Now that he had asked such an impor

Now that he had asked such an important question, you started to think about if your life was going in the right direction. Were you spending too much time in the library and not enough time illustrating? Probably. You didn’t spend tens of thousands of dollars to attend art school, just to become a librarian. Your right hand sat on your lap, fiddling with the scarf again, and the right, rested on the table.

“You alright, hun?” He asked, waving a hand in front of your face.

You focused back to him “Oh uh, sorry … You ... asked a really important question.”

“Hm? Did I now?” He asked, putting a finger to his mouth as he smiled.

“Yeah …” you paused, then looked into his eye. “How did you do it? How did you go after your passion of acting while in the underground?” You asked, leaning forward a bit.

It seemed like Mettaton was taken aback by your sudden question. “Well, I was one of the lucky ones …” He said. “I wasn’t always this fabulous. I used to be a simple ghost, dreaming of the day I’d rise to stardom. And, well, long story short, I met Alphys, she built my amazing body, and I became a star after my first audition.” He stated, smiling proudly.

Leaning back in your chair, you nodded at the information he had just told you, trying to figure out how you would compare it to your own life.

“But that’s just how I did it.” He said softly, interrupting your thoughts, “And, sweetie, you aren’t me. You have to find your own path, don't compare yourself to anyone else, I mean, I know it's hard for someone not to compare themselves to a fabulous man like myself, but …” He paused, trying to find the right words. He put his hands on top of your hand that was resting on the table, gripping it softly. “You’ll get there, it just takes time, not everyone can be as lucky as me. All you need is a little bit of determination, and trust me, honey, you have more of it than I do.”

You could hear the sincerity dripping from his words. Not sure how to react, all you could do was nod. From the past few years of watching his show, the only side you’ve ever seen of him, was his eccentricity. He never even let the viewers know that he was anything but a robot, not that it really mattered. You were glad to have at least a little bit of guidance, as well as some type of encouragement, even if it was from the man you were for some reason infatuated with.

You saw Mettaton’s eye shift away from you. “Oh dear, look at the time.” He exclaimed.

Glancing over to the clock on the wall, it read a quarter to four.

“It’s been absolutely lovely speaking with you, darling, but I simply must get going!”

Before you even had a moment to respond, Mettaton took your left hand, which he was still holding with each of his own, and pulled it to his mouth, leaving a quick kiss as he stood up. He let go and grabbed his coat from the back of his chair, not even pausing to put it on as he rushed toward the door. With his free hand, he waved to you. “Bye, darling.” And with that, he was gone.

You sat in silence, staring at the door he had just walked out of, for what felt like forever, but could have been a mere thirty seconds. Quickly you brought your right hand up to your mouth, feeling a sudden wave of heat take over your entire body. What was that? Did he just kiss your hand? What did it mean?! Here you were, not even five minutes ago, having some type of identity crisis, and Mettaton had the audacity to kiss your fucking hand.

Looking down, you could see your left hand trembling, and a black lipstick print left upon it. What hell were you supposed to do with that?! You were internally screaming in another plane of existence. One half of you wanted to immediately wipe it away, the other wanted to cut your own hand off and frame it on the wall. You decided to try and wipe it away, but all it did was leave a big, glittery, black smudge on the back of your hand. Aggravated, you left it there. You looked away, trying to distract yourself, and noticed the to-go cup Mettaton had left on the table due to his rush. Pulling the cup over, you took the lid off. Inside, was the same hot chocolate you were drinking not even five minutes before he showed up. You put the lid back on, but as you did, you saw scribbling on the side of the cup. You turned it, and written on the side, was your name. He got it for you.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หลังจากที่เขาได้ถามคำถามดังกล่าวที่สำคัญ คุณเริ่มคิดเกี่ยวกับถ้าชีวิตของคุณเป็นไปในทิศทางขวา คุณได้ใช้เวลามากเกินไปในไลบรารีและแสดงเวลาไม่เพียงพอหรือไม่ อาจจะ คุณไม่ได้ใช้เวลานับหมื่นดอลลาร์เพื่อเข้าเรียนศิลปะ เพียงการเป็น บรรณารักษ์ มือขวานั่งบนตัก เล่นซอกับผ้าพันคออีกครั้ง และขวา วางบนโต๊ะ "คุณไม่เป็นไร ฮุน? " เขาถาม โบกมือหน้าใบหน้าของคุณ คุณมุ่งเน้นไปที่เขา " Oh uh ขอ... ที่ถามคำถามสำคัญจริง ๆ ด้วย " "หือ เหมือนตอนนี้" เขาถาม วางนิ้วเพื่อปากของเขาเขายิ้ม "ใช่..." คุณหยุดชั่วคราว แล้วมองเข้าไปในตาของเขา " คุณทำมันได้อย่างไร วิธีไปจากความหลงใหลในรถไฟใต้ดินของ" คุณถาม เอียงไปข้างหน้าเล็กน้อย ดูเหมือนว่า Mettaton ไม่ตะลึง โดยคำถามของคุณอย่างฉับพลัน "ดี ผมหนึ่งในคนโชคดี..." เขากล่าวว่า "ผมไม่เสมอยอดนี้ ใช้เป็น ผีง่าย ฝันวันที่ฉันจะเพิ่มขึ้นเป็นดารา และ ดี เรื่องยาวสั้น ฉันพบ Alphys เธอสร้างสุดยอดของฉัน และฉันเป็นดาวหลังจากฟังครั้งแรกของฉัน" เขาระบุ ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ คุณพิงในเก้าอี้ของคุณ พยักหน้าข้อมูลเขาได้เพียงแค่บอกคุณ พยายามคิดออกว่าคุณจะเปรียบเทียบกับชีวิตของคุณเอง "แต่นั่นคือวิธีการที่ฉันได้" เขาพูดเบา ๆ ขัดจังหวะความคิดของคุณ "และ แฟน คุณไม่ฉัน คุณต้องค้นหาเส้นทางของคุณเอง ไม่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น ผมหมายถึง ฉันรู้มันยากสำหรับคนไม่ให้เปรียบเทียบตัวเองเป็นคนดีเหมือนตนเอง แต่... " เขา พยายามที่จะหาคำที่ถูกหยุดไว้ชั่วคราว เขาใส่มือของเขาบนมือที่ถูกวางบนโต๊ะ จับเบา ๆ "คุณจะได้รับมี ใช้เวลา เพียงแค่ทุกคนไม่ได้โชคกับผมได้ คุณเป็นกำหนดเล็กน้อย และเชื่อฉัน น้ำผึ้ง คุณมีมากกว่าที่มันทำ" คุณสามารถได้ยินความจริงแหมะจากคำพูดของเขา ไม่แน่ใจว่าการตอบสนอง ทั้งหมด ที่คุณสามารถทำเป็นพยักหน้า จากปีผ่านมาชมการแสดงของเขา ด้านเท่าที่คุณเคยเห็นของเขา มีความเยื้องศูนย์กลางของเขา เขาไม่เคยปล่อยให้ผู้ชมรู้ว่า เขาเป็น anything but หุ่นยนต์ ไม่ว่ามันอยู่ตำแหน่ง คุณไม่ยินดีมีน้อยแนะนำเล็กน้อย เช่นเดียวกับชนิดของกำลังใจ บางอย่างแม้ว่ามันเป็นจากคนคุณได้สำหรับเหตุผลบางอย่างหลงใหล