The timetable was accepted with som

The timetable was accepted with some concerns.
“Do you think they’ll really commit to this ridiculous thing?”
“It has to be a joke.”
The symptoms of escaping reality!
While still dubious, each set their baggage on the open and spacious sand.
“Well then, let’s set up our place.”
They did not care for breakfast and got started working on their settlement.
Each wanted to start early before night falls so they pulled out the equipments to set up the tents.
Most groups had essentially got a tent that could accommodate eight people to sleep in.
The tent, within the given allotted budget, spent most of it.
As for Lee Hyun, it was a different story.
“Our group will also set up an accommodation.”
Yet, the stuffs he removed from the compressed baggage were Styrofoam, aluminum rods, and building insulators that were used on construction sites.
“That’s the tent?”
The group members were dazzled in confusion.
Lee Hyun was carrying most of the stuff so they didn’t know most of the things acquired.
“We’re not going to make a tent. We’re going to create a temporary place to live.”
“……”
Park Sunjo asked cautiously.
“But we’re lacking a lot of materials to build something like that.”
Lee Hyun only removed a total of eight rods.
The insulators and the Styrofoam were barely able to fill one backpack.
“I know. Without the rest of the materials, these wont be enough.”
“Then how…”
“Local sourcing! I’m gonna go get things to make pillars and roof so you guys wait here.”
Lee Hyun pulled a saw from the tool box. Then he went into the woods nearby.
The group members then, were truly speechless.
Although the mountain was not very big and the woods weren’t completely dense or hazardous, his unexpected behavior caused them to be in the state of static panic.
Surprisingly, Lee Hyun returned pretty soon.
Along with the saw he brought, there was an additional tree he cut.
The dead and fallen tree branches were intertwined with other branches and kept close to the trunk.
He returned with the tree on his back, dragging it by the trunk.
Lee Hyun’s shoulders and arm muscles tighten as he kept the tension onto the material.
After his tendons thickened, he was overflowing with physical attractiveness.
It was not an exaggeration to call him a wreck once before, but thanked to the workouts in the Dojang, he built a strong body.
‘Look at those chest and forearm.’
‘His abdomen looks rock hard.’
Most of the girl’s eyes sparkled.
The members of the other groups privately talked about Lee Hyun.
Since then, the teachers also looked toward him with interests.
“Materials are all prepare, so I’ll build a house.”
Lee Hyun nailed the aluminum rods deep into the ground.
And on the ceiling, he has established a solid roof using the braches.
Choi Sang-jung didn’t like the roof very much.
“When it rains, it’ll leak through and put out the fire.”
The cut off branches were woven together and looked quite sturdy.
But if there were too many small openings, it would be too vulnerable against the rain drops regardless of its constitution.
Likewise, rain couldn’t possibly come.
As for Choi Sang-jung, since he hadn’t lifted a single finger, he wanted to be somewhat useful by pointing out and highlighting anything.
