The variety as seen by its speakers
Notwithstanding these considerations, it remains
that speakers are very happy to identify individual
varieties by means of a convenient label, even in
highly multilingual societies. In a small
questionnaire-based survey, administered online
to Chinese Singaporean university students, many
respondents, for instance, were happy to say that
they were fluent in Singlish, English, and any
number of official and non-official varieties.
Non-official varieties of Chinese were often
labelled as‘dialects’ in keeping with the terminology of the nation’s language planners. The ease
with which these are used presupposes a degree
of shared knowledge and of agreement on what
these terms refer to (for example, Mandarin in
Singapore is not the same as Mandarin in Beijing, Shanghai, or Taipei), but at the same time,
they are imprecise in the extreme (the term English
alone does not reveal whether it covers Singlish,
Standard English, something in between, or the
whole continuum). After all, the ostensibly simple
distinction between Singlish and English has proven to be rather more complex than it is usually
thought to be by both planners and speakers
(Platt, 1975; Gupta, 1994; Alsagoff, 2010;
Leimgruber, 2012).
To come back to the possibility of Hokkien–
Singlish/English code-switching, and given the
abundance of Hokkien loanwords in Singlish,
one wonders to what extent Hokkien and Singlish
are distinguished by speakers. When presented
with the sentence in (1), which is entirely in
Hokkien and has the pragmatic status of the prototypical interjection that precedes a fight, respondents were split on what to answer to the
question ‘Is this Singlish?’ There was agreement
‘Yes, it’s Hokkien’, disagreement ‘No, it’s
Hokkien’, as well as more differenced (and more
interesting) opinions such as ‘Yes – to a Chinese
Singlish speaker’, ‘Hokkien, which can be said to
be part of Singlish’, ‘Hokkien, but may be viewed
as Singlish if used in part of a sentence in Singlish’,
and ‘Depends on what language you were using
beforehand’. There is, therefore, an awareness
among speakers that not only does (1) represent
the normal borrowing process involved in contact
situations such as those leading to the emergence
of Singlish, it also exists as a Hokkien string
which can very well be used in all-Hokkien discourse, or, on the other hand, in multilingual,
code-switching interaction.
(1) Khoàn sím-mih?
look what
‘What are you looking at?’
Similarly, the question ‘What is Singlish? Give a
definition’resulted in a range of responses, some of
which are given in (2). The more straightforward
answers simply equated Singlish with Singapore
English or a colloquial form thereof. Many (2d–
h) focused on the admixture of non-English
elements in Singlish, often listing the other three
official languages. Others carry some form of
value-judgement or highlight the local relevance
of Singlish: according to (2j) Singlish is used
when ‘being friendly and casual’, (2k) calls
Singlish efficient and concise, whereas (2l,m)
regard Singlish as intrinsically Singaporean, (2l)
highlighting its role in expressing a Singaporean
identity.
(2) a. Singlish is Singapore English.
b. Colloquail [sic] form of English in
Singapore.
c. A dialect of English used in Singapore
d. It’s a pidgin or creole of all the ‘native’
languages of Singapore namely,
Mandarin/Hokkien, Tamil and Malay.
e. A hybrid of English, Malay, Hokkien and
spoken in the intonation of Chinese.
f. Singlish is a mixture of the different
languages that can be found in
Singapore, namely English, Chinese,
Malay and Tamil.
g. English laced with Mandarin Chinese,
Malay, Tamil and a variety of dialects.
h. Singaporean’s English, with lexicon from
languages used by its people, such as
Malay, Hokkien, Chinese, English, etc.
i. 1. the use of “la”, “lor”, “leh”, “meh”
2. incorporation of common terms from
dialects and Bahasa Malayu [sic]
j. It is a form of English that Singaporeans
speak when they are being friendly and
casual with others.
k. Efficient and consice [sic] English, with a
heavy influence of mandarin, hokkien and
malay
l. A singapore identity
m. Singlish is the most comprehensive way a
singaporean expresses himself.
These definitions are interesting in their own
right, but – perhaps expectedly so – they differ substantially from descriptions of Singapore English
in the scholarly literature. The discourse particles
mentioned in (2i), for instance, are indeed a hallmark of Singlish; however, the often-named input
of Tamil (2d,f,g) has been minimal at best.
Similarly, the ‘mixture’ referred to in (2f) is anything but straightforward, and the ways in which
substrate grammars have or have not contributed
to the emergence of present-day Singlish is a matter of ongoing debate. What the replies in (2) do
show, however, is the absence of a single clear
definition of the variety ‘Singapore English’ or
‘Singlish’. Not all of them even include the term
Singapore: (2k) calls Singlish ‘efficient and concise English’, whereas (2e,g,i) are attempts at a
description that does not specify the locale where
it is used.
