีบาง split-second ก่อนสิ้นสุด ผู้คนเริ่มเดินและการขี่ย้อนหลังRuiz ยังกล่าวว่า มักจะ ว่า เป้าหมายสูงสุดของเขาคือการ มาถึง – หลักพอปล่อย ชอบหลักเมาของเฉินหลง — "โดยเฉพาะ cinematographic อารมณ์" ผู้ชมของ Ruiz (โดยเฉพาะอย่างยิ่งแรกจับ) หายากที่จะจับอารมณ์ และตรวจสอบเฉพาะไฮเปอร์สมอง นีโอบาร็อคเกมเล่น ชนิดได้พยายามร่างด้านบน แต่ก็ยากจริง ๆ ชื่อ ป้ายชื่อ หรืออธิบายอารมณ์อย่าง cinematographic (ไม่รับรู้จิตวิทยาหรือ psychoanalysis คลาสสิกจะช่วยให้เรามากที่นี่): สำหรับแฟนใด ๆ Ruiz, La noche de enfrente จะอิ่มตัว กับความรู้สึก และ headily ดังนั้น แต่ไม่ เท่า บางทีไม่เลย ความรู้สึกเชื่อมโยงกับ melancholia ของอายุ และโรค หรือใกล้ตาย — ข้อมูลชีวประวัติที่เราได้ทำให้การอ่านเป็น "พันธสัญญา" ฟิล์มนี้ Ruiz ไม่ให้พันธสัญญา หรือ อื่น ๆ เช่นดอน Celso เขาถูก fashioning พวกเขาแล้ว จากเด็กเก่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บางสิ่งบางอย่างไม่เคยดูเหมือนจะเริ่มต้นในโรงภาพยนตร์ของRaúlรุยซ์และบางสิ่งบางอย่างไม่เคยดูเหมือนจะจบ ภาพยนตร์ของเขาเกิดขึ้นในเลือนโซนไม่แน่นอนระหว่างการหาจุดเริ่มต้นและถึงข้อสรุปที่จะดำเนินการกลาง นั่นคือถ้าคุณสามารถคิดสิ่งที่ดำเนินการกลางหมายถึงการเป็น. ใน La Noche de enfrente / คืนข้ามถนน (2012), รุยซ์ของงานที่ทำเสร็จที่ผ่านมาการดำเนินการกลางปรากฏขึ้นสำหรับมากของภาพยนตร์เรื่องนี้ไปยังศูนย์บน ชายชรา Celso รา (เซร์คิโอHernández) ซึ่งเป็นที่คาดการณ์ไว้-ในขณะที่เขามีความยาวที่คาดว่าจะเป็นช่วงเวลาของการเสียชีวิตของเขาเอง เขาเชื่อว่าได้รับการว่าจ้างนักฆ่าที่กำลังจะมาหาเขาและเขาอดทนรอฆาตกรนี้ในแต่ละคืนในห้องนั่งเล่นของบ้านขึ้นที่เขาอาศัยอยู่ หลายผู้ที่สำคัญที่แตกต่างกันปรากฏในหลักสูตรของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่อาจจะเกี่ยวกับการดำเนินการการกระทำดลบันดาล ในที่สุดมันก็เป็น Celso ตัวเองเป็นที่เรียบร้อยนักเรียนแต่งตัวดี (Santiago เกรอ) ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีปืน แต่บิดขั้นสุดท้ายเกี่ยวกับพล็อตเพียงแค่นี้ภาพที่แสดงให้เห็นสถานการณ์อื่นทั้งหมด. แต่มีอย่างอื่นเช่นกัน: อาชญากรรมการฆาตกรรมหมู่ในความเป็นจริงยังอยู่ในห้องนั่งเล่นของสายบ้านกินนอนศพที่เป็น เผยให้เห็นถึงเราในการเป็นหนึ่งในบรรดาภาพลงท้ายปิดมือไปที่เกิดเหตุเมื่อย้ายกล้องที่รุยซ์รักที่จะผนวกที่ไหนและเมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้ นี้เป็นศูนย์ที่แท้จริงของหนังอาชญากรรมที่ทุกอย่างอื่นให้กระจัดกระจายบดบังลำดับวงศ์ตระกูล? รุยซ์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสิบห้าปีหรือมากกว่านั้นในอาชีพของเขาได้แต่งงานกับโครงสร้างทั่วไปของฆาตกรรมลึกลับ (มากขึ้นสมัยเก่าที่ดีกว่า) เพื่อนักดำน้ำ faits น่ากลัวมักจะเต็มไปด้วยประสบการณ์ของเขาและโดยเฉพาะอย่างยิ่งหน่วยความจำของเขายาว ของบ้านเกิดของเขา, ชิลี อาชญากรรม, ความลับ, ฆาตกรรมร่างกายในทุกชิ้น; ที่แพร่หลายดังนั้นในความเป็นจริงดังกล่าวที่เกิดขึ้นทางโลกที่พวกเขากลายเป็นซ้ำ ๆ เพียงแค่ส่วนหนึ่งของพื้นผิวของแปลกที่ชีวิตประจำวัน. ในภาพยนตร์รุยซ์แล้วแต่จำนวนใดแนวทางการพล็อตที่คุณเลือกในที่สุดจากเมนูที่มีตัวเลือกเพียงสิ้นสุดขึ้นเป็น ครอบคลุมสำหรับตรรกะที่อยู่เบื้องหลังฉากอีก "คำสั่งลึกลับ" เขามักจะเรียกมันว่า แต่นี่เป็นเพียงอีกหนึ่งวิธีการสวม (แต่จังหวะที่มีแผนการมากมายของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงของโลกและสถาบันการศึกษา) สุดท้ายระดับล่างของความลึกลับในการทำงานของเขามักจะเป็นไปไม่ได้จงใจที่จะแตกเป็นวิธีการที่คนใดคนหนึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการสร้างขึ้น: จากการที่สระว่ายน้ำขององค์ประกอบตามที่ permutational หรือขั้นตอนการเปลี่ยนแปลง? เพราะมันเป็นงอกของเกมตรรกะกินทุกอย่างนี้มันสัมผัส upon-ที่ถือว่าเป็นกิจกรรมหลักที่ดำเนินการกลางอย่างแน่นอนใน La Noche de enfrente. คืนข้ามถนน'คืนข้ามถนน' รูอิซได้รับการออกแบบภาพยนตร์ของเขาเช่น นี้คุณดำน้ำในทุกที่พบรายการจุดที่คุณสามารถใด ๆ และเร็ว ๆ นี้ (ถ้าคุณมีความอยากรู้อยากเห็นและการแจ้งเตือน) คุณจะรู้สึกว่าคุณอาจจะมีมือของคุณในกุญแจสำคัญในการที่ทั้ง แต่ถ้าคุณกล้าอีกครั้งในน้ำที่จุดอื่นคุณจะได้สัมผัสกับสิ่งเดียวกันเท่านั้นที่จะมาถึงข้อสรุปที่แตกต่างกัน (เป็นคู่มือที่ดีและสะดวกในการขั้นตอนการสื่อความหมายหลายอย่างที่ระบุไว้ในหนังสือเตรียมพร้อมจากชวนกดไมเคิลก็อดดาร์ด cartographies เป็นไปไม่ได้. โรงภาพยนตร์ของRaúlรุยซ์) ผมขอโรยย้ายเปิดหลายของการเดินทางเหล่านี้เป็นภาพยนตร์เรื่องนี้ La Noche de enfrente คือการทำสมาธิขี้เล่นกับคำพูดและสิ่งที่มาก่อนซึ่งจะสร้างอื่น ๆ ? ตัวอย่างหนึ่งในหมู่ร้อย: Celso ในพื้นหลังรอบคอบของภาพที่มีช่วงเวลาที่โรแมนติกกับเลขานุการจากการทำงานที่ Laurita (Valentina Murh) ขณะที่พวกเขาจูบ Laurita ผู้ที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ของเธอขอรวมกันสี่ตัวอักษรในปริศนาอักษรไขว้-ตระหนักถึงคำว่าเธอได้รับการมองหาตลอด