The periampullary region is anatomi

The periampullary region is anatomically complex, representing the junction of 3 different epithelia, pancreatic ducts, bile ducts, and duodenal mucosa. Grossly, carcinomas originating in the ampulla of Vater can arise from 1 of 4 epithelial types: (1) terminal common bile duct, (2) duodenal mucosa, (3) pancreatic duct, or (4) ampulla of Vater.

Distinguishing between true ampullary cancers and periampullary tumors is critical to understanding the biology of these lesions. Each type of mucosa produces a different pattern of mucus secretion. In a complete histochemical study, Dawson and Connolly divided acid mucins into sulphomucins and sialomucins; in general, ampullary cancers produce sialomucins, whereas periampullary tumors secrete sulfated mucins. These researchers demonstrated that ampullary tumors secreting sialomucins had a better prognosis (100% vs 27% 5-y survival rate).[1] Other investigators have confirmed the prognostic power of the pattern of mucin secretion.

Carter et al suggest that, histologically, ampullary tumors can be classified as either pancreaticobiliary or intestinal, and that the clinical behavior of these tumors reflects this classification; the course of intestinal ampullary adenocarcinomas is similar to that of their duodenal counterparts, whereas pancreaticobiliary tumors follow a more aggressive course, similar to that of pancreatic adenocarcinomas.[2]

Immunohistochemical stains for expressions of carcinoembryonic antigen (CEA), carbohydrate antigen (CA) 19-9, Ki-67, and p53 have been studied for prognostic power. In a series of 45 patients, expression of CA 19-9 labeling intensity and apical localization both were statistically significant predictors of poor prognosis. The 5-year survival rates were markedly different between tumors that expressed CA 19-9 and those that did not (36% vs 100%).[3] CEA expression also might be a marker for prognosis, but it is much weaker. Ki-67 and p53 were not demonstrated to have an effect on outcome. Research along these avenues ultimately might provide the rationale for discriminative administration of adjuvant therapy

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ภูมิภาค periampullary เป็นคอมเพล็กซ์ anatomically แทนของ epithelia อื่น 3 ท่อตับอ่อน ท่อน้ำดี และ duodenal mucosa Grossly มะเร็งที่เกิดใน ampulla ของ Vater สามารถเกิดขึ้นได้จาก 1 ชนิด 4 epithelial: ท่อน้ำดีร่วม (1) เทอร์มินัล mucosa duodenal (2), (3) ตับอ่อนท่อ (4) ampulla ของ Vater หรือแยกความแตกต่างระหว่างจริง ampullary มะเร็งและเนื้องอก periampullary มีความสำคัญต่อการทำความเข้าใจเกี่ยวกับชีววิทยาของเหล่านี้ได้ แต่ละชนิดของ mucosa ผลิตรูปแบบต่าง ๆ ของการหลั่งเมือก ในการศึกษา histochemical สมบูรณ์ ดอว์สันและ Connolly แบ่ง mucins กรด sulphomucins และ sialomucins ทั่วไป โรคมะเร็ง ampullary ผลิต sialomucins ในขณะที่เนื้องอก periampullary ขับสนาม sulfated mucins นักวิจัยเหล่านี้แสดงว่า เนื้องอก ampullary secreting sialomucins มีการคาดคะเนที่ดี (เทียบกับ 100% 27% อยู่รอด 5 y อัตรา) [1] นักสืบอื่น ๆ ได้ยืนยันอำนาจ prognostic ของรูปแบบการหลั่ง mucinคาร์เตอร์ et al แนะนำที่ histologically เนื้องอก ampullary สามารถลับเป็นแบบ pancreaticobiliary หรือลำไส้ และลักษณะทางคลินิกของเนื้องอกเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงการจัดประเภทนี้ หลักสูตรของ adenocarcinomas ลำไส้ ampullary เป็นปราบปราม duodenal ในขณะที่เนื้องอก pancreaticobiliary ตามคอร์สสูงขึ้น ตับอ่อน adenocarcinomas [2]มีการศึกษา Immunohistochemical คราบสำหรับนิพจน์ของเอมบริโอนิกแอนติเจน (CEA), คาร์โบไฮเดรตตรวจหา (CA) 19-9 คิ-67 และ p53 prognostic พลังงาน ในชุดผู้ป่วย 45 นิพจน์ของ CA 19-9 ติดฉลากความเข้มและปลายยอดแปลทั้งสองถูก predictors อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของการคาดคะเนยาก อัตราการอยู่รอด 5 ปีไม่แตกต่างกันอย่างเด่นชัดระหว่างเนื้องอกที่ CA 19-9 และผู้ที่ไม่แสดง (36% กับ 100%) . [ 3] นิพจน์ CEA ยังอาจเป็นเครื่องหมายการคาดคะเน แต่ก็แข็งแกร่งมาก คิ-67 และ p53 ถูกแสดงจะมีผลกระทบผล วิจัยตาม avenues เหล่านี้สุดอาจให้ผลการบำบัดประเมินบริหาร discriminative

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ภูมิภาค periampullary มีความซับซ้อนทางกายภาพคิดเป็นชุมทางที่แตกต่างกัน 3 epithelia ท่อตับอ่อนท่อน้ำดีและเยื่อบุลำไส้เล็กส่วนต้น ไม่มีการลด, มะเร็งที่เกิดขึ้นใน ampulla ของ Vater สามารถเกิดขึ้นจาก 1 ใน 4 ประเภทเยื่อบุผิว (1) สถานีท่อน้ำดีร่วมกัน (2) เยื่อบุลำไส้เล็กส่วนต้น (3) ท่อตับอ่อนหรือ (4) ampulla ของ Vater. ความแตกต่างระหว่าง ampullary จริง การเกิดโรคมะเร็งและเนื้องอก periampullary มีความสำคัญต่อการทำความเข้าใจชีววิทยาของรอยโรคเหล่านี้ ชนิดของเยื่อเมือกในแต่ละรูปแบบการผลิตที่แตกต่างกันของการหลั่งเมือก ในการศึกษาที่สมบูรณ์ฮีสโตเคมีดอว์สันและคอนเนลลี่แบ่งออกเป็นกรด mucins sulphomucins และ sialomucins; โดยทั่วไปการเกิดโรคมะเร็ง ampullary ผลิต sialomucins ในขณะที่เนื้องอก periampullary หลั่ง mucins ซัลเฟต นักวิจัยเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเนื้องอก ampullary หลั่ง sialomucins มีการพยากรณ์โรคที่ดีขึ้น (100% เทียบกับ 27% อัตราการรอดตาย 5 Y). [1] นักวิจัยอื่น ๆ ได้รับการยืนยันอำนาจการพยากรณ์ของรูปแบบของการหลั่ง mucin. คาร์เตอร์และอัลแนะนำว่าการตรวจชิ้นเนื้อ, เนื้องอก ampullary สามารถจัดเป็นทั้ง pancreaticobiliary หรือลำไส้และพฤติกรรมทางคลินิกของเนื้องอกเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงการจัดหมวดหมู่นี้ หลักสูตรของ adenocarcinomas ampullary ลำไส้จะคล้ายกับที่ของคู่ลำไส้เล็กส่วนต้นของพวกเขาในขณะที่เนื้องอก pancreaticobiliary ตามหลักสูตรเชิงรุกมากขึ้นคล้ายกับที่ของ adenocarcinomas ตับอ่อน. [2] คราบ Immunohistochemical สำหรับการแสดงออกของแอนติเจน carcinoembryonic (CEA) คาร์โบไฮเดรตแอนติเจน (CA) 19-9, Ki-67 และ p53 ได้รับการศึกษาเพื่ออำนาจการพยากรณ์โรค ในชุดของ 45 ผู้ป่วยที่การแสดงออกของ CA 19-9 เข้มติดฉลากและการแปลปลายทั้งสองได้ทำนายอย่างมีนัยสำคัญของการพยากรณ์โรคที่ไม่ดี อัตราการรอดชีวิต 5 ปีก็โดดเด่นแตกต่างระหว่างเนื้องอกที่แสดง CA 19-9 และผู้ที่ไม่ได้ (36% เทียบกับ 100%). [3] การแสดงออก CEA ยังอาจจะมีเครื่องหมายสำหรับการพยากรณ์โรค แต่ก็ปรับตัวลดลงเป็นอย่างมาก Ki-67 และ p53 ไม่ได้แสดงให้เห็นว่าจะมีผลกระทบต่อผล พร้อมลู่ทางการวิจัยเหล่านี้ในที่สุดอาจให้เหตุผลสำหรับการบริหารจำแนกของการบำบัดแบบเสริม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ภูมิภาค periampullary เป็นทางกายภาพที่ซับซ้อนหรือแยก 3 มีแตกต่างกันของตับอ่อน , ท่อ , ท่อน้ำดี และลำไส้ mucosa . ไม่มีการลดมะเร็ง , ที่แนะนำในกระเปาะของวาเตอร์สามารถเกิดขึ้นได้จาก 1 ใน 4 ชนิดเยื่อบุผิว ( 1 ) อาคารน้ำดีลำไส้ mucosa ( 2 ) ( 3 ) หรือ ( 4 ) ท่อตับอ่อน , กระเปาะของวาเตอร์

