There is a growing societal divide

There is a growing societal divide in Vancouver that is threatening its future.

The city is increasingly becoming an investor haven for the rich. Sure, there are some lucky souls, relatively middle-class people who got into the housing market before prices took off and who are now sitting on a gold mine. Most realize how fortunate they are, the lottery ticket they won.

And they have consciences when it comes to the plight of those who have no hope of buying a house of any description in the city.

By now, everyone has a fairly clear picture of what is taking place; the confluence of factors that have led to the moment at which we have arrived; the global influx of capital, largely from China; low interest rates, a low Canadian dollar – all of which has created a price ascension that is beyond most people’s comprehension.

For many young adults, however, the city increasingly represents a place of which they no longer can afford to be a part. Consequently, Vancouver faces an almost existential threat; what happens when the lifeblood of any community, those in their 20s and 30s, decide to leave?

Frustrated over the inability to find even a condo at prices their salaries can accommodate, many young people are saying goodbye. Leaders in the city’s nascent tech sector – the clean, futuristic industry upon which the city is building its economic hopes – are warning that it’s going to be nearly impossible to develop this business into anything meaningful unless the affordability question is addressed.

And if you detect a greater sense of urgency in Mayor Gregor Robertson’s words these days on the housing question, this is why.

Ryan Holmes, founder of Hootsuite, which is headquartered in Vancouver, wrote an op-ed piece recently decrying the dismal state of affairs. “Unaffordability is emptying Vancouver of one of its most valuable assets – young people who grew up in the city and who are invested in it.” He cited as evidence the fact that the city is shuttering many of its elementary schools because of a lack of numbers.

“Vancouver risks becoming an economic ghost town, a city with no viable economy – other than the service industry catering to wealthy residents and tourists,” Mr. Holmes wrote.

Another young tech-sector worker, Saeid Fard, wrote a blog post a while back titled: The Decline of Vancouver. It has been shared thousands of times since it first went up. In it, he, too, laments what he sees emerging. “We have two classes of society forming along a divide that is growingly difficult to cross,” he wrote.

Like Mr. Holmes, Mr. Fard cites the impact the present day reality is having on his field. Eventually as young talent ages and wants the kind of things most people want – a house and a family – many can’t afford to stay in Vancouver. In fact, many can’t afford a home outside the city, either. Consequently, recruiting talent to the city is easy; retaining it is not.

For many young people, the attendant discussion about what forces are responsible for the market madness is irrelevant; all noise. They just know they are the ones dealing with the fallout.

Frankly, I’m not sure many people care about the young and their housing worries. They can find a cheap condo somewhere out in the burbs; start where everyone else starts. That is not an altogether unreasonable response. But think about the implications. A Vancouver that doesn’t have room for young people will quickly become a massive old folks’ home.

There are already enough houses and condos in the city with no lights on because no one actually lives in them. They are investments owned by someone halfway around the world who doesn’t really care about what is going on in the city as long as there is someone to valet his car when he arrives for his two-week stay.