beso (จูบ) ... และทันทีที่ออกจากที่เกิดเหตุความรักกับของขวัญชิ้นนี้ เพิ่มเติมขีดเส้นใต้กึกก้องทั่วหนังเรื่องนี้เป็นคำที่แปลกประหลาดที่ทำให้เกิดเสียงมังคเลมันได้รับใช้อย่างต่อเนื่องหรือกำหนดเป็นชื่อ (ซึ่งยังเป็นชื่ออื่น ๆ : Rolo, Rodo Pedro) ม้าพืชสำเภาปลาเป็น " ฆาตกรขี้ขลาด ". ... โดยท้ายที่สุดแล้วคุณจะไม่สามารถที่จะจำที่หนึ่งของ signifieds เหล่านี้เป็น" ถูกต้อง "หนึ่ง. รุยซ์มักจะกลับมาในการทำงานของเขาเพื่อบรรทัดฐานของหนังสือของชีวิต: ข้อความที่ทุกอย่าง ที่จะเกิดขึ้นได้รับการจารึกไว้ หนังสือเล่มนี้สามารถใช้รูปแบบ semiotic หลายคำทำนายจิตวิญญาณเพลงยอดนิยม, codexes คลุมเครืออียิปต์ภาพปริศนา- (เราจะเห็นผู้อ่านนั่งลงในภาพเคลื่อนไหวท่าทางพิสดารโดยหนึ่งในหนังสือที่แท้จริงดังกล่าวในระยะสั้นและภาพยนตร์ที่จะมาปี 1997) บางครั้งก็เป็นได้อย่างแม่นยำนี้ "ตำนาน" -stuffed กับแบบแผนอุกอาจของทุกชนิดอย่างใดเปิด (มักไม่เจตนา) โดย ตัวละครที่ pinpoints แหล่งที่มาของตัวเองรุยซ์สำหรับรุ่น Ludic ของภาพยนตร์ของเขา แหล่งข่าวคนหนึ่งเช่นที่นี่น่าจะเป็นอัตชีวประวัติ: ตั้งค่อนข้างแม่นยำในช่วงปลายปี 1940 ถ้าเราไปโดยโปสเตอร์ภาพยนตร์ขึ้นที่ท้องถิ่น "ลอส Condores" โรงภาพยนตร์และโดยการพูดคุยทางการเมือง ('กวาดทำความสะอาด!) ก่อนอีก การเลือกตั้งคาร์ลอIbañez de Campo เป็นประธานในปี 1952 ที่ฟิล์มฟูด้วยลวดลายจากวัยเด็กชิลีรุยซ์ของตัวเองในฐานะผู้ผลิตFrançoisมาร์โกของเขาได้เบิกความ: เรือโจรสลัด, วิทยุเก่าเพลง ... และนี่คือลองจอห์นซิลเวอร์ (เปโดร Villagra) ตัวเองให้เบาะแสกับภาพยนตร์เรื่องปริศนากำเนิดเมื่อเขา alludes กับเรื่องราวอมตะ (สิ่งที่มันอาจจะ) ของ "พี่ชายสองคนของชายทะเลและทั้งสามปืน. ... " ฉัน สารภาพว่าเป็นพลเมืองในศตวรรษที่ 21 ผมสนุกกับการมีภาพยนตร์รุยซ์เปิดในหน้าต่างเดียวของแล็ปท็อปของฉันกับวิกิพีเดียพร้อมที่จะให้คำปรึกษาในมุมของหน้าจอ คุณสามารถค้นพบสิ่งที่น่าสนใจหลาย ๆ วิธีนี้ปุ่มที่เป็นไปได้ต่อไป: Adamov ตัวอย่างเช่นพูดถึงการฆ่าตัวตายในการเจรจาที่ สันนิษฐาน Adamov อาร์เธอร์ (1908-1970) ที่มีผลงานศาสตราจารย์ Taranne รุยซ์ปรับตัวขึ้นในปี 1987; แม้เพียงแค่ glancing ที่ชื่อผลงานวรรณกรรมของเขาแสดงให้เห็นสระว่ายน้ำที่เป็นความลับขององค์ประกอบเริ่มต้นสำหรับการใช้งานรุยซ์ที่: ล้อเลียน, บุกรุก, ปิงปอง, การเมืองของขยะถ้าฤดูร้อนมาอีกครั้ง ... และเขาเป็นบรรณาธิการในนิตยสาร Surrealist (ซึ่งผมไม่เคยได้ยินกันมาก่อนหน้านี้มีเพียงหนึ่งปัญหาในปี 1929) ชื่อDiscontinuité! มีร่างกายโดยเฉพาะการเขียนใต้หนังเรื่องนี้เป็นอย่างดี กันว่ามีที่มาจากตัวละครที่ไม่เต็มใจหมีชื่อของ "ฌอง Giono" (คริสเตียน Vadim) -he อาจจะหรือไม่ได้เป็นนักเขียนที่ชื่อ แต่ในอัตราใด ๆ จะต้องอยู่กับความเท่าเทียม-เตือนของรุยซ์ การปรับตัวที่เขียวชอุ่มของเลอาเม Fortes / วิญญาณโหด (2001) "ได้อย่างอิสระแรงบันดาลใจจากเรื่องราวของHernánเดแสงอาทิตย์" เครดิตลาเดโนชกล่าวว่า enfrente (ไม่ได้ตามคำบรรยาย "แรงบันดาลใจจากนวนิยายเรื่อง" แม้ว่าจะมี 1952 หนังสือของเขาที่มีชื่อนี้) นักวิจารณ์ -a นักประพันธ์นักเขียนกวีและ "ผู้สร้างเรื่องราวชิลีสำหรับเด็ก" 1901-1985 ที่มีผลงานเป็น (เท่าที่ผมทราบ) อย่างสมบูรณ์ไม่ได้แปลเป็นภาษาอังกฤษ เป็นที่ยอมรับสิ่งที่น้อยเกินไปอะแดปเตอร์ที่เป็นต้นฉบับและสร้างสรรค์วรรณกรรมรุยซ์เป็นตลอดอาชีพของเขา การปรับตัวดำเนินการต่อเสมอสำหรับเขาผ่านชนิดของการอ่านอย่างเข้มงวด แต่ข้างที่เล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นวิธีการที่จิตลาคานฟังในการพูดการไหลของผู้ป่วย: รุยซ์พยายามที่จะรับรูปแบบ, เบาะแสสำคัญครอบงำที่อาจจะหนี การออกแบบที่ใส่ใจของผู้เขียน (ในขณะที่เขายังไม่ได้กับการทำงานของนักเรียนปราดเปรื่องเขาดูแล) ฉันยังไม่ได้พยายามที่จะอ่านเดแสงอาทิตย์ดังนั้นฉันไม่สามารถพูดได้ว่าองค์ประกอบของเขาถูกวาดและวาดในการผสมลาโนชเดอ enfrente เป็นภาพยนตร์: นกนางนวลอาจจะ? โสเภณี? "บ้านกินนอนสาปแช่ง" บ้านนี้ที่สวยงามของนิยาย? นาฬิกาปลุกที่น่ารำคาญของดอน Celso ว่าในช่วงเวลาหนึ่งในแถบสาธารณะเริ่มบิน? เบโธเฟนจะถั่วเช่นผู้ชมเป็นครั้งแรกในตำนานเหล่านั้นของภาพยนตร์เงียบเมื่อเขาพบเงาบนหนังหน้าจอไม่พูดถึงหนังที่ดูเหมือนว่าจะเป็น intercut mash-up ของการเผยแพร่ในหลายประเภทแตกต่างกันอย่างไรคืนข้ามถนนกลางคืนข้ามถนน 'ดังนั้นสิ่งที่เราแสวงหาเส้นทางสิ่งที่เราสามารถใช้เวลาน้อยคีย์สื่อความหมายไปกว่าเมทริกซ์แบบไดนามิกขององค์ประกอบและเป็นรูอิซได้รับการพิสูจน์อย่างสม่ำเสมอก็ไม่ได้เรื่องจริงๆองค์ประกอบคุณเริ่มต้นด้วย(เช่นเดียวกับที่ มันแทบจะเป็นเรื่องสำคัญที่ประสบการณ์การก่อสร้างหรือความรู้สึกที่ทำขึ้นเองหรือตัวอักษร) เกม -the สามารถดำเนินการและชักขึ้นพายุ แม้ว่ามันอาจจะเป็นลัดวงจรสะดวกที่จะ "อธิบาย" ภาพยนตร์รุยซ์โดยอ้างอิงถึงทฤษฎีของเขา (ของ "ทฤษฎีความขัดแย้งกลาง" และ whatnot เป็นเนื้อหาในบทความของเขาสัมภาษณ์และฉันทลักษณ์ของหนังสือภาพยนตร์) เหมาะเขามักจะพูดถึงของ องค์ประกอบรอง (อุปกรณ์ประกอบฉากรายการของการตกแต่งพื้นหลังเสียงซ้ำซ้ำ แต่บางอย่างหรือท่าทาง) เพิ่มขึ้นผ่านกลยุทธ์ต่างๆจากพื้นหลังและในที่สุดก็กินทั้งเรื่องประสบความสำเร็จในระดับสูงของการสำนึกใน La Noche de enfrente ท่าทางเหมือนหัวเราะและร้องไห้ (ส่งมักจะอยู่ในการสลับทันที) รายละเอียดที่ง่ายต่อการพลาดเช่นความจริงที่ว่าในครั้งแรกที่ "หน้าจอกลับที่คาดการณ์ไว้" ฉาก (ดิจิทัลล้อเลียนขึ้น) ในบางเสี้ยววินาทีก่อนที่มันจะสิ้นสุดลงผู้คนเริ่มเดินและขี่ย้อนกลับ! รุยซ์ยังกล่าวอีกว่า บ่อยครั้งที่เป้าหมายสูงสุดของเขาคือการประสบความสำเร็จที่จะโทเพียงพอที่จะปล่อยเหมือนเฉินหลงเมา Master- "อารมณ์ภาพยนตร์โดยเฉพาะ." ผู้ชมหลายรุยซ์ (โดยเฉพาะเป็นครั้งแรกนับ) พบว่ามันยากที่จะจับอารมณ์และตรวจสอบ เพียงมากเกินไปสมองนีโอบาร็อคเกมการเล่นชนิดที่ผมได้พยายามที่จะวาดดังกล่าวข้างต้น แต่มันเป็นเรื่องยากที่จะตั้งชื่อจริงๆฉลากหรืออธิบายอารมณ์ภาพยนตร์อย่างถูกต้อง (ไม่จิตวิทยาองค์หรือจิตคลาสสิกที่จะช่วยให้เรามากที่นี่): สำหรับแฟนรุยซ์, La Noche de enfrente จะอิ่มตัวกับความรู้สึกและ headily แต่ไม่เพียง อาจจะไม่ได้ทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกสิ้นหวังของริ้วรอยและความเจ็บป่วยหรือการตายที่กำลังจะมาถึงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับชีวประวัติที่เราถูกบังคับให้อ่านในวันนี้ "พินัยกรรม" ภาพยนตร์ รุยซ์ไม่ได้เป็นหนึ่งในการพิสูจน์; หรืออื่น ๆ เช่นดอน Celso เขาเป็นสมัยพวกเขาแล้วจากเด็กที่เก่าแก่ที่สุด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บางสิ่งที่ไม่เคยดูเหมือนจะเริ่มในโรงภาพยนตร์ของราúผมรู และบางเรื่องไม่เคยดูจนจบ ภาพยนตร์ของเขาเกิดขึ้นในคลุมเครือ ไม่แน่นอนระหว่างโซนหาจุดเริ่มต้นและผลสรุปที่จะปฏิบัติการกลาง นั่นคือถ้าคุณสามารถคิดสิ่งที่การกระทำกลางคู่กัน

ใน La Noche de enfrente / คืนข้ามถนน ( 2012 ) , รู เมื่อเสร็จงานการกระทำกลางปรากฏสำหรับมากของภาพยนตร์ , ศูนย์คนชรา เซลโซ ซัลวาดอร์ ( เซอร์จิโอ เอร์นันเดซ . kgm ndez ) , ที่คาดหวัง ตามที่เขาได้คาดการณ์ไว้นานตอนตายของเขาเอง เขาเชื่อว่าจ้างนักฆ่ามาให้เขา เขาอดทน รอคอย มือสังหารนี่แต่ละคืน ในร้านของบ้านเช่าที่เขาอาศัยอยู่ . ผู้สมัครนายกต่างๆปรากฏขึ้นในหลักสูตรของเหตุการณ์ ที่อาจจะต้องดำเนินการ นี้กำหนดมาก่อนแล้วทำ ในที่สุด มันคือ เซลโซ ตัวเอง เป็น เรียบร้อย แต่งตัวดี เด็กนักเรียน ( ซานติอาโก้ ฟิกูโร ) , ที่แสดงขึ้นด้วยปืน แต่สุดท้ายบิดพล็อตนี้เพียงหนึ่งภาพชี้ให้เห็นสถานการณ์อื่นทั้งหมด .

แต่มันมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกัน : อาชญากรรม , สังหารหมู่ในความเป็นจริงนอกจากนี้ในร้านและดูแล house-a บรรทัดของศพที่พบให้เราหนึ่งในนั้นออกจากมือและคำลงท้ายในฉาก เมื่อเลื่อนกล้อง ที่รู รักที่จะผนวกที่ไหนและเมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้ นี่คือศูนย์ที่แท้จริงของหนังอาชญากรรม ซึ่งทุกอย่างมีกระจัดกระจาย บดบังเส้นทาง ? Ruiz , โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสิบห้าปีที่ผ่านมาหรือดังนั้นในอาชีพของเขาแต่งงานทั่วไป โครงสร้างของความลึกลับฆาตกรรม ( เชยยิ่งมาก ) มักจะเขย่าขวัญ faits นักดำน้ำที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ของเขาและโดยเฉพาะอย่างยิ่งความยาวของบ้านเกิดเมืองนอนของเขา , ชิลี อาชญากรรม , ความลับ , ฆาตกรรม , ศพเป็นชิ้นๆทุกที่ เพื่อให้แพร่หลายในความเป็นจริงเช่นที่เกิดขึ้นเกี่ยว ที่พวกเขากลายเป็นความน่าเบื่อ แค่ส่วนหนึ่งของพื้นผิวแปลก , ชีวิตประจําวัน

ในรู ภาพยนตร์ แล้วแต่แนวทางวางแผนคุณที่สุดเลือกจากเมนูของตัวเลือกเท่านั้น สิ้นสุดขึ้นเป็น ปก อีกเหตุผลเบื้องหลัง " คำสั่งลึกลับ เขามักเรียกมัน แต่นี้เป็นแค่วิธีการสมมติ ( อย่างไรก็ตาม ก้อง ด้วยแผนการมากมายจากเหตุการณ์จริงและสถาบัน ) รอบสุดท้ายระดับล่างของความลึกลับในการทำงานมักจะจงใจเป็นไปไม่ได้ของเขาร้าว เป็นวิธีการที่ภาพยนตร์ใด ๆ หนึ่งที่ถูกสร้างขึ้นจากองค์ประกอบที่สระตามที่ permutational หรือขั้นตอนการเปลี่ยนแปลง ? เพราะมันคือการแพร่กระจายของเกมตรรกะนี้กินทุกอย่างที่สัมผัส เมื่อว่า ถือเป็นกิจกรรมหลัก , การกระทำกลางอย่างแน่นอนใน La Noche de enfrente .
คืนข้ามถนน

'night ข้ามถนน '

Ruiz ออกแบบของเขาภาพยนตร์เช่นนี้ : คุณดำน้ำในที่ใดก็ได้ หาจุดรายการใด ๆที่คุณสามารถ และในไม่ช้า ( ถ้าคุณมีการแจ้งเตือนและอยากรู้อยากเห็น ) คุณจะรู้สึกเหมือนคุณมีในมือของคุณบนคีย์ทั้งหมด แต่ถ้าคุณกล้าจะกระโดดในที่จุดอื่น คุณจะพบสิ่งเดียวกันเท่านั้นที่จะมาถึงข้อสรุปที่แตกต่างกัน( ดีและมีประโยชน์หลายขั้นตอน เช่น คู่มือ แปลไว้ในหนังสือหน้าจาก wallflower กด , ไมเคิล กอดดาร์ด เป็นไปไม่ได้ cartographies : หนังของú l รารูซ )

ขอโรยย้ายเปิดหลายการเดินทางเหล่านี้เป็นภาพยนตร์ La Noche de enfrente เป็นสมาธิขี้เล่นในคำพูดและสิ่งที่ : ที่มาครั้งแรก ซึ่งสร้างอื่น ๆ