Today, I have to remember not to fo

Today, I have to remember not to forget to tell you. About 7 years ago I played with it near my home. I played for a long time I was bored, so home run. I ran back to the house, but I'm pushing to stumble on a large wood so ashamed. I try not to cry and went to wash the wound at home. Immediately wash the wound made me see that my wound is large, deep tension makes the meat inside and bleeding. I was helpless Until my grandmother saw my grandmother so shocked. And told me to go stitches. I fear many will weep Then I was taken to the health center and the doctor had to give me stitches. But the doctor did not give anesthesia. It hurt me so much I cried throughout the trial. And this is an event I remember Nags never forget.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วันนี้ ฉันต้องลืมไม่ลืมที่จะบอกคุณ ประมาณ 7 ปีที่ผ่านมาผมเล่นกับบ้านฉัน ผมเล่นสำหรับนานผมทำเบื่อ บ้านดังนั้น ฉันวิ่งกลับไปยังบ้าน แต่ฉันกำลังผลักดันถลาบนไม้ขนาดใหญ่เพื่อให้ละอาย พยายามไม่ร้องไห้ และไปล้างแผลที่บ้าน ชะล้างบาดแผลที่ทำให้ฉันเห็นว่า แผลของฉันมีขนาดใหญ่ เนื้อภายในทำให้ความตึงเครียดที่ลึก และมีเลือดออกทันที ผมกำพร้าจนยายของฉันเห็นยายของฉันตกใจมาก และบอกไปเข็ม กลัวหลายคนจะร้อง แล้วฉันถูกนำไปยังศูนย์สุขภาพ และแพทย์ต้องให้ฉันเข็ม แต่หมอไม่ให้ยา มันทำร้ายฉันมากข้าตลอดการทดลอง และนี่คือเหตุการณ์ที่ข้าพเจ้าจำได้ไม่เคยลืม Nags

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วันนี้ผมต้องจำไว้ไม่ลืมที่จะบอกคุณ ประมาณ 7 ปีที่ผ่านมาผมเล่นกับมันอยู่ใกล้บ้านของฉัน ผมเล่นเป็นเวลานานผมเบื่อจึงวิ่งกลับบ้าน ฉันวิ่งกลับไปที่บ้าน แต่ฉันดันไปสะดุดกับไม้ขนาดใหญ่เพื่อละอายใจ ผมพยายามที่จะไม่ร้องไห้และไปล้างแผลที่บ้าน ทันทีล้างแผลทำให้ผมเห็นว่าแผลของฉันมีขนาดใหญ่ความตึงเครียดลึกทำให้เนื้อข้างในและมีเลือดออก ผมก็ทำอะไรไม่ถูกจนกระทั่งยายของฉันเห็นคุณยายของฉันตกใจ และบอกให้ผมไปเย็บแผล ฉันกลัวมากจะร้องไห้แล้วฉันจะถูกนำตัวไปยังศูนย์สุขภาพและแพทย์ต้องเย็บแผลให้ฉัน แต่แพทย์ไม่ได้ให้ยาระงับความรู้สึก มันเจ็บฉันมากฉันร้องไห้ตลอดการพิจารณาคดี และนี่คือเหตุการณ์ที่ผมจำแนกส์ไม่มีวันลืม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วันนี้ ฉันต้องจำไม่ลืมที่จะบอกคุณ ประมาณ 7 ปีที่แล้วผมเล่นกับมันใกล้บ้านผม ผมเล่นมานานแล้ว ฉันเบื่อ ดังนั้นบ้านวิ่ง ฉันวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน แต่ฉันดันไปสะดุดกับไม้ใหญ่ อับอาย . . . ฉันพยายามที่จะไม่ร้องไห้ แล้วก็ไปล้างแผลที่บ้าน รีบล้างแผลให้ผมดูแผลของฉันคือ ขนาดใหญ่ , ความตึงเครียดลึกทำให้เนื้อข้างใน และเลือดผมทำอะไรไม่ได้เลย จนคุณยาย เห็นคุณยายตกใจ และผมต้องไปเย็บแผล ผมกลัวมาก จะร้องไห้ แล้วฉันไปศูนย์สุขภาพ และหมอก็ให้ฉันเย็บ แต่คุณหมอไม่ได้ให้ยาชา มันเจ็บปวดมาก ผมร้องไห้ตลอดการทดลอง และนี่คือเหตุการณ์ที่ผมจำได้คะอย่าลืม