I worry that some people don’t fully understand the danger at hand. Resentment is on the rise; frustration is widespread and palpable. Mr. Robertson knows that if something isn’t done soon to address the growing bitterness and antipathy, his city is not going to be nearly as attractive a place to live as it once was. In fact, in many ways it already isn’t.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีการเจริญเติบโตการหารในแวนคูเวอร์ที่ขู่อนาคตของสังคมเมืองมากขึ้นจะกลายเป็น สวรรค์นักลงทุนสำหรับคนรวย แน่ใจ มีชีวิตโชคดี คนชั้นกลางค่อนข้างที่ได้เข้าตลาดที่อยู่อาศัยก่อนราคาเอาออก และการที่จะนั่งบนเหมืองทองคำ บาง ส่วนใหญ่รู้ว่าโชคดีที่ ตั๋วหวยที่จะชนะและมีผ่านพระเมื่อมันมาถึงชะตากรรมของผู้ที่ไม่หวังในการซื้อบ้านของคำอธิบายใด ๆ ในเมืองตอนนี้ ทุกคนมีภาพค่อนข้างชัดเจนว่าการทำงาน จุดบรรจบของปัจจัยที่จะนำไปสู่ช่วงเวลาที่เราจะมาถึง ทุน ส่วนใหญ่มาจากจีน ราษฎรทั่วโลก ต่ำอัตราดอกเบี้ย รีวิวต่ำ – ซึ่งทั้งหมดได้สร้างชันราคาที่เกินความเข้าใจของคนส่วนใหญ่สำหรับคนหนุ่มสาวมากมาย อย่างไรก็ตาม เมืองมากขึ้นแทนที่ซึ่งพวกเขาไม่สามารถที่จะ เป็นส่วนหนึ่ง ดังนั้น แวนคูเวอร์เผชิญภัยคุกคามดำรงอยู่เกือบ สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเลือดของชุมชน ในยุค 20 ของพวกเขาและ 30s ตัดสินใจที่จะออกหรือไม่ผิดหวังผ่านไม่สามารถที่จะค้นหาแม้แต่คอนโดที่ราคาเงินเดือนของพวกเขาสามารถรองรับได้ คนหนุ่มจะบอกลา ผู้นำในเทคโนโลยีก่อเมืองภาค –สะอาด อนาคตอุตสาหกรรมที่เมืองคือการสร้างความหวังทางเศรษฐกิจ – จะเตือนว่ามันเป็นไปได้ในเชิงการพัฒนาธุรกิจนี้เป็นอะไรที่มีความหมายยกเว้นคำถามกำลังแก้ไขได้และถ้าคุณตรวจสอบความรู้สึกของความเร่งด่วนในคำนายกเทศมนตรี Gregor โรเบิร์ตสันวันจากคำถามที่อยู่อาศัย นี้เป็นเหตุโฮลมส์ Ryan ผู้ก่อตั้งของ Hootsuite ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ในแวนคูเวอร์ เขียนเป็นชิ้น op-ed ที่เพิ่ง decrying กิจการของรัฐอึมครึม "Unaffordability เป็นเทแวนคูเวอร์ของสินทรัพย์ของมีค่าที่สุดคนหนุ่มสาวที่เติบโตในเมือง และผู้ลงทุนในมันอย่างใดอย่างหนึ่ง" เขาอ้างว่าเป็นหลักฐานความจริงที่ว่า เมืองคือ shuttering ของโรงเรียนประถมศึกษาทั้งเนื่องจากขาดตัวเลข"กลายเป็น เมืองผีทางเศรษฐกิจ เป็นเมืองที่ มีเศรษฐกิจไม่ได้ – นอกเหนือจากอุตสาหกรรมการบริการอาหารเพื่อคนร่ำรวยและนักท่องเที่ยว ความเสี่ยงแวนคูเวอร์" นายโฮล์มส์เขียนผู้ปฏิบัติงานอื่นหนุ่มเทคนิคภาค คึกดีมาก เขียนบล็อกโพสต์ที่มีชื่อว่าขณะที่กลับมา: ปฏิเสธแวนคูเวอร์ มันครั้งแรกก็ขึ้นพันเท่าใช้ร่วมกันได้ ในนั้น เขา เกินไป ไม่วายเขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นใหม่ เขาเขียนว่า "เรามีสองชั้นของสังคมขึ้นรูปตามตัวหารที่เป็น growingly ยากข้ามเช่นนายโฮล์มส์ นายคึก cites มีผลกระทบต่อความเป็นจริงปัจจุบันในฟิลด์ ในที่สุดหนุ่มทุกเพศทุกวัย และต้องเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ต้อง – บ้านและครอบครัว – หลายไม่สามารถจะพักในแวนคูเวอร์ ในความเป็นจริง หลายคนไม่สามารถบ้านนอกเมือง อย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนั้น การสรรหาบุคลากรการเมืองได้ง่าย รักษามันไม่ได้คนหนุ่ม การอภิปรายผู้เข้าร่วมประชุมเกี่ยวกับกองกำลังใดรับผิดชอบการตลาดบ้ามีความเกี่ยวข้อง เสียงทั้งหมด นอกจากนี้พวกเขาก็รู้ว่า พวกเขาเป็นคนที่จัดการกับการออกมาเสียตรงไปตรงมา ฉันไม่แน่ใจว่าหลายคนดูแลเกี่ยวกับหนุ่มและความกังวลที่อยู่อาศัยของพวกเขา พวกเขาสามารถหาคอนโดราคาถูกที่ออกใน burbs เริ่มที่ทุกคนเริ่มต้น ที่ไม่ใช่การตอบสนองที่ไม่มีเหตุผลทั้งหมด แต่คิดถึงผลกระทบ แวนคูเวอร์ที่ไม่มีสำหรับคนหนุ่มสาวอย่างรวดเร็วจะกลายเป็น บ้านของคนที่เดิมมีขนาดใหญ่มีอยู่แล้วเพียงพอสำหรับบ้านและคอนโดในเมืองไม่มีแสงสว่างบนเนื่องจากไม่มีอยู่จริงในพวกเขา พวกเขาจะลงทุนคนลงครึ่งหนึ่งในโลกที่ไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองตราบใดที่มีคนมารับรถของเขาเมื่อเขามาถึงเข้าพักสองสัปดาห์ของเขาจริง ๆฉันกังวลว่า บางคนไม่เข้าใจอันตรายที่ ความไม่พอใจเป็นขึ้น แห้วมีแพร่หลาย และเห็นได้ชัด นายโรเบิร์ตสันรู้ว่า ถ้าสิ่งที่ไม่ได้ทำเร็ว ๆ นี้การเติบโตความขมขื่นและความเกลียดชัง เมืองของเขาไม่ได้ไปเป็นเกือบเป็นที่น่าสนใจอยู่เหมือนกัน ในความเป็นจริง ในหลายวิธี แล้วไม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มีการเจริญเติบโตแบ่งสังคมในแวนคูเวอร์ที่คุกคามอนาคตของมันคือ. เมืองจะเพิ่มขึ้นเป็นสวรรค์ของนักลงทุนสำหรับคนรวย ตรวจสอบว่ามีบางวิญญาณโชคดีค่อนข้างคนชั้นกลางที่ได้เข้าไปในตลาดที่อยู่อาศัยราคาก่อนที่จะเอาออกและที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนเหมืองทอง ส่วนใหญ่ตระหนักว่าโชคดีที่พวกเขาเป็นสลากกินแบ่งที่พวกเขาได้รับรางวัล. และพวกเขามีใจเมื่อมันมาถึงชะตากรรมของผู้ที่มีความหวังของการซื้อบ้านของรายละเอียดใด ๆ ในเมืองไม่มี. โดยขณะนี้ทุกคนมีภาพที่ชัดเจนเป็นธรรม สิ่งที่เกิดขึ้น; บรรจบกันของปัจจัยที่จะนำไปสู่ช่วงเวลาที่เราได้มาถึงนั้น การไหลเข้าของเงินทุนทั่วโลกส่วนใหญ่มาจากประเทศจีน อัตราดอกเบี้ยต่ำดอลลาร์แคนาดาต่ำ -. ทั้งหมดที่ได้สร้างขึ้นสวรรค์ราคาที่เกินความเข้าใจของคนส่วนใหญ่สำหรับผู้ใหญ่หนุ่มสาวจำนวนมาก แต่เมืองมากขึ้นหมายถึงสถานที่ที่พวกเขาไม่สามารถที่จะเป็นส่วนหนึ่งที่ ดังนั้นแวนคูเวอร์ใบหน้าเป็นภัยคุกคามการดำรงอยู่เกือบ; เกิดอะไรขึ้นเมื่อสัดส่วนของชุมชนใด ๆ ผู้ที่อยู่ในยุค 20 และยุค 30 ของพวกเขาตัดสินใจที่จะออก? หงุดหงิดงุ่นง่านไม่สามารถที่จะหาได้คอนโดในราคาที่เงินเดือนของพวกเขาสามารถรองรับคนหนุ่มสาวจำนวนมากมีการกล่าวคำอำลา เป็นผู้นำในภาคเทคโนโลยีของเมืองตั้งไข่ - ทำความสะอาดอุตสาหกรรมมากมายซึ่งเป็นเมืองที่สร้างความหวังทางเศรษฐกิจ - มีคำเตือนว่ามันจะเป็นไปไม่ได้เกือบที่จะพัฒนาธุรกิจนี้เป็นอะไรที่มีความหมายเว้นแต่คำถามที่ราคาไม่แพงที่เป็น addressed. และถ้าคุณตรวจสอบ ความรู้สึกของความเร่งด่วนในคำพูดของนายกเทศมนตรีเกรเกอร์โรเบิร์ตวันนี้กับคำถามที่อยู่อาศัยนี้คือเหตุผล. ไรอันโฮล์มส์ผู้ก่อตั้ง Hootsuite ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ในแวนคูเวอร์เขียนสหกรณ์ -ed เมื่อเร็ว ๆ นี้สตาฟฟ์รัฐกลุ้มใจของกิจการ "Unaffordability ตะกอนแวนคูเวอร์ของหนึ่งในทรัพย์สินที่มีค่ามากที่สุด. - คนหนุ่มสาวที่เติบโตขึ้นมาในเมืองและผู้ที่มีการลงทุนในมัน" เขาอ้างว่าเป็นหลักฐานความจริงที่ว่าเป็นเมืองที่ shuttering หลายโรงเรียนประถมศึกษาเนื่องจากการขาดการ ตัวเลข. . "แวนคูเวอร์มีความเสี่ยงที่จะกลายเป็นเมืองผีเศรษฐกิจเมืองที่มีเศรษฐกิจที่ทำงานได้ไม่มี - อื่น ๆ นอกเหนือจากการจัดเลี้ยงอุตสาหกรรมการบริการเพื่อที่อยู่อาศัยและความมั่งคั่งของนักท่องเที่ยว" นายโฮล์มส์เขียนคนงานเทคโนโลยีภาคอีกหนุ่ม Saeid Fard เขียนบล็อกโพสต์ ในขณะที่กลับหัวข้อ: ลดลงของเมืองแวนคูเวอร์ มันได้รับการใช้งานร่วมกันนับพันครั้งนับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ขึ้นไป ในนั้นเขาก็ไม่วายสิ่งที่เขาเห็นที่เกิดขึ้นใหม่ "เรามีสองชั้นของสังคมขึ้นรูปพร้อมแบ่งว่าเป็นเรื่องยากที่จะ growingly ข้าม" เขาเขียน. เช่นนายโฮล์มส์นาย Fard อ้างอิงผลกระทบต่อความเป็นจริงในยุคปัจจุบันที่มีอยู่บนสนามของเขา ทุกเพศทุกวัยที่มีพรสวรรค์ในที่สุดก็เป็นสาวและต้องการชนิดของสิ่งที่คนส่วนใหญ่ต้องการ - บ้านและครอบครัว - หลายคนไม่สามารถที่จะอยู่ในเมืองแวนคูเวอร์ ในความเป็นจริงจำนวนมากไม่สามารถจ่ายบ้านที่อยู่นอกเมืองอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนั้นการสรรหาความสามารถในการเป็นเมืองที่ง่าย; การรักษาก็ไม่ได้เป็น. สำหรับคนหนุ่มสาวจำนวนมากการอภิปรายเกี่ยวกับการดูแลสิ่งที่กองกำลังมีความรับผิดชอบในความบ้าตลาดไม่เกี่ยวข้อง; เสียงทั้งหมด