In fact, the other group members were also worrying over that point.
If they encounter a shower in the middle of their sleep, it can be a big problem.
“I’m not finished yet.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตารางถูกยอมรับ ด้วยความกังวลบางอย่าง"คุณคิดว่า พวกเขาจะยอมรับสิ่งนี้ไร้สาระจริง ๆ""ก็ได้จะ เล่น"อาการของการหลบหนีความเป็นจริงในขณะที่ยังไม่แน่นอน แต่ละตั้งกระเป๋าเดินทางของพวกเขาบนหาดทรายกว้างขวาง และเปิด"ดีแล้ว ลองตั้งค่าของเรา"พวกเขาไม่ได้ดูแลอาหารเช้า และได้เริ่มทำการชำระเงินของพวกเขาแต่ละอยากเริ่มต้นก่อนค่ำเพื่อให้พวกเขาดึงอุปกรณ์การติดตั้งเต็นท์กลุ่มส่วนใหญ่มีหลักมีเต็นท์ที่สามารถรองรับผู้นอนในเต็นท์ ภายในกำหนดให้จัดสรรงบประมาณ ใช้เวลาส่วนใหญ่ของมันสำหรับ Lee Hyun มันเป็นเรื่องแตกต่างกัน"กลุ่มของเราจะยังได้พัก"ยัง วัตถุดิบที่เขาเอาออกจากกระเป๋าบีบอัดถูก Styrofoam อลูมิเนียมแท่ง และลูกถ้วยที่ใช้ในการก่อสร้าง"ที่เป็นเต็นท์สมาชิกกลุ่ม dazzled ในความสับสนได้ลีฮยอนถูกถือครองส่วนใหญ่ของสิ่งดังนั้นพวกเขาไม่รู้ว่าส่วนใหญ่ที่มา"เราไม่จะทำเต็นท์ เรากำลังจะสร้างเป็นสถานที่ชั่วคราวอยู่"“……”พระเจ้าซุนจอดถามเดิน"แต่เรากำลังขาดของวัสดุเพื่อสร้างบางสิ่งบางอย่างเช่นเดียวกับที่"ลีฮยอนเอาทั้ง 8 ก้านเท่านั้นลูกถ้วยที่และ Styrofoam ก็แทบไม่สามารถกรอกข้อมูลเป้หนึ่ง"ฉันรู้ว่า โดยส่วนเหลือของวัสดุ เหล่านี้จะไม่เพียงพอ"" แล้วว่า...""การจัดหาภายใน ฉันจะไปรับสิ่งที่ต้องทำให้เสาและหลังคาเพื่อให้พวกคุณรอที่นี่"ลีฮยอนดึงเลื่อยการจากกล่องเครื่องมือ แล้วเขาก็เดินเข้าไปในป่าบริเวณใกล้เคียงสมาชิกกลุ่มแล้ว ได้พูดอย่างแท้จริงถึงแม้ว่าเขาไม่ใหญ่มาก และป่าไม่หนาแน่นสมบูรณ์ หรืออันตราย ปัญหาของเขาเกิดให้อยู่ในสถานะของคงตกใจจู่ ๆ ลีฮยอนกลับมาสวยเร็ว ๆ นี้พร้อมกับเห็นพระ มีต้นไม้เพิ่มเติมเขาตัดกิ่งต้นไม้ที่ตายแล้ว และลดลงได้เจอกับสาขาอื่น ๆ และอยู่ใกล้กับลำต้นเขากลับมาพร้อมกับต้นไม้บนเขา ลากตามลำต้นลีฮยอนหัวไหล่และกล้ามเนื้อแขนกระชับที่เขาเก็บความตึงเครียดลงบนวัสดุหลังจากเอ็นของเขา thickened เขาถูกเทียบกับกับความเท่ที่มีอยู่จริงมันไม่ใช่การพูดเกินจริงเพื่อเรียกความพินาศครั้งก่อน แต่เขาขอบคุณการออกกำลังกายใน Dojang สร้างร่างกายแข็งแรง'มองที่หน้าอกและปลายแขน''ท้องเขาดู ฮาร์ดร็อค'ส่วนใหญ่ของสาวตา sparkledสมาชิกในกลุ่มพูดคุยเกี่ยวกับ Lee Hyun เอกชนหลังจากนั้น ครูยังมองขึ้นไปบนเขา มีความสนใจ"วัสดุได้ทั้งหมดเตรียม ดังนั้นผมจะสร้างบ้าน"ลีฮยอน nailed ก้านอลูมิเนียมลึกเข้าไปในพื้นดินและบนเพดาน เขาได้ก่อตั้ง braches ใช้หลังคาแข็งChoi Sang-jung ไม่ชอบหลังคามาก"ฝน มันจะรั่วไหลผ่าน และดับไฟ"ตัดปิดสาขาทอเข้าด้วยกัน และดู แข็งแรงมากแต่ถ้ามีช่องเล็กมากเกินไป มันจะเสี่ยงเกินไปกับหยดน้ำฝนว่ารัฐธรรมนูญของในทำนองเดียวกัน ฝนไม่อาจมาสำหรับ Choi Sang-jung เนื่องจากเขาไม่ได้ยกนิ้วมือเดียว เขาอยากจะเป็นประโยชน์บ้าง โดยชี้ให้เห็น และเน้นอะไรในความเป็นจริง สมาชิกกลุ่มอื่น ๆ ได้นอกจากนี้ยังกังวลผ่านจุดนั้นถ้าพวกเขาพบน้ำระหว่างการนอนหลับ มันสามารถเป็นปัญหาใหญ่"ฉันไม่เสร็จยัง"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตารางเวลาที่ได้รับการยอมรับมีความกังวลบาง.
"คุณคิดว่าพวกเขาจริงๆจะกระทำเพื่อสิ่งที่ไร้สาระ?"
"มันจะต้องเป็นเรื่องตลก."
อาการของการหลบหนีความจริง!
ขณะที่ยังคงพิรุธแต่ละชุดสัมภาระของพวกเขาในการเปิดและ ทรายกว้างขวาง.
"ถ้าอย่างนั้นเรามาตั้งค่าสถานที่ของเรา."
พวกเขาไม่ได้ดูแลสำหรับอาหารเช้าและได้เริ่มต้นการทำงานในการตั้งถิ่นฐานของพวกเขา.
แต่ละคนอยากจะเริ่มต้นในช่วงต้นก่อนที่จะคืนตรงเพื่อให้พวกเขาดึงออกมาจากอุปกรณ์ในการตั้งค่าเต็นท์.
กลุ่มส่วนใหญ่ มีหลักมีเต็นท์ที่สามารถรองรับแปดคนที่จะนอนใน.