There is, therefore, among users of the variety, a
mismatch between the carefree use of labelled varieties and the large degree of variability in their
definitions of said variety. More worryingly, however, there is a comparable mismatch between the use, among linguists, of similarly-labelled varieties
and their interest in an accurate description. Such
labels suggest a certain degree of uniformity within
the variety which is often lacking. In the case of
‘Singapore English’, internal variation is considerable, and the only uncontroversially shared feature
is the geographical delimitation of the unit of
analysis: the English used within the confines of
the city-state of Singapore is ‘Singapore English’.
Such a definition is not linguistic but geographical
and political, and a close analysis of the varieties of
English on both sides of the Singapore Straits
would show that Singapore English and
Malaysian English are in fact quite comparable in
form. What distinguishes them most is their sociolinguistic status within their respective countries.
Similar arguments could be made for the distinction between northern Welsh English and
Merseyside English, for instance.
The variety as seen by its speakers
Notwithstanding these considerations, it remains
that speakers are very happy to identify individual
varieties by means of a convenient label, even in
highly multilingual societies. In a small
questionnaire-based survey, administered online
to Chinese Singaporean university students, many
respondents, for instance, were happy to say that
they were fluent in Singlish, English, and any
number of official and non-official varieties.
Non-official varieties of Chinese were often
labelled as‘dialects’ in keeping with the terminology of the nation’s language planners. The ease
with which these are used presupposes a degree
of shared knowledge and of agreement on what
these terms refer to (for example, Mandarin in
Singapore is not the same as Mandarin in Beijing, Shanghai, or Taipei), but at the same time,
they are imprecise in the extreme (the term English
alone does not reveal whether it covers Singlish,
Standard English, something in between, or the
whole continuum). After all, the ostensibly simple
distinction between Singlish and English has proven to be rather more complex than it is usually
thought to be by both planners and speakers
(Platt, 1975; Gupta, 1994; Alsagoff, 2010;
Leimgruber, 2012).
To come back to the possibility of Hokkien–
Singlish/English code-switching, and given the
abundance of Hokkien loanwords in Singlish,
one wonders to what extent Hokkien and Singlish
are distinguished by speakers. When presented
with the sentence in (1), which is entirely in
Hokkien and has the pragmatic status of the prototypical interjection that precedes a fight, respondents were split on what to answer to the
question ‘Is this Singlish?’ There was agreement
‘Yes, it’s Hokkien’, disagreement ‘No, it’s
Hokkien’, as well as more differenced (and more
interesting) opinions such as ‘Yes – to a Chinese
Singlish speaker’, ‘Hokkien, which can be said to
be part of Singlish’, ‘Hokkien, but may be viewed
as Singlish if used in part of a sentence in Singlish’,
and ‘Depends on what language you were using
beforehand’. There is, therefore, an awareness
among speakers that not only does (1) represent
the normal borrowing process involved in contact
situations such as those leading to the emergence
of Singlish, it also exists as a Hokkien string
which can very well be used in all-Hokkien discourse, or, on the other hand, in multilingual,
code-switching interaction.
(1) Khoàn sím-mih?
look what
‘What are you looking at?’
Similarly, the question ‘What is Singlish? Give a
definition’resulted in a range of responses, some of
which are given in (2). The more straightforward
answers simply equated Singlish with Singapore
English or a colloquial form thereof. Many (2d–
h) focused on the admixture of non-English
elements in Singlish, often listing the other three
official languages. Others carry some form of
value-judgement or highlight the local relevance
of Singlish: according to (2j) Singlish is used
when ‘being friendly and casual’, (2k) calls
Singlish efficient and concise, whereas (2l,m)
regard Singlish as intrinsically Singaporean, (2l)
highlighting its role in expressing a Singaporean
identity.
(2) a. Singlish is Singapore English.
b. Colloquail [sic] form of English in
Singapore.
c. A dialect of English used in Singapore
d. It’s a pidgin or creole of all the ‘native’
languages of Singapore namely,
Mandarin/Hokkien, Tamil and Malay.
e. A hybrid of English, Malay, Hokkien and
spoken in the intonation of Chinese.
f. Singlish is a mixture of the different
languages that can be found in
Singapore, namely English, Chinese,
Malay and Tamil.
g. English laced with Mandarin Chinese,
Malay, Tamil and a variety of dialects.
h. Singaporean’s English, with lexicon from
languages used by its people, such as
Malay, Hokkien, Chinese, English, etc.
i. 1. the use of “la”, “lor”, “leh”, “meh”
2. incorporation of common terms from
dialects and Bahasa Malayu [sic]
j. It is a form of English that Singaporeans
speak when they are being friendly and
casual with others.
k. Efficient and consice [sic] English, with a
heavy influence of mandarin, hokkien and
malay
l. A singapore identity
m. Singlish is the most comprehensive way a
singaporean expresses himself.