พวกเขาเพียงแค่รู้ว่าพวกเขาเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับผลกระทบ. ตรงไปตรงมาผมไม่แน่ใจว่าคนจำนวนมากเกี่ยวกับการดูแลเด็กและความกังวลของพวกเขาที่อยู่อาศัย พวกเขาสามารถหาคอนโดราคาถูกบางออกใน burbs นั้น เริ่มต้นที่คนอื่น ๆ เริ่มต้น ที่ไม่ได้การตอบสนองอย่างไม่มีเหตุผลโดยสิ้นเชิง แต่คิดเกี่ยวกับความหมาย แวนคูเวอร์ที่ไม่ได้มีห้องพักสำหรับคนหนุ่มสาวได้อย่างรวดเร็วจะกลายเป็นบ้านคนชราขนาดใหญ่. มีบ้านอยู่แล้วพอและคอนโดในเมืองที่มีไฟไม่มีเพราะไม่มีใครจริงอาศัยอยู่ในพวกเขา พวกเขามีการลงทุนเป็นเจ้าของโดยคนครึ่งหนึ่งทั่วโลกที่ไม่ได้จริงๆดูแลเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองตราบใดที่มีใครบางคนเพื่อจอดรถรถของเขาเมื่อเขามาถึงสำหรับการเข้าพักสองสัปดาห์ของเขา. ฉันกังวลว่าบางคนดอน 'T เข้าใจอันตรายที่อยู่ในมือ ความไม่พอใจเป็นที่ขึ้น; แห้วเป็นที่แพร่หลายและเห็นได้ชัด นายโรเบิร์ตรู้ว่าถ้าเป็นสิ่งที่ไม่ได้ทำในเร็ว ๆ นี้เพื่อที่อยู่ขมขื่นการเจริญเติบโตและความเกลียดชังเมืองของเขาจะไม่ได้ไปจะเกือบเป็นที่น่าสนใจสถานที่ที่จะมีชีวิตอยู่อย่างที่มันเคยเป็น ในความเป็นจริงในหลาย ๆ แล้วมันไม่ได้เป็น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มีการเติบโตทางสังคมแบ่งในแวนคูเวอร์ที่คุกคามอนาคตของเมืองมากขึ้นเป็นนักลงทุนยังสำหรับคนรวย แน่ใจว่ามีบางโชคดีวิญญาณค่อนข้างคนชั้นกลางที่ได้เข้าตลาดที่อยู่อาศัยก่อนที่ราคาถอดที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนเหมืองทอง ส่วนใหญ่ตระหนักว่าโชคดีที่พวกเขาเป็น สลากกินแบ่ง จะชนะและพวกเขามี มโนธรรม เมื่อมันมาถึง ชะตากรรมของผู้ที่ไม่มีความหวังของการซื้อบ้านมีรายละเอียด ในเมืองโดยตอนนี้ทุกคนมีภาพที่ชัดเจนของสิ่งที่จะเกิดขึ้น การบรรจบกันของปัจจัยที่ทำให้ช่วงเวลาที่พวกเรามาถึงแล้ว โลกของเงินทุนไหลเข้าส่วนใหญ่มาจากประเทศจีน อัตราดอกเบี้ยต่ำ ดอลลาร์ต่ำแคนาดา–ทั้งหมดที่ได้สร้างขึ้นที่ราคาเกินความเข้าใจของคน มากที่สุดสำหรับผู้ใหญ่หนุ่มสาวหลายคนแต่เมืองมากขึ้นแสดงถึงสถานที่ที่พวกเขาไม่สามารถที่จะเป็นส่วนหนึ่ง ดังนั้น , แวนคูเวอร์หน้าคุกคามเกือบอัตถิภาวนิยม ; สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเลือดของชุมชนใด ๆ ผู้ที่อยู่ในวัย 20 - 30 ปี ตัดสินใจที่จะไปผิดหวังไปไม่พบแม้กระทั่งคอนโดราคาเดือนของพวกเขาสามารถรองรับหนุ่มหลายคนก็กล่าวคำอำลา ผู้นำในภาคเทคโนโลยีที่พึ่งของเมืองและสะอาด ซึ่งเป็นเมืองอุตสาหกรรมแห่งอนาคตบนอาคารของความหวังทางเศรษฐกิจกว่าจะเตือนว่ามันเป็นเกือบเป็นไปไม่ได้ที่จะพัฒนาธุรกิจนี้เป็นอะไรที่มีความหมาย