เต็นท์ภายในงบประมาณที่กำหนดได้รับใช้เวลาส่วนใหญ่ของมัน.
ในฐานะที่เป็นลีฮยอนมันเป็นเรื่องที่แตกต่าง.
"กลุ่มของเรายังจะตั้งค่าที่พัก."
แต่วัตถุดิบที่เขาเอาออกจากกระเป๋าบีบอัดเป็นโฟม, แท่งอลูมิเนียมและฉนวนอาคารที่ถูกนำมาใช้ในสถานที่ก่อสร้าง.
"นั่นคือเต็นท์?"
สมาชิกกลุ่มถูกละลานตาในความสับสน.
ลีฮยอนได้รับการดำเนินการมากที่สุดของสิ่งที่เพื่อให้พวกเขา ไม่ทราบว่าส่วนใหญ่ของสิ่งที่ได้มา.
"เราไม่ได้จะทำให้เต็นท์ เรากำลังจะสร้างเป็นสถานที่ชั่วคราวจะมีชีวิตอยู่.
"" ......
"ปาร์คSunjo
ถามระมัดระวัง." แต่เรากำลังขาดเป็นจำนวนมากของวัสดุที่จะสร้างสิ่งที่ต้องการที่.
"ลีฮยอนเพียงลบออกทั้งหมดแปดแท่ง.
ฉนวนโฟมและมีแทบจะไม่สามารถที่จะเติมเต็มกระเป๋าเป้สะพายหลังหนึ่ง.
"ฉันรู้ว่า โดยไม่เหลือของวัสดุเหล่านี้จะเคยชินพอ.
"" แล้วว่า ...
"" การจัดหาท้องถิ่น! ฉันจะไปรับสิ่งที่จะทำให้เสาและหลังคาเพื่อให้พวกคุณรอที่นี่.
"ลีฮยอนดึงเลื่อยจากกล่องเครื่องมือ แล้วเขาก็เดินเข้าไปในป่าที่อยู่ใกล้เคียง.
สมาชิกกลุ่มแล้วก็พูดอย่างแท้จริง.
แม้ว่าภูเขาก็ไม่ใหญ่มากและป่าไม่สมบูรณ์หนาแน่นหรืออันตรายที่ไม่คาดคิดพฤติกรรมของเขาทำให้พวกเขาจะอยู่ในสถานะของความหวาดกลัวคงที่.
น่าแปลกที่ ลีฮยอนกลับ. สวยเร็ว ๆ
นี้พร้อมกับเห็นเขานำที่มีต้นไม้เพิ่มเติมเขาตัด.
ตายและลดลงกิ่งไม้ถูกพันกับสาขาอื่น ๆ และเก็บไว้ใกล้กับลำต้น.
เขากลับมาพร้อมกับต้นไม้บนหลังของเขาลาก ได้โดยลำต้น.
ไหล่ลีฮยอนและกล้ามเนื้อแขนกระชับในขณะที่เขาเก็บไว้ตึงเครียดลงบนวัสดุที่.
หลังจากที่เส้นเอ็นของเขาหนาเขาก็เต็มไปด้วยความน่าดึงดูดใจทางกายภาพ.
มันไม่ได้พูดเกินจริงที่จะเรียกเขาว่าการก่อวินาศกรรมครั้งก่อน แต่ขอบคุณไปยัง การออกกำลังกายใน Dojang เขาสร้างร่างกายที่แข็งแรง.
'ดูหน้าอกเหล่านั้นและแขน.'
'ช่องท้องของเขามีลักษณะที่ฮาร์ดร็อค.
ส่วนใหญ่ของดวงตาของหญิงสาวประกาย.
สมาชิกของกลุ่มอื่น ๆ ได้พูดคุยส่วนตัวเกี่ยวกับลีฮยอน.
ตั้งแต่นั้นมา ครูยังมองไปทางเขามีความสนใจ.
"วัสดุทุกคนเตรียมความพร้อมดังนั้นฉันจะสร้างบ้าน."
ลีฮยอนตอกแท่งอลูมิเนียมลึกลงไปในพื้นดิน.
และบนเพดานที่เขาได้สร้างหลังคาที่มั่นคงโดยใช้สาขา
ชอยซังจุงไม่ชอบหลังคามาก.
"เมื่อฝนตกก็จะรั่วไหลผ่านและดับไฟ."
ตัดกิ่งไม้ที่ถูกถักทอเข้าด้วยกันและมองทนทานค่อนข้าง.
แต่ถ้ามีช่องเปิดขนาดเล็กมากเกินไป ก็จะมีความเสี่ยงมากเกินไปกับฝนลดลงโดยไม่คำนึงถึงรัฐธรรมนูญ.
ในทำนองเดียวกันฝนไม่อาจมา.
ในฐานะที่เป็นชอยซังจุงเพราะเขาไม่ได้ยกนิ้วเดียวที่เขาต้องการจะค่อนข้างมีประโยชน์โดยชี้ให้เห็น และเน้นอะไร.
ในความเป็นจริงสมาชิกในกลุ่มอื่น ๆ ก็ยังกังวลมากกว่าจุดนั้น.
ถ้าพวกเขาพบห้องอาบน้ำฝักบัวในช่วงกลางของการนอนหลับของพวกเขาก็สามารถจะเป็นปัญหาใหญ่.
"ฉันยังไม่เสร็จ."

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตารางเป็นที่ยอมรับมีความกังวลบางอย่าง .
" ท่านคิดว่าพวกเขาจะยอมรับเรื่องไร้สาระนี้ "
" มันต้องตลก "
อาการหนีความจริง !
ในขณะที่ยังคงไม่แน่นอน แต่ละชุดกระเป๋าเดินทางเมื่อเปิดและทรายกว้างขวาง .
" งั้นเรามาตั้งสถานที่ของเรา . "
พวกเขาไม่ได้ดูแลอาหารเช้า และได้เริ่มทำงานในนิคม .
แต่ละคนต้องการที่จะเริ่มต้นก่อนที่จะตกกลางคืนจึงดึงออกมาอุปกรณ์การตั้งค่าย .
กลุ่มส่วนใหญ่มีหลักมีเต็นท์ที่สามารถรองรับได้ 8 คน ให้นอน
เต็นท์ ภายใน ได้รับจัดสรรงบประมาณ ที่ใช้มากที่สุดของมัน .
สำหรับลีฮยอน มันเป็นคนละเรื่อง
" กลุ่มของเราก็จะตั้งที่พัก "
ยังวัตถุดิบที่เขาเอาออกจากกระเป๋าเป็นใยสังเคราะห์อัดแท่งอลูมิเนียม และสร้างลูกถ้วยที่ใช้ในสถานที่ก่อสร้าง .
" ที่เต็นท์ ? " สมาชิกกลุ่ม

พร่าสับสน ลีฮยอนถือส่วนใหญ่ของสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ว่าส่วนใหญ่ของสิ่งที่ได้รับ .
" เราจะไม่ทำเต็นท์ เรากำลังจะสร้างสถานที่ชั่วคราวที่จะมีชีวิตอยู่ " "

" . . . . . . .ปาร์ค ซุนโจขอให้ระมัดระวัง .
" แต่เราจะขาดมากของวัสดุสร้างอย่างนั้น "
ลีฮยอนแค่เอาออกทั้งหมด 8 แท่ง
ฉนวนและโฟมที่แทบจะสามารถเติมเต็มหนึ่งเป้ .
" ฉันรู้ โดยส่วนที่เหลือของวัสดุเหล่านี้จะไม่เพียงพอ . "
" แล้ว . . . . . . . "
" ท้องถิ่นจัดหา ! ผมจะเอาสิ่งที่ทำให้เสาและหลังคาเพื่อพวกเธอรอที่นี่ "
.ลีฮยอนดึงเห็นจากเครื่องมือกล่อง จากนั้นเขาก็เข้าไปในป่าใกล้ๆ กลุ่มสมาชิกแล้ว

แต่ก็พูดไม่ออกจริงๆ ภูเขาไม่ใหญ่มาก และป่าไม่สมบูรณ์หนาแน่น หรืออันตราย พฤติกรรมที่ไม่คาดคิดของเขาทำให้พวกเขาอยู่ในสถานะคงที่ panic
จู่ ๆลีฮยอนกลับมาในไม่ช้า .
พร้อมกับเห็น เขาเอามีเพิ่มเติมต้นไม้ที่เขาตัด .
ตายและลดลงต้นไม้เป็นพันกับสาขาอื่น ๆและเก็บไว้ใกล้ท้ายรถ
เขากลับมากับต้นไม้บนหลังของเขาลากไปโดยรถ พยาบาลลี ฮยุน หัวไหล่ และกล้ามเนื้อแขนกระชับกับเขาเก็บแรงลงบนวัสดุ .
หลังจากที่เขา เส้นเอ็นหนาเขาเต็มไปด้วยความดึงดูดใจทางกายภาพ .
มันไม่ได้เป็นพูดเกินจริงที่จะเรียกเขาพังมาก่อน แต่ขอบคุณกับการออกกําลังกายในี่เขาสร้างร่างกายที่แข็งแรง
นี่เธอที่หน้าอกและปลายแขน '
'his ท้องดูหิน '
ที่สุด ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกาย
สมาชิกของกลุ่มอื่น ๆ เป็นการส่วนตัว พูดถึง ลีฮยอน .
แล้วครูยังมองไปทางเขา มีความสนใจ .
" วัสดุทั้งหมดเตรียม