As a patient and the daughter of a

As a patient and the daughter of a patient, I was amazed by how precise surgery had become and how fast healing could be. I was struck, too, by how kind many of the nurses were; how smart and involved some of the doctors we met were. But I was also startled by the profound discomfort I always felt in hospitals. Physicians at times were brusque and even hostile to us (or was I imagining it?). The lighting was harsh, the food terrible, the rooms loud. Weren’t people trying to heal? That didn’t matter. What mattered was the whole busy apparatus of care—the beeping monitors and the hourly check-ins and the forced wakings, the elaborate (and frequently futile) interventions painstakingly performed on the terminally ill. In the hospital, I always felt like Alice at the Mad Hatter’s tea party: I had woken up in a world that seemed utterly logical to its inhabitants, but quite mad to me.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผู้ป่วยและลูกสาวของผู้ป่วย ฉันประหลาดใจด้วย วิธีการผ่าตัดแม่นยำได้กลายเป็น และ วิธีรักษาได้อย่างรวดเร็วอาจจะ ฉันหลง เกินไป โดยวิธีชนิดของพยาบาล มี วิธีสมาร์ท และเกี่ยวข้องของแพทย์ที่เรามี แต่ฉันมี startled ตามสบายลึกซึ้งฉันมักจะรู้สึกในโรงพยาบาล แพทย์บางครั้ง คำห้วน ๆ ต่อแม้จะสู้กับเรา (หรือฉันถูก imagining มัน) แสงสว่างที่ไม่รุนแรง อาหารแย่ ห้องดังนี้ คนไม่พยายามจะรักษาหรือไม่ ที่ไม่ได้เรื่อง อะไร mattered มีเครื่องว่างทั้งหมดของตัวจอ beeping และเช็คอินแบบรายชั่วโมง และบังคับ wakings งานประณีต (และกลับบ่อย ๆ) ที่บรรจงทำกับพฤติกรรมป่วย ในโรงพยาบาล ฉันมักจะรู้สึกเช่นอลิซที่ฝ่ายชาของ Hatter บ้า: ฉันได้ตื่นขึ้นในโลกที่ดูเหมือนตรรกะโคตรที่จะเป็นคน แต่ค่อนข้างบ้ากับฉัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในฐานะที่เป็นผู้ป่วยและลูกสาวของผู้ป่วยที่ผมประหลาดใจโดยวิธีการผ่าตัดที่แม่นยำได้กลายเป็นวิธีการรักษาและอาจจะเป็นไปอย่างรวดเร็ว ผมหลงเกินไปโดยวิธีการหลายชนิดของพยาบาลได้; วิธีการที่สมาร์ทและมีส่วนร่วมบางส่วนของแพทย์ที่เราได้พบได้ แต่ผมก็ยังตกใจจากความรู้สึกไม่สบายที่ลึกซึ้งฉันมักจะรู้สึกในโรงพยาบาล แพทย์ที่ครั้งผลุนผลันและแม้กระทั่งการเป็นศัตรูกับเรา (หรือผมจินตนาการได้หรือไม่) แสงเป็นรุนแรงน่ากลัวอาหารที่ห้องพักดัง เขาไม่ได้คนพยายามที่จะรักษา? ที่ไม่ได้เรื่อง สิ่งที่สำคัญเป็นอุปกรณ์ที่วุ่นวายของทั้งดูแลจอภาพ beeping และรายชั่วโมงเช็คอินและบังคับ wakings ที่ซับซ้อน (และไม่ได้ผลบ่อย) การแทรกแซงการดำเนินการอย่างระมัดระวังเกี่ยวกับการป่วยหนัก ในโรงพยาบาลที่ฉันมักจะรู้สึกเหมือนอลิซในงานปาร์ตี้น้ำชาของแมดแฮ็ต: ฉันได้ตื่นขึ้นมาในโลกที่ดูเหมือนอย่างเต็มที่เหตุผลที่จะอาศัยอยู่ในนั้น แต่ค่อนข้างบ้ากับผม