I knew the school was on intensive

I knew the school was on intensive care. . . . I felt we did what we had to do.
There needed to be some radical change right away. That was really hard;
at least it was for me. . . . I would describe it as feeling like I was headed
down the highway at seventy miles an hour and I was expected to leap
out of the car into another car going another way at seventy miles an hour
(personal communication, teacher A, 2006).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉันรู้ว่าโรงเรียนที่อยู่ในการดูแลอย่างเข้มข้น . . . ฉันรู้สึกว่าเราทำในสิ่งที่เราต้องทำ.
มีความจำเป็นที่จะมีบางการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงทันที ว่าเป็นเรื่องยากจริงๆ
อย่างน้อยก็สำหรับฉัน . . . ฉันจะอธิบายว่ามันเป็นความรู้สึกเหมือนฉันกำลังมุ่งหน้าไป
ลงทางด่วนที่เจ็ดสิบไมล์ต่อชั่วโมงและฉันถูกคาดว่าจะก้าวกระโดด
ออกจากรถเข้าไปในรถอีกคันไปทางอื่นที่เจ็ดสิบไมล์ต่อชั่วโมง
(การสื่อสารส่วนบุคคล, ครู, 2006).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมรู้ว่า โรงเรียนอยู่ดูแลเร่งรัดการ... ฉันรู้สึกว่า เราไม่ได้อะไรเลย do.
มีความจำเป็นต้อง เปลี่ยนแปลงบางอย่างรุนแรงทันที ที่ยากจริง ๆ;
น้อย ก็ฉันนั้น... ผมจะอธิบายเป็นความรู้สึกเหมือนฉันได้หัว
ลงทางหลวงที่เซเว่นตี้ไมล์ชั่วโมงและคาดว่าจะกระโดด
ออกรถเป็นรถอื่นไปอีกวิธีหนึ่งที่เซเว่นตี้ไมล์ที่ชั่วโมง
(สื่อสาร ครู A, 2006) .

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฉันรู้ว่าโรงเรียนที่อยู่ในการดูแลจำนวนมาก .... .... .... ผมรู้สึกว่าเราทำอะไรเราก็ต้องทำ.
ไม่จำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงบางอย่างอยู่ ซึ่งเป็นเรื่องที่ยาก
อย่างน้อยก็ให้ผม .... .... .... ผมจะอธิบายถึงความรู้สึกนั้นได้เป็นความรู้สึกเหมือนกับว่าผมกำลังมุ่งหน้า
ลงทางหลวงที่เจ็ดสิบไมล์หนึ่งชั่วโมงและผมคาดว่าจะก้าวกระโดด
ออกมาจากรถคันที่เข้าไปในรถอีกคนหนึ่งไปทางอื่นที่เจ็ดไมล์ต่อชั่วโมง
(ครูสอนการสื่อสารส่วนตัว 2006 )..