These definitions are interesting in their own
right, but – perhaps expectedly so – they differ substantially from descriptions of Singapore English
in the scholarly literature. The discourse particles
mentioned in (2i), for instance, are indeed a hallmark of Singlish; however, the often-named input
of Tamil (2d,f,g) has been minimal at best.
Similarly, the ‘mixture’ referred to in (2f) is anything but straightforward, and the ways in which
substrate grammars have or have not contributed
to the emergence of present-day Singlish is a matter of ongoing debate. What the replies in (2) do
show, however, is the absence of a single clear
definition of the variety ‘Singapore English’ or
‘Singlish’. Not all of them even include the term
Singapore: (2k) calls Singlish ‘efficient and concise English’, whereas (2e,g,i) are attempts at a
description that does not specify the locale where
it is used.
There is, therefore, among users of the variety, a
mismatch between the carefree use of labelled varieties and the large degree of variability in their
definitions of said variety. More worryingly, however, there is a comparable mismatch between the use, among linguists, of similarly-labelled varieties
and their interest in an accurate description. Such
labels suggest a certain degree of uniformity within
the variety which is often lacking. In the case of
‘Singapore English’, internal variation is considerable, and the only uncontroversially shared feature
is the geographical delimitation of the unit of
analysis: the English used within the confines of
the city-state of Singapore is ‘Singapore English’.
Such a definition is not linguistic but geographical
and political, and a close analysis of the varieties of
English on both sides of the Singapore Straits
would show that Singapore English and
Malaysian English are in fact quite comparable in
form. What distinguishes them most is their sociolinguistic status within their respective countries.
Similar arguments could be made for the distinction between northern Welsh English and
Merseyside English, for instance.
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)
ความหลากหลายเท่าที่เห็นจากลำโพง
แม้จะมีการพิจารณาเหล่านี้ ยังคง
ว่าผู้พูดมีความสุขมากที่จะระบุพันธุ์บุคคล
โดยวิธีการของป้ายชื่อที่สะดวก แม้ใน
สูงหลายภาษาสังคม ในการสำรวจขนาดเล็กจำนวนผู้ออนไลน์
ตามนักเรียนสิงคโปร์มหาวิทยาลัยจีนหลาย
ผู้ตอบแบบสอบถาม เช่น มีความสุขที่จะพูดว่า
พวกเขาfl uent ใน Singlish , ภาษาอังกฤษ , และจำนวนของ
จึงไม่่่ และถ่ายทอดพันธุ์ .
ไม่่พันธุ์ของจีนจึงมักจะถูกเรียกว่า as'dialects
' ในการรักษากับคำศัพท์ของนักวางแผน ภาษาของประเทศ ความสะดวก
ซึ่งเหล่านี้ใช้ presupposes ปริญญา
ความรู้ร่วมกันและข้อตกลงในเงื่อนไขเหล่านี้หมายถึงอะไร
( ตัวอย่างเช่น ภาษาจีนกลางสิงคโปร์ไม่เหมือนกับภาษาจีนกลางในกรุงปักกิ่ง , เซี่ยงไฮ้ , ไทเป ) แต่ในเวลาเดียวกัน
พวกเขาคลุมเครือในสุดขีด ( คำภาษาอังกฤษ
อย่างเดียวไม่ได้เปิดเผยว่ามันครอบคลุมนี้
, ภาษาอังกฤษมาตรฐานบางอย่างในระหว่างหรือ
ทั้งหมดต่อเนื่อง ) หลังจากทั้งหมด ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดระหว่างและง่าย
คำภาษาอังกฤษได้พิสูจน์จะค่อนข้างซับซ้อนกว่าเป็นปกติ
คิดว่า เป็นทั้งนักวางแผนและลำโพง
( แพลทท์ , 1975 ; Gupta , 1994 ; alsagoff , 2010 ;
leimgruber 2012 ) .
กลับมาเพื่อความเป็นไปได้ของฮกเกี้ยน–
คำภาษาอังกฤษโค้ดเปลี่ยน และให้ความอุดมสมบูรณ์ของคำยืมในภาษาอังกฤษแบบสิงคโปร์ฮกเกี้ยน
หนึ่งสิ่งมหัศจรรย์สิ่งที่ฮกเกี้ยน , ขอบเขตและ ภาษาอังกฤษแบบสิงคโปร์
มีความโดดเด่นด้วยลำโพง เมื่อเสนอ
กับประโยค ( 1 ) ซึ่งเป็นทั้งหมดใน
ฮกเกี้ยนและมีสถานะแบบปฏิบัติของคำอุทาน ที่เหนือแล้วจึงเป็นผู้ตอบแบบสอบถามแยก , เกี่ยวกับสิ่งที่จะตอบคำถามนี้
' ? ' มีข้อตกลง
" มันฮกเกี้ยน ' ความขัดแย้ง ' ไม่ก็ '
ฮกเกี้ยน ตลอดจน differenced มากขึ้นและมากขึ้น
น่าสนใจ ) ความคิดเห็นเช่น " ครับและคำภาษาจีน
ลำโพง ' , ' ฮกเกี้ยน ซึ่งสามารถกล่าวได้ว่า
เป็นส่วนหนึ่งของคำ ' ' ฮกเกี้ยน แต่อาจจะดูเป็นคำ
ถ้าใช้ในส่วนของประโยคในภาษาอังกฤษแบบสิงคโปร์ '
' ขึ้นอยู่กับสิ่งที่ภาษาที่คุณใช้
ล่วงหน้า ' ไม่มี ดังนั้น ความรู้ที่ไม่เพียง แต่ในหมู่ผู้พูด
( 1 ) เป็นตัวแทนของกระบวนการที่เกี่ยวข้องในการกู้ยืมปกติติดต่อ
สถานการณ์เช่นที่นำไปสู่วิวัฒนาการของภาษาอังกฤษแบบสิงคโปร์
มันก็มีอยู่เป็นร้อย
ฮกเกี้ยนซึ่งได้ถูกใช้ในฮกเกี้ยน วาทกรรม หรือ บนมืออื่น ๆในหลายภาษา
โค้ดเปลี่ยนปฏิสัมพันธ์ .
( 1 ) คอล่าสุด N S í m-mih ?
'what ดูสิ่งที่คุณกำลังมองหา ? '
ในทํานองเดียวกัน คำถามนี้คืออะไร ? ให้
nition'resulted เดอ จึงอยู่ในช่วงของการตอบสนองบางส่วนของ
ซึ่งจะได้รับใน ( 2 ) ตรงไปตรงมาเพิ่มเติม
คำตอบเพียงแค่ equated กับสิงคโปร์
แห่งนี้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาพูดหรือรูปแบบของมัน หลาย ( 2D )
H ) ที่เน้นส่วนผสมขององค์ประกอบที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ
นี้มักจะรายการอีก 3
จึง่ของภาษา คนอื่น ๆมีรูปแบบบางส่วนของการตัดสินคุณค่าหรือเน้นท้องถิ่น
ตามความเกี่ยวข้องของคำ ( 2j ) คำที่ใช้
เมื่อ ' เป็นมิตรและสบายๆ ' ( 2K ) โทร
แห่งนี้ จึง cient EF และรัดกุม ในขณะที่ ( 2L , M )
ส่วนนี้เป็นภายในสิงคโปร์ ( 2L )
เน้นบทบาทในการแสดงตัวตนสิงคโปร์
.
( 2 ) . นี้เป็นภาษาอังกฤษสิงคโปร์ .
b colloquail [ sic ] รูปแบบของภาษาอังกฤษใน
C . สิงคโปร์ สำเนียงของภาษาอังกฤษที่ใช้ในสิงคโปร์
d มันเป็น Pidgin หรือภาษาครีโอลทั้งหมด’ พื้นเมือง '
ภาษาของสิงคโปร์ คือ ภาษาจีนกลาง ฮกเกี้ยน และทมิฬ /
,
e . ลูกผสมมลายู ภาษาอังกฤษ มาเลย์ฮกเกี้ยนและ
พูดในน้ำเสียงของจีน
F . นี้เป็นส่วนผสมของที่แตกต่างกัน
ภาษาที่สามารถพบได้ในสิงคโปร์ ได้แก่ อังกฤษ จีน มาเลย์และทมิฬ
.
g
ภาษาอังกฤษผสมกับภาษาจีนมาเลย์ทมิฬและความหลากหลายของถิ่น ของ H .
สิงคโปร์ภาษาอังกฤษ พจนานุกรมจาก
ภาษาที่ใช้โดยประชาชน เช่น
มาเลย์ , ฮกเกี้ยน , จีน , อังกฤษ ฯลฯ
. 1การใช้ " ลา " , " หล่อ " " ลาว " " อืม "
2 การรวมตัวกันของคำศัพท์ที่พบจาก
ภาษาถิ่น และภาษามาเลย์ [ sic ]
J . มันเป็นรูปแบบของภาษาอังกฤษที่สิงคโปร์
พูดเมื่อพวกเขาเป็นมิตรและสบายๆ กับคนอื่น ๆ
.
K . EF และจึง cient consice [ sic ] ภาษาอังกฤษ กับ
หนักในfl uence ภาษาจีนกลาง ฮกเกี้ยน และภาษามลายู
L สิงคโปร์เอกลักษณ์
ม. แห่งนี้ คือที่ครอบคลุมมากที่สุดวิธีการ
สิงคโปร์แสดงเอง .
เดอ จึง nitions เป็นที่น่าสนใจในสิทธิของตัวเอง
, แต่–บางทีหรือว่าดังนั้น–พวกเขาแตกต่างอย่างมากจากคำอธิบายภาษาอังกฤษสิงคโปร์
ในวรรณกรรมทางวิชาการ . วาทกรรมอนุภาค
ดังกล่าวใน ( 2i ) , เช่น , มีแน่นอน จุดเด่นของภาษาอังกฤษแบบสิงคโปร์ อย่างไรก็ตาม มักจะตั้งชื่อใส่
ทมิฬ ( 2D , F , G ) ได้รับน้อยที่สุดที่ดีที่สุด .
ในทํานองเดียวกัน' ส่วนผสม ' ที่อ้างถึงใน ( ห้อง 2F ) คือ อะไร แต่ตรงไปตรงมา และแนวทางในการใช้ไวยากรณ์หรือยังไม่ได้
กับ การมีส่วนร่วมของวันนี้คือ เรื่องของการอภิปรายอย่างต่อเนื่อง มีการตอบกลับใน ( 2 ) ทำ
แสดง , อย่างไรก็ตาม , คือการขาดหายไปของ เดียวล้าง
เดอ จึง nition ของความหลากหลายของสิงคโปร์ภาษาอังกฤษ
'singlish ' หรือ ' ไม่ทั้งหมดของพวกเขาแม้มีคำว่า
สิงคโปร์ : ( 2K ) สายคำ ' cient EF จึงกระชับภาษาอังกฤษ ' , ในขณะที่ ( 2 , G , i ) คือความพยายามที่
รายละเอียดที่ไม่ได้ระบุสถานที่ที่
จะได้ใช้ ไม่มี ดังนั้น ในหมู่ผู้ใช้ของความหลากหลาย ไม่ตรงกันระหว่าง
ไม่ใช้ชื่อพันธุ์ และระดับใหญ่ของความแปรปรวนใน
เดอ จึง nitions บอกว่าหลากหลาย เพิ่มเติม worryingly , อย่างไรก็ตามมีตรงกัน เทียบระหว่างใช้ในหมู่นักภาษาศาสตร์ของเหมือนกับว่าพันธุ์
และความสนใจของพวกเขาในรายละเอียดที่ถูกต้อง ป้ายชื่อเช่น
แนะนำในระดับหนึ่งของความภายใน
ความหลากหลายซึ่งมักจะขาด ในกรณีของ
'singapore ภาษาอังกฤษ ' , การเปลี่ยนแปลงภายในเป็นอย่างมาก และเพียง uncontroversially คุณลักษณะ
แบ่งปันเป็นเขตแดนทางภูมิศาสตร์ของหน่วย
การวิเคราะห์ : ภาษาอังกฤษที่ใช้ในคอนจึง NES
นครรัฐของสิงคโปร์ คือ สิงคโปร์ อังกฤษ ' .
เช่น เดอ จึง nition ไม่ใช่ภาษาแต่ทางภูมิศาสตร์
และการเมือง และปิดการวิเคราะห์ความหลากหลายของ
ภาษาอังกฤษทั้งสองฝั่งช่องแคบสิงคโปร์
จะแสดงที่สิงคโปร์และมาเลเซียเป็นภาษาอังกฤษภาษาอังกฤษ
ในความเป็นจริงค่อนข้างเปรียบ
แบบฟอร์ม สิ่งที่แตกต่างมากที่สุดคือสถานะของภาษาในประเทศของตน เหตุผลที่คล้ายกัน
สามารถทําเพื่อแยกความแตกต่างระหว่างภาคเหนืออังกฤษเวลช์และ
เมอร์ซีย์ไซด์ภาษาอังกฤษ ตัวอย่าง
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)