BiographyRenzo Piano, the 1998 Prit

Biography
Renzo Piano, the 1998 Pritzker Prize winner, is perhaps best known for his controversial design of the Centre Georges Pompidou, located in the heart of Paris and completed in 1978. Conceived in collaboration with English architect, Richard Rogers and described by Piano as “a joyful urban machine ... a creature that might have come from a Jules Verne book,” Beaubourg, as it is called, has become a cultural icon, expressive of Piano’s love of technology.
Born in Genoa in 1937, Piano comes from a family of builders. Following his graduation from Milan Polytechnic Architecture School in 1964, he worked in his father’s construction company and later was associated with the offices of Louis Kahn in Philadelphia and Z.S. Mackowsky in London. He formed Renzo Piano Building Workshop in 1980, which now has offices in Paris, Genoa and Berlin.
Piano is a prolific architect whose wide-ranging repertoire includes a housing complex on the rue de Meaux, Paris (1988-91); the world’s largest air terminal, built on a man-made island in Osaka Bay in Japan (1988-94); the conversion of a 1920s Fiat manufacturing plant in Turin into a multifaceted center for technology and trade fairs (1985-93); and the San Nicola Soccer Stadium in Bari, Italy (1987-90), site of the 1990 World Soccer Championships.
In 1992, he embarked on the $500 million rehabilitation of Genoa’s ancient harbor, a gigantic urban reclamation project conceived in celebration of the five hundredth anniversary of the discovery of America. His respect for the character of older cities won him the international competition to develop the master plan for the reconstruction of Potsdamer Platz, which was the center of Berlin’s social and cultural life before World War II ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประวัติRenzo Piano ผู้ชนะรางวัล Pritzker 1998 อาจจะเป็นที่รู้จักกันดีสำหรับการออกแบบศูนย์จอร์จง ตั้งอยู่ใจกลางของปารีส และเสร็จสมบูรณ์ในปี 1978 เขาแย้ง รู้สึกร่วมกับสถาปนิกอังกฤษ ริชาร์ดโรเจอร์ส และทางเปียโนเป็น "จอยฟูลเมืองเครื่อง...สิ่งมีชีวิตที่อาจมาจากหนังสือชูลส์เวิร์น, " Beaubourg เรียกว่า ได้กลายเป็น คอนวัฒนธรรม แสดงออกของความรักของเปียโนของเทคโนโลยีเกิดที่เจนัวในปี 1937 เปียโนมาจากครอบครัวของผู้สร้าง ต่อไปนี้ของเขาจบการศึกษาจากโรงเรียนสถาปัตยกรรมโรงเรียนสารพัดช่างมิลานในปี 1964 เขาทำงานในบริษัทก่อสร้างของพ่อของเขา และภายหลังถูกเชื่อมโยงกับสำนักงานของ Louis คาห์นในฟิลาเดลเฟียและ Z.S. Mackowsky ในลอนดอน เขาก่อตั้งห้องทดลอง Renzo Piano ใน 1980 ซึ่งขณะนี้ มีสำนักงานในปารีส เจนัว และเบอร์ลินเปียโนเป็นสถาปนิกลูกที่ละครไพศาลมีบ้านที่ซับซ้อนบน rue de Meaux ปารีส (1988-91); ในโลกที่ใหญ่ที่สุดแอร์เทอร์มินัล สร้างเกาะมนุษย์สร้างขึ้นในอ่าวโอซาก้าญี่ปุ่น (1988-94); การแปลงของเฟียตปี 1920 ที่ผลิตโรงงานในตูรินเป็นศูนย์กลางแผนงานแสดงเทคโนโลยีและการค้า (1985-93); และ สนามฟุตบอล Nicola ซานบา อิตาลี (1987-90), ไซต์ของแชมป์ฟุตบอลโลกปี 1990ในปี 1992 เขาเริ่มต้นการฟื้นฟูล้านท่าเรือโบราณของเจนัว โครงการถมเมืองยักษ์รู้สึกในงานฉลองครบรอบร้อยปีห้าค้นพบอเมริกา ความเคารพนับถือในตัวของเก่าเมืองชนะเขาแข่งขันระหว่างประเทศในการพัฒนาแผนหลักการฟื้นฟูของดาเมอร์พลัทซ์ Platz ซึ่งมีชีวิตสังคม และวัฒนธรรมของของเบอร์ลินก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง...

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ชีวประวัติเรนโซเปียโนผู้ชนะรางวัลพริตซ์ 1998, อาจจะเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการออกแบบของเขาขัดแย้งของศูนย์ Georges Pompidou ตั้งอยู่ในใจกลางกรุงปารีสและเสร็จสมบูรณ์ในปี 1978 รู้สึกในความร่วมมือกับสถาปนิกอังกฤษ, ริชาร์ดโรเจอร์สและอธิบายโดยเปียโนเป็น " เครื่องเมืองสุข ... สิ่งมีชีวิตที่อาจจะมาจากหนังสือ Jules Verne "Beaubourg, ที่เรียกว่าได้กลายเป็นไอคอนทางวัฒนธรรมที่แสดงออกของความรักเปียโนของเทคโนโลยี. เกิดในเจนัวในปี 1937, เปียโนมาจาก ครอบครัวของผู้สร้าง หลังจากสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนโปลีเทคนิคมิลานสถาปัตยกรรมในปี 1964 เขาทำงานอยู่ใน บริษัท ก่อสร้างของพ่อของเขาและต่อมาได้รับการที่เกี่ยวข้องกับสำนักงานของหลุยส์คาห์นในฟิลาเดลและ ZS Mackowsky ในลอนดอน เขากลายฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการอาคาร Renzo Piano ในปี 1980 ซึ่งขณะนี้มีสำนักงานอยู่ในกรุงปารีสและเบอร์ลินเจนัว. เปียโนเป็นสถาปนิกที่มีความอุดมสมบูรณ์ละคร-หลากหลายรวมถึงความซับซ้อนที่อยู่อาศัยในรู Meaux, ปารีส (1988-1991); ขั้วอากาศใหญ่ที่สุดในโลกที่สร้างขึ้นบนเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นในอ่าวโอซาก้าในประเทศญี่ปุ่น (1988-1994); แปลงของปี 1920 เฟียตการผลิตโรงงานในเมืองตูรินเป็นศูนย์กลางสำหรับเทคโนโลยีที่หลากหลายและงานแสดงสินค้า (1985-1993); และซานนิโคลาสนามฟุตบอลในบารี, อิตาลี (1987-1990), เว็บไซต์ของโลก 1990 ฟุตบอลชิงแชมป์. ในปี 1992 เขาลงมือใน $ 500,000,000 การฟื้นฟูสมรรถภาพของท่าเรือโบราณของเจนัวโครงการถมเมืองขนาดใหญ่รู้สึกในการเฉลิมฉลองในห้า ครบรอบปีที่ร้อยของการค้นพบของอเมริกา เคารพของเขาสำหรับตัวของเมืองเก่าเขาได้รับรางวัลการแข่งขันระหว่างประเทศในการพัฒนาแผนแม่บทสำหรับการฟื้นฟูบูรณะ Potsdamer Platz ซึ่งเป็นศูนย์กลางของชีวิตของเบอร์ลินสังคมและวัฒนธรรมก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ชีวประวัติ
เรนโซ เปียโน , 1998 รางวัลสำคัญ คือ อาจจะรู้จักกันดีที่สุดสำหรับการออกแบบของเขาขัดแย้งของศูนย์ ฮัตโตริ ฮันโซ ตั้งอยู่ใจกลางของปารีส และเสร็จสมบูรณ์ในปี 1978 รู้สึกร่วมกับสถาปนิกชาวอังกฤษ ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส และอธิบายโดยเปียโนเป็น " ความสุขของเมืองเครื่อง . . . . . . . สิ่งมีชีวิตที่อาจจะมาจาก Jules Verne หนังสือ " โบบูร์ก มันเรียกว่าได้กลายเป็นไอคอนของวัฒนธรรม ที่แสดงออกของเปียโน ชอบเทคโนโลยี
เกิดในเจนัวในปี 1937 , เปียโนมาจากครอบครัวของผู้สร้าง ต่อไปนี้จบการศึกษาของเขาจากมิลานโพลีเทคนิคโรงเรียนสถาปัตยกรรมใน 1964 , เขาทำงานในบริษัทก่อสร้างของบิดาของเขาและต่อมาที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานของหลุยส์คาห์นใน Philadelphia และ z.s. mackowsky ในลอนดอนเขาก่อตั้งเรนโซ เปียโน อาคารปฏิบัติการ ปี 1980 ซึ่งขณะนี้มีสำนักงานในกรุงปารีส เจนัว และ เบอร์ลิน
เปียโนเป็นสถาปนิกที่มีความอุดมสมบูรณ์หลากหลายรวมถึงที่อยู่อาศัยที่ซับซ้อนที่ Rue de หมูกับ ปารีส ( 1988-91 ) ; ที่ใหญ่ที่สุดของโลกสถานีอากาศที่สร้างขึ้นบนเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นในอ่าวโอซาก้าในญี่ปุ่น ( 1988-94 ) ;การแปลงของปี ค.ศ. 1920 คำสั่งการผลิตพืชใน Turin เป็นศูนย์ multifaceted สำหรับเทคโนโลยีและงานแสดงสินค้า ( 1985-93 ) และ ซาน นิโคลา สนามฟุตบอลในบารี , อิตาลี ( 1987-90 ) , เว็บไซต์ของปี 1990 โลก championships .
ในปี 1992 เขาเริ่มต้นที่ $ 500 ล้านฟื้นฟูเจนัวสมัยโบราณ ฮาร์เบอร์ยักษ์เมืองโครงการถมขึ้นในการเฉลิมฉลองของห้าร้อยปีของการค้นพบของอเมริกา ความเคารพตัวเมืองเก่าชนะการแข่งขันระหว่างประเทศเพื่อพัฒนาแผนแม่บทเพื่อการฟื้นฟู potsdamer แพลตส์ ซึ่งเป็นศูนย์กลางของเบอร์ลินสังคมวัฒนธรรมและชีวิตก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง . . . . . . .