immediate measure of intervention e

immediate measure of intervention effectiveness. The distinction
between pinpointing safe versus unsafe behaviors for change is often
overlooked, but it has important implications for selecting an appropriate
behavior-change strategy. For instance, reinforcement is an appropriate
strategy when the goal is to increase the frequency or probability of a
behavior, whereas punishment (e.g., progressive discipline) is the
strategy for decreasing the frequency or probability of a behavior
(Catania, 2000). Although punishment may be appropriate under rare
circumstances, such as when a blatant disregard or violation of a clear
safety rule or policy occurs, the vast majority of behavioral safety
providers advocate positive reinforcement to promote safe behaviors.
[More about reinforcement and punishment later].
One of the most important research questions in this area is
whether the effectiveness of a behavioral safety process depends on
the specificity with which the target behaviors are defined. One
approach is to identify several different general categories or classes of
behaviors associated with an increased risk of causing injuries or
illnesses (Komaki et al., 1978). An apparent advantage of specifying
classes of safety behaviors, rather than every instance or occurrence of
a specific behavior, is the potential for influencing a large set of safetyrelated
behaviors efficiently. A potential disadvantage of specifying
several classes of safety behaviors is that influence over any one
specific instance of behavior might be limited and attention might be
directed toward behaviors that do not currently pose a risk. It is
perhaps more effective and efficient to differentiate safety-related
behaviors according to whether they have led to injuries in the past
versus only those classes of behavior that have recently caused
injuries (K
especially in large industrial settings; however, an alternative

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วัดทันทีของประสิทธิภาพการแทรกแซง ความแตกต่าง
ระหว่าง pinpointing ปลอดภัยเมื่อเทียบกับพฤติกรรมที่ไม่ปลอดภัยสำหรับการเปลี่ยนแปลงมักจะถูก
มองข้ามไป แต่มันมีความสำคัญสำหรับการเลือกที่เหมาะสม
กลยุทธ์พฤติกรรมเปลี่ยนแปลง ยกตัวอย่างเช่นการเสริมแรงที่เหมาะสมเป็น
กลยุทธ์เมื่อเป้าหมายคือการเพิ่มความถี่หรือความน่าจะเป็นของ
การทำงานในขณะที่การลงโทษ (เช่นวินัยก้าวหน้า) เป็น
กลยุทธ์การลดความถี่หรือความน่าจะเป็นของพฤติกรรม
(คาตาเนีย, 2000) แม้ว่าอาจจะมีการลงโทษที่เหมาะสมภายใต้หายาก
สถานการณ์เช่นเมื่อไม่สนใจที่เห็นได้ชัดหรือการละเมิดที่ชัดเจน
กฎความปลอดภัยหรือนโยบายที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่ของความปลอดภัยพฤติกรรม
ผู้ให้บริการสนับสนุนการเสริมแรงทางบวกเพื่อส่งเสริมพฤติกรรมที่ปลอดภัย.
[เพิ่มเติมเกี่ยวกับการเสริมแรงและการลงโทษในภายหลัง]
หนึ่งในคำถามการวิจัยที่สำคัญมากที่สุดในพื้นที่นี้
ไม่ว่าจะเป็นประสิทธิภาพของกระบวนการความปลอดภัยพฤติกรรมขึ้นอยู่กับ
เมืองที่ระบุไว้ซึ่งพฤติกรรมเป้าหมายที่มีนิยาม หนึ่ง
วิธีคือการระบุประเภททั่วไปหลายที่แตกต่างกันหรือชั้นเรียนของ
พฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของการทำให้เกิดการบาดเจ็บหรือ
เจ็บป่วย (Komaki et al., 1978) ประโยชน์ที่เห็นได้ชัดของการระบุ
ชั้นเรียนของพฤติกรรมความปลอดภัยมากกว่าทุกกรณีหรือการเกิดขึ้นของ
พฤติกรรมคที่ระบุไว้เป็นที่มีศักยภาพในชั้น uencing ชุดใหญ่ของ safetyrelated
พฤติกรรม EF ciently Fi ข้อเสียที่อาจเกิดขึ้นในการกำหนด
หลายชั้นเรียนของพฤติกรรมความปลอดภัยที่อยู่ในอิทธิพลชั้นกว่าคนใดคนหนึ่ง
เฉพาะเจาะจงคตัวอย่างของพฤติกรรมที่อาจจะมีการ จำกัด และความสนใจอาจจะ
พุ่งตรงไปที่พฤติกรรมที่ไม่ก่อให้เกิดความเสี่ยงในขณะนี้ มันเป็น
บางทีอาจจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นและเพียงพอ EF Fi เพื่อแยกความแตกต่างด้านความปลอดภัยที่เกี่ยวข้องกับ
พฤติกรรมตามที่ว่าพวกเขาได้นำไปสู่การบาดเจ็บในอดีตที่ผ่านมา
เมื่อเทียบกับเพียงชั้นเรียนของพฤติกรรมที่เมื่อเร็ว ๆ นี้ได้ก่อให้เกิด
การบาดเจ็บ (K
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการตั้งค่าการอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ แต่ทางเลือก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วัดทันที ประสิทธิผลของการแทรกแซง ความแตกต่างระหว่าง pinpointing
ปลอดภัยเมื่อเทียบกับพฤติกรรมที่ไม่ปลอดภัยสำหรับการเปลี่ยนแปลงมัก
มองข้าม แต่มันมีผลกระทบที่สำคัญสำหรับการเลือกที่เหมาะสมพฤติกรรมเปลี่ยนกลยุทธ์ ตัวอย่างการเสริมแรงที่เป็นกลยุทธ์ที่เหมาะสม
เมื่อเป้าหมายคือการเพิ่มความถี่หรือความน่าจะเป็นของพฤติกรรม และการลงโทษ เช่นวินัยก้าวหน้า ) เป็นกลยุทธ์เพื่อลด
ความถี่หรือความน่าจะเป็นของพฤติกรรม
( Catania , 2000 ) แม้ว่าการลงโทษอาจจะเหมาะสมภายใต้สถานการณ์ที่หายาก
, เช่นเมื่อเราปฏิเสธหรือการละเมิดความปลอดภัยที่ชัดเจน
กฎหรือนโยบายที่เกิดขึ้น ส่วนใหญ่ของผู้ให้บริการสนับสนุนการเสริมแรงทางบวกกับพฤติกรรมความปลอดภัย

ส่งเสริมพฤติกรรมความปลอดภัย[ เพิ่มเติมเกี่ยวกับการเสริมแรงและการลงโทษในภายหลัง ] .
ที่สำคัญที่สุดคำถามการวิจัยในพื้นที่นี้
ว่าประสิทธิผลของกระบวนการความปลอดภัยพฤติกรรมขึ้นอยู่กับ
กาเมืองที่ถ่ายทอดพฤติกรรมเป้าหมาย de จึงเน็ด วิธีการหนึ่งคือการระบุ
แตกต่างกันหลายประเภททั่วไปหรือชั้นเรียนของ
พฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับการเพิ่มความเสี่ยงของการก่อให้เกิดการบาดเจ็บหรือ
ร่วมด้วย ( มะกิ et al . , 1978 ) ประโยชน์ที่ชัดเจนของการระบุ
เรียนพฤติกรรมความปลอดภัย มากกว่าทุก เช่น หรือ เกิดการถ่ายทอดพฤติกรรมประเภท C คือ ศักยภาพในfl uencing ชุดใหญ่ของ safetyrelated
พฤติกรรม EF จึง ciently . ข้อเสียที่มีศักยภาพของการระบุ
หลายชั้นพฤติกรรมความปลอดภัยในfl uence มากกว่าหนึ่ง
ประเภท C ตัวอย่างของพฤติกรรมจึงอาจจะ จำกัด และความสนใจจะมุ่งไปที่พฤติกรรม
ที่ไม่อยู่ในขณะนี้ก่อให้เกิดความเสี่ยง มันคือ
บางที มีประสิทธิภาพมากขึ้น และ EF จึง cient แยกแยะพฤติกรรมความปลอดภัยที่เกี่ยวข้อง
ตามไม่ว่าพวกเขาได้นำไปสู่การบาดเจ็บในอดีต
เมื่อเทียบกับผู้เรียน พฤติกรรมที่เพิ่งเกิดการบาดเจ็บ ( k

โดยเฉพาะในการตั้งค่าโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อย่างไรก็ตาม ทางเลือก