คุณเห็นกะตาของ Mettaton ออกไปจากคุณ "โอ้ รัก ดูในเวลานี้" เขา exclaimed มันสวยกว่านาฬิกาบนผนัง อ่านไตรมาส-4 "มันได้น่ารักจริง ๆ พูดกับคุณ ดาร์ลิ่ง แต่ฉันเพียงแค่ต้องได้รับไป! " ก่อนที่คุณมีช่วงการตอบสนอง Mettaton เอามือซ้าย ซึ่งเขายังได้จับกับ แต่ละของเขาเอง และดึงปากของเขา ปล่อยจูบอย่างรวดเร็ว ตามที่เขาลุกขึ้นยืน เขาปล่อยให้ไป และคว้าเสื้อของเขาจากด้านหลังของเก้าอี้ของเขา ไม่ได้หยุดใส่ ตามเขารีบวิ่งไปประตู ด้วยมือของเขา เขาโบกให้คุณ "ลาก่อน รัก" และพร้อมที่ เขาก็หายไป คุณเสาร์ในความเงียบ จ้องประตูเขาได้เพียงเดินจาก ผ้าสักหลาดอะไรเหมือนตลอด แต่การ มีเพียงสิบวินาที อย่างรวดเร็วคุณนำขวามือถึงปาก ความรู้สึกฉับพลันคลื่นความร้อนจะผ่านร่างกายของคุณทั้งหมด อะไรนะ เขาเพียงแค่ไม่ได้จูบมือของคุณ มันหมายถึงอะไร ที่นี่ ไม่ได้ห้านาที มีบางประเภทของวิกฤตตัวตน และ Mettaton มีความกล้าที่จะจูบมือเป็นร่วมเพศ Looking down, you could see your left hand trembling, and a black lipstick print left upon it. What hell were you supposed to do with that?! You were internally screaming in another plane of existence. One half of you wanted to immediately wipe it away, the other wanted to cut your own hand off and frame it on the wall. You decided to try and wipe it away, but all it did was leave a big, glittery, black smudge on the back of your hand. Aggravated, you left it there. You looked away, trying to distract yourself, and noticed the to-go cup Mettaton had left on the table due to his rush. Pulling the cup over, you took the lid off. Inside, was the same hot chocolate you were drinking not even five minutes before he showed up. You put the lid back on, but as you did, you saw scribbling on the side of the cup. You turned it, and written on the side, was your name. He got it for you.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตอนนี้ที่เขาถามดังกล่าวเป็นคำถามที่สำคัญคุณเริ่มที่จะคิดว่าถ้าชีวิตของคุณเป็นไปในทิศทางที่ถูกต้อง คุณกำลังใช้เวลามากเกินไปในห้องสมุดและไม่มีเวลาพอที่แสดง? อาจ. คุณไม่ได้ใช้จ่ายหลายหมื่นดอลลาร์เพื่อเข้าเรียนในโรงเรียนศิลปะเพียงที่จะกลายเป็นบรรณารักษ์ มือข้างขวาของคุณนั่งอยู่บนตักของคุณ, เล่นซอกับผ้าพันคออีกครั้งและขวาวางอยู่บนโต๊ะ. "คุณไม่เป็นไรฮั่น?" เขาถามว่าโบกมือในด้านหน้าของใบหน้าของคุณ. คุณมุ่งเน้นไปกลับไปที่เขาว่า "โอ้เอ่อ ขอโทษ ... คุณ ... ถามคำถามที่สำคัญจริงๆ. "" หืม? ตอนนี้ผมไม่? "เขาถามว่าการวางนิ้วมือไปที่ปากของเขาในขณะที่เขายิ้ม." ใช่ ... "คุณหยุดชั่วคราวแล้วมองเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณทำมันอย่างไร? คุณไม่ได้ไปหลังจากที่ความรักของคุณในขณะที่การทำหน้าที่ในใต้ดิน? "คุณถามพิงไปข้างหน้าเล็กน้อย. มันดูเหมือน Mettaton ผงะโดยฉับพลันคำถามของคุณ "ดีฉันเป็นหนึ่งในคนที่โชคดี ... " เขากล่าวว่า "ผมไม่ได้เสมอเหลือเชื่อนี้ ผมเคยเป็นผีง่ายฝันของวันที่ฉันจะขึ้นไปเป็นดารา และดีเรื่องยาวสั้นผมได้พบกับ Alphys เธอสร้างร่างกายที่น่าตื่นตาตื่นใจของฉันและฉันกลายเป็นดาราหลังจากที่ออดิชั่นครั้งแรกของฉัน. "เขากล่าวยิ้มอย่างภาคภูมิใจ. เอนกลับมาอยู่ในเก้าอี้ของคุณคุณพยักหน้าในข้อมูลที่เขาได้บอกเพียง คุณพยายามที่จะคิดออกว่าคุณจะเปรียบเทียบกับชีวิตของคุณเอง. "แต่นั่นเป็นเพียงวิธีการที่ฉันทำมัน." เขาพูดเบา ๆ ขัดจังหวะความคิดของคุณ "และแฟนคุณไม่ให้ฉัน คุณต้องไปหาเส้นทางของคุณเองอย่าเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นฉันหมายความว่าฉันรู้ว่ามันยากสำหรับคนที่ไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบตัวเองให้เป็นคนที่ยอดเยี่ยมเหมือนตัวเอง แต่ ... "เขาหยุดพยายามที่จะหาคำพูดที่เหมาะสม เขาเอามือของเขาที่ด้านบนของมือของคุณที่วางอยู่บนโต๊ะจับมันเบา ๆ "คุณจะได้รับมีมันก็ต้องใช้เวลาที่ทุกคนไม่อาจจะโชคดีกับฉัน ทั้งหมดที่คุณต้องมีนิด ๆ หน่อย ๆ ของความมุ่งมั่นและเชื่อฉัน, น้ำผึ้ง, คุณมีมากขึ้นของมันมากกว่าที่ผมทำ. "คุณสามารถได้ยินเสียงความจริงใจหยดจากคำพูดของเขา ไม่แน่ใจว่าจะตอบสนองสิ่งที่คุณทำได้คือการพยักหน้า จากไม่กี่ปีที่ผ่านมาของการชมการแสดงของเขาข้างเดียวที่คุณเคยเห็นเขาเป็นความผิดปกติของเขา เขาไม่เคยได้แจ้งให้ผู้ชมรู้ว่าเขาคืออะไร แต่หุ่นยนต์ไม่ว่ามันสำคัญ คุณก็ดีใจที่จะมีอย่างน้อยนิด ๆ หน่อย ๆ ของคำแนะนำเช่นเดียวกับประเภทของการให้กำลังใจบางแม้ว่าจะมาจากคนที่คุณอยู่ด้วยเหตุผลบางหลง. คุณเห็นกะตา Mettaton ของออกไปจากคุณ "โอ้ที่รักดูที่เวลา." เขาอุทาน. วินาศภัยไปนาฬิกาบนผนังก็อ่าน 03:45. "มันพูดที่น่ารักอย่างกับคุณที่รัก แต่ฉันก็จะต้องได้รับไป!" ก่อนที่คุณจะ แม้จะมีช่วงเวลาที่จะตอบสนองความ Mettaton เอามือซ้ายของคุณซึ่งเขายังคงถือกับแต่ละของเขาเองและดึงมันไปที่ปากของเขาออกจูบอย่างรวดเร็วในขณะที่เขาลุกขึ้นยืน เขาปล่อยให้ไปและคว้าเสื้อคลุมของเขาจากด้านหลังของเก้าอี้ของเขาที่ไม่ได้หยุดที่จะนำมันในขณะที่เขารีบวิ่งไปทางประตู ด้วยมือข้างที่ว่างของเขาเขาโบกมือให้คุณ "ลาก่อนที่รัก." และด้วยความที่เขาก็หายไป. คุณนั่งอยู่ในความเงียบจ้องมองที่ประตูที่เขาเพิ่งเดินออกมาจากสำหรับสิ่งที่รู้สึกเหมือนตลอดไป แต่จะได้รับเพียงสามสิบวินาที คุณได้อย่างรวดเร็วนำมือข้างขวาของคุณขึ้นอยู่กับปากของคุณรู้สึกอย่างฉับพลันของคลื่นความร้อนที่ใช้เวลามากกว่าร่างกายทั้งหมดของคุณ เมื่อกี้คืออะไร? เขาไม่เพียงแค่จูบมือของคุณ? สิ่งที่มันหมายถึง ?! ที่นี่คุณไม่ได้ห้านาทีที่ผ่านมามีชนิดของวิกฤติบางส่วนและ Mettaton มีความกล้าที่จะจูบมือร่วมเพศของคุณ. มองลงไปคุณจะได้เห็นตัวสั่นซ้ายมือของคุณและพิมพ์ลิปสติกสีดำที่เหลือกับมัน อะไรที่ถูกที่คุณควรจะทำอย่างไรกับการที่ ?! คุณได้ภายในกรีดร้องในระนาบของการดำรงอยู่อีก ครึ่งหนึ่งของคุณต้องการได้ทันทีเช็ดมันออกไปที่อื่น ๆ ที่อยากจะตัดมือของคุณเองออกและกรอบบนผนัง คุณตัดสินใจที่จะลองและเช็ดมันออกไป แต่ทั้งหมดก็ไม่ได้ปล่อยให้ใหญ่ glittery รอยเปื้อนสีดำที่ด้านหลังของมือของคุณ กำเริบคุณทิ้งมันมี คุณมองออกไปพยายามที่จะหันเหความสนใจของตัวเองและสังเกตเห็น-go Mettaton ถ้วยทิ้งไว้บนโต๊ะเนื่องจากการวิ่งของเขา ดึงถ้วยมากกว่าที่คุณเอาฝาปิด ภายในเป็นช็อคโกแลตร้อนเดียวกันที่คุณดื่มไม่ได้ห้านาทีก่อนที่เขาจะปรากฏตัวขึ้น คุณใส่ฝากลับมา แต่อย่างที่คุณไม่คุณเห็นการเขียนหวัดที่ด้านข้างของถ้วย คุณหันและเขียนด้านข้างเป็นชื่อของคุณ เขาได้รับมันสำหรับคุณ