ความแตกต่างระหว่างมะเร็งและเนื้องอก periampullary ampullary ที่แท้จริง มีความเข้าใจเรื่องของรอยโรคเหล่านี้ แต่ละชนิดผลิตรูปแบบที่แตกต่างกันของเยื่อบุเมือกออกมา ในสมบูรณ์ เอเรียน ดอว์สันและ Connolly แบ่งกรดและ mucins เป็น sulphomucins sialomucins ทั่วไป ampullary ผลิต sialomucins , โรคมะเร็ง ,ส่วนเนื้องอก periampullary หลั่ง mucins ซัลเฟต . นักวิจัยเหล่านี้แสดงให้เห็นเนื้องอก secreting ampullary sialomucins มีการพยากรณ์โรคดีกว่า ( 100 % ต่ออัตราการรอด 27 % 5-y ) [ 1 ] อะไรอื่นพนักงานสอบสวนยืนยันอำนาจการทำนายของแบบแผนของเยื่อเมือกหลั่ง

แนะนำว่าภาพคาร์เตอร์ et al , ,เนื้องอก ampullary สามารถแบ่งได้เป็น pancreaticobiliary หรือลำไส้ และพฤติกรรมที่คลินิกเนื้องอกเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงประเภทนี้ หลักสูตรของลำไส้ ampullary adenocarcinomas คล้ายกับ counterparts เนื้องอกลำไส้ ส่วน pancreaticobiliary ตามหลักสูตรที่ก้าวร้าวมากขึ้นคล้ายกับที่ของตับอ่อน adenocarcinomas [ 2 ]

สำหรับคราบสำหรับการแสดงออกของเณร ( CEA ) แอนติเจนคาร์โบไฮเดรต ( CA ) ki-67 19-9 , มะเร็ง , และได้รับการศึกษาเพื่อใช้อำนาจ ในชุด 45 คน สีหน้าของ CA 19-9 ฉลากความรุนแรงและเกิดการแปลทั้งสองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ปัจจัยพยากรณ์โรคที่ไม่ดีอัตรารอดชีวิตที่ 5 ปี เป็นอย่างที่แตกต่างกันระหว่างเนื้องอกที่แสดง CA 19-9 และผู้ที่ไม่ได้ ( 36 % และ 100 % ) [ 3 ] ทำไม CEA การแสดงออกอาจเป็นเครื่องหมายเพื่อการพยากรณ์ แต่มันลดลงมาก . ki-67 มะเร็งไม่แสดง และมีผลกระทบต่อผล การวิจัยตามลู่ทางเหล่านี้ในที่สุดอาจให้เหตุผลของการบริหารและรักษาเสริม