1. IntroductionNigeria spans a tota

1. Introduction
Nigeria spans a total land mass of 923,768 km2 with 60–70% of the
170 million population involved in farming. Poverty is pervasive in
Nigeria and it is estimated that about 70% of the Nigerian population
lives on less than $1 a day (Canagarajah & Thomas, 2001; Oshewolo,
2010). Food insecurity is a major challenge in Nigeria; protein-energy
malnutrition in children and micronutrient deficiencies (the hidden
hunger) including Vitamin A deficiency and nutritional anemias remain
important public health problems with dire consequences for productivity,
maternal and infant health and intellectual development. For
example, Nigeria and other West African countries have one of the
highest under-5 mortality (168 per 1000) in the world (Murray,
Laakso, Shibuya, Hill, & Lopez, 2007). Low food production, seasonal
food shortages, high post-harvest losses, poverty, high food prices, high unemployment, poor health facilities, low level of nutrition education
and cultural factors and taboos that reduce access to food contribute
to food insecurity in Nigeria (Aworh, 2010). Agricultural
production is very inefficient in Nigeria and crop yields are very low
compared to the developed countries. Small, resource-poor farmers,
often with holdings of less than 1 ha, account for over 90% of the output
of most crops grown in the country with Nigeria spending about $8 billion
annually on food importation (Aworh, 2010). Increasing productivity
and improving post-harvest techniques and supply chains will
increase Nigeria's smallholder farmers' income and therefore help
fight poverty and secure better food and nutrition.
In Nigeria and other African countries, there are hundreds of lesserknown
indigenous crops as well as other food plants gathered from the
wild that contribute to food security and play vital roles in the nutrition
of the people particularly the rural populace (Aworh, 2014; NRC, 1996, 2006; Stadlmayr et al., 2010). These native crops and wild food plants
have received little research attention or extension activities and have
been largely neglected by the mainstream of international science.
Moreover, they suffer considerable post-harvest losses because of poor
post-harvest handling practices, reducing their contribution to food security
(Coursey, 1983; Joseph & Aworh, 1992; Olorunda & Aworh,
1983). Prominent among these native food plants are a wide variety of
wild and cultivated indigenous fruits and vegetables of considerable
horticultural and nutritional significance that enrich the diet of the
rural populace and are available at certain critical periods of the year
providing sustenance to millions of people when the more common
sources are very scarce or completely unavailable (Aworh, 2014;
Guarino, 1995; Okigbo, 1977; Schippers & Budd, 1997; Stadlmayr,
Charrondiere, Eisenwagen, Jamnadass, & Kehlenbeck, 2013). They include
green leafy vegetables such as Amaranthus cruentus, the most
commonly grown Amaranth in Africa and other Amaranth species,
water leaf (Talinum triangulare), Lagos spinach (Celosia argentea) and
jute mallow (Corchorus olitorius). Other important lesser-known indigenous
vegetables are the African eggplant or garden egg (Solanum
aethiopicum, Solanum macrocarpon), which is widely distributed in the
areas between the Guinea belt and the savanna, bitter leaf (Vernonia
amygdalina), a perennial shrub frequently planted as a hedge or used
as live fence in home gardens, fluted pumpkin (Telfairia occidentalis)
which is commonly cultivated as an annual crop and is very popular
in the diet of the Igbos, Ibibios, Efiks and other ethnic groups of southeastern
Nigeria, Gnetum africanum, an important non-timber forest
product in Nigeria and Cameroon, and leaves of themulti-purpose baobab
tree (Adansonia digitata) popular in northern Nigeria and the savanna
zone of other African countries including the Sudan (Aworh, 2014;
Gebauer, El-Siddig, & Ebert, 2002; Yazzie, Vanderjagt, Pastuzyn, Okolo,
& Glew, 1994).
Prominent among fruits that grow wild in the rain forest of the
humid tropics of southern Nigeria and in the woodland savanna that
are consumed fresh are African star apple (Chrysophyllum albidum),
African or native pear (Dacryodes edulis), African or wild mango
(Irvingia gabonensis) and hog plum (Spondias mombin). C. albidum is a
large berry, up to 6 cm long, that derives its name from the seed arrangement
of its five large flattened seeds (Keay, 1989). It has an attractive
fleshy pulp that varies in color from deep red through reddish or
yellowish brown to light brown when ripe. The natural habitat of the
African star apple is the lowland rain forest extending from Sierra
Leone to East Africa (Keay, 1989). The fruits of African pear or safou
(D. edulis) that are produced in hanging clusters on trees that may be
up to 20–40 m tall are glossy in appearance and change from an initial
pinkish color to bright blue and finally bluish black/black when mature
(Keay, 1989; Okafor, 1981). The pulp is softened by dipping in hotwater
or hot ash for a few minutes before consumption. African pear is found
naturally in the forest habitat extending from south-western Nigeria to
Zambia and Angola, aswell as in Sao Tome and Principe (Keay, 1989). In
Nigeria, it is commonly planted in parts of the South-East but rarely in
other parts of the country (Okafor, 1981). African or wild mango
(I. gabonensis var. gabonensis), though a drupe with one large stone, is
botanically unrelated to the conventional mango (Mangifera indica).
The mature green fruits are 20.0–22.6 cm in circumference and weigh
131–184 g (Joseph& Aworh, 1991b). The ripe fruits have a fleshy, slightly
fibrous, deep yellow/orange pulpwith a characteristic turpentine-like
aroma and a sweet taste relished by the rural populace in parts of southwestern
Nigeria (Joseph & Aworh, 1991b). African mango grows naturally
in the forest habitat of parts of Africa extending from Senegal to
Sudan and south to Angola (Keay, 1989). Regrettably, these highly perishable
fruits suffer considerable post-harvest losses minimizing their
contribution to food security. There is also the need to protect them
from uncontrolled wood felling activities resulting in deforestation.
Numerous fruits of Nigerian trees that grow in the wild or on compound
farms are not consumed in the fresh form, but rather are cooked,
and togetherwith awide variety ofwild and cultivated vegetables, form part of main dishes or are used as condiments imparting flavor and
other desirable quality attributes to soups and sauces served with
starchy staple foods made from roots, tubers and grains. A variety of
the African mango (I. gabonensis var. excelsa) bears fruits with bitter,
very fibrous inedible pulp surrounding an endocarp that bears two
large, oil-rich cotyledons that are dried, milled and used in soups as a
flavoring ingredient and to impart desired consistency on account of
their stringy, gum-like properties. They may also be used for the preparation
of dika fat (Okafor, 1981). The seeds of the African locust bean
(Parkia biglobosa) are fermented to produce ‘dawadawa’, the most important
food condiment in West and Central Africa (Campbell-Platt,
1980; Odunfa, 1986), while those of African oil bean (Pentaclethra
macrophylla) are fermented to produce ‘ugba’ or ‘ukpaka’, a delicacy
usually consumedwith stock fish or dried fish mainly by the Igbo ethnic
group of south-eastern Nigeria (Okafor, 1987). The shea butter nut
(Vitellaria paradoxa) is a source of edible oil and has a number of other
uses (Aworh, 2014). The seeds of several lesser-known species of the
family cucurbitaceae are used as ingredients in soups. For example,
melon (Citrullus lanatus) and fluted pumpkin (T. occidentalis) seeds
are used for the production of soup flavoring condiments known as
‘ogiri’ or ‘ogili’ (Okafor, 1987). In addition, melon seeds are also used
for the preparation of ‘egusi’ soup and oil may be extracted from the
seeds and the residue fried as ‘robo’ (Aworh, 2014). The seeds of
Lagenaria sicceraria are used for the preparation of ‘oseani’, a very popular
soup among the Igbo-speaking people of Delta State, Nigeria
(Badifu & Ogunsua, 1991). Promoting the utilization of lesser-known indigenous
fruits and vegetables and other food plants through valueadded
processing will increase their cultivation, reduce post-harvest
losses and ensure that these important native crops and wild food
plants that are part of Africa's rich biodiversity heritage are conserved.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

1. บทนำไนจีเรียครอบคลุมมวลทั้งหมดของ 923,768 km2 60 – 70% ของการประชากร 170 ล้านที่เกี่ยวข้องในการทำนา ความยากจนเป็นชุมชนที่แพร่หลายในไนจีเรียและประเมินที่ประมาณ 70% ของประชากรรีอยู่น้อยกว่า $1 ต่อวัน (Canagarajah & Thomas, 2001 Oshewolo2010. อาหารความไม่มั่นคงเป็นความท้าทายที่สำคัญในประเทศไนจีเรีย โปรตีนพลังงานขาดสารอาหารในเด็กและ micronutrient ทรง (ที่ซ่อนไว้หิว) รวมทั้งวิตามินที่ขาดและโภชนาการ anemiasปัญหาสาธารณสุขสำคัญกับผลกระทบที่เลวร้ายสำหรับผลผลิตสุขภาพแม่ และเด็กและการพัฒนาทางปัญญา สำหรับตัวอย่าง ไนจีเรีย และประเทศแอฟริกาตะวันตกมีอย่างหนึ่งสูงสุดภายใต้ 5 ตาย (168 ต่อ 1000) ในโลก (MurrayLaakso ชิบูย่า เนินเขา และโล เปซ 2007) ผลิตต่ำ ตามฤดูกาลขาดแคลนอาหาร สูญเสียหลังการเก็บเกี่ยวสูง ความยากจน ราคาอาหารสูง ว่างงานที่สูง สุขภาพสิ่งอำนวยความ สะดวก การศึกษาคุณค่าทางโภชนาการสูงและปัจจัยทางวัฒนธรรมและ taboos ที่ลดการเข้าถึงอาหารเพื่อความไม่มั่นคงอาหารในไนจีเรีย (Aworh, 2010) เกษตรผลิตต่ำมากในไนจีเรีย และผลผลิตของพืชต่ำมากเมื่อเทียบกับประเทศพัฒนาแล้ว เกษตรกรขนาดเล็ก ทรัพยากรคนจนมักจะ มีผู้ถือครองน้อยกว่า 1 ฮา บัญชีกว่า 90% ของผลผลิตของพืชส่วนใหญ่ที่ปลูกในประเทศกับประเทศไนจีเรียใช้จ่ายประมาณ $8 พันล้านปีในอาหารนำเข้า (Aworh, 2010) เพิ่มผลผลิตและเทคนิคหลังเก็บเกี่ยวและจะห่วงโซ่อุปทานเพิ่มรายได้เกษตรกรไนจีเรียของเกษตรกร และช่วยให้ต่อสู้ความยากจน และความปลอดภัยอาหารและโภชนาการที่ดีในไนจีเรียและประเทศแอฟริกา มีหลายร้อย lesserknownพืชพื้นเมืองเป็นพืชอาหารอื่น ๆ ที่รวบรวมจากการป่าที่นำไปสู่ความปลอดภัยอาหาร และบทบาทที่สำคัญในสารอาหารคนโดยเฉพาะอย่างยิ่งชนบทประชาชน (Aworh, 2014 NRC, 1996, 2006 Stadlmayr et al., 2010) พืชพื้นเมืองและพืชอาหารป่าเหล่านี้ได้รับน้อยความสนใจหรือการขยายงาน และมีแล้วส่วนใหญ่ที่ไม่มีกิจกรรม ด้วยกับวิทยาศาสตร์นานาชาตินอกจากนี้ พวกเขาประสบความสูญเสียหลังการเก็บเกี่ยวมาก เพราะยากจนหลังการเก็บเกี่ยวการจัดการปฏิบัติ ลดสัดส่วนของการรักษาความปลอดภัยของอาหาร(Coursey, 1983 โจเซฟ & Aworh, 1992 Olorunda และ Aworh1983) เด่นระหว่างพืชอาหารพื้นเมืองเหล่านี้มีให้เลือกหลากหลายผักของจำนวนมากและป่า และปลูกผลไม้พื้นเมืองและการโภชนาการสำคัญที่เพิ่มคุณค่าของอาหารประชาชนชนบทและจะพร้อมใช้งานในช่วงเวลาสำคัญของปีให้บวงสรวงเพื่อเป็นล้าน ๆ คนเมื่อทั่วไปมากขึ้นแหล่งหายากมากหรือไม่สมบูรณ์ (Aworh, 2014Guarino, 1995 Okigbo, 1977 Schippers และ Budd, 1997 StadlmayrCharrondiere, Eisenwagen, Jamnadass, & Kehlenbeck, 2013) พวกเขารวมถึงเขียวผักใบเช่นผักโขม cruentus มากที่สุดทองทารีสอร์ทในแอฟริกาและพันธุ์อื่น ๆ อมาแรนท์ การเติบโตทั่วไปน้ำใบไม้ (Talinum triangulare), ผักโขมลากอส (Celosia argentea) และปอ mallow (Corchorus olitorius) อื่น ๆ สำคัญน้อยกว่ารู้จักกันพื้นผักมีมะเขือแอฟริกาหรือสวนไข่ (Solanumaethiopicum, Solanum macrocarpon), ซึ่งถูกนำไปเผยแพร่ในการพื้นที่ระหว่างสายพานกินีและ savanna ใบขม (Vernoniaamygdalina), พุ่มไม้ยืนต้นปลูกเป็นการป้องกัน หรือใช้บ่อยเป็นกรอบอยู่ในบ้านสวน fluted ฟักทอง (Telfairia occidentalis)ซึ่งเป็นการปลูกโดยทั่วไปเป็นการเพาะปลูกประจำปี และเป็นที่นิยมมากในอาหาร Igbos, Ibibios, Efiks และกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ของตะวันออกเฉียงใต้ไนจีเรีย Gnetum africanum ป่ามีไม้สำคัญผลิตภัณฑ์ในประเทศไนจีเรีย และแคเมอรูน และใบไม้ของ baobab เครื่องมือวัตถุประสงค์ themultiต้นไม้ (Adansonia digitata) ยอดนิยมในเหนือไนจีเรียและ savannaโซนของประเทศแอฟริการวมทั้งซูดาน (Aworh, 2014Gebauer เอ Siddig, & Ebert, 2002 Yazzie, Vanderjagt, Pastuzyn, Okolo& Glew, 1994)โดดเด่นระหว่างผลไม้ที่เจริญเติบโตในป่าของป่าเขตร้อนชื้น ของประเทศไนจีเรีย และ savanna วู้ดแลนด์ที่ใช้สดมีแอฟริกาสตาร์แอปเปิ้ล (ลูก albidum),แอฟริกา หรือแม่ลูกแพร์ (Dacryodes edulis) แอฟริกา หรือป่ามะม่วง(Irvingia gabonensis) และกิตติพลัม (มะกอก) C. albidum เป็นการเบอร์รี่ขนาดใหญ่ สูง 6 ซมยาว ที่มาของชื่อจากการจัดเรียงเมล็ดของห้าใหญ่ flattened เมล็ด (Keay, 1989) มีที่น่าสนใจเยื่อ fleshy ที่แปรเปลี่ยนสีจากสีแดงถึงน้ำตาล หรือเหลืองสีน้ำตาลสีน้ำตาลเมื่อสุกไฟ อยู่อาศัยตามธรรมชาติของการแอปเปิ้ลดาวแอฟริกามีราบป่าขยายจากสาเซียร์ราลีโอน สู่แอฟริกาตะวันออก (Keay, 1989) ผลไม้ลูกแพร์แอฟริกาหรือ safou(D. edulis) ที่มีผลิตในคลัสเตอร์บนต้นไม้ที่อาจจะแขวนสูง 20-40 เมตรมีผิวมันในลักษณะที่ปรากฏ และเปลี่ยนจากการเริ่มต้นสีสดใสสีฟ้า และในที่สุดระยับสีดำ/สีดำเมื่อผู้ใหญ่บัวโรย(Keay, 1989 Okafor, 1981) เนื้อเยื่อจะก่อ โดยจุ่มในเดหรือเถ้าร้อนสองสามนาทีก่อนใช้ พบลูกแพร์แอฟริกาธรรมชาติในที่อยู่อาศัยป่าที่ขยายจากตะวันตกใต้ไนจีเรียเพื่อแซมเบียและแองโกลา aswell ในเซาโตเมและปรินซิปี (Keay, 1989) ในไนจีเรีย โดยทั่วไปจะปลูกในส่วนของใต้ตะวันออกแต่ไม่ค่อยส่วนอื่น ๆ ของประเทศ (Okafor, 1981) มะม่วงป่า หรือแอฟริกา(I. gabonensis เพียง gabonensis), แม้ว่า drupe มีหินขนาดใหญ่หนึ่ง เป็นbotanically ไม่เกี่ยวข้องกับมะม่วงทั่วไป (Mangifera indica)ผลไม้สีเขียวสุกเป็น 20.0-22.6 ซม.เส้นรอบวง และชั่งน้ำหนัก131-184 g (โจเซฟและ Aworh, 1991b) ผลไม้สุกมี fleshy เล็กน้อยข้อ ลึกเหลือง pulpwith ลักษณะเหมือนน้ำมันสนกลิ่นหอมและรสชาติหวาน relished โดยประชาชนชนบทในส่วนของตะวันตกเฉียงใต้ไนจีเรีย (โจเซฟและ Aworh, 1991b) มะม่วงแอฟริกาเติบโตตามธรรมชาติในการอยู่อาศัยป่าส่วนหนึ่งของแอฟริกาที่ขยายจากเซเนกัลเพื่อซูดานและใต้ไปแองโกลา (Keay, 1989) องค์ เหล่านี้สูงเปื่อยได้ผลไม้ประสบความสูญเสียหลังการเก็บเกี่ยวมากที่ลดของพวกเขาส่วนการรักษาความปลอดภัยของอาหาร ก็ต้องปกป้องพวกเขาจากไม้แพงกว่าที่ตระเตรียมกิจกรรมที่เกิดขึ้นในการตัดไม้ทำลายป่าผลไม้มากมายของ Nigerian ต้นไม้ที่เติบโตในป่า หรือ ในบริเวณฟาร์มไม่ได้ใช้ในฟอร์มสด แต่ค่อนข้าง จะ สุกofwild togetherwith awide ต่าง ๆ และปลูกผัก เป็นส่วนหนึ่งของอาหารหลัก หรือใช้เป็นเครื่องปรุงรส imparting รส และคุณลักษณะอื่น ๆ คุณภาพเหมาะกับซุปและซอสเสิร์ฟพร้อมฟูมหลักอาหารจากราก tubers และธัญพืช ความหลากหลายของมะม่วงแอฟริกัน (I. gabonensis เพียง excelsa) หมีน้ำขมมากข้อเยื่อทาน endocarp ที่หมีสองรอบcotyledons ใหญ่ อุดมไป ด้วยน้ำมันที่กำลังแห้ง ปลาย และใช้ในซุปเป็นแบบflavoring ส่วนประกอบและ การสอนต้องสอดคล้องกับ account ของคุณสมบัติ stringy หมากฝรั่งเหมือนกัน พวกเขายังสามารถใช้สำหรับการเตรียมของไขมัน dika (Okafor, 1981) เมล็ดของถั่วโลคัสท์แอฟริกา(Parkia biglobosa) หมักผลิต 'dawadawa' สำคัญสุดรสอาหารตะวันตกและแอฟริกากลาง (Campbell Platt1980 Odunfa, 1986) ในขณะที่ถั่วน้ำมันแอฟริกา (Pentaclethraใบใหญ่) หมักผลิต 'ugba' หรือ 'ukpaka' อาหารปกติ consumedwith หุ้นปลาหรือปลาส่วนใหญ่ โดยชาติพันธุ์ Igboกลุ่มของไนจีเรียตะวันออกเฉียงใต้ (Okafor, 1987) ถั่วบัต(Vitellaria paradoxa) เป็นแหล่งของกินน้ำมัน และมีของอื่น ๆใช้ (Aworh, 2014) เมล็ดพันธุ์ต่าง ๆ รู้จักกันน้อยกว่าของครอบครัววงศ์แตงจะใช้เป็นส่วนผสมในซุป ตัวอย่างแตงโม (Citrullus lanatus) และเมล็ดฟักทอง fluted (ต. occidentalis)ใช้สำหรับการผลิตเครื่องปรุงรส flavoring ซุปที่เรียกว่า'ogiri' หรือ 'ogili' (Okafor, 1987) นอกจากนี้ เมล็ดแตงโมยังใช้สำหรับการเตรียมของ 'egusi' ซุปและน้ำมันอาจถูกแยกจากเมล็ดพืชและสารตกค้างที่ทอดเป็น 'robo' (Aworh, 2014) เมล็ดของLagenaria sicceraria จะใช้สำหรับการเตรียมของ 'oseani' นิยมมากซุปคนพูด Igbo ของรัฐเดลตา ไนจีเรีย(Badifu & Ogunsua, 1991) ส่งเสริมการใช้ประโยชน์น้อยรู้จักกันชนผลไม้ และผัก และพืชอาหารอื่น ๆ ผ่านทาง valueaddedประมวลผลจะเพิ่มการเพาะปลูก ลดหลังการเก็บเกี่ยวขาดทุนและที่สำคัญพืชพื้นเมืองและอาหารป่าเหล่านี้พืชที่เป็นส่วนหนึ่งของมรดกของแอฟริกาความหลากหลายทางชีวภาพที่อุดมไปด้วยที่อยู่อาศัย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

1.
บทนำไนจีเรียครอบคลุมมวลรวมที่ดิน923,768 กิโลเมตร 2 กับ 60-70% ของ
170 ล้านประชากรมีส่วนร่วมในการทำการเกษตร ความยากจนเป็นที่แพร่หลายในประเทศไนจีเรียและเป็นที่คาดว่าประมาณ 70% ของประชากรไนจีเรียอาศัยอยู่บนน้อยกว่า$ 1 วัน (Canagarajah และโทมัส, 2001; Oshewolo, 2010) ความไม่มั่นคงทางอาหารเป็นความท้าทายที่สำคัญในประเทศไนจีเรีย; โปรตีนพลังงานการขาดสารอาหารในเด็กและการขาดธาตุอาหาร(ที่ซ่อนอยู่หิว) รวมทั้งการขาดวิตามินเอและ anemias ทางโภชนาการยังคงปัญหาที่สำคัญต่อสุขภาพของประชาชนที่มีผลกระทบร้ายแรงสำหรับการผลิต, สุขภาพของมารดาและทารกและการพัฒนาทางปัญญา สำหรับตัวอย่างเช่นไนจีเรียและประเทศในแอฟริกาตะวันตกอื่น ๆ มีหนึ่งในที่สูงที่สุดภายใต้การตาย5 (168 ต่อ 1000) ในโลก (เมอร์เรLaakso, ชิบูย่าฮิลล์และโลเปซ, 2007) การผลิตอาหารต่ำตามฤดูกาลขาดแคลนอาหารการสูญเสียหลังการเก็บเกี่ยวสูงความยากจนราคาอาหารที่สูงการว่างงานสูง, สถานที่สุขภาพไม่ดีในระดับต่ำของการศึกษาโภชนาการและปัจจัยทางวัฒนธรรมและข้อห้ามที่ช่วยลดการเข้าถึงอาหารมีส่วนร่วมที่จะไม่มั่นคงด้านอาหารในประเทศไนจีเรีย(Aworh 2010) การเกษตรการผลิตจะไม่มีประสิทธิภาพมากในไนจีเรียและผลผลิตที่ต่ำมากเมื่อเทียบกับประเทศที่พัฒนาแล้ว ขนาดเล็กเกษตรกรที่ยากจน, มักจะมีการถือครองน้อยกว่า 1 ฮ่าบัญชีมานานกว่า 90% ของการส่งออกของพืชที่ปลูกมากที่สุดในประเทศที่มีการใช้จ่ายเกี่ยวกับไนจีเรีย$ 8000000000 ประจำทุกปีในการนำเข้าอาหาร (Aworh 2010) การเพิ่มผลผลิตและการปรับปรุงเทคนิคหลังการเก็บเกี่ยวและห่วงโซ่อุปทานจะเพิ่มรายได้ของไนจีเรียเกษตรกรรายย่อยและดังนั้นจึงช่วยต่อสู้กับความยากจนและมีความปลอดภัยอาหารที่ดีกว่าและโภชนาการ. ในไนจีเรียและประเทศแอฟริกาอื่น ๆ มีหลายร้อย lesserknown พืชพื้นเมืองเช่นเดียวกับพืชอาหารอื่น ๆ รวบรวมจากป่าที่นำไปสู่ความมั่นคงทางอาหารและมีบทบาทสำคัญในการโภชนาการของผู้คนโดยเฉพาะอย่างยิ่งประชาชนในชนบท(Aworh 2014; อาร์ซี, 1996, 2006. Stadlmayr et al, 2010) เหล่านี้พืชพื้นเมืองและพืชอาหารป่าได้รับความสนใจเพียงเล็กน้อยวิจัยหรือกิจกรรมที่ส่งเสริมและได้ถูกละเลยโดยส่วนใหญ่หลักของวิทยาศาสตร์ระหว่างประเทศ. นอกจากนี้พวกเขาประสบความสูญเสียหลังการเก็บเกี่ยวมากเพราะความยากจนการปฏิบัติในการจัดการหลังการเก็บเกี่ยวลดผลงานของพวกเขากับอาหารการรักษาความปลอดภัย(Coursey 1983; โจเซฟและ Aworh 1992; & Olorunda Aworh, 1983) ที่โดดเด่นในหมู่เหล่านี้พืชอาหารพื้นเมืองที่หลากหลายของผลไม้พื้นเมืองป่าและปลูกผักของมากอย่างมีนัยสำคัญพืชสวนและโภชนาการที่ประเทืองอาหารของประชาชนในชนบทและมีอยู่ในช่วงเวลาที่สำคัญบางอย่างของปีให้การดำรงชีวิตของคนนับล้านเมื่อร่วมกันมากขึ้นแหล่งที่หายากมากหรือสมบูรณ์พร้อมใช้งาน (Aworh 2014; Guarino, 1995; Okigbo 1977; Schippers และ Budd, 1997; Stadlmayr, Charrondiere, Eisenwagen, Jamnadass และ Kehlenbeck 2013) พวกเขารวมถึงผักใบเขียวเช่น Amaranthus cruentus ส่วนใหญ่ที่ปลูกกันทั่วไปแรนท์ในทวีปแอฟริกาและชนิดอื่นๆ มาแรนท์, ใบน้ำ (Talinum triangulare), ผักขมลากอส (Celosia argentea) และมาลโลว์ปอ(ปอ) อื่น ๆ ที่สำคัญไม่ค่อยมีคนรู้จักพื้นเมืองผักมะเขือแอฟริกันหรือสวนไข่(มะเขือaethiopicum, มะเขือ macrocarpon) ซึ่งมีการกระจายกันอย่างแพร่หลายในพื้นที่ระหว่างเข็มขัดกินีและหญ้าสะวันนาใบขม(Vernonia amygdalina) เป็นไม้พุ่มยืนต้นปลูกบ่อย ป้องกันความเสี่ยงหรือนำไปใช้เป็นรั้วที่อาศัยอยู่ในบ้านสวนฟักทองร่อง(Telfairia occidentalis) ซึ่งมีการปลูกกันทั่วไปว่าเป็นพืชประจำปีและเป็นที่นิยมมากในอาหารของ Igbos, Ibibios, Efiks และกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ทางตะวันออกเฉียงใต้ไนจีเรียGnetum africanum, ป่าที่ไม่ใช่ไม้ที่สำคัญสินค้าในไนจีเรียและแคเมอรูนและใบของthemulti วัตถุประสงค์โกงกางต้นไม้(Adansonia digitata) ที่เป็นที่นิยมในภาคเหนือของไนจีเรียและหญ้าสะวันนาเขตของประเทศแอฟริกาอื่นๆ รวมทั้งซูดาน (Aworh 2014; Gebauer, El-Siddig, และเบิร์ท 2002; Yazzie, Vanderjagt, Pastuzyn, okolo, และ Glew, 1994). ที่โดดเด่นในหมู่ผลไม้ที่ปลูกป่าในป่าฝนของเขตร้อนชื้นทางใต้ของไนจีเรียและในวันนาป่าที่มีการบริโภคสดมะเฟืองแอฟริกัน( Chrysophyllum albidum) ลูกแพร์แอฟริกันหรือพื้นเมือง (edulis Dacryodes) มะม่วงแอฟริหรือป่า(Irvingia gabonensis) และพลัมหมู (มะกอก) ซี albidum เป็นผลไม้เล็กๆ ที่มีขนาดใหญ่ได้ถึง 6 เซนติเมตรยาวที่ได้ชื่อมาจากการจัดเมล็ดห้าเมล็ดแบนขนาดใหญ่(Keay, 1989) แต่ก็มีที่น่าสนใจเยื่ออ้วนที่แตกต่างกันไปในสีจากสีแดงเข้มสีแดงผ่านหรือสีน้ำตาลเหลืองสีน้ำตาลอ่อนเมื่อสุก ที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติของแอปเปิ้ลสตาร์แอฟริกันเป็นป่าฝนที่ลุ่มยื่นออกมาจากเซียร์ราลีโอนไปยังแอฟริกาตะวันออก(Keay, 1989) ผลไม้ของลูกแพร์แอฟริกันหรือ safou (d edulis) ที่มีการผลิตในกลุ่มที่แขวนอยู่บนต้นไม้ที่อาจจะได้ถึง20-40 เมตรสูงเป็นมันวาวในลักษณะและการเปลี่ยนแปลงจากเริ่มต้นสีสีชมพูสีฟ้าสดใสไปและในที่สุดก็สีฟ้าสีดำ/ สีดำ เมื่อผู้ใหญ่(Keay 1989; Okafor, 1981) เยื่อกระดาษมีการปรับตัวลดลงโดยการจุ่มใน Hotwater หรือเถ้าร้อนสำหรับไม่กี่นาทีก่อนที่จะบริโภค ลูกแพร์แอฟริกันที่พบตามธรรมชาติในป่าที่อยู่อาศัยขยายจากไนจีเรียตะวันตกเฉียงใต้ไปยังประเทศแซมเบียและแองโกลายังรวมไปถึงในSao Tome Principe และ (Keay, 1989) ในประเทศไนจีเรียก็ปลูกกันทั่วไปในส่วนของตะวันออกเฉียงใต้แต่น้อยมากในส่วนอื่นๆ ของประเทศ (Okafor, 1981) มะม่วงแอฟริหรือป่า(I. gabonensis var. gabonensis) แม้ว่า drupe ด้วยหินขนาดใหญ่เป็นทางพฤกษศาสตร์ที่ไม่เกี่ยวข้องกับการชุมนุมมะม่วง(Mangifera indica). ผลไม้สีเขียวผู้ใหญ่เป็น 20.0-22.6 เซนติเมตรเส้นรอบวงและมีน้ำหนัก131-184 กรัม (โจเซฟและ Aworh, 1991b) ผลไม้สุกมีเนื้อเล็กน้อยเป็นเส้นลึกสีเหลือง / ส้ม pulpwith น้ำมันสนเหมือนลักษณะกลิ่นหอมและรสหวานชอบจากประชาชนในชนบทในส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศไนจีเรีย(โจเซฟและ Aworh, 1991b) มะม่วงแอฟริเติบโตตามธรรมชาติในป่าที่อยู่อาศัยของส่วนของแอฟริกาขยายจากเซเนกัลซูดานใต้และแองโกลา(Keay, 1989) น่าเสียใจอย่างมากที่เน่าเสียง่ายเหล่านี้ผลไม้ที่ประสบความสูญเสียหลังการเก็บเกี่ยวมากลดของพวกเขามีส่วนร่วมในการรักษาความปลอดภัยอาหาร นอกจากนี้ยังมีความต้องการที่จะปกป้องพวกเขาจากกิจกรรมการตัดโค่นไม้ที่ไม่สามารถควบคุมผลในการตัดไม้ทำลายป่า. ผลไม้นานาชนิดของต้นไม้ไนจีเรียที่เจริญเติบโตในป่าหรือบนสารประกอบฟาร์มไม่ได้บริโภคในรูปแบบสดแต่จะสุกและtogetherwith ofwild หลากหลาย awide และ ผักที่ปลูกเป็นส่วนหนึ่งของอาหารจานหลักหรือใช้เป็นเครื่องปรุงรสให้ความรสชาติและคุณลักษณะที่พึงประสงค์อื่นๆ ที่มีคุณภาพซุปและซอสเสิร์ฟพร้อมกับอาหารหลักเป็นแป้งที่ทำจากรากหัวและธัญพืช ความหลากหลายของมะม่วงแอฟริกัน (I. gabonensis var. excelsa) หมีผลไม้ที่มีรสขมเยื่อเส้นใยมากกินไม่ได้endocarp รอบที่สองหมีขนาดใหญ่ใบเลี้ยงอุดมไปด้วยน้ำมันที่แห้งข้าวสารและใช้ในซุปเป็นส่วนผสมเครื่องปรุงและบอกที่ต้องการความมั่นคงในบัญชีของพวกเขาเหนียวคุณสมบัติเหงือกเหมือน พวกเขายังอาจจะใช้สำหรับการเตรียมความพร้อมของไขมันฎีกา (Okafor, 1981) เมล็ดของถั่วตั๊กแตนแอฟริกัน(สะตอ biglobosa) จะถูกหมักเพื่อผลิต 'dawadawa' ที่สำคัญที่สุดเครื่องปรุงอาหารในตะวันตกและภาคกลางของแอฟริกา(แคมป์เบลแพลต1980; Odunfa, 1986) ในขณะที่ถั่วน้ำมันแอฟริกา (Pentaclethra macrophylla ) จะถูกหมักเพื่อผลิต 'ugba' หรือ 'ukpaka' เป็นอาหารอันโอชะมักปลาหุ้นconsumedwith หรือปลาแห้งส่วนใหญ่โดย Igbo ชาติพันธุ์กลุ่มตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศไนจีเรีย(Okafor, 1987) ถั่วเชียบัตเตอร์(Vitellaria paradoxa) เป็นแหล่งที่มาของน้ำมันพืชและมีจำนวนของอื่น ๆ ที่ใช้(Aworh 2014) เมล็ดของหลายสายพันธุ์ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักของCucurbitaceae ครอบครัวถูกนำมาใช้เป็นส่วนผสมในซุป ยกตัวอย่างเช่นแตงโม (แตงโม) และร่องฟักทอง (ที occidentalis) เมล็ดพันธุ์ที่ใช้สำหรับการผลิตเครื่องปรุงรสรสน้ำซุปที่เรียกว่า'ogiri' หรือ 'ogili (Okafor, 1987) นอกจากนี้เมล็ดแตงโมนอกจากนี้ยังใช้ในการจัดทำซุป 'egusi' และน้ำมันอาจถูกสกัดจากเมล็ดพืชและสารตกค้างทอดเป็น'โบ' (Aworh 2014) เมล็ดของsicceraria lagenaria จะใช้สำหรับการเตรียมความพร้อมของ 'oseani' ซึ่งเป็นที่นิยมมากในน้ำซุปในหมู่คนIgbo พูดของเดลต้ารัฐไนจีเรีย(Badifu และ Ogunsua, 1991) การส่งเสริมการใช้ประโยชน์จากไม่ค่อยมีคนรู้จักพื้นเมืองผักและผลไม้และพืชอาหารอื่น ๆ ผ่าน valueadded การประมวลผลจะเพิ่มการเพาะปลูกของพวกเขาลดหลังการเก็บเกี่ยวการสูญเสียและให้แน่ใจว่าพืชพื้นเมืองที่สำคัญเหล่านี้และอาหารป่าพืชที่เป็นส่วนหนึ่งของมรดกทางวัฒนธรรมของความหลากหลายทางชีวภาพที่อุดมไปด้วยของแอฟริกาป่าสงวน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

1 . บทนำ
ไนจีเรียขยายมวลที่ดินทั้งหมดของ 923768 ตารางกิโลเมตร มี 60 – 70 % ของประชากรที่เกี่ยวข้องกับ
170 ล้านไร่ ความยากจนแพร่หลายใน
ไนจีเรียและมันจะประมาณว่า ประมาณ 70% ของไนจีเรียประชากร
อาศัยอยู่บนน้อยกว่า $ 1 วัน ( canagarajah &โทมัส , 2001 ; oshewolo
, 2010 ) อาหารปลอดภัยเป็นความท้าทายหลักในไนจีเรีย ;
พลังงานโปรตีนภาวะทุพโภชนาการในเด็กเสริมข้อบกพร่อง ( ซ่อน
ความหิว ) ได้แก่ วิตามินเอ และโลหิตจาง ภาวะโภชนาการ ปัญหาสุขภาพที่สำคัญของประชาชนที่มีอยู่

ผลเลวร้ายสำหรับการผลิต , มารดาและทารกสุขภาพและการพัฒนาทางปัญญา สำหรับ
ตัวอย่าง , ไนจีเรียและประเทศแอฟริกาตะวันตกอื่น ๆมีหนึ่งของ
under-5 อัตราการตายสูง ( 168 / 1000 ) ในโลก ( Murray ,
laakso , ชิบุย่า , เนินเขา , & โลเปซ , 2007 ) การผลิตอาหารต่ำ ขาดแคลนอาหารตามฤดูกาล
โพสต์สูงเก็บเกี่ยวขาดทุน ความยากจน การว่างงาน ราคาอาหารสูง , สูง , เครื่องสุขภาพไม่ดี , การศึกษาโภชนาการ
และปัจจัยทางวัฒนธรรมและข้อห้ามที่ลดการเข้าถึงอาหารมีส่วนร่วม
เพื่ออาหารปลอดภัยในไนจีเรีย ระดับต่ำ ( aworh , 2010 )การผลิตการเกษตร
จะไม่ได้ผลมากในไนจีเรียและผลผลิตต่ำมาก
เมื่อเทียบกับประเทศที่พัฒนาแล้ว ขนาดเล็ก , ทรัพยากรชาวนา
มักจะมีถือครองน้อยกว่า 1 ฮา บัญชีกว่า 90% ของผลผลิต
ส่วนใหญ่พืชที่ปลูกในประเทศไนจีเรีย ใช้จ่ายเกี่ยวกับ $ 8 พันล้านดอลลาร์ในการนำเข้าอาหาร ( aworh
ปี 2010 ) การเพิ่มผลผลิต
และการปรับปรุงเทคนิคหลังการเก็บเกี่ยวและโซ่อุปทานจะ
เพิ่มไนจีเรียโครงสร้างรายได้ของเกษตรกร และดังนั้นจึง ช่วยต่อสู้กับความยากจนและการรักษาความปลอดภัยอาหารดีกว่า

และโภชนาการในไนจีเรียและประเทศแอฟริกาอื่น ๆ มีหลายร้อย lesserknown
พื้นเมืองพืชเช่นเดียวกับพืชอาหารอื่น ๆที่รวบรวมจาก
ป่าที่สนับสนุนความมั่นคงทางอาหารและเล่น บทบาทที่สำคัญในด้านโภชนาการ
ของประชาชน โดยเฉพาะประชาชนในชนบท ( aworh 2014 ; NRC , 1996 , 2006 ; stadlmayr et al . , 2010 ) พืชพื้นเมือง และพืช
อาหารป่าได้รับความสนใจหรือส่งเสริมกิจกรรมการวิจัยน้อยและมี
ยังคงหลง โดยหลักวิทยาศาสตร์นานาชาติ
นอกจากนี้ พวกเขาประสบความสูญเสียมากหลังการเก็บเกี่ยวเพราะยากจน
หลังการเก็บเกี่ยวการจัดการการปฏิบัติการบริจาคของพวกเขา
ความมั่นคงด้านอาหาร ( coursey , 1983 ; โจเซฟ & aworh , 1992 ; olorunda & aworh
, 1983 ) ที่โดดเด่นในหมู่เหล่านี้เป็นพืชอาหารพื้นเมืองหลากหลาย
ป่าและปลูกผักและผลไม้พื้นเมืองมาก
พืชสวนและโภชนาการสำคัญที่ทำให้อาหารของประชาชนในชนบท
และพร้อมใช้งานได้ในบางช่วงเวลาของปี
วิจารณ์การให้อาหารของคนนับล้าน เมื่อแหล่งที่พบ
เพิ่มเติมขาดแคลนมากหรือทั้งหมดไม่สามารถใช้งานได้ ( aworh 2014 ;
กัวริโน , 1995 ; okigbo , 1977 ; schippers &บัด , 1997 ; stadlmayr
charrondiere eisenwagen jamnadass , , , , kehlenbeck & 2013 ) พวกเขารวมถึงผักใบเขียว เช่น amaranthus

cruentus ส่วนใหญ่ปลูกทั่วไปบานไม่รู้โรยในแอฟริกาและผักโขม
ชนิดอื่น ๆ