นอกจากความประหยัดคำถามระบุและถ้าคุณตรวจสอบความรู้สึกมากขึ้นของความเร่งด่วนในนายกเทศมนตรีเกรเกอร์ โรเบิร์ตสัน คำวันเหล่านี้ในเรื่องที่อยู่อาศัย นี่คือเหตุผลไรอันโฮมส์ ผู้ก่อตั้ง Hootsuite ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ใน Vancouver , เขียนแผนการเอ็ดชิ้นล่าสุด decrying รัฐหดหู่ของกิจการ " unaffordability เป็นตะกอนแวนคูเวอร์ของหนึ่งของสินทรัพย์ที่มีค่ามากที่สุดสำหรับเยาวชนที่เติบโตขึ้นมาในเมือง และผู้ที่ลงทุนในมัน . " เขาอ้างเป็นพยานความจริงที่ว่าเมือง shuttering หลายของโรงเรียนประถมศึกษา เพราะการขาดของตัวเลข" ความเสี่ยงทางเศรษฐกิจของเมืองแวนคูเวอร์เป็นผี เป็นเมืองที่ไม่มีวางอนาคตเศรษฐกิจ–นอกจากอุตสาหกรรมบริการ จัดเลี้ยงผู้ร่ำรวย และนักท่องเที่ยว " นายโฮล์มส์เขียนหนุ่มสาวอีกภาคเทคโนโลยีคนงาน ซาอิด ฝาด เขียนบล็อก กลับในขณะที่ชื่อ : ความเสื่อมของแวนคูเวอร์ มันถูกใช้ร่วมกันเป็นพันๆ ครั้ง ตั้งแต่ก่อนไปขึ้น ใน เขา ก็ ๆ สิ่งที่เขาเห็นที่เกิดขึ้นใหม่ " เรามีสองชนชั้นของสังคมเป็นแนวแบ่งที่ growingly ยากที่จะข้าม , " เขาเขียน .ชอบคุณโฮล์ม นายฝาด cites ต่อความเป็นจริงในปัจจุบันมีในสาขานี้ ในที่สุดเด็กพรสวรรค์อายุ และต้องการสิ่งที่คนส่วนใหญ่ต้องการ – บ้านและครอบครัวมาก และไม่สามารถที่จะอยู่ในเมืองแวนคูเวอร์ ในความเป็นจริงมากที่ไม่สามารถกลับบ้านนอกเมืองเหมือนกัน ดังนั้น การสรรหาความสามารถเข้าเมืองง่าย รักษามันไม่ได้สำหรับเยาวชนมากมาย ผู้ดูแลการสนทนาเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังรับผิดชอบบ้าตลาดมีความเกี่ยวข้อง ทุกเสียง พวกเขารู้ว่าพวกเขาเป็นคนจัดการกับผลกระทบ .บอกตามตรง ผมไม่มั่นใจว่าหลายคนที่ดูแลเกี่ยวกับเด็กและความกังวล ที่อยู่อาศัยของพวกเขา พวกเขาสามารถหาคอนโดราคาถูกอยู่ในชานเมือง เริ่มที่ทุกคนเริ่ม นั่นไม่ใช่คำตอบทั้งหมดที่ไร้เหตุผล แต่คิดว่าเกี่ยวกับผลกระทบ . แวนคูเวอร์ที่ไม่มีห้องสำหรับคนหนุ่มสาวจะกลายเป็นลูกค้าเก่าขนาดใหญ่ที่บ้านแล้วมีพอบ้านและคอนโดในเมืองกับไม่มีไฟ เพราะไม่มีใครจริง ๆที่อาศัยอยู่ในพวกเขา พวกเขามีการลงทุนที่เป็นเจ้าของโดยครึ่งทางรอบโลกที่ไม่ได้จริงๆดูแลเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในเมือง ตราบใดที่มีคนบริการรถของเขาเมื่อเขามาถึงสำหรับการเข้าพักสองสัปดาห์ของเขาฉันกังวลว่าบางคนไม่เข้าใจอันตรายอยู่ในมือ ความไม่พอใจที่เพิ่มขึ้น ; เสียงจะแพร่หลายและชัดเจน นายโรเบิร์ตสันรู้ดีว่าถ้าบางสิ่งบางอย่างไม่เสร็จแล้วที่อยู่เติบโตความขมขื่นและสดับปกรณ์ เมืองของเขาจะไม่เกือบเป็นมีเสน่ห์ที่ใช้ชีวิตอย่างที่มันเคยเป็น ในความเป็นจริงในหลาย ๆแล้วไม่ใช่