In western North America, quaking aspen (Populus tremuloides) is the most common hardwood in montane landscapes. Fire suppression, grazing and wildlife management practices, and climate patterns of the past century are all potential threats to aspen coverage in this region. If aspen-dependent species are losing habitat, this raises concerns about their long-term viability. Though lichens have a rich history as air pollution indicators, we believe that they may also be useful as a metric of community diversity associated with habitat change. We established 47 plots in the Bear River Range of northern Utah and southern Idaho to evaluate the effects of forest succession on epiphytic macrolichen communities. Plots were located in a narrow elevational belt (2134–2438 m) to minimize the known covariant effects of elevation and moisture on lichen communities. Results show increasing total lichen diversity and a decrease in aspen-dependent species as aspen forests succeed to conifer cover types. The interactive roles of stand aspect, basal area and cover of dominant trees, stand age, aspen bark scars, and recent tree damage were examined as related to these trends. We developed an aspen index score based on lichens showing an affinity for aspen habitat (Phaeophyscia nigricans, Physcia tenella, Xanthomendoza fulva, Xanthomendoza galericulata) and found a significant negative relationship between the index and successional progression. Indicator species analysis showed the importance of all stages of aspen-conifer succession for lichen community diversity and highlighted the decline of aspen-dependent species with advancing succession. We present a landscape-level community analysis of lichens in the context of a conceptual model for aspen succession for the southern Rocky Mountains. We conclude that while total number of lichen species increases with succession, aspen-dependent species cover and richness will decline. In this way, epiphytic lichens communities may constitute an effective indicator of community-level diversity in for aspen-dependent species at-large.
In western North America, quaking aspen (Populus tremuloides) is the most common hardwood in montane landscapes. Fire suppression, grazing and wildlife management practices, and climate patterns of the past century are all potential threats to aspen coverage in this region. If aspen-dependent species are losing habitat, this raises concerns about their long-term viability. Though lichens have a rich history as air pollution indicators, we believe that they may also be useful as a metric of community diversity associated with habitat change. We established 47 plots in the Bear River Range of northern Utah and southern Idaho to evaluate the effects of forest succession on epiphytic macrolichen communities. Plots were located in a narrow elevational belt (2134–2438 m) to minimize the known covariant effects of elevation and moisture on lichen communities. Results show increasing total lichen diversity and a decrease in aspen-dependent species as aspen forests succeed to conifer cover types. The interactive roles of stand aspect, basal area and cover of dominant trees, stand age, aspen bark scars, and recent tree damage were examined as related to these trends. We developed an aspen index score based on lichens showing an affinity for aspen habitat (Phaeophyscia nigricans, Physcia tenella, Xanthomendoza fulva, Xanthomendoza galericulata) and found a significant negative relationship between the index and successional progression. Indicator species analysis showed the importance of all stages of aspen-conifer succession for lichen community diversity and highlighted the decline of aspen-dependent species with advancing succession. We present a landscape-level community analysis of lichens in the context of a conceptual model for aspen succession for the southern Rocky Mountains. We conclude that while total number of lichen species increases with succession, aspen-dependent species cover and richness will decline. In this way, epiphytic lichens communities may constitute an effective indicator of community-level diversity in for aspen-dependent species at-large.
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)
ในภาคตะวันตกของอเมริกาเหนือ ตัวสั่น แอสเปน ( คน tremuloides ) เป็นไม้ที่พบมากที่สุดในภูเขาภูมิประเทศ ดับเพลิง , แทะเล็มและการปฏิบัติการจัดการสัตว์ป่า และสภาพอากาศรูปแบบของศตวรรษที่ผ่านมาทั้งหมดคุกคามที่จะทำให้ครอบคลุมในภูมิภาคนี้ ถ้าแอสขึ้นอยู่กับชนิดสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัย นี้จะเพิ่มความกังวลเกี่ยวกับความอยู่รอดระยะยาวของพวกเขาแม้ว่าไลเคนมีประวัติศาสตร์อันยาวนานเป็นดัชนีมลพิษทางอากาศ เราเชื่อว่า พวกเขายังอาจจะมีประโยชน์เป็นตัวชี้วัดของชุมชนที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อม เราก่อตั้ง 47 แปลงหมีในแม่น้ำช่วงยูทาห์ของภาคเหนือและภาคใต้ไอดาโฮ เพื่อศึกษาผลของการ macrolichen อิงอาศัยป่าในชุมชน .แปลงอยู่ในที่แคบ elevational เข็มขัด ( 2134 ( 2438 ) เพื่อลดผลของระดับความสูงที่รู้จัก covariant และความชื้นในชุมชนครับ . แสดงผลรวมเพิ่มขึ้นครับ ความหลากหลายและลดลงใน Aspen ขึ้นอยู่กับชนิดเป็นแอป่าประสบความสำเร็จชนิดครอบคลุมโคนิเฟอร์ . บทบาทร่วมของลักษณะยืน พื้นที่หน้าตัดและครอบคลุมของต้นไม้เด่นยืนอายุ , Aspen เห่าแผลเป็นและความเสียหายของต้นไม้ล่าสุดได้ตรวจสอบที่เกี่ยวข้องกับแนวโน้มเหล่านี้ เราพัฒนา“ดัชนีคะแนนจากไลเคนแสดงเป็นพี่น้องกันสำหรับโปรแกรมที่อยู่อาศัย ( phaeophyscia nigricans physcia tenella fulva xanthomendoza , , , xanthomendoza galericulata ) และพบความสัมพันธ์ระหว่างดัชนีและสังคมที่ก้าวหน้าการวิเคราะห์ชนิดตัวบ่งชี้ที่แสดงความสำคัญของขั้นตอนทั้งหมดของแอสคอนนิเฟอร์สืบทอดความหลากหลาย ชุมชนไลเคนและเน้นการลดลงของ Aspen ขึ้นอยู่กับชนิดก้าวต่อ . เราอยู่ในระดับแนวการวิเคราะห์ชุมชนของไลเคนในบริบทของแบบจำลองสำหรับโปรแกรมสำเร็จสำหรับภาคใต้หินภูเขาเราสรุปได้ว่า ในขณะที่จำนวนของไลเคนชนิดเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง , Aspen ชนิดขึ้นอยู่กับปกและความอุดมสมบูรณ์จะลดลง ในวิธีนี้ epiphytic ไลเคนอาจเป็นตัวบ่งชี้ของชุมชนที่มีความหลากหลายในระดับชุมชนสำหรับโปรแกรมขